Drużyna. Tom 2: Najeźdźcy - John Flanagan

Drużyna. Tom 2: Najeźdźcy

0,0

Hal poradził sobie z próbą i udowodnił, że mimo mikrej postury zasługuje na miano prawdziwego wojownika... Cóż jednak z tego, skoro niedługo później chłopak podpadł oberjarlowi i całemu rogatemu towarzystwu. Dopiero teraz Czaple znajdują się w prawdziwych opałach! Hal ma tylko jedną, naprawdę niewielką szansę, by oczyścić imię swoje i swej drużyny – musi dopaść i schwytać człowieka odpowiedzialnego za całe nieszczęście, złodzieja Zavaca. Czaple dopną swego lub zginą. Wzburzone morza i grasujący po nich piraci sprawiają, że to drugie wydaje się bardziej prawdopodobne.

Dodaj komentarz


Kolejny tom przygód młodych ludzi znanych z części pt. „Wyrzutki”. Niestety fabuła jest mocno schematyczna i przewidywalna. Kontynuacja nawet udana, ale nie zmienia to faktu, że cykl powstał (prawdopodobnie) pod wpływem popularności innej serii Flanagana. Czyta się to oczywiście szybko, ale niemal wszystkie elementy wydaja się jakieś znajome, a sytuacje nie wzbudzają pożądanych emocji. Młody czytelnik pewnie będzie zadowolony. Autor jednak mógł się bardziej postarać.


Prosty język tego cyklu jest zrozumiały niemal dla każdego odbiorcy. Szczególnie zadowolony będzie młody czytelnik. Niestety w drugiej części schematyczność historii jest bardziej widoczna niż w pierwszej. Przewidywalna fabuła może nużyć, mimo wielu przygód jakie przeżywają bohaterowie (którzy notabene są nadal największym atutem tego wikińskiego cyklu przygodowego). Mimo mankamentów nadal uważam, że cykl „Drużyna” jest ciekawą propozycją dla młodego czytelnika.


Druga z serii książka o Drużynie. Należy pamiętać, że jest to literatura młodzieżowa wiec doświadczony czytelnik może być nieusatysfakcjonowany tą serią. Tym niemniej czyta się szybko i lekko, i co jest cechą tego typu książek, nie wymaga ona od czytelnika większej pracy umysłowej (takie książki też są potrzebne). Fabuła ukazuje czytelnikowi Drużynę Czapli poznaną w poprzednim tomie. Jest to udana kontynuacja i trzyma poziom poprzedniej. Jeśli komuś nie podobała się wcześniejsza książka nie będzie zadowolony z następnych


Jak dla mnie, ta seria, to odcinanie kolejnych kuponów. Przewidywalna fabuła, prosta do bólu akcja i bohaterowie. Nawet jak na powieśc kierowana do młodszych czytelników jest w mojej opinii zbyt ubogo. Jedyny atut to fakt, iż styl i język wykorzystywany przez autora są bardzo lekkie, przez co książkę czyta się niezwykle szybko. Na szczęście do końca pozostał tylko jeszcze jeden tom.


Niestety im dalej zagłębiamy się w historię, tym coraz bardziej widoczna jest schematyczność, na jakiej opiera się autor. Fabuła kuleje. Największym plusem nadal są bohaterowie


"Drużyna" podobała mi się znacznie bardziej, niż "Zwiadowcy". Mam wrażenie, że czytałam ciągle to samo.


Falanagan był dobry przez 5 pierwszych tomów Zwiadowców. Potem było już tylko powtarzanie znanych schematów. Najeźdźcy to tylko słaby dodatek, który raczej nie wypali.


Powieść wprowadza czytelnika w dalsze losy Hala i jego Drużyny. Chłopcy próbują odzyskać honor po utracie najcenniejszej relikwii Skandian. Akcja dzieje się głównie na morzu, dlatego czasem jest trochę monotonna i jednostajna, ale bywają momenty, kiedy rwie z kopyta i czytelnik z zapartym tchem przewraca kartki, aby poznać dalsze dzieje sympatycznego młodzieńca. Polecam raczej po przeczytaniu pierwszej części, gdyż fabuła jest ścisłą kontynuacją "Drużyny".


„Najeźdźcy” tak samo jak jej poprzedniczka, kierowana jest raczej do młodzieży, i to tej młodszej, więc książka jest prosta w odbiorze, Flanagan pisze lekko i to, co wyszło spod jego pióra czyta się niezwykle szybko i przyjemnie. Autor nie miał na celu stworzenia powieści superambitnej a raczej takiej, która zapewni rozrywkę nie tylko grupie docelowej serii, ale może i tym nieco starszym. Jeśli komuś podobała się poprzednia część, koniecznie musi sięgnąć i po tę.

  Pobierz fragment (ePub)   lub czytaj

Tytuł oryginału: Brotherband. The Invaders

First published by Random House Australia in 2012

This edition published by arrangement with Random House Australia Pty Ltd Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2012

Copyright © John Flanagan 2012

All rights reserved.

Redakcja: Ewa Holewińska, Anna Pawłowicz

Korekta: Aneta Szeliga

Skład i łamanie: EKART

Typografia na okładce: Rafał Sadowski

Cover illustration © by Jeremy Reston Cover design

© by www.blacksheep-uk.com Heron illustration

© 2011 by David Elliot

Copyright for the Polish edition © 2012 by Wydawnictwo Jaguar

ISBN 978-83-7686-164-7

Książka dla czytelników w wieku 11 +

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2012

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Virtualo Sp. z o.o.

Dla mojego brata Petera,
który robił najlepsze drewniane miecze na świecie!

Część 1

ZATOKA SCHRONIENIA

Rozdział 1

Tak dalej się nie da – powiedział Stig.

Hal spojrzał na niego. Oczy miał czerwone od morskiej soli i z wyczerpania. Od dziesięciu dni prawie nie odchodził od steru. Przez cały ten czas wiał ostry wiatr z południowego zachodu i „Czapla” szła prawym halsem – co zresztą było dla nich korzystne, jako że nie mieli możliwości naprawienia rejki, która złamała się podczas zawodów, kończących trening drużyn.

Stig, pełniący funkcję pierwszego oficera, starał się odciążać Hala, kiedy tylko mógł. Jednakże potężne groźne fale, napędzane wichrem, nieustannie zalewały pokład ich niewielkiej łodzi. Wszyscy członkowie drużyny musieli wybierać wodę. Pracowali w czteroosobowych grupach, zmieniając się co godzina. Pod koniec zmiany padali na pokład, przemoczeni i wyczerpani, i starali się złapać choćby kilka minut snu, nie zważając na lodowatą wodę, siekącą ich ciała. Stig rzadko więc znajdował wolną chwilę, by pomóc Halowi – a Hal z kolei nie lubił zbytnio dzielić się obowiązkami sternika. Czuł, że to na nim spoczywa odpowiedzialność za bezpieczeństwo „Czapli” i całej załogi.

Stig spojrzał sceptycznie do tyłu, na ślad kilwateru, który rzeźbiła „Czapla” na wodzie. Nadal nie widzieli ścigającego ich statku, ale domyślali się, że musi gdzieś tam być.

– Myślisz, że jesteśmy już wystarczająco daleko od Hallasholm? – zapytał Stig.

Chłopcy opuścili stolicę Skandii wbrew rozkazom oberjarla Eraka, zamierzali odnaleźć Andomala, najcenniejszy skarb Skandian. W dodatku odpłynęli na łodzi Hala, „Czapli”, którą Erak zamierzał skonfiskować. Byli pewni, że oberjarl zarządzi pościg. Stig nawet nie śmiał myśleć, co ich czeka, jeśli zostaną złapani.

– Nie zamierzam ryzykować – odparł Hal.

Stig wzruszył ramionami i powiódł wzrokiem po wzburzonych wodach.

– Jeśli zatoniemy, na pewno nas nie złapią – zauważył – ale to raczej niewiele nam pomoże.

– To prawda. Możliwe, że jeszcze nie wypłynęli z portu. Od chwili naszej ucieczki sztorm nie ustał nawet na chwilę.

Czy byli ścigani, czy nie, z pewnością nadszedł moment, by poszukać bezpiecznego schronienia. Hal czuł, że w ciągu ostatniej pół godziny wiatr znacznie przybrał na sile. Wiał tak mocno, że zdmuchiwał białą pianę ze szczytów fal. Hal przekazał ster przyjacielowi, a sam zanurkował pod płócienną zasłonę na rufie. Znajdował się za nią schowek, w którym trzymał sprzęt nawigacyjny i zapiski, skrupulatnie zbierane podczas zajęć w ramach treningu drużyn.

Przez kilka minut studiował mapę wschodnich wybrzeży Morza Białych Sztormów, aż wreszcie znalazł to, czego szukał. Niemal wszystkie zatoki i zatoczki otwierały się na stronę południowo-zachodnią, czyli tę, z której wiał wiatr. Dostrzegł jednak drobne, ledwo zauważalne wcięcie w linii wybrzeża, skierowane ku północy, od południowego zachodu zaś osłonięte linią wzniesień, które dawały ochronę przed wiatrem i rozszalałymi falami. Chyba znalazł idealne miejsce, gdzie można rozbić obóz i poczekać na poprawę pogody.

Starannie zawinął notatki w kawałek nieprzemakalnej tkaniny i wynurzył się spod zasłony. Uderzyła w niego podstępna fala. Przemoczony, kaszląc i prychając, chwycił się achtersztagu i wspiął na nadburcie. Bez trudu potrafił utrzymać równowagę mimo kołysania łodzi. Skierował wzrok w stronę wybrzeża o kilka kilometrów dalej.

Tam! Rozpoznał jeden z punktów orientacyjnych, zaznaczonych na mapie – wysoki bezdrzewny cypel o stromych stokach. Ciemna granitowa skała wyraźnie rysowała się na tle szarozielonych sosen, porastających brzeg niemal na całej długości.

Zeskoczył lekko na pokład i ponownie ujął ster. Thorn, który siedział oparty o maszt w przemoczonym kubraku z baraniego futra i obserwował jego poczynania, teraz wstał i podszedł do chłopców.

– Zamierzasz podpłynąć do brzegu? – zapytał.

– Jakieś trzy kilometry na południe jest niewielka, osłonięta od wiatru zatoczka – odparł Hal. – To mój cel.

Thorn skinął głową. Nie żeby Hal, skirl „Czapli”, potrzebował jego aprobaty. Skirl, nawet bardzo młody, na morzu posiadał nieograniczoną władzę. Hala ucieszyła jednak opinia starego wilka morskiego. Byłoby głupotą ignorować jego zdanie. Przeżył więcej sztormów niż Hal i Stig razem wzięci.

Mało brakowało, a przegapiliby wejście do zatoczki. Widoczność była bardzo zła, wiatr siekł deszczem i wodą morską, w dodatku dokładnie naprzeciwko wąskiego przesmyku między dwoma cyplami, pilnującymi wejścia do zatoczki, wznosiło się zalesione wzgórze, co dawało wrażenie nieprzerwanej linii brzegowej. W ostatniej chwili, kiedy „Czapla” wzniosła się na fali, Thorn bystrym okiem uchwycił błysk piaszczystej plaży. Wyciągnął prawe ramię, zakończone drewnianym hakiem, który zrobił dla niego Hal.

– Tam jest!

Stig i Hal prędko wymienili spojrzenia. Hal nie musiał wydawać rozkazów. Stig ruszył w stronę dziobu, a dokładnie lin, napinających zrefowany żagiel. Skinieniem przywołał Stefana i Jespera. Kiedy Hal odwrócił łódź w lewo i wiatr zaczął wiać od rufy, we trzech poluźnili żagiel, aż ustawił się niemal pod kątem prostym w stosunku do linii kadłuba.

Łódź, pchana teraz od tyłu siłą wiatru i fal, zaczęła pikować niczym mewa. Uczucie było wprost ekstatyczne, Hal jednak nie mógł pozwolić sobie na chwilę nieuwagi. Wypatrywał tak zwanych fal wyjątkowych, czyli o większej wysokości od pozostałych. Taka podstępna fala potrafiła zatopić statek. Przy tej pogodzie Hal musiał zachować czujność.

Po chwili poczuł na sobie pytające spojrzenie Thorna. Skinął głową. Znajdowali się już na tyle blisko brzegu, że mogli obrać odpowiedni kurs i przygotować się do wejścia do zatoki. Przesunął ster, dziób skierował się w prawo, a Stig, Stefan i Jesper jednocześnie wybrali liny, aż żagiel napiął się na wietrze. Łódź już nie pikowała miękko do przodu, popychana wiatrem, teraz jej ruch wyznaczały fale uderzające z boku. Hal spojrzał przed siebie, oceniając siłę dryfu – wiatr spychał „Czaplę” z kursu. Przesunął ster, aż uznał, że bez trudu pokonają wejście do zatoczki.

Prześliznęli się między skalnymi cyplami, które osłaniały zatoczkę od wiatru i fal – teraz „Czapla” miękko cięła spokojne wody. Kiedy ruch łodzi się uspokoił, chłopcy wreszcie mogli pozwolić sobie na chwilę oddechu. Rozsiedli się na ławkach i odstawili wiadra, którymi przez cały czas wybierali wodę. Dopiero teraz Hal zdał sobie sprawę, jak mało brakowało, by całkiem opadli z sił. Jego decyzja nie była przedwczesna.

Wzdłuż brzegu ciągnął się pas piachu, za nim wznosiły się zalesione wzgórza. Hal przesunął ster i „Czapla” natychmiast poddała się jego rozkazom. Teraz, kiedy ryk sztormu ucichł, słychać było delikatny plusk fal, rozbijających się o kadłub.

– Witaj w Zatoce Schronienia – powiedział do Stiga.

– Tak się nazywa?

Hal posłał mu znużony uśmiech.

– Teraz już tak.

Początkowo spali na pokładzie, pod osłoną brezentowej płachty, wzniesionej na kształt namiotu, która chroniła ich przed kaprysami pogody. Przez dziesięć minionych dni nawet we śnie musieli stawiać opór gwałtownym ruchom łodzi. Wspaniale było wreszcie całkowicie się rozluźnić, nie spinać przez sen mięśni w obawie przed nagłym ruchem łodzi i zderzeniem z twardymi deskami kadłuba. Drugiego dnia zaczęli jednak budować trwalsze miejsce do spania, podobne do namiotu, rozpiętego na drewnianej konstrukcji, w którym mieszkali podczas treningu drużyn.

Kiedy przed ucieczką zbierali broń i inne rzeczy z obozu, Stig w przypływie olśnienia ściągnął płócienną płachtę, służącą im za dach, zwinął ją starannie i zaniósł na pokład „Czapli”.

– Nigdy nie wiadomo, kiedy może się przydać – stwierdził filozoficznie.

Teraz Hal i pozostali towarzysze mieli okazję docenić jego zapobiegliwość. Nacięli w lesie młodych drzewek na szkielet dachu i ścian, dopasowali je odpowiednio, a potem rozpięli na tej konstrukcji płótno, tworząc w ten sposób dach. Ściany były niższe niż w ich oryginalnym namiocie, ale dzięki pochyłemu dachowi mieli w środku całkiem sporo miejsca. Uszczelnione mułem ściany broniły ich w pewnym stopniu przed złą pogodą, choć przy silniejszych podmuchach wiatr wciskał się do środka przez szpary. Byli jednak młodzi i taki drobiazg nie stanowił wielkiego problemu.

Thorn postanowił spać na pokładzie. Teraz, kiedy chłopcy zakwaterowali się w namiocie, miał dla siebie mnóstwo miejsca. Uszanowali jego potrzebę prywatności. Wiele lat spędził samotnie, przyzwyczaił się do własnego towarzystwa. Poza tym, choć lubił członków załogi „Czapli”, byli to przecież młodzi chłopcy, z wszystkimi przynależnymi temu gatunkowi skłonnościami do kłótni, głośnego gadania i opowiadania dowcipów, które im wydają się całkowicie nowe, choć powtarzają je wszystkie istoty płci męskiej w ich wieku w każdym kolejnym pokoleniu.

Kiedy miejsce do spania było już gotowe, Hal, przy asyście zawsze skorego do pomocy Ingvara, zbudował niewielką szopę, która miała mu służyć za warsztat. Potem Hal, Ingvar i Stig poszli do lasu po drzewko na nową rejkę. Po kilku godzinach Hal znalazł w końcu takie, które spełniało wszystkie jego wymagania.

– Zetnij je – zwrócił się do Stiga.

Ingvar zaniósł przyszłą rejkę do obozu. Usunęli korę oraz biel podkorową i zostawili drzewko na kilka dni, by wyschło. Potem Hal przyciął je odpowiednio. Kiedy wreszcie przywiązali doń żagiel, odetchnął z ulgą. Uświadomił sobie, że kwestia naprawy łodzi dręczyła go przez cały czas. Teraz „Czapla” była gotowa do drogi.

Stworzył grafik i każdy z członków drużyny po kolei zajmował się przygotowywaniem posiłków. Nie potrwało to jednak długo. Zdążyli skosztować jedynie wyczynów kulinarnych Stiga, Ulfa i Wulfa, potem Edvin ogłosił protest.

– Nie zamierzam umrzeć na zatrucie pokarmowe – oznajmił cierpko. – Od tej chwili ja gotuję.

A ponieważ zdążył wykazać się pewnym talentem w tym kierunku, wszyscy z radością na to przystali. Hal zwolnił go z innych prac, jak zbieranie drewna i noszenie wody. Po kilku dniach Edvin wystąpił z kolejną propozycją.

– Mamy sporo suchego prowiantu, ale przydałyby się świeże mięso i ryby.

W zatoce wprost roiło się od ryb, a Stig i Stefan byli zapalonymi wędkarzami. Obiecali, że zapewnią drużynie stałe dostawy dorszy i fląder. Hal i Jesper zaś udali się do lasu w poszukiwaniu drobnej zwierzyny. Ingvar i tym razem ruszył za nimi, niczym wierny cień swego skirla. Niestety, potężny chłopak robił znacznie więcej hałasu niż cień, nieustannie wpadał na drzewa i nieostrożnie łamał leżące na ziemi gałęzie. I tak dzielni myśliwi odnaleźli mnóstwo śladów zwierzyny, królików, zajęcy i ptaków, lecz samych zwierząt już nie było dane im zobaczyć. W końcu Hal położył rękę na ramieniu przyjaciela i powiedział:

– Przykro mi, Ingvarze, ale okropnie hałasujesz.

– Nie robię tego specjalnie – odparł Ingvar.

Hal skinął głową.

– Wiem. Ale płoszysz zwierzynę. Usiądź tu i poczekaj na nas, dobrze?

Ingvar był bardzo rozczarowany. Od kiedy został członkiem drużyny Hala, wreszcie czuł się potrzebny i doceniony. Wcześniej nikt o nic go nie prosił i niczego specjalnego się po nim nie spodziewał. Jako członek drużyny przyczynił się do jej sukcesów i zwycięstwa nad pozostałymi drużynami. Hal jako pierwsza osoba na świecie czegoś od niego wymagał i Ingvar za nic nie chciał go zawieść – lecz tak naprawdę wiedział, że Hal ma rację. Rzeczywiście był zbyt niezgrabny i hałaśliwy, by pomagać przy polowaniu. Ale teraz, kiedy ukończyli budowę chaty, nie miał nic do roboty.

– W porządku. Skoro tak sobie życzysz. – Usiadł na ziemi, opierając się plecami o pień. Na widok jego rozczarowanej miny Hal powiedział:

– Nie martw się. Mam dla ciebie pewne zadanie. Ty jeden możesz się go podjąć. Tylko cierpliwości.

Hal i Jesper ruszyli w głąb lasu, zostawiając za sobą nieco udobruchanego Ingvara. Jego nieobecność od razu przyniosła owoce. Nie zdążyli przejść nawet pięćdziesięciu metrów, gdy zobaczyli pulchnego królika, skubiącego mech przy pniu zwalonego drzewa na skraju rozleglej polany.

Jesper położył rękę na ramieniu Hala i w milczeniu wskazał potencjalną zdobycz. Hal ostrożnie zdjął kuszę z ramienia. Wsadził stopę w strzemię i obiema rękami odciągnął oporną cięciwę, aż zamek wskoczył na właściwe miejsce.

Królik czujnie podniósł wzrok. Chłopcy zamarli. Nos tłuściutkiego zwierzątka z drżeniem studiował powietrze, długie uszy zastrzygły, szukając obcego dźwięku. Na szczęście myśliwi stali pod wiatr. Poczekali, wstrzymując oddech, aż królik stwierdził, że jest bezpieczny, i wrócił do skubania mchu.

Hal powoli uniósł kuszę do ramienia i wycelował. Znajdowali się niecałe dwadzieścia metrów od zwierzęcia, więc nie musiał brać poprawki na odległość. Wymierzył, ustawiając najniższy wskaźnik na linii z muszką, wypuścił powietrze, wciągnął, przytrzymał.

A potem zwolnił spust.

Rozległ się charakterystyczny nieprzyjemny trzask i bełt pomknął ponad polaną.

– Trafiłem go! – stwierdził Hal triumfująco i rzucił się do biegu, a Jesper za nim, w nieco wolniejszym tempie.

– Niewątpliwie – powiedział Jesper sucho, dogoniwszy dumnego z siebie kusznika. – Pytanie tylko, gdzie on jest?

Ciężki, zakończony żelaznym grotem bełt, przeznaczony do przebijania metalowych kolczug, całkowicie zdekonstruował królika. Kusza, tak przydatna w starciu bitewnym, okazała się niezbyt odpowiednią bronią na drobną zwierzynę.

– Może powinniśmy zastawić sidła – zaproponował Jesper.

Rozdział 2

Jesper i Stefan pokłócili się. Znowu. Pogoda była okropna, wiatr wiał nieustannie, od morza zacinał deszcz. Od czasu do czasu nawet sypało śniegiem. W związku z tym chłopcy prawie nie wychodzili z chaty, leżeli na posłaniach, gapiąc się w płócienny sufit. W tej sytuacji kłótnie były nieuniknione – stanowiły ich jedyną rozrywkę. Ulf i Wulf sprzeczali się, rzecz jasna, nieustannie, lecz teraz zaraza dotknęła również pozostałych członków drużyny – a Jesper i Stefan, jak się okazało, mieli mnóstwo powodów do niezgody.

Thorn i Stefan, którzy wracali z obchodu po lesie, podnieśli głosy, wkraczając na teren obozu. Thorn, wytrawny wojownik, nigdy nie czuł się dobrze, gdy nie wi – dział morza i stojącej przy brzegu łodzi. Dopiero upewniwszy się, że w pobliżu nie czai się potencjalny wróg, odzyskiwał spokój. Rozejrzał się, szukając wzrokiem Hala. Ten jednak, wraz z Ingvarem, pracował w szopie, stojącej w pewnej odległości od chaty. Coś budowali, ale co, tego Thorn nie wiedział.

– Wiem, że ją wziąłeś! – powiedział Stefan. – Czemu po prostu się nie przyznasz i jej nie oddasz?

– Ach tak? A skąd niby ta pewność? – zapytał Jesper wyzywająco.

– Przecież wszyscy wiedzą, że jesteś zło…

– Zło…? – powtórzył Jesper, z jeszcze większą wściekłością. – Co masz na myśli, mówiąc „zło”? Może chciałeś powiedzieć „złodziejem”?

– Nie powiedziałem tego – odparł Stefan, urażony i czujny.

– O, na Gorloga! – mruknął Stig, odsunął połę płóciennej płachty i wkroczył do chaty.

Ulf, Wulf i Edvin leżeli na posłaniach. Pośrodku stali naprzeciwko siebie Stefan i Jesper, obaj czerwoni i wściekli.

– Moglibyście się zamknąć, wy dwaj? – powiedział Stig ze znużeniem. – Kłócicie się nieustannie już od kilku dni.

O co chodzi tym razem?

– Jesper ukradł moją osełkę! – oświadczył Stefan.

– To ty tak twierdzisz! – rzucił ostro Jesper.

– Owszem! Wiem, że ją wziąłeś. Zawsze… zabierasz ludziom różne rzeczy. Każdy o tym wie!

Stig zbyt późno zorientował się, że wcale nie przerwał kłótni, lecz sprawił jedynie, że wróciła do punktu wyjścia.

– Słuchajcie…

– Może i czasem coś sobie wezmę – wrzasnął Jesper, pochylając się w stronę Stefana. – To taki sport. Ale potem zawsze oddaję!

– No to oddaj moją osełkę.

– Oddałbym, gdybym ją wziął. Ale nie wziąłem! To żadne wyzwanie, zabrać coś tobie. Twoje rzeczy zawsze walają się dokoła.

– To prawda – wtrącił Ulf i tym samym do dyskusji włączył się Wulf.

– I kto to mówi! Zawsze rozrzucasz swoje rzeczy na moim miejscu!

Rzeczywiście, poprzedniego dnia znalazł koło swego posłania jedną ze skarpetek Ulfa. Jako że była to wspaniała skarpetka, przywłaszczył ją sobie, ale w jego oczach nie zmieniało to faktu, że brat naruszył jego przestrzeń prywatną.

– Może gdybyś nie zabierał tyle miejsca, nigdy by do tego nie doszło! – odciął się Ulf.

Wtedy do ataku znów przystąpił Stefan.

– W każdym razie moja osełka nigdzie się nie walała, jak to raczyłeś ująć. A więc ty musiałeś ją zabrać.

– Dlaczego ja? Czemu nie ktoś inny? – wrzasnął Jesper. – Czemu nie Ulf czy Wulf?

– Chcesz powiedzieć, że ja ją wziąłem? – zapytał Wulf. Na chwilę ogarnęły go wyrzuty sumienia. Może Jesper widział, jak chowa skarpetkę brata między swoimi rzeczami.

Jesper potrząsnął głową. Był na skraju wytrzymałości.

– Nie! Chciałem tylko powiedzieć, że…

– Ja jej nie wziąłem – powiedział Wulf.

Oczywiście, Ulf uznał, że musi zareagować.

– Pewnie wziąłeś. Zawsze robisz takie rzeczy. A potem zwalasz winę na Jespera.

– Kto zwala na Jespera?! – krzyknął Wulf. – Nie powiedziałem, że Jesper to zrobił!

– Nie, ale stałeś spokojnie obok i słuchałeś, jak Stefan go oskarża, zamiast się przyznać.

Stig powiódł spojrzeniem po zagniewanych twarzach swych towarzyszy. Zatrzymał wzrok na Edvinie, który popatrzył na niego spokojnie, po czym położył się na posłaniu i przymknął oczy.

– Poddaję się – oznajmił Stig. – Szczekacie jak wściekłe psy.

Thorn, stojący na zewnątrz, potrząsnął głową.

– Trudno się nie zgodzić – stwierdził, po czym ruszył przez mokrą trawę w stronę warsztatu Hala. Wciąż słyszał dochodzące z chaty gniewne głosy i wzajemne oskarżenia.

– Chłopcy – mruknął do siebie. – Dzięki Lorganowi, że nigdy nie byłem chłopcem!

Hal i Ingvar stali pochyleni nad jakąś skomplikowaną drewnianą konstrukcją, ułożoną na prowizorycznym stole, zmontowanym przez Hala. Thorn przyjrzał się jej, ale nie potrafił stwierdzić, do czego mogłaby służyć. Na odgłos jego kroków Hal uniósł głowę.

– Co tam robicie? – zapytał Thorn.

Hal wzruszył ramionami i przysłonił konstrukcję kawałkiem płótna.

– Takie tam – odparł wymijająco i machnął ręką w stronę wnętrza szopy, gdzie pośród przeróżnych ścinków i kawałków drewna stało dziwne pudło. Było otwarte u góry, a w dnie miało wyciętą szparę, w której tkwiła płaska szeroka deseczka, przypominająca ostrze. Thorn nadal nie potrafił określić, jaką funkcję miałaby pełnić ta dziwna rzecz, a Hal najwyraźniej na razie nie zamierzał tego wyjawić. Thorn postanowił więc przejść do najważniejszej sprawy.

– Podczas gdy ty zajmujesz się budowaniem tego czegoś, cokolwiek to jest, twoja drużyna się rozpada.

– Drużyna się rozpada? – powtórzył Hal, marszcząc brwi. – A co z nią nie tak?

– Nudzą się. Nie mają nic do roboty i ciągle się kłócą. Stefan oskarżył Jespera, że ten zabrał mu osełkę.

Hal wzruszył ramionami.

– To wszystko? W takim razie nie ma się czym przejmować. To chyba normalne, że się nudzą. Kiedy znów wypłyniemy, wszystko wróci do normy – powiedział beztrosko.

Thorn potrząsnął głową.

– Jest się czym przejmować. Czy pomyślałeś o tym, że Zavac dysponuje grupą pięćdziesięciu ludzi, a wszystko to piraci i doświadczeni wojownicy? Podczas gdy twoja drużyna to grupka wyrostków, którzy tracą czas na kłótnie o jakieś drobiazgi.

Zavac był piratem, który ukradł Andomal. Przez chwilę Hal nic nie mówił. Pomyślał, że może Thorn na rację. Ten zaś ciągnął:

– Podczas treningu udało ci się obudzić w nich ducha wspólnoty. Stworzyłeś zdyscyplinowaną grupę, kierującą się wspólnym celem. Byli prawdziwą drużyną. Teraz zmieniają się w gromadę znudzonych dzieciaków. Jeśli na to pozwolisz, w starciu z Zavakiem nie masz szans. Przywołaj ich do porządku, inaczej wszyscy zginiemy.

– Może i tak… – odparł Hal, z wahaniem stawiając czoło prawdzie.

– O ile w ogóle zdołasz dogonić Zavaca! Kiedy znów wypłyniemy, może się okazać, że nic nie zostało z poczucia przynależności do drużyny i zdolności do działania we wspólnym celu. Wystarczy silniejszy wiatr i wszyscy mogą zginąć. Wiesz, że na morzu nie ma miejsca na dysputy i głupie niesnaski. Drużyna musi współpracować!

– To co mam zrobić? – zapytał Hal. Thorn prychnął.

– Masz zachowywać się jak na skirla przystało! Interweniuj! Tak postępuje przywódca. Weź się za nich, zamiast tracić tu czas przy… – Machnął ręką w stronę tajemniczych przedmiotów. – Tych tam.

Hal zarumienił się nieznacznie.

– Ja nie tracę czasu. Pracuję nad pewnymi pomysłami, które pomogą nam w starciu z „Krukiem” – powiedział. Tak nazywał się okręt Zavaca.

Thorn wywrócił oczami.

– Wspaniale, tylko że to wszystko nie na wiele się zda, jeśli drużyna przestanie istnieć! Każ im ruszyć tyłki i zrobić coś pożytecznego! A potem możesz wrócić do tych swoich pudełek.

– Jeśli tak mówisz… – zaczął Hal, ale Thorn przerwał mu, wyciągając w jego stronę drewniany hak.

– Nie, jeśli ja tak mówię. Jeśli ty tak mówisz! To musi wyjść od ciebie. Pokaż im, że nadal jesteś przywódcą.

– Naprawdę sytuacja jest aż tak poważna?

Thorn popatrzył na niego groźnie i dopiero po chwili odpowiedział.

– Powiem tak: wczoraj Ulf i Wulf pokłócili się o miejsca do spania.

Hal machnął ręką.

– To nic takiego. Ulf i Wulf zawsze się kłócą. To ich specjalność.

– Nie skończyłem. Pozostali włączyli się do kłótni – powiedział Thorn. Oczy Hala rozszerzyły się ze zdumienia.

– W takim razie to rzeczywiście poważna sprawa – zgodził się. – Najlepiej od razu się tym zająć. Chodź, Ingvarze.

Ułożył narzędzia na stojaku, po czym wyszedł z warsztatu, a Ingvar za nim, niczym oswojony niedźwiedź.

Thorn z zadowoleniem skinął głową.

– Najwyższy czas – powiedział do siebie.

Rozdział 3

Cóż, nic dziwnego, że jej nie zauważyłem! – krzyknął Stefan, kiedy weszli do namiotu. – Moje miejsce znajduje się najdalej od wejścia. Jest ciemne i duszne. Tobie to dobrze! Zawsze masz światło i świeże powietrze!

Jesper rozłożył ręce, pokonany brakiem logiki w argumentacji Stefana.

– Czy to moja wina? – zapytał. Nim Jesper zdążył odpowiedzieć, Ulf zrobił krok w stronę Stefana i wtrącił:

– I jeszcze narzekasz! Ja mam miejsce tuż przy wejściu. Jest tam zimno i wieje, a ostatniej nocy ktoś nadepnął na mnie, wychodząc za potrzebą!

– I pewnie sądzisz, że to byłem ja – powiedział Wulf, jak zwykle biorąc słowa brata do siebie.

Ulf spojrzał na niego i odparł:

– Zapewne tak. To by było do ciebie podobne.

– Tylko że ja nie wychodziłem ostatniej nocy za potrzebą! Więc zawiń to w swój kocyk i wyrzuć do strumienia!

– Chłopaki – zaczął Hal, próbując przybrać rozsądny ton – uspokójcie się na…

Ale jego głos zniknął, zagłuszony głosami Ulfa, Wulfa, Stefana i Jespera, którzy podjęli przerwaną na chwilę kłótnię. Bliźniaki nadal sprzeczały się o to, czy Wulf wychodził za potrzebą, czy nie – Ulf twierdził, że nawet jeśli nie, to całkiem możliwe, iż jego brat wstał specjalnie, by na niego nadepnąć, to byłoby w jego stylu. Stefan i Jesper tymczasem nadal dyskutowali o niewygodach miejsca do spania na samym końcu namiotu, które przypadło Stefanowi. Hal, zdając sobie sprawę, że jego głos nigdy nie zdoła przebić się przez taki hałas, spojrzał na Ingvara i dał mu znak, by wystąpił naprzód.

– Ucisz ich, Ingvarze, bardzo proszę.

Chłopak skinął głową. Hal pamiętał z treningów, że potężna klatka piersiowa Ingvara potrafi wyprodukować ogłuszającą ilość dźwięku. Gdy zobaczył, że olbrzym nabiera powietrza w płuca, odsunął się przezornie.

– CISZA! – zaryczał Ingvar. – CISZA, PRZEKLĘTA HAŁASTRO!

Wrzask kompletnie zaskoczył kłócących się chłopców i w chacie momentalnie zapadła cisza. Odwrócili się. Dopiero teraz zobaczyli Hala, który, korzystając z okazji, przemówił, nim zdążyli otrząsnąć się z zaskoczenia i wrócić do kłótni.

– Na Gorloga, co tu się dzieje? Powariowaliście czy jak? O co się kłócicie?

– Moje miejsce do spania jest beznadziejne – odparł Stefan. – Ciemne i na samym końcu. Duszne. Zbiera się tam smród brudnych skarpetek całej drużyny.

– Ciesz się, że nie śpisz przy wejściu, tak jak ja – powiedział Ulf. – Można zamarznąć na śmierć!

Hal spojrzał na niego, marszcząc brwi. Jego posłanie znajdowało się dokładnie naprzeciwko posłania Ulfa. Hala bardzo cieszyło, że ma stały dostęp świeżego powietrza. A kiedy robiło się zbyt przewiewnie, wystarczyło przecież naciągnąć koc na głowę i zwinąć się wygodnie.

– Ciągnęliśmy losy – przypomniał, starając się zachować rozsądny ton.

Ulf wzruszył ramionami, robiąc nadąsaną minę.

– Gdybym wiedział, że dostanie mi się miejsce tuż przy wejściu, wyciągnąłbym inny los.

Hal uznał, że w tym przypadku racjonalna argumentacja nie ma sensu. Spojrzał na Ulfa.

– Czy zdajesz sobie sprawę, jak bezdennie głupie jest zdanie, które właśnie wypowiedziałeś?

Ulf cofnął się o pół kroku, zaskoczony gniewnym tonem. Hal był ich skirlem. Wybrali go jednogłośnie, a on dowiódł, że jest tego wart. Zdobył ich lojalność i zaufanie. Podczas treningu wykazał się umiejętnością przewidywania i planowania, dzięki jego pomysłom nieraz udawało im się przechytrzyć przeciwnika. Był doskonałym sternikiem i nawigatorem, co Skandianie cenili szczególnie wysoko. Poza tym posiadał pewną trudną do zdefiniowania cechę – wydawał się urodzonym przywódcą i emanował autorytetem. Wszystkie te rzeczy budziły w Ulfie podziw i szacunek. Tak więc, kiedy Hal wpadał w gniew, tak jak teraz, Ulf instynktownie się wycofywał. Hal był stworzony do tego, by przewodzić innym, a Ulf do tego, by słuchać cudzych rozkazów.

– Cóż, ja…

Hal powstrzymał go lekceważącym ruchem ręki i odwrócił się do pozostałych.

– Ktoś jeszcze ma problem z miejscem do spania?

Chłopcy popatrzyli po sobie. Pierwszy odpowiedział

Stig.

– Ja jestem zadowolony.

Edvin, Wulf i Jesper zamruczeli zgodnie. Zza pleców Hala dobiegł dudniący głos Ingvara.

– Ja też nie narzekam.

– Ani ja – dodał Hal i spojrzał na Ulfa i Stefana. – W takim razie zostajecie tylko wy dwaj, tak?

Miny im zrzedły, kiedy okazało się, że są w mniejszości. Stefan z zakłopotaniem wzruszył ramionami.

– Cóż, jak wspominałem, moje miejsce jest trochę ciemne i…

– Nie musisz się tłumaczyć – przerwał mu ostro Hal. – Wystarczy „tak” lub „nie”. Jesteś niezadowolony ze swojego miejsca, zgadza się?

Stefan rozejrzał się dokoła, Ulf również. Żaden z nich nie dostrzegł oznak poparcia czy sympatii wśród towarzyszy.

– Yyy… tak. Chyba tak – odparł Stefan po chwili.

Hal przeniósł wzrok na Ulfa.

– A ty? Też jesteś niezadowolony, zgadza się?

– Eee… tak. Tak mi się wydaje.

– Dobrze – powiedział Hal. – W takim razie możecie zamienić się miejscami.

Na chwilę zapadła cisza. Pozostali chłopcy poodwracali się, kryjąc uśmiechy. Stefan i Ulf wpatrywali się w Hala, nie do końca pewni, czy dobrze zrozumieli.

– Co takiego? – odezwał się w końcu Stefan.

– Możecie zamienić się miejscami. Ty będziesz spał tam, gdzie Ulf, Ulf tam, gdzie ty. Załatwcie to od razu.

– Ale… – zaczął Ulf. Tak naprawdę był całkiem zadowolony ze swojego miejsca przy wejściu. Skarżył się tak tylko, żeby mieć o czym pogadać. Stefan podobnie. Było mu ciepło i przytulnie w jego kąciku, czasami rzeczywiście robiło się duszno, ale przy takiej pogodzie nie stanowiło to wielkiej niedogodności.

Ale obaj chłopcy zdawali sobie sprawę, że gdyby teraz znów zmienili zdanie, wyszliby na głupków. Mimo to nadal się wahali.

– Jeśli chcecie, mogę poprosić Ingvara, żeby wam pomógł – powiedział Hal. To wystarczyło, by zmusić ich do działania. Przestraszyli się o swoje rzeczy, bo gdyby Ingvar zabrał się do dzieła, na pewno zaraz leżałyby porozrzucane po całej chacie. Zabrali śpiwory, ubrania oraz całą resztę i zamienili się miejscami.

Kiedy Stefan rozłożył posłanie, chatą zatrząsł powiew lodowatego wiatru. Płótno, zasłaniające wejście, nie mogło go powstrzymać. Stefan spojrzał tęsknie na swoje poprzednie przytulne legowisko, gdzie Ulf już rozwijał śpiwór. Westchnął. Mógłby czuć żal do Hala, był jednak na tyle uczciwy, by przyznać, że sam na to zasłużył. Podobnie jak Ulf, narzekał, bo nie miał żadnej innej rozrywki. Hal tylko wykazał bezsensowność ich postępowania.

Hal przyglądał się im z rękami skrzyżowanymi na piersi. Pozostali leżeli na swoich posłaniach, wsparci na łokciach, szczerząc się szeroko. Z przyjemnością obserwowali, jak Hal rozprawia się z marudami. Ale po chwili uśmiechy zgasły na ich twarzach, bo Hal wydał kolejny rozkaz:

– Dobra! A teraz ruszcie tyłki i na zewnątrz! Już!

Niepewnie podnieśli się z miejsc. Jesper wyjrzał na zewnątrz, po czym odwrócił się i zmarszczył brwi.

– Pada – stwierdził. – Po co mamy wychodzić?

Nagle poczuł, że jakaś żelazna obręcz obejmuje jego ramię. Gdy się odwrócił, tuż przy swojej twarzy zobaczył twarz Stiga.

– Ponieważ twój skirl tak każe! – powiedział Stig z groźnym grymasem. – A teraz ruchy!

Jesper bez udziału własnej woli przeleciał przez płócienną zasłonę i zatrzymał się na zewnątrz, z trudem łapiąc równowagę na mokrej trawie. Z niepocieszoną miną czekał, aż pozostali do niego dołączą. Jeden po drugim powoli wychodzili z chaty.

Stig, ostatni, zatrzymał się, przechodząc koło Hala.

– Dobrze, że znów objąłeś dowództwo.

Hal skinął głową z przepraszającą miną.

– Przykro mi, że pozwoliłem sprawom wymknąć się spod kontroli. Ustaw ich, dobrze?

Stig kiwnął głową, wciąż uśmiechnięty, i wyszedł z chaty. Hal odczekał kilka sekund, wziął głęboki oddech i ruszył, by dołączyć do swej drużyny.

Thorn siedział z boku, na pniu zwalonego drzewa. Dyskretnym skinieniem głowy wyraził uznanie. Najwyraźniej słyszał, co działo się w chacie. Chłopcy już stali w półkolu, czekając na skirla, Stig na końcu, z prawej strony. Hal podszedł bliżej i powiódł wzrokiem po ich twarzach. Szczególnie bacznym spojrzeniem obdarzył Ulfa i Stefana. Z zadowoleniem stwierdził, że nie wyglądają na zagniewanych. W rzeczywistości obaj żywili wobec Hala wielki podziw za to, jak się z nimi rozprawił. Jesper miał nieco kwaśną minę, pewnie z powodu brutalnego zachowania Stiga. W myślach Hal wzruszył ramionami. Jesper często miał kwaśną minę.

Pozostali chłopcy czekali niecierpliwie, co skirl ma do powiedzenia.

– Panowie, źle z nami – zaczął Hal. Niektórzy spojrzeli na niego z zaciekawieniem. – Odbyliśmy trzymiesięczny trening, podczas którego wzmacnialiśmy sprawność fizyczną, uczyliśmy się władać bronią i nawigować na morzu. A najważniejsze – uczyliśmy się funkcjonować jako drużyna, współpracować i pomagać sobie nawzajem. Wygląda na to, że o wszystkim tym zapomnieliśmy. Znów jesteśmy sobie obcy.

Chłopcy popatrzyli na siebie. Hal widział, że wprawdzie z wahaniem, ale zgadzają się z jego słowami. Edvin wystąpił przed szereg.

– Nudzimy się – powiedział. – Tylko o to chodzi. Tu nie ma nic do roboty.

Kilku innych zamruczało zgodnie. Hal ukrył pełen zadowolenia uśmiech. Miał ochotę wyściskać Edvina za to, że go wyręczył.

– To prawda – powiedział. – Ale teraz to się zmieni. Od jutra znów zaczynamy treningi.

Reakcje były mieszane. Stig, Edvin i Stefan od razu pokiwali głowami. Bliźniacy dołączyli do nich po kilkusekundowym namyśle. Tylko Jesper, jak można było się spodziewać, zgłosił zastrzeżenia.

– Treningi? Ale jakie?

Hal spokojnie popatrzył mu w oczy, aż Jesper spuścił wzrok.

– Takie jak wcześniej. Walka z bronią. Biegi. Żeglowanie.

– Ale już to robiliśmy. Czemu mamy teraz powtarzać?

Hal podszedł bliżej do Jespera.

– Robiliśmy, przez trzy miesiące. Trzy miesiące! Uważasz, że w tak krótkim czasie zdołaliśmy opanować wszystkie umiejętności? Mamy zmierzyć się z załogą „Kruka”, złożoną z pięćdziesięciu ludzi. To wojownicy, którzy całe życie spędzili na najazdach i bijatykach. Sądzisz, że trzymiesięczny trening nas do tego przygotował? Ja nie. Kiedy ich dogonimy, zamierzam odzyskać Andomal, a nie stracić życie. – Odwrócił się w stronę Thorna, który nadal siedział na zwalonym pniu. – Thornie! Czy zechcesz być naszym trenerem?

Thorn podniósł się powoli i ruszył w ich kierunku.

– Z przyjemnością – odparł, kiedy był już blisko.

Stig uniósł rękę.

– Hal, powiedziałeś, że mamy trenować umiejętności żeglarskie. Jak mamy to robić przy tym wietrze?

Hal kiwnął głową.

– Wzniesiemy maszt na brzegu, przywiążemy do niego żagiel i olinowanie, by Ingvar mógł ustawiać żagiel odpowiednio w zależności od kierunku wiatru, i będziemy ćwiczyć. A przy spokojniejszej pogodzie wypłyniemy na morze bądź będziemy trenować w zatoce.

Stig przez chwilę zastanawiał się nad jego słowami, z przekrzywioną głową.

– Dobry pomysł – ocenił w końcu.

Hal uśmiechnął się szeroko.

– Tak myślałem.

Teraz z kolei Jesper uniósł rękę.

– Tak? O co znowu chodzi?

– Bez obrazy, ale – zaczął, a Hal pomyślał, że kiedy ktoś mówi „bez obrazy, ale”, to znaczy, że zamierza powiedzieć coś bardzo obraźliwego – ale jakie kwalifikacje ma Thorn, by nas trenować? To znaczy… to w końcu Thorn. Tylko bez obrazy – powtórzył.

Thorn uśmiechnął się do Jespera, ale uśmiech nie objął oczu.

Hal spojrzał na niego.

– Thornie, czy chciałbyś udowodnić Jesperowi, że posiadasz odpowiednie kwalifikacje?

Thorn zamyślił się na moment. A potem ruszył przed siebie i w błyskawicznym tempie pokonał dzielącą ich odległość.

Jesper z racji swego hobby potrafił w razie zagrożenia naprawdę prędko uciekać. Teraz jednak nawet nie zdążył zarejestrować, kiedy Thorn znalazł się przy nim. Stary wilk morski zacisnął żelazną pięść na karku Jespera i podniósł go, dyndającego nogami w powietrzu.

A potem z całych sił cisnął nim jak workiem kartofli. Chłopak przeleciał kilka metrów i walnął o ziemię, padając na plecy, bez tchu. Spojrzał na brodatą twarz Thorna, na której malował się drapieżny uśmiech.

– No i jak oceniasz moje kwalifikacje?

Jesper kilka razy kiwnął głową i z wysiłkiem uniósł rękę.

– Całkiem nieźle – wydyszał. – Naprawdę nieźle.

Rozdział 4

Kiedy następnego ranka Thorn obudził chłopców, nad koronami drzew widniał zaledwie nikły poblask.

Słowo „obudził” może nie jest w tym przypadku odpowiednie, jako że czynności tej zwykle towarzyszy jakiś element troski i delikatności względem budzonych, Thorn zaś po prostu wparował do chaty z przeraźliwym rykiem i zaczął ściągać koce z chłopców, którzy kulili się z przerażenia, skomląc i pojękując. W ręku trzymał długą pałkę z ociosanej gałęzi orzesznika, którą uderzał rytmicznie o drewnianą konstrukcję.

– Wstawać! Wstawać! – darł się. – Nie traćmy czasu, dzień jest krótki, światło zaraz zniknie! Wstawać i ubierać się. Raz! Raz! Raz!

– Jakie światło? – wymamrotał Stig, mrużąc oczy.

– Nie widzę żadnego światła.

– Jest go mnóstwo na Wschodnich Stepach – odparł Thorn. Owszem, daleko na wschodzie słońce wstało już kilka godzin wcześniej. Thorn uśmiechnął się złośliwie.

– A jeśli natychmiast nie wstaniesz, zrobię tak, że zobaczysz gwiazdy. – Po czym walnął pałką o podłogę, dosłownie kilka centymetrów od głowy Stiga. Przerażony chłopak zerwał się z posłania i zaczął szukać spodni. Wciąż nie całkiem rozbudzony, wkładając je, nadepnął na nogawkę i upadł. Pozostali członkowie drużyny radzili sobie nie lepiej. Thorn obserwował ich pląsy, potrząsając głową z niesmakiem.

– Banda żałosnych ramoli! – Jego wzrok padł na Hala, który na czworakach szukał ubrania, nieświadom, że leży ono pod kocem, który ściągnął z niego Thorn. Hal ziewnął, a ziewnięcie przeszło w okrzyk bólu, gdy Thorn wymierzył cios w tylną część jego ciała.

– I to ma być skirl! – powiedział wzgardliwie. – Powinieneś dać innym przykład, a nie łazić dokoła na czworaka jak jakiś ospały kundel! Raz! Raz! Raz!

Po kilku minutach członkowie drużyny Czapli stali na zewnątrz w niezbyt równym szeregu, niektórzy pospiesznie kończąc ubieranie, a wszyscy potargani i drżący w chłodzie ciemnego poranka. Słaby blask ponad koronami drzew zabarwił się czerwienią. Stefan rzucił przez ramię tęskne spojrzenie na swoje ciepłe posłanie. Mimo ponurych przepowiedni Ulfa, że zamarznie w przeciągu, spało mu się cudownie – aż do chwili, gdy brutalnie zbudziły go obłąkańcze wrzaski Thorna i walenie drewnianej pałki.

Thorn, irytująco jowialny i przygnębiająco energiczny, powiódł wzrokiem po chłopcach, szurających nogami i wydających ciężkie westchnienia.

– Na spłowiałe kości Gorloga! Ależ z was żałosna banda! – wrzasnął. – Każdy pirat na wasz widok nieźle by się przeraził. Kiedy już przestałby się śmiać. A teraz rozgrzewka! Skaczcie! Skaczcie i uderzajcie rękami nad głową! No, dalej!

Niechętnie zaczęli skakać w miejscu zgodnie z poleceniem Thorna, który przechadzał się wzdłuż szeregu za ich plecami, zachęcając do większego wysiłku za pomocą wyzwisk i celnych ciosów pałką.

Stig, który ćwiczył obok Hala, mruknął półgębkiem podczas kolejnego skoku:

– Chyba wolałem go, kiedy był żulem i opojem. Thorn zresocjalizowany jest nieco… AU!

Okrzyk bólu wyrwał się z jego gardła, gdy Thorn niepostrzeżenie podszedł od tyłu i wymierzył cios – wyjątkowo perfidny. Po wpływem tej zachęty Stig skoczył nieco wyżej, niż zamierzał, a Thorn zachichotał.

– O to właśnie chodzi, drogi Stigusiu! Wyżej, mocniej! Pokaż innym, jak to się robi!

Stig rzucił coś gniewnie w odpowiedzi, nie przerywając podskoków. Nagle zdał sobie sprawę, że zaczyna się rozgrzewać. Krew płynęła swobodnie w jego żyłach, dostarczając ciepło do rąk i nóg. Dzięki głębokim oddechom tlen dotarł do płuc i przegnał resztki snu.

Hal posłał mu pozbawiony współczucia uśmiech. Stig pomyślał, że ludzi zawsze bawi widok cierpiącego przyjaciela.

– Dobrze ci tak, za dużo gadasz. AU! AU!

Hal był pewien, że Thorn już poszedł dalej, okazało się jednak, że z powrotem zakradł się za ich plecy, niezauważony. Nie po raz pierwszy zaskoczył Hala szybkością i zwinnością ruchów.

– Powinieneś dawać lepszy przykład, skirlu! – zarechotał Thorn.

Kilku członków drużyny również się zaśmiało. Rozcierając obolały tyłek, Hal rozważał w myślach taktykę Thorna. Karząc skirla, zapobiegł wszelkim ewentualnym oskarżeniom o faworyzowanie go. Poza tym pozostałym najwyraźniej poprawił się humor na widok Hala, skaczącego z przerażenia wysoko do góry – tak jak przed chwilą jemu wiele radości dostarczył widok Stiga w identycznej sytuacji.

Thorn ruszył dalej i zatrzymał się za plecami Ingvara. Wielki chłopak ledwo odrywał nogi od ziemi. Na jego twarzy malowała się determinacja. Przy każdym podskoku starał się, jak mógł, lecz potężne rozmiary jego ciała stawiały niepokonany opór. Ale w każdym razie próbował. Thorn przyglądał mu się przez chwilę z aprobatą, kiwając głową. Pomyślał, że Ingvar ma wiele zalet, a jego krótki wzrok wcale ich nie umniejsza. Okazywał wielką lojalność Halowi i zawsze zgłaszał się jako pierwszy, kiedy było jakieś zadanie do wykonania.

– Nie bij mnie, Thornie – powiedział. Widocznie jakiś szósty zmysł ostrzegł go, że Thorn stoi tuż za jego plecami. – Naprawdę wyżej nie mogę.

– Widzę – odparł Thorn łagodnym tonem i ruszył dalej. Przechodząc obok Ulfa, machnął pałką od niechcenia.

– Au! – wrzasnął Ulf. – Za co? – Skakał tak wysoko, jak tylko potrafił, i klaskał rękami z całych sił.

– Mój błąd – odparł Thorn. – Myślałem, że to twój brat.

– A, w takim razie w porządku.

Thorn zmarszczył brwi, próbując zrozumieć pokrętną logikę tego stwierdzenia. W końcu ruszył na koniec szeregu i stanął naprzeciw skaczących chłopców.

– Wystarczy! – krzyknął, a oni z wdzięcznością przerwali ćwiczenie. Niektórzy pochylili się do przodu, opierając dłonie na kolanach i oddychając głęboko. Ten i ów zakaszlał z wysiłku.

– Nieźle się zapuściliście, co? – stwierdził Thorn z przyganą. Nikt nie odpowiedział. Z zawstydzeniem musieli przyznać mu rację. Już od kilku tygodni nie robili żadnych ćwiczeń, choć podczas treningu drużyn stanowiły one nieodłączną część rozkładu dnia. A na morzu nawet nie musieli wiosłować, bo popychał ich silny wiatr.

– Doskonale! – podjął Thorn, po czym, wskazując długi, wygięty łukowato pas plaży, dodał: – Czas pobiegać.

Chłopcy spojrzeli we wskazanym kierunku i jęknęli. Plaża ciągnęła się na długości niemal dwóch kilometrów.

– Tam i z powrotem – powiedział Thorn. – Do samiutkiego końca. Widzicie ten ładny twardy mokry piaseczek wzdłuż linii wody?

Poczekał, aż wszyscy spojrzą w tamtą stronę i pokiwają twierdząco, że tak, widzą.

– No więc po nim nie będziemy biegać. Będziemy biegać po tym okropnym, miękkim suchym piachu obok. To przyniesie nam znacznie większe korzyści.

– Nam? – powtórzył Stefan. – Ty też zamierzasz pobiec?

Thorn spojrzał na niego z rozbawieniem w oczach.

– A jak myślisz?

Stefan z rezygnacją wzruszył ramionami.

– Myślę, że zostaniesz tutaj.

– I kto śmiał twierdzić, że wolno kojarzysz? – odparł Thorn. Potem zatoczył ramieniem. – Ruszajcie. I pamiętać, żadnych spacerków. Będę was obserwował.

Chłopcy odwrócili się i ruszyli przed siebie nieskładną grupą, Jesper na czele. Po chwili Thorn wrzasnął:

– Edvin! Ty nie! Wracaj!

Edvin odłączył od grupy i podszedł do Thorna, z zaciekawieniem przekrzywiając głowę.

– Coś źle zrobiłem? – zapytał, zerkając czujnie na kij w ręku Thorna.

Thorn potrząsnął głową.

– Skądże. Rozpal ogień. Zrób herbatę, przygotuj chleb i bekon. Przyda im się porządne śniadanie.

W jego głosie zabrzmiała ciepła i troskliwa nuta, przecząca wcześniejszemu zachowaniu. Edvin ułożył w piramidkę gałązki na podpałkę i spojrzał na starego wojownika.

– Wcale nie jesteś taki okropny, za jakiego próbujesz uchodzić, prawda?

Thorn zmroził go spojrzeniem.

– Ależ owszem, tak – odparł. – I przekonasz się o tym na własnej skórze, jeśli piśniesz komuś choćby słowo.

Po jakimś czasie członkowie drużyny Czapli przywlekli się do obozu nieskładną grupą. Na samym przedzie kroczył Jesper. Thorn zauważył, że chłopak prawie się nie zadyszał. Następni w kolejności nadeszli Ulf, Wulf i Stefan, potem Hal i Stig, ciągnąc ciężko człapiącego Ingvara. Thorn zacisnął wargi. „Wstyd”, pomyślał. Ingvar był wielki i mocny, miał ogromne rezerwy sił. Wszystko psuł jego kiepski wzrok. Poruszał się niezgrabnie, bo ciągle bał się, że straci równowagę. Widział akurat tyle, żeby się przestraszyć.

Thorn zamyślił się, uderzając kijem w łydkę. Czy można by jakoś temu zaradzić?

W pewnym momencie bezwiednie uderzył mocniej, niż zamierzał.

– Au! – mruknął, zapisując sobie w pamięci, by więcej tego nie robić. Podniósł głowę i napotkał spojrzenia członków drużyny Czapli, którzy, od dobrej chwili zajęci pałaszowaniem śniadania, teraz wpatrywali się w niego, wyszczerzeni od ucha do ucha. Zmarszczył brwi i uśmiechy natychmiast poznikały z ich twarzy.

Wiedział jednak, że wciąż tam są, tuż pod powierzchnią, i bardzo go to cieszyło. Nie zamierzał zastraszać ich i terroryzować. Chciał, by odzyskali dobrą formę, psychiczną i fizyczną, utraconą podczas długich nudnych dni w obozowisku.

Skinieniem przywołał Edvina.

– Jadłeś już?

Edvin potrząsnął głową.

– Byłem zbyt zajęty. Właśnie zamierzałem to zrobić.

– A więc odłóż swoją porcję. Teraz twoja kolej, żeby pobiegać.

Edvin był zdruzgotany.

– Przecież jestem kucharzem! – zaprotestował.

– Zgadza się. Z pewnością będziesz mógł posłużyć się tym argumentem, kiedy staniesz twarzą w twarz ze spragnionym krwi piratem, planującym oddzielić twoją głowę od reszty ciała.

Zamilkł, odczekał, aż Edvin przyswoił jego słowa, i powoli pokiwał głową.

– Rozumiem, co masz na myśli – powiedział chłopak.

Thorn klepnął go w ramię.

– Poza tym w ten sposób możesz się przekonać, że naprawdę jestem tak okropny, za jakiego próbuję uchodzić – oznajmił Thorn, po czym zepsuł cały efekt, wskazując na niewielką kępę drzew mniej więcej pośrodku trasy.

– Nie musisz pokonywać całej odległości. Tylko do tych drzew i z powrotem. A później możesz zjeść śniadanie.

Edvin odwrócił się, ale potem jeszcze raz spojrzał na Thorna.

– Nie martw się – powiedział. – Nikomu nie powiem, że nie jesteś okropny.

– Od razu mi ulżyło – odparł Thorn, po czym wykonał ramieniem ten sam gest, którym wcześniej dał drużynie sygnał do rozpoczęcia biegu, i Edvin ruszył wzdłuż plaży. Pozostali chłopcy obserwowali go z zaciekawieniem. Zdążyli już zjeść i teraz odpoczywali, siedząc wygodnie i sącząc herbatę. Idylla nie potrwała jednak długo, po chwili wrzask Thorna znów postawił ich na nogi.

– Starczy tego dobrego! Teraz umyjcie się i uprzątnijcie teren obozowiska. Niech ktoś zabierze broń Edvina. Za piętnaście minut macie być z powrotem. Przynieście saksy.

Chłopcy niezwłocznie przystąpili do dzieła. Umyli się w chłodnych wodach strumienia, który wypływał z lasu i biegł dalej w stronę zatoki, a potem zajęli się obozowiskiem. Kiedy Edvin skończył jeść spóźnione śniadanie, zebrali się dokoła Thorna, który z namysłem popatrzył na Hala.

– Ta konstrukcja, nad którą pracujesz – powiedział, kiwając głową w stronę warsztatu – to coś ważnego, czy też jakiś kolejny pretensjonalny wymysł, jak ten system, doprowadzający bieżącą wodę w kuchni twojej mamy?

Hal westchnął.

– Czy kiedyś wreszcie przestaniecie mi to wypominać?

Thorn z namysłem wysunął dolną wargę, po czym spojrzał na Stiga.

– Jak myślisz?

Chłopak potrząsnął głową.

– Nie wydaje mi się – odparł.

– Mnie też nie. – Thorn odwrócił się z powrotem do Hala. – No, co powiesz?

Hal rzucił przyjaciołom zrezygnowane spojrzenie, po czym odpowiedział:

– To coś ważnego. Może zapewnić nam przewagę w starciu z Zavakiem i jego ludźmi.

Thorn skinął głową, usatysfakcjonowany.

– W takim razie, pracuj dalej. Pewnie potrzebujesz Ingvara do pomocy?

– Owszem. Pomaga mi od początku.

Thorn spojrzał na Ingvara i wskazał na niego kciukiem.

– Dobra, Ingvar zostaje pomagać Halowi. Reszta za mną.

– Co będziemy robić? – zapytał Ulf.

– Zbierać pnącza i gałązki brzozowe, a potem spleciemy z tego linę. Dużo liny.

– Po co nam dużo liny? – spytał z kolei Wulf. Brat rzucił mu gniewne spojrzenie. Zamierzał zadać to samo pytanie.

– Ponieważ do zrobienia sieci potrzeba dużo liny – wyjaśnił Thorn. Na widok ich min dodał przezornie: – Tylko nie pytajcie, po co nam sieć.

Rozdział 5

Erak i Svengal obserwowali fale, wlewające się przez wąskie wejście do portu Hallasholm. Rozbijały się gwałtownie o skalne ściany, pryskając wysoko w górę białą pianą. Mężczyźni słyszeli głuchy miarowy grzmot i czuli tępe wibracje pod stopami. Potem fale, już nieco osłabione, mknęły dalej przez port i w końcu uderzały w kamienne nabrzeże. Za każdym razem wydawało się, że odzyskają poprzednie rozmiary, ale potem zielonkawa woda wznosiła się na wysokość około metra, by zaraz rozprysnąć się o mur oporowy.

Wiatr wiał nieprzerwanie z południowego zachodu, zawodząc wśród omasztowania okrętów, dla bezpieczeństwa stojących teraz na plaży, wysoko powyżej linii przy – pływu, szarpiąc fałami, które uderzały o maszty, które wydawały nieustanny miarowy stukot.

„Wilczy Wicher”, okręt Eraka, również tam się znajdował. Svengal, czując, że pogoda tak szybko się nie zmieni, zabrał okręt ze stałego miejsca przy nabrzeżu, naprzeciwko wejścia do portu. Nacierające gwałtownie fale stanowiły zbyt duże zagrożenie. Przy tej pogodzie na nic by się zdały wiklinowe osłony, mocowane na burtach – fale prędko przerobiłyby je na miazgę, by potem zaatakować sam okręt. A gdyby zjawiła się jakaś wyjątkowo wysoka i gwałtowna fala, okręt mógłby po prostu rozbić się o kamienne nabrzeże.

Podobnie jak pozostałe jednostki, również „Wilczy Wicher” został przykryty brezentową płachtą w celu ochrony przed wiatrem i wodą.

Erak dokładnie przyjrzał się swemu skarbowi.

– Wszystko gotowe? Prowiant, wyposażenie?

Svengal cierpliwie kiwnął głową. Słyszał to pytanie dopiero dziesiąty raz w tym tygodniu.

– Wszystko. W ostatniej chwili zabierzemy jeszcze chleb, mięso i wodę. No i sprzęt, którego nie chciałem wystawiać na działanie deszczu i wody morskiej. Ale jak tylko sztorm ucichnie, wystarczy nam godzina i będziemy gotowi do drogi.

Erak mruknął ponuro, znów kierując wzrok na morze, i wciągnął powietrze w nozdrza.

– Jak sztorm ucichnie – powtórzył. – O ile w ogóle ucichnie.

– To musi się wkrótce skończyć – stwierdził optymistycznie Svengal. – Dmucha bez przerwy już od dziesięciu dni.

– Z dzieciństwa pamiętam sztorm, który trwał ponad miesiąc – odparł Erak.

Svengal uniósł jedną brew.

– Już mówiłeś, wodzu. Ale pomyśl tylko. Takie sztormy nie zdarzają się zbyt często. Byłeś wtedy małym chłopcem, od tamtej pory minęło sporo czasu.

Erak popatrzył przeciągle na swego byłego oficera, oburzony uwagą, którą uznał za głęboko obraźliwą.

– Wcale nie tak dużo – odparł sztywno. – Nie zamierzam jeszcze kłaść się do grobu.

Svengal wywrócił oczami.

– Ale w kwiecie młodości też już nie jesteś.

Erak skrzyżował ramiona na piersi, odwrócił się i spojrzał Svengalowi prosto w twarz.

– W kwiecie młodości? – powtórzył z niedowierzaniem. – W kwiecie młodości? To chyba trochę wydumany zwrot, nie uważasz? Od kiedy to zrobił się z ciebie taki poeta?

– No, dobrze – odparł Svengal. Prawdę mówiąc, zaczerpnął to wyrażenie z poematu, który zaledwie kilka nocy wcześniej czytała mu na głos pewna niezwykle ponętna młoda dama. Poemat ów zrobił na nim wielkie wrażenie. Oczywiście, w jej towarzystwie tego typu zwroty były bardziej na miejscu niż teraz. – Skoro wolisz prozę, ujmę to tak: masz już swoje lata.

– Czyżby? – Erak zbliżył się o pół kroku, agresywnie wypinając klatkę piersiową. A rozmiary klatki piersiowej Eraka nie skłaniały do dyskusji. Niejeden mąż w tej sytuacji struchlałby ze strachu. Svengal jednak do takich mężów nie należał. Sam mógł poszczycić się potężną sylwetką, a poza tym znał oberjarla od lat. Razem żeglowali, razem łupili obce miasta, razem świętowali i razem opłakiwali utraconych towarzyszy. Tytuł oberjarla też nie robił na nim wrażenia. Spokojnie powtórzył:

– Wodzu, nie chodzi mi o twój zaawansowany wiek. – Tu Erak zmarszczył brwi. – Chodzi mi o to, że byłeś małym chłopcem, kiedy zdarzył się ten sztorm, który szalał przez cały miesiąc. To było wiele, wiele lat temu. A więc z tego wniosek, że takie zjawiska nie występują zbyt często, prawda?

Kiedy oberjarl przemyślał słowa Svengala, wyraz jego twarzy nieco złagodniał, groźny błysk w oczach zgasł.

– Chyba tak – powiedział z wahaniem.

– A więc można przypuszczać, że obecny sztorm nie będzie równie długi jak tamten? – naciskał Svengal.

– Chyba masz rację – zgodził się oberjarl.

– A jeśli nawet, chyba ani ja, ani moja droga ciocia Bessie nie możemy nic na to poradzić, prawda?

– Myślałem, że twoja droga ciocia miała na imię Winfredia?

Svengal wzruszył ramionami.

– Ciocia Bessie była jej młodszą siostrą. Cudowna kobieta, mówię ci.

Oberjarl potrząsnął głową. Svengal często powoływał się na swoje drogie ciocie w przeróżnych kwestiach, ich imiona jednak dziwnie często się zmieniały. Erak naliczył już co najmniej dziewięć.

– Ale co twoja ciocia ma z tym wspólnego?

Svengal uśmiechnął się szeroko.