© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2021

© Copyright by Beata Strózik, 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy lub autora.

Projekt okładki: Alicja Kuczyńska

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Magdalena Korczyńska

Korekta: Agnieszka Kwaterska, Irena Piecha

Skład: Wojciech Ławski

Ilustracje: Zosia Milewska

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-8159-916-0

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71 344 56 35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Podziękowania dla Anety,

która była pierwszą czytelniczką,

kiedy jeszcze cała ta historia opowiadana

była sekwencjami niezmontowanych kadrów.

Kiedy masz kilkanaście lat, ambitne plany na przyszłość i wiesz, że świat stoi przed tobą otworem, odważnie sięgasz po wszystko, co wiąże się z ich realizacją. Korzystając z beztroski nastolatka, cieszysz się życiem, którego radości nic ci nie może przesłonić.

A jednak – nawet się nie spodziewasz, jaką los wkrótce zagra kartą…

ROZDZIAŁ I
POWRÓT DO DOMU

19 marca 2020

Opuszczany w pośpiechu jeszcze nie tak dawno pełny radości, tętniący studenckim życiem kampus. Niespełna pół roku wcześniej witał szczęśliwych adeptów nauki z całego świata. Liczne akademiki zapraszały do swoich pokoi nowych mieszkańców. Pełne sale wykładowe obiecywały ciekawe intelektualne podróże, wzbogacające wiedzę przybyłych studentów. Kluby oferowały dobrą zabawę, hale sportowe gwarantowały profesjonalną pracę nad kondycją i rozwojem fizycznym, biblioteka udostępniała niezliczone możliwości pogłębiania wiedzy niemal w każdej dziedzinie, tworząc azyl dla spragnionych wiedzy. Lokalne punkty gastronomiczne wymieniały się kulinarnym doświadczeniem z całego świata, oferując różnorodne przysmaki wygłodniałej młodzieży. Radość, ciekawość, niepewność z domieszką strachu towarzyszyła studentom pierwszego roku.

Dostanie się na wymarzone studia było ogromnym wyzwaniem. Zamieszkanie samodzielnie w akademiku w międzynarodowym towarzystwie – milowym krokiem, a dodatkowo poza granicami swojego kraju – wręcz lotem na Księżyc. Tak mniej więcej wyglądało to z perspektywy dziewiętnastolatka. Kiedy podejmujemy takie życiowe decyzje, mierzymy się z nową, nieznaną dotąd rzeczywistością. W tamtej chwili odurzeni szczęściem i radością dostrzegamy wyłącznie pozytywne aspekty, ciesząc się perspektywą nowych możliwości. W takich momentach nasze myśli w żaden sposób nie mierzą się z mrocznym obrazem tragedii, która może nas spotkać za kilka miesięcy. A jej finał przez długi czas nie będzie możliwy do przewidzenia.

Piąta rano, 19 marca 2020 roku. Moja godzina zero. Szczelnie opatulona, wbita w dopasowaną odzież, z gładko upiętymi włosami, osłaniam głowę kapturem. Twarz ukrywam za maską z profesjonalnym filtrem i okularami. Dłonie chowam w jednorazowe rękawiczki. Zabieram środki dezynfekcyjne, zapas rękawiczek, zabezpieczone w worki foliowe dokumenty i odliczone pieniądze w kopercie, które zaraz przekażę kierowcy. Ruszam w kierunku umówionej taksówki. Pakuję bagaże, ograniczone ścisłym limitem. Za chwilę pozostawię za sobą to, co tak misternie budowałam przez ostatni czas. Chociaż tego czasu było niewiele, próbowałam tworzyć swoje nowe życie. I kiedy udało się je zbudować na fundamentach nowych przyjaźni, los przygotował scenariusz rodem z filmów katastroficznych.

Kiedy czyta się medyczne thrillery Robina Cooka czy ogląda ekranizacje jego dzieł, bezpiecznie siedzi się w zaciszu swojego przytulnego mieszkania. Ja stałam się główną bohaterką, która niekoniecznie chciała wygrać casting do tej roli. Najgorsze jest to, że kompletnie nie znam zakończenia, a poszczególne sceny rozgrywają się bez wcześniejszego planu. Życie w roli reżysera niekoniecznie się sprawdza – jest nieprzewidywalne.

Jedyne, co mogłam zaplanować w błyskawicznym tempie, to swój niespodziewany lot do domu. To nie był dalekosiężny plan – miałam na to zaledwie kilka godzin. Kiedy w Polsce pojawił się pierwszy przypadek koronawirusa, rząd podjął radykalne działania, mające na celu ograniczenie rozprzestrzeniania się ognisk epidemii. Ich konsekwencją było między innymi zamknięcie granic Polski. Tym samym wszystkie planowe loty zostały odwołane. W tym również mój – ten na święta wielkanocne. W kwietniu już żadne linie lotnicze nie przekroczyły granic Polski, z wyjątkiem samolotów LOT-u, odbierających polskich obywateli ze wszystkich zakątków świata w ramach rządowej akcji „Lot do domu”. Udało mi się taki bilet zdobyć i dzięki niemu taksówka zaraz miała mnie zawieźć na lotnisko London City.

Zmęczona nieprzespaną nocą zasnęłam, jak tylko silnik samochodu wpadł w swój jednostajny rytm. Nawet nie wiem, kiedy minęły dwie godziny i znalazłam się przy wejściu na lotnisko. Byliśmy sami – pasażerowie jednego lotu. Wszystkie połączenia zostały odwołane, podstawiony był tylko jeden polski samolot. Przy wejściu mierzono nam temperaturę, a na pokładzie witała nas załoga ubrana w ochronne kombinezony, okulary, rękawice, przyłbice. Niestety, nie był to film. Stewardessy wykonywały swoją pracę, a nie odgrywały aktorskie role ubrane w przygotowane kostiumy. Nie każdy jednak tak szybko zaadaptował się do nowej rzeczywistości. Jak wszędzie – w każdej sytuacji potrafią znaleźć się jednostki, którym dopisuje czarny humor. Jeśli jest to jeszcze okraszone dopingiem na bazie alkoholu, będącego wspomnieniem poprzedniej nocy – czarna komedia gotowa. Można złożyć to na karb radości z powrotu do rodzinnego kraju, niekoniecznie skorelowanej z aktualną sytuacją. Pan ów pojawił się – jak wszyscy – w kolejce na swój lot. Wiele radości sprawiało mu oglądanie zamaskowanych ludzi w rękawiczkach. Sam oczywiście żadnej z tych rzeczy nie posiadał. Nie krył zdziwienia, że nikt mu nie potrafi udzielić odpowiedzi, dlaczego wszyscy się tak poprzebierali. Na pokładzie samolotu w żaden sposób nie chciał przyjąć do wiadomości braku możliwości zakupu browarka, a kiedy pilot poprosił go o zajęcie miejsca bliżej kabiny, aby mieć go na oku, potraktował to wręcz jako zaproszenie do VIP-owskiej loży.

W trakcie lotu każdy otrzymał formularz, w którym oprócz wskazania swoich personaliów, należało podać adres, pod którym będzie odbywana czternastodniowa, obowiązkowa kwarantanna. Taka bowiem została nałożona na każdą osobę przybywającą spoza granic Polski. Na szczęście nie byłam sama podczas tej podróży. Towarzyszył mi mój przyjaciel z licealnych lat. Aplikując na studia, pisząc maturę czy wspólnie bawiąc się na studniówce, w żadnych zakątkach wyobraźni nie odnalazłabym obrazu, który rozgrywał się obecnie – w realnym życiu. Nie tak dawno dokuczaliśmy sobie na przerwach między lekcjami. Byliśmy konferansjerami na balu maturalnym, straszyliśmy uczniów młodszych klas podczas dnia maturzysty, którego mottem było: „Strach się bać”. Pisaliśmy maturę w okresie strajku nauczycieli, a podczas pierwszego dnia egzaminów ogłoszono w naszej szkole alarm bombowy. Bawiliśmy się na swoich osiemnastkach, podczas których organizowania każdy wykazał się nieprzeciętną kreatywnością. Przemieszczaliśmy się w czasie i przestrzeni, tworząc klimatyczne imprezy. Zdyscyplinowani goście prześcigali się w pomysłach swoich kreacji, w pełni oddając atmosferę, w jakiej solenizant wymarzył sobie wejście w dorosłość. Znaleźliśmy się w epoce złotych lat dwudziestych ubiegłego stulecia. Niczym na przyjęciu u Wielkiego Gatsby’ego składaliśmy urodzinowe życzenia. Skorzystaliśmy z zaproszenia do filmowego świata Hollywood lat sześćdziesiątych, bawiąc się wśród ikon tego czasu. Marilyn Monroe witała wszystkich czarującym uśmiechem. Humphrey Bogart i Ingrid Bergman wznosili toast niczym Rick Blaine i Ilsa Lund Laszlo w filmowej scenie z Casablanki – „Twoje zdrowie, mała”1. I choć film ten powstał niemal dwie dekady wcześniej, doskonale wprowadzał w hollywoodzkie klimaty. Śliczna Audrey Hepburn niczym postrzelona Holly Golightly ze Śniadania u Tiffany’ego nie ustawała w zabawie. James Dean czarował swoim zawadiackim spojrzeniem, otoczony licznymi pięknościami złotej ery Hollywood. Tańczyliśmy w rytmach Abby, wzorując się na kolorowej modzie lat siedemdziesiątych i wczesnym disco. W połyskującej na suficie srebrnej kuli odbijały się nasze cekinowe stroje, a wszechobecne konfetti niczym płatki śniegu otaczało nas w radosnych pląsach. Z lat siedemdziesiątych na urodzinach mojego przyjaciela przenieśliśmy się w świat rocka. Przeważająca czerń i dźwięki ostrej muzyki były niesamowitą oprawą tej uroczystości. Żegnaliśmy się z nauczycielami podczas zakończenia roku szkolnego w atmosferze oscarowej gali. Wręczaliśmy statuetki, dziękowaliśmy za wspólnie spędzone lata. Podsumowywaliśmy ten czas w licznych wypowiedziach, prezentacjach i przygotowanych na tę okoliczność artystycznych występach. Były kwiaty, szampan i łzy. I kiedy szybowały w górę nasze birety, a togi falowały w radosnych podskokach, uświadomiliśmy sobie, że pewien etap w naszym życiu właśnie dobiegł końca. Wiedzieliśmy, że za chwilę nasze drogi się rozejdą. Każdy z nas znajdzie się w innym miejscu, na innej uczelni. Ja z moim przyjacielem poleciałam do Wielkiej Brytanii. Byliśmy pełni ekscytacji i otwarci na nowe wyzwania. Ale nie aż takie!

1 Casablanca, USA 1942, reż. M. Curtiz, scen. J. i Ph. Epsteinowie, H. Koch.