Kolejny dzień bliżej śmierci Copyright © 2021 Phantom Books Horror.

Wydanie I 

Oprawa twarda: ISBN 978-83-66135-50-5

Oprawa broszurowa: ISBN 978-83-66135-51-2

Ebook: ISBN 978-83-66135-52-9

Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana i w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie,
zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana
w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Redaktor serii:
Sebastian Sokołowski

Przekład:

Wiesław Marcysiak

Redakcja:
Marta Sobiecka

Korekta:

Marta Sobiecka

Ilustracja na okładce:
Przemysław Galert

Opracowanie okładki, skład i łamanie:
Tadeusz Meszko

Wydawca: Phantom Books Horror, Szczecinek 2021

www.sklep.okolicastrachu.pl

Poświęcam mojemu ojcu

Wstęp

Piszę wstęp, aby uniknąć stworzenia nowego opowiadania, które określiłoby tę książkę. Lecz ponieważ pisanie wstępu wymaga siedzenia przed klawiaturą i wpatrywania się w pusty ekran, czuję się, jakbym rzeczywiście pracował. Jak powie wam dowolny mało znany pisarz, poczucie wykonywania prawdziwej pracy jest najważniejsze w tym zawodzie. Szczególnie jeżeli to, co robisz, nie ma nic wspólnego z samą pracą.

Widzicie, mój problem w tym przypadku polega na tym, że nowe opowiadanie będzie o śmierci. A jak każda osoba przy zdrowych zmysłach, boję się śmierci. Wolę więc pisać to.

Jednak skoro jest to wstęp do zbioru moich opowiadań, powinienem coś powiedzieć o samych opowiadaniach. Przeglądając je, zauważyłem zaskakujący związek tematyczny. Wszystkie są o śmierci. To wiele wyjaśnia. To znaczy, nic dziwnego, że tak strasznie wolno piszę. Dzieje się tak dlatego, że każda historia przeraża mnie nie na żarty.

Na swoją obronę powiem to: Jeżeli opowiadania w tym zbiorze coś sugerują, nie mam żadnej chorobliwej obsesji ani depresji związanej z jakimkolwiek aspektem śmierci. Nie, w świecie Dentona śmierć pojawia się w wielu formach i kształtach… i żaden z nich nie jest dla mnie powodem do radości.

To przypomina mi pewien zakład, jaki kiedyś przyjąłem. Na studiach mieszkałem z kolegą, który był przekonany, że nigdy nie umrze. Naprawdę w to wierzył, a kiedy tylko przedstawiano mu przeciwne argumenty (np. – Jesteś żywym stworzeniem, a wszystko, co żyje, jak podaje historia, w którymś momencie umiera), wzruszał ramionami i odpowiadał: Człowieku, nie ja. Potem szedł na strych i wypalał skręta, a wtedy jeszcze trudniej się z nim rozmawiało, ponieważ rozumiał mnie tylko, gdy mówiłem do niego wspak.

Ostatecznie więc nakłoniłem go do zakładu. Jeżeli rzeczywiście kiedyś umrze, odziedziczę jego samochód, a opłakującej go rodzinie dostarczę elegię napisaną wspak. Natomiast jeżeli okaże się nieśmiertelny (co, dla potrzeb naszego zakładu, zdefiniowaliśmy jako wiek 278 lat oraz okazywanie zainteresowania dziewczynami, on – wraz z hordą swoich potomków – zagra na moim grobie w zośkę.

Na przestrzeni lat straciłem kontakt z tym kolegą z akademika, więc nie wiem na pewno… ale podejrzewam, że jeszcze nie mogę się dopominać o jego volvo (albo yugo). Jednak słyszałem, że został doradcą podatkowym. Sami więc osądźcie.

Lecz bez względu na obecny stan nadal jestem pewien, że kiedyś wygram ten zakład. Nie mam zbyt wielu nienaruszalnych przekonań, ale od wczesnego dzieciństwa nigdy nie wątpiłem, że wszystkie żywe istoty mają jedną wspólną cechę. Przemijanie.

Zatem nie powinienem się dziwić, że wszystkie moje opowiadania są o śmierci. Rzecz w tym, że zawsze miałem nadzieję, iż są o jej przeciwieństwie. Zdecydowanie prawda jest jednak taka, że nie ma jednego bez drugiego. Świat jest jak kucharz w stołówce, a istnienie to danie, w którym nic nie można sobie wymienić.

I chociaż nie jestem z tego zadowolony, muszę się z tym pogodzić. W każdym razie szybciej nie potrafię pisać. W końcu życia też się boję.

Bradley Denton

Manchaca, Teksas

Luty 1997

Terytorium

Wstęp do opowiadania

Nie znacie mnie, jeżeli nie przeczytaliście książek Wrack and Roll, Buddy Holly is Alive and Well on Ganymede, Blackburn lub Lunatics, ale to nieważne. Te książki napisał Bradley Denton, który zasadniczo kłamał. Były rzeczy, z którymi nie przesadzał, ale głównie kłamał. To nic takiego. Nie znam nikogo, kto by kiedyś nie skłamał, tak czy inaczej…

Przepraszam. Nie wytrzymałem.

A teraz złożę oświadczenie, które – gdybym pozostał w akademii zamiast uciekać i nie dać się ucywilizować – prawdopodobnie narobi paskudnego rabanu i zagrozi mojej stałej pracy.

Najważniejszy moment w całej amerykańskiej literaturze pojawia się w rozdziale 31 Przygód Hucka Finna, kiedy Huck mówi: „dobra, w takim razie, pójdę do piekła”.

I drze na kawałki pewną kartkę. Oczywiście, aby zrozumieć, dlaczego uznaję ten moment za tak niezwykły, musicie przeczytać całą książkę, aż do tego momentu. Lecz nawet wtedy moglibyście tego nie zrozumieć. Niektórzy (szczególnie cywilizowani ludzie) tego nie rozumieją.

Lecz ten moment wyznacza mi literacką poprzeczkę. Mój cel jako pisarza, by dawać czytelnikom zrozumienie, którego zawsze doświadczam, kiedy Huck podejmuje tę niesamowitą decyzję.

Nie sądzę, aby to już mi wychodziło. Jednak przyznam się, że obecnie z własnych opowiadań najbardziej lubię Terytorium i dodam, że jest tak z przyczyn, które nie mają nic wspólnego z wszelkimi obiektywnymi standardami krytycyzmu.

Podoba mi się, ponieważ osadzone jest w miejscu, które dużo dla mnie znaczy. Lubię je, ponieważ fabuła obraca się wokół brutalnego incydentu i śmierci, która zawsze mnie fascynowała i przerażała. Lubię je, ponieważ mojemu ojcu, który uwielbiał opowiadania o Dzikim Zachodzie, chyba też by się podobało. I jeszcze dlatego, że główny bohater (który na krótki czas w 1861 przyłączył się do bandy partyzantów) jest człowiekiem o poważnych wadach, które ja mimo wszystko podziwiam.

Jednak przede wszystkim lubię je, ponieważ opowiada o decyzji pójścia do piekła.

Sam obudził się i usiadł. Krztusił się. Czuł ucisk na klatkę piersiową, jakby był ściśnięty stalowymi linkami, a serce mu waliło, jakby chciało wyrwać się z piersi. Zaczerpnął tchu i zakaszlał. Powietrze było gęste od pyłu. W nikłym świetle dostrzegł wirujący kurz.

Kilka stóp opodal leżała koścista postać Fletchera Taylora. Taylor zajęczał i uniósł się na łokciu.

– Co się tam dzieje, do diabła? – zapytał.

– Zamknij się, do diabła – powiedział mężczyzna po drugiej stronie Taylora.

– Ty idź do diabła – rzucił Taylor.

Sam sobie idź do diabła.

– Dajcie spać albo ja was wyślę do samego piekła.

– Akurat.

– Właśnie, że tak.

Taylor pogroził Samowi palcem.

– Widzisz, jakiego piekła narobiłeś?

Sam założył nowy, filcowy kapelusz, który dostał od Taylora i wciągnął botki. Wstał, podnosząc skórzane juki, których używał jako poduszki.

– Przykro mi jak diabli – powiedział i wyszedł ze stodoły, starając się nie kopnąć po drodze więcej niż czterech lub pięciu mężczyzn.

Na dworze było jaśniej, ale słońce jeszcze nie wzeszło. Sam zatkał palcem lewą dziurkę od nosa i wydmuchał prawą, potem zatkał prawą, a wydmuchał lewą, chcąc oczyścić głowę z kurzu. Ziemia była sucha. Burzowe chmury, które nagromadziły się poprzedniego wieczoru przeszły bokiem, nie roniąc więcej niż filiżankę deszczu. Mógł spać na dworze, na świeżym powietrzu, i czułby się dobrze. Nie bolałaby go głowa. Nie była to pierwsza noc, jaką spędził w stodole albo oborze, od kiedy opuścił rzekę, ale jeszcze do tego nie przywykł. Na trzy miesiące przed dwudziestymi ósmymi urodzinami bał się, że jest już za stary na takie życie.

Większość obozu nadal spała, ale kilku ludzi rozpalało ogniska i gotowało cykorię. Jeden z nich ruchem ręki przywołał Sama, ale Sam potrząsnął głową i wskazał sykomorowy zagajnik, służący jako latryna. Mężczyzna kiwnął głową.

Sam wszedł między drzewa i po dwudziestu krokach zapach cykorii i dymu został wyparty przez odór, jaki powstał w ciągu tygodnia w miejscu, gdzie załatwiało się dwustu mężczyzn. Dzisiaj rano było jeszcze gorzej niż zwykle, ponieważ poprzedniego dnia przywódcy innych band partyzanckich sprowadzili do obozu swoich ludzi. Lecz przynajmniej tymczasem Sam miał las tylko dla siebie.

Kiedy skończył, poszedł dalej na wschód przez zagajnik, aż smród zniknął, a drzewa zaczęły rzednąć. Wtedy usiadł, opierając się plecami o pień sykomory i otworzył jeden z juków. Wyciągnął marynarskiego kolta i położył go obok na ziemi. Potem wyjął pióro, butelkę z tuszem i woreczek z jeleniej skórki mieszczący jego dziennik. Wysunął notes z sakwy i wertował kartki, aż dotarł do pustej strony. Wtedy odkręcił buteleczkę, zamoczył pióro i zaczął pisać.

Wtorek, 11 sierpnia 1863:

Znowu miałem ten sam sen, a raczej jego kolejną wersję. Tym razem, kiedy znalazłem martwego człowieka, odkryłem, że ma twarz mojego brata, Henryka. Wtedy obudziłem się z myślą, że Henryk z mojej winy znalazł się na pokładzie Pensylwanii podczas eksplozji, co doprowadziło do kolejnej myśli, że jestem idiotą, prosząc młodego i niedoświadczonego lekarza, by podał mu morfinę.

Lecz ja także byłbym na Pensylwanii, gdyby nie zawiść niejakiego Williama Browna, może jedynego człowieka więzionego w tym huraganie metalu, drewna i pary, który dostał to, na co zasługiwał. Jeżeli chodzi o morfinę, doktor Peyton sam polecił mi, abym poprosił lekarza na nocnym dyżurze o ósmą część grama, kiedy Henryk zrobi się niespokojny. Jeżeli lekarz podał mu za dużo, wina leżała po jego stronie, nie mojej.

Widzę po własnych słowach, że zrobiłem się hardy, ale od tamtej nocy w Memphis minęło pięć lat i przez ten okres widziałem tyle, że te godziny spędzone przy łożu śmierci Henryka nie wydają się teraz takie straszne… a przynajmniej nie w ciągu dnia.

W obozie rozległ się strzał z pistoletu, a po nim posypały się przekleństwa mężczyzn rozeźlonych tym, że ich zbudzono. Ktoś zabił szczura albo wiewiórkę i może wkrótce pożałować, że nie pozwolił stworzeniu zmarnotrawić kolejnego dnia. Te niegdyś łagodne parobczaki z gospodarstw nad Missouri stały się podstępne jak rysie. Przeważnie oszczędzali kule dla wojsk Północy, ale nie mieli nic przeciwko użyciu pięści i butów w stosunku do siebie.

Sen wydaje się bardziej natrętny, kontynuował Sam, w noce, kiedy twarz mężczyzny to twarz Oriona. Orion był nieznośnym zrzędą i do tego zgorzkniałym republikaninem – ale był moim bratem i być może do mnie należało go uratować.

Sam przerwał i obracał pióro między palcami. Podniósł głowę znad kartki i wpatrywał się w jaśniejące na wschodzie niebo, aż zakłuły go oczy. Wtedy umoczył pióro i wrócił do pisania.

To jest tak świeże i przerażające w mojej pamięci, jakby wydarzyło się nie dwa lata, a dwa dni temu.

Mogłem walczyć z Jankesami, jak próbowali to czynić Orion ze swymi kompanami. Miałem siedmiostrzałowca Smith & Wesson. Gdybym go użył, uratowałbym życie Orionowi albo legł u jego boku. Jedno i drugie byłoby zaszczytem.

Lecz zawahałem się. Kiedy nadszedł ten moment, postanowiłem się poddać i oddałem pistolet, który jeden z Jankesów wyszydził, mówiąc, że dobrze, że z niego nie strzeliłem, bo kulka z takiej lufy zrobiłaby paskudnego sińca.

Wtedy, jakby chciał udowodnić swoje słowa, skierował go na maszynistę, na konduktora i pana Bemisa… i mojego brata. Kiedy Orion umierał, Jankes spróbował zabić także mnie, ale pistolet nie wystrzelił, a ja uciekłem. Dwóch Jankesów złapało mnie i zabrało mi zegarek, ale potem mnie puścili, mówiąc, że zabicie człowieka znad Missouri takiego jak ja nie przysłuży się ich sprawie bardziej, niż gdyby pozwolili mi żyć.

Dalej uciekałem jak tchórz, którym już dowiodłem, że jestem.

Sam znowu przerwał. Ręka mu się trzęsła. Chyba nie da rady przeczytać tych krzywych bazgrołów, ale będzie wiedział, co te słowa oznaczają. Potarł czoło nadgarstkiem, potem przewrócił kartkę w notesie i zamoczył pióro.

Mogłem uratować Henryka. A Orion żyłby dzisiaj, na Terytorium Newady, gdybym okazał się mężczyzną. Byłbym tam razem z nim zamiast tutaj, w Blue Springs. Prosperowałbym w górach Zachodu zamiast męczyć się w bałaganie zachodniego Missouri.

Pozostałem w tym stanie, aby zapłacić za grzech, ale przez dwa lata nie udało mi się to. Może teraz, kiedy przybyłem do Jackson County i trafiłem do bandy Pułkownika, szczęście się do mnie uśmiechnie.

Kiedy zaczęła się ta wojna, służyłem przez trzy tygodnie w partyzanckim oddziale rodzimego okręgu, o nazwie Marion Rangers. Lecz tam faktyczna potrzeba wojaczki była tak konieczna jak znajomość języka sów. Było to, zanim przekroczyłem granicę stanu z Kansas i natrafiłem na Jankesów. Było to, zanim zobaczyłem, jak zastrzelili mojego brata jak słomiany cel.

Od kilku tygodni nie miałem listu od mamy, Pameli ani Mollie, chociaż pisałem do nich tak często, jak mogłem. Nie wiem, czy to znaczy, że się mnie wyrzekły, ani czy ich listy nie docierają do Independence. Zamierzałem pojechać tam i sprawdzić to, kiedy załatwimy bieżące sprawy, zakładając, że w międzyczasie nikt mnie nie wykończy.

Sam położył dziennik na ziemi i wytarł w trawę palce poplamione atramentem. Zajrzał do buteleczki. Była prawie pusta. Postanowił nie kupować więcej, dopóki nie uzyska pewności, że będzie żył wystarczająco długo, aby go zużyć.

Słońce już wzeszło i ogrzewało Samowi twarz. Dzień zapowiadał się gorący. W obozie rozbrzmiał kolejny strzał. Tym razem nastąpiły po nim wrzaski i przekleństwa. Chłopcy wstali i byli gotowi.

Sam wsunął dziennik do woreczka i schował z innymi przedmiotami do juka. Wstał, przeciągnął się i wrócił do obozu Pułkownika Quantrilla.

Gdy Sam wyłonił się spośród drzew, zobaczył pięćdziesięciu lub sześćdziesięciu pobratymców zgromadzonych wokół namiotu Quantrilla. Namiot był otwarty, a zebrani, zachowując pełną respektu odległość, starali się zajrzeć i podsłuchać, co dzieje się w środku. Fletcher Taylor stał z tyłu tłumu, drapiąc się po rzadkim zaroście na brodzie.

– Dzień dobry, Fletch – powiedział Sam, podchodząc. – Spałeś dobrze?

Taylor rzucił mu spojrzenie przez szparki oczu.

– Paskudnie, dzięki tobie.

– Proszę bardzo.

– Bądź cicho. Słucham.

– Czego?

– Cholera, wiesz dobrze czego. Pułkownik planuje napad. Większość chłopaków stawia na Kansas City, ale ja na Lawrence.

Sam skinął głową.

– Z tego, co wiem, Pułkownik chciał dać nauczkę Jimowi Lane’owi i Lawrence od czasów, kiedy sam tam mieszkał.

Mężczyzna stojący przed Taylorem odwrócił się.

– Też bym dał nauczkę Jimowi Lane’owi – odezwał się – ale nie jestem wariatem, Pułkownik też nie. Lawrence leży czterdzieści mil za granicą i wojska Północy obsiądą nas jak muchy zdechłego oposa. To tak, jakbyśmy sami sobie przyłożyli pistolet do głowy.

– Może – odparł Sam.

Mężczyzna uniósł brew.

– Co chcesz przez to powiedzieć… „może”? Wiesz coś, czego ja nie wiem?

Sam wzruszył ramionami, ale nic nie powiedział. Dwie noce temu, we śnie widział Pułkownika Quantrilla w aureoli ognia, najeżdżał na Lawrence wraz ze strzelającym i krzyczącym oddziałem. Wiedział, że to miasto to Lawrence, ponieważ wszyscy mieszkańcy wyglądali jak karykatury Senatora Jima Lane’a i nosili czerwone spodnie. Sam nauczył się ufać swoim snom, kiedy były tak wyraźne. Kilka dni przed eksplozją Pensylwanii zobaczył Henryka leżącego w trumnie i zanim wyjechał z Orionem z St. Joseph, także we śnie zobaczył, jak Orion leży martwy w piachu. Ale nie było sensu rozmawiać o tym z innymi partyzantami. Większość z nich najwyraźniej i tak uważała Sama Clemensa za dziwaka, skoro gromadził papier idealnie nadający się do wycierania tyłka tylko po to, żeby na nim pisać.

– Hm, mylisz się – powiedział mężczyzna, traktując wzruszenie ramionami Sama jako twierdzenie. – Kansas City też się oberwało i są tam kryjówki, gdzie można się schować po robocie.

Taylor zamyślił się.

– Wiem, o co ci chodzi – powiedział. Odwiedziny u Senatora Lane’a to jedno, a powrót do domu z wypadu to druga sprawa.

Sam milczał. Co inni myśleli, nie miało teraz znaczenia. Będą odlewać kule i produkować pociski, dopóki będą mieli rozkazy do kogo strzelać, a strzelając w Lawrence będą równie zadowoleni jak gdzie indziej… może nawet bardziej, gdyż większość Jankesów i stronników Północy, którzy obrabowali ich, spalili domy, zabili braci i zhańbili kobiety, pochodzi z Lawrence albo przystali do Jima Lane’a. Gdyby Quantrillowi udało się zebrać kilka oddziałów partyzanckich pod swoim dowództwem, starczyłoby mu ludzi do ataku na Lawrence i przegnanie Unistów.

Z namiotu wyłonił się kapitan George Todd, mrużąc oczy przed słońcem. Był to wysoki blondyn o kwadratowej szczęce. Miał na sobie błękitny mundur, który ściągnął z zabitego porucznika Federacji.

– Hej, kapitanie, dokąd wyruszamy? – zawołał ktoś z tłumu.

Todd rzucił mężczyźnie surowe spojrzenie.

– Wątpię, żebyśmy gdziekolwiek wyruszyli, jeżeli ludzie będą tak stać jak chore owce, kiedy trzeba czyścić broń i naprawiać uprząż.

Mężczyźni zajęczeli, ale zaczęli się rozchodzić.

– Fletch Taylor! – ryknął Todd. – Gdziekolwiek jesteś, dupę w troki i dawaj tu! – Odwrócił się i wrócił do namiotu.

Sam szturchnął Taylora.

– Ciekawe, co taki wspaniały przywódca ludu jak George Todd może chcieć od takiego podrzędnego złodzieja jak ty? – zapytał.

Taylor uśmiechnął się pogardliwie.

– Kazał mi mieć oko otwarte na jankeskich szpiegów – odparł – więc pewnie będzie chciał, żebym podał mu twoje nazwisko. – Ruszył do namiotu.

– Nie boję się! – zawołał za nim Sam. Każe ci je przeliterować i będziesz udupiony!

Taylor wszedł do namiotu i ktoś za nim zaciągnął poły. Sam jeszcze przez chwilę stał i przyglądał się namiotowi, potem ruszył przez obóz w poszukiwaniu śniadania. Dlaczego Quantrillowi i innym dowódcom partyzantów potrzeba było tyle czasu na ułożenie planów i dlaczego nic nie mówili ludziom, nie potrafił zrozumieć. Jak długo można planować atak na Lawrence i jankeskie wojska? Najechać pełnym galopem, runąć jak błyskawica na dowództwo abolicjonistów i garnizon Unii, a potem odjechać, po drodze podkładając ogień pod dom Jima Lane, żeby mu odpłacić za dziesiątki domów w Missouri, które sam puścił z dymem.

Jeżeli chodzi o nie informowanie szeregowych partyzantów… cóż, w oddziale Quantrilla było tyle jankeskich szpiegów, co ryb na niebie. Sam rozmawiał z setką tych ludzi i każdy z nich stracił majątek albo rodzinę przez abolicjonistów takiej lub innej maści. Sam spotkał nawet człowieka, którego brata zabił sam John Brown w 1856 i nadal pragnął zemsty, chociaż John Brown był już martwy.

Na zemstę można czekać długo, o czym Sam dobrze wiedział. Po dwóch latach od morderstwa Oriona miał jeszcze do zabicia żołnierza federalnego, poza jednym z abolicjonistów z Kansas. Nie wynikało to jednak z braku starań. Do Jankesów strzelał niezliczoną ilość razy, ale zawsze z daleka albo po ciemku. Nigdy nie mógł trafić nikogo poza drzewem lub przypadkowym koniem.

Sam zjadł na śniadanie tłusty bekon w towarzystwie trzech młodych braci z Okręgu Ralls na południe od Hannibal, którzy przez to uważali go za rodaka. Posilił się ich jedzeniem, wymienił kilkoma historiami ze wschodniego Missouri i obiecał odwdzięczyć się im bekonem, gdy tylko go zdobędzie. Potem zarzucił sobie juki na ramię i poszedł do tymczasowego corralu, aby zająć się swoim koniem, Bixbym.

Bixby był dereszowatym wałachem o zapadniętym grzbiecie, którego przetrzebiono zbyt późno i w rezultacie miał paskudny charakter. Koń także najwyraźniej myślał, że wiedział lepiej od Sama, którą drogę wybrać i czy w ogóle ruszać w podróż. Pomimo tych wad Sam nie planował wymieniać Bixby’ego. Uważał, że ma takiego konia, na jakiego zasłużył.

Sam chciał dać koniowi bryłkę twardego, brązowego cukru z jednego z juków, ale Bixby zignorował smakołyk i próbował ugryźć Sama w ramię.

– Czasami chyba zapominasz – powiedział Sam, dając Bixby’emu klapsa w nos – że to ja uwolniłem ciebie z niewoli u abolicjonisty.

Bixby parsknął i stąpnął kopytem, a potem znowu spróbował ugryźć Sama. W ramię.

– Clemens! – rozległ się czyjś głos.

Sam odwrócił się i zobaczył, że głos należy do jednego z braci z Okręgu Ralls, którzy dali mu śniadanie.

– Pułkownik wzywa cię do namiotu! – zawołał chłopak.

Sam był zaskoczony. Poza przyjaźnią z Fletchem Taylorem był nikim w oddziale. Nie tylko był nowy, ale jak się okazało najgorzej jeździł konno, najgorzej kradł i najgorzej strzelał. Może Taylor naprawdę powiedział Toddowi i Quantrillowi, że jest jankeskim szpiegiem.

– Lepiej się pospiesz! – wrzasnął chłopak.

Sam pomachał ręką.

– Zaraz idę… cholerny skurczybyk!

Bixby’emu udało się go ugryźć. Sam obrócił się, próbował walnąć konia w szczękę jukami, ale Bixby poderwał łeb i się wykręcił. Sam potarł ramię i wbił wzrok w konia.

– Może zachowasz to dla Unistów – powiedział. Dał nurka pod ogrodzeniem corralu i pobiegł do namiotu Quantrilla. Pamiętał, aby przed wejściem zdjąć kapelusz.

William Clarke Quantrill siedział wygodnie oparty, założywszy lewą nogę na prawą, na wypolerowanym, dębowym krześle za stołem składającym się z trzech desek wspartych na dwóch ciesielskich kozłach. Miał na sobie białą, haftowaną „koszulę partyzanta”, żółte bryczesy i czarne oficerki do jazdy konnej. Uśmiechnął się nieznacznie, gdy Sam zbliżył się do stołu. Nad wąską, górną wargą widniała cienka linia rudoblond wąsów. Powieki miał obwisłe, ale błękitne oczy wbijał w niego badawczo niczym ostre bagnety. Sam zatrzymał się przed stołem i napiął mięśnie, aby nie zacząć się trząść. Właśnie sobie uświadomił, że ma oczy takiego samego koloru jak Quantrill.

– Szeregowy Clemens, jesteś z nami zaledwie od czerwca – odezwał się Quantrill beznamiętnie – a jednak wyróżniasz się. Kapral Taylor powiedział mi, że uratowałeś mu życie kilka dni temu.

Sam spojrzał na Fletcha Taylora, który stał po jego lewej ręce. Taylor wydawał się skrępowany spojrzeniem Sama, więc Sam przeniósł wzrok na innych ludzi w namiocie. Rozpoznał innych dowódców partyzanckich, Billa Gregga i Andy’ego Blunta, ale kilku pozostałych było obcych.

– Panie pułkowniku – Sam zwrócił się do Quantrilla – nic o tym nie wiem. Mój koń poniósł dwieście stóp na posiadłość abolicjonisty, z dala od Fletcha i innych ludzi, i wtedy zobaczyłem człowieka ukrywającego się na drzewie.

– Celował z karabinu do kaprala Taylora, zdaje się – zauważył Quantrill.

– Tak jest, panie pułkowniku, na to wyglądało – odparł Sam. – Podniosłem wrzask i wypaliłem do niego.

– I to był jego koniec.

Sam skręcił w dłoniach rondo kapelusza.

– Prawdę mówiąc, panie pułkowniku – przyznał – zdaje się, że chybiłem o jakieś czternaście albo piętnaście stóp.

Quantrill zdjął nogę z nogi i wstał.

– Ale odwróciłeś uwagę wroga. Według kaprala Taylora, ten w zasadzce strzelił do ciebie czterokrotnie, a jeden strzał strącił ci kapelusz z głowy, zanim twoi towarzysze zdjęli go salwą. Tymczasem ty trwałeś niewzruszony na miejscu i strzelałeś bez zmrużenia oka, chociaż nieprzyjaciel cały ogień kierował na ciebie.

Sam oblizał usta i nic nie powiedział. Prawda była taka, że sparaliżowało go z przerażenia… poza prawą ręką, która odciągała kurek Colta i naciskała spust, i lewą stopą, którą kopał Bixby’ego w żebra, żeby zawrócił i biegł. Ale Bixby, który był najwyraźniej głuchy na strzały, gryzł jabłko na dzikiej jabłoni i nie miał ochoty się ruszyć. Ustawienie konia nie pozwalało innym partyzantom dojrzeć lewej nogi Sama.

Quantrill położył dłonie na stole i pochylił się do przodu.

– Szeregowy Clemens, to był dzielny i szlachetny czyn – powiedział.

Zapadła cisza, aż Sam uświadomił sobie, że powinien coś powiedzieć.

– Dziękuję… dziękuję, panie pułkowniku – wyjąkał. Panowało przekonanie, że Quantrill lubił, kiedy tytułowano go Pułkownikiem.

– Oczywiście rozumiesz – mówił Quantrill – że w partyzantce nie mamy formalnych honorów. Jednak jako że najlepszą nagrodą za służbę jest ona sama, mianuję cię kapralem i rozkazuję udać się na zwiad po stronie wroga razem z kapralem Taylorem.

– I czarnuchem – odezwał się ktoś po prawej stronie Sama. Głos miał niski, chropawy i zły.

Sam odwrócił się w tamtą stronę i ujrzał najbardziej przerażającego człowieka, jakiego widział w życiu. Mężczyzna miał na sobie płaszcz oficera Unii z oderwanymi insygniami i płaski kapelusz z wywiniętym do góry rondem. Kasztanowe włosy miał długie i zmierzwione, a brodę koloru piachu. Twarz była wychudzona, a oczy, małe i ciemne, płonęły. U pasa po obu stronach klamry zwisał skalp.

George Todd, stojący tuż za tym człowiekiem, położył mu rękę na ramieniu.

– Też mi się to nie podoba, Bill, ale Quantrill ma rację. Czarnuch to idealny szpieg.

Siedzący mężczyzna strząsnął rękę Todda.

– Idealny szpieg, na moją włochatą dupę. Nie można ufać czarnuchowi, tak samo jak Abrahamowi Lincolnowi.

Quantrill spojrzał na mężczyznę bez zmrużenia oka.

– Dlatego właśnie wysyłam również dwóch białych… jednego, któremu ufam i jednego, któremu z kolei ufa ten pierwszy. Uważasz, że dwóch białych mężczyzn nie zapanuje nad czarnuchem, kapitanie Anderson?

Anderson wytrzymał spojrzenie Quantrilla, świdrując go wzrokiem.

– Moje trzy siostry siedzą w więzieniu w Kansas City za to, że pozostały wierne sprawie swojego brata – powiedział. – Na pewno nie chciałyby usłyszeć, że ich brat zgodził się posłać czarnucha do walki w tej samej sprawie, szczególnie, że znał zdradliwość, do jakiej ta rasa jest zdolna.

Quantrill uśmiechnął się.

– Jeżeli chodzi o wysłanie czarnucha do walki, niczego takiego jeszcze nie robię. Wysyłam go jako szpiega i gwarant bezpiecznego przeprowadzenia dwóch dzielnych synów Missouri. Żaden mieszkaniec Kansas nie zaatakuje białych ludzi podróżujących z wolnym czarnuchem. Jeżeli chodzi o zdradę, cóż, zapewniam cię, że John Noland udowodnił swoją lojalność. Zabił sześciu jankeskich żołnierzy i przyniósł mi ich broń. Ufam mu tak samo jak dobremu psu i nie mam wątpliwości, że będzie służyć kapralom Taylorowi i Clemensowi, tak samo jak mnie. – Pułkownik rozejrzał się po namiocie. – Panowie, ględzimy o tym zadaniu od dwudziestu czterech godzin. Uważam, że trzeba już skończyć z gadaniem i przejść do działania. Bez ryzyka nie ma wygranej. Są jakieś sprzeciwy?

Nikt się nie odezwał. Anderson splunął w piach, ale potem spojrzał na Quantrilla i potrząsnął przecząco głową.

– Bardzo dobrze – powiedział Quantrill. – Kapitanowie Anderson i Blunt, bądźcie łaskawi zebrać swoje siły i dajcie mi znak przez posłańca, jak będziecie gotowi. – Skinął do Taylora. – Kapralu, macie wrócić nie później niż o zachodzie słońca w poniedziałek. Zatem lepiej ruszajcie w drogę od razu.

Sam zdobył się na gardłowy odgłos.

– Panie pułkowniku? W drogę dokąd?

Quantrill odwrócił się do Sama.

– Terytorium Kansas – odparł. – Kapral Taylor zna szczegóły. Rozejść się.

Samowi nie trzeba było powtarzać. Wyszedł z namiotu, podniósł juki z miejsca, w którym zostawił je na zewnątrz i pobiegł do zagajnika sykomor. Taylor dogonił go między drzewami.

– Powinieneś zasalutować, Sam – powiedział. – Pułkownikowi trzeba okazywać należny szacunek.

Sam rozpiął spodnie. Znowu zaczynała go boleć głowa.

– Mam dużo szacunku wobec Pułkownika – odparł. – Mam dużo szacunku wobec ich wszystkich. Gdyby mieli ciąć mnie na żywca, pewnie krwawiłbym szacunkiem. Teraz odejdź i daj się człowiekowi wysikać w spokoju.

Taylor westchnął.

– Dobra. Osiodłaj konia jak najszybciej. Poszukam Nolanda i spotkamy się po północnej stronie namiotu. Znasz Nolanda?

– Nie. Ale skoro widziałem tylko jednego ciemnoskórego w obozie, zakładam, że to musi być on.

– Zakładasz słusznie. – Taylor zaczął się odwracać, ale znowu spojrzał wstecz. – Ale, ale, mieliśmy rację. Jedziemy do Lawrence. Mamy policzyć Jankesów w garnizonie i…

– Fletch, wiem, co robi szpieg – powiedział Sam.

Taylor się odwrócił.

– No to się pospiesz. Mamy sporo mil do pokonania. – Wyszedł z lasu.

Sam opróżnił pęcherz i zapiął spodnie, potem oparł się o drzewo i wymiotował, aż pozbył się większości boczku, który zjadł na śniadanie.

Terytorium Kansas – tak powiedział Quantrill. W jego głosie nie krył się sarkazm. Kansas przyłączono do Unii ponad dwa i pół roku temu, ale żaden z partyzantów nie określał go mianem stanu. W ich mniemaniu przyłączenie Kansas do Unii jako wolnego stanu było aktem bezprawnym, narzuconym mieszkańcom przez fanatycznych zwolenników Północy. Jednak prędzej czy później, ci zdrajcy podpalający domy i kradnący niewolników zostaną zgnieceni i Terytorium Kansas stanie się tym, czym ma być… stanem rządzonym przez Południowców, którzy wiedzą, co jest słuszne.

W tym celu pułkownik Quantrill najedzie Lawrence, miasto abolicjonistów, dom Jima Lane’a i garnizon. A Sam Clemens miał tam pojechać pierwszy, aby wrócić i powiedzieć Quantrillowi, jak się tym zająć.

Oby duch Oriona to docenił, pomyślał Sam.

W środę rano sześć mil na południe od Lawrence, w drodze do Paoli, Fletch Taylor zaczął chichotać. Sam, jadący w środku, zerknął wpierw na niego, a potem na Johna Nolanda. Noland zdawał się być nieświadomy obecności Sama czy Taylora, więc tym bardziej na śmiech Fletcha nie zwracał uwagi.

Noland stanowił zagadkę, zarówno poprzez samą obecność w oddziale Quantrilla, jak i sposób bycia podczas podróży. Obojętnie, co Sam czy Taylor mówili lub robili, on nieustannie spoglądał przed siebie, przesuwając się w siodle, aby splunąć tytoniem na drogę. Jednak poza kolorem skóry Noland wyglądał jak każdy inny wolny człowiek pogranicza, nawet co do takich szczegółów jak filcowy kapelusz i colt wetknięty za pas. Nawet na koniu trzymał się z taką samą swobodną arogancją jak Taylor. Tej umiejętności Sam nigdy nie opanował.

Sam znowu spojrzał na Taylora, mrużąc oczy przed słońcem.

– Co cię tak śmieszy, Fletch?

Taylor wskazał na krętą drogę.

– Żadnych posterunków – powiedział. – Od wjazdu do Kansas nie widzieliśmy ani jednego „niebieskiego mundurka”. Gdyby Pułkownikowi tylko się zachciało, cała nasza banda mogłaby wjechać, a zauważyłyby nas tylko króliki. – Znowu się zaśmiał. – Aż zaczęlibyśmy strzelać.

Sam skinął głową, ale się nie śmiał. To prawda, że nie minęli ani jednego federalnego posterunku, ale to nie oznaczało, że Lawrence będzie bułką z masłem. Brak żołnierzy mógł jedynie oznaczać, że miasto ufortyfikowało się tak dobrze, że nie było takiej potrzeby.

– Powinieneś nosić broń za pasem – odezwał się Noland. Jego głos dudnił jak grzmot.

To zaskoczyło Sama. Do tej pory Noland w ogóle nie mówił.

– Mówisz do mnie? – zapytał Sam, odwracając się do Nolanda, ale wiedział, że tak właśnie jest. Obaj, Noland i Taylor, mieli pistolety za pasem, podczas gdy Sam miał swojego w jednym z juków.

Noland patrzył prosto przed siebie.

– Tak jest.

– Chciałem się tylko upewnić – dodał Sam – bo nie chcesz mi spojrzeć w oczy.

– Co za przyjemność patrzeć ci w oczy – powiedział Noland.

Taylor parsknął.

– Walnij go, Sam. Każ mu powiedzieć, że twoje oczy to najpiękniejsze klejnoty po tej stronie burdelu w St. Louie.

– To nie sprawa piękna – powiedział Noland. – To kwestia wstydu. Pan Clemens ma płochliwe oczy. Ja wolę twarde spojrzenie. Jak u pułkownika Quantrilla. Albo jak u ciebie, panie Taylor.

Teraz Sam się zaśmiał.

– Najwyraźniej przegoniłeś mnie w kategorii wabiącego spojrzenia, Fletch. Może powinniśmy zamienić się miejscami, żebyś mógł jechać obok Johna.

Taylor zasępił się.

– To nie jest śmieszne, Sam.

Sam wiedział, kiedy trzeba przestać żartować z Fletchem Taylorem, więc odpowiedział Nolandowi.

– Mojej broni dobrze jest tam, gdzie jest. Dlaczego mam wsadzić pistolet za pas i ryzykować postrzał w nogę?

– Jeżeli tym się martwisz, to możesz wyjąć kapiszony. Ale lepiej będzie wyglądać przy wjeździe do Lawrence, jak będziesz miał broń na widoku. Szeryf okręgowy może przeszukiwać obcych i jak będziesz miał pistolet za pasem, nawet nie zwróci na niego uwagi. Ale jak znajdzie go w torbie, pomyśli, że chciałeś go ukryć.

Sam nie wiedział, czy Noland ma rację, czy nie, ale nie warto było podejmować dyskusji. Wyciągnął pistolet z juka, wyjął kapiszony i wepchnął broń za pas.

– Tylko na pewno wsadź je z powrotem, jak będziemy jechać tędy z Pułkownikiem – powiedział Taylor zdegustowanym tonem.

– Chcę jedynie być pewny, że nie wystrzelam miasta Lawrence przedwcześnie – odparł Sam. Lecz ani Taylor, ani Noland nie roześmiali się. Sam klepnął Bixby’ego w kark, a koń spojrzał na niego i parsknął.

Kiedy trzej partyzanci znaleźli się w odległości mili od Lawrence, napotkali dwóch jeźdźców zmierzających w przeciwnym kierunku. Dwaj mężczyźni, stary i młody, ubrani byli w koszule z wysokimi kołnierzykami i czarne garnitury, pomimo sierpniowego upału. Na głowach mieli czarne, płaskie kapelusze, a pistolety zwisały im u boków w czarnych olstrach. Młodszy z mężczyzn trzymał Biblię w czarnej, skórzanej oprawie i jadąc, czytał głośno.

– No, patrzcie, patrzcie – szepnął Taylor, kiedy tamci dwaj się zbliżyli. – Zdaje się, że wpadła nam w ręce dwójka kaznodziei abolicjonistów.

Sam zesztywniał. Jeżeli istniało coś, czego partyzant z Południa nienawidził bardziej od abolicjonisty, to był to abolicjonista z grupką wiernych. Taylor miał szczególnie silne uczucia w tym względzie, a Sam bał się, że kolega może zapomnieć, że na razie są w Kansas na przeszpiegach.

– Dzień dobry, przyjaciele – odezwał się starszy z kaznodziei, ściągając koniowi cugle, aby się zatrzymał. Młodszy zamknął Biblię i również zatrzymał swojego konia. Zablokowali drogę.

– Wam również dzień dobry – odparł Taylor. On i Noland zatrzymali swoje konie kilka jardów przed pastorami.

Sam także próbował wyhamować Bixby’ego, ale Bixby ignorował lejce i dalej parł naprzód, próbując się przecisnąć między rumakami blokującymi przejazd. Mężczyźni przysunęli konie do siebie, zmuszając Bixby’ego, by stanął, a wałach potrząsnął głową i wydał z siebie podenerwowane łuf.

– Przepraszam, panowie – powiedział Sam. – Mój koń czasami zapomina, który z nas został stworzony na podobieństwo boże.

Starszy pastor zmarszczył brwi.

– Potrzeba mu więcej dyscypliny – powiedział i przeniósł wzrok z Sama na Taylora. – Jedziecie do Lawrence?

– W istocie – odparł Taylor. Jego głos przyjął ponury ton, co jak sam wiedział, zwiastowało kłopoty. Zerknął za siebie i zobaczył, że prawa dłoń Taylora unosi się w pobliżu kolby pistoletu.

– Widzę, że podróżujecie w kolorowym towarzystwie – zagadnął kaznodzieja. – To wasz służący?

– Nie – odpowiedział Sam przed Taylorem. – Razem z przyjacielem uprowadziliśmy go z Arkansas przed trzema laty i od tamtej pory pomagamy mu odnaleźć rodzinę. Są w Lawrence jacyś kolorowi o nazwisku Smith?

Starszy pastor skinął głową.

– Zdaje się, że sporo. – Szarpnął lejcami i jego koń zszedł na pobocze. – Chciałbym pomóc wam w poszukiwaniach, dżentelmeni, ale mój syn i ja jedziemy do Baldwin asystować przy kilku spóźnionych chrztach. Czasami starsze dziecko opiera się zanurzeniu i trzeba je przytrzymać.

– Miałem okazję to zauważyć – dodał Sam, gdy starszy kaznodzieja przejechał obok.

Młodszy skinął Samowi i stuknął opuszkami palców w Biblię.

– Jeżeli panowie pozostaną w mieście przez szabat, zapraszam was na nabożeństwo w Pierwszym Kościele Metodystów w Lawrence.

Taylor zrównał się z Samem.

– Wątpię, abyśmy pozostali w mieście tak długo – powiedział. – Ale z pewnością odwiedzimy wasz kościół następnym razem, gdy będziemy przejazdem.

– Cieszę się na te słowa – odparł młodszy pastor. – Niech Bóg ma was w opiece, panowie. – Szturchnął konia piętami i podążył za ojcem.

Taylor obejrzał się przez ramię za odjeżdżającymi.

– Nie będziecie wtedy tacy zadowoleni – mruknął.

Noland podjechał do nich.

– „Uprowadzony z Arkansas” – odezwał się. – To dobre. – Dźgnął ostrogami konia, który ruszył kłusem. Podobnie uczynił koń Taylora. Bixby, po raz pierwszy, podchwycił sugestię i pospieszył za nimi.

– Przepraszam, jeżeli moje kłamstwo nie przypadło wam do gustu – powiedział Sam, gdy Bixby zrównał się z koniem Nolanda.

– Powiedziałem, że to dobre – odparł Noland. – Nie rzucam słów na wiatr.

– Możesz mu wierzyć w tej kwestii – odezwał się Taylor. – Nigdy nie znałem tak prawdomównego czarnucha jak John.

Sam łypnął na Nolanda.

– No, to powiedz mi – zwrócił się do niego. – Skąd cię porwano?

– Urodziłem się jako wolny człowiek w Ohio – odpowiedział Noland. – Tam, gdzie pułkownik Quantrill.

– Rozumiem – odparł Sam. – A jak to się stało, że wolny człowiek twojej rasy przystał do wolnego człowieka takiego jak Pułkownik?

Noland po raz pierwszy odwrócił się twarzą do Sama. Oczy i twarz miał jak z czarnego kamienia.

– Płaci mi – powiedział Noland.

Sam nie znalazł na to odpowiedzi. Ale Noland nie spuszczał z niego wzroku.

– A dlaczego ty przystałeś do Pułkownika? – zapytał Noland.

– Możesz zadać to samo pytanie Fletchowi – stwierdził Sam.

– Wiem wszystko o panu Taylorze – odpowiedział Noland. – Spalono mu dom, rozkradziono majątek. Ale o tobie gówno wiem.

Taylor rzucił Nolandowi ostrzegawcze spojrzenie.

– Nie pyskuj.

– Wszystko w porządku, Fletch – wtrącił Sam. Fair to fair. Zadał Nolandowi bezczelne pytanie, więc Noland też zadał jemu takie. – Byłem pilotem parowca na Missisipi, panie Noland. Przedtem pomagałem w drukarni, ale chciałem żyć na rzece, więc tak uczyniłem. – Skrzywił się. – Byłem na praktyce przez dwa lata, zanim dostałem licencję, a potem pływałem tylko dwa lata, ponieważ wybuchła wojna. Wtedy musiałem zejść na ląd, bo inaczej musiałbym pilotować statek dla Unii. Więc jestem tu.

– Jak to się stało, że jesteś po tej stronie Missouri zamiast po tamtej? – wypytywał Noland.

– Jechałem z bratem na Terytorium Newady – odpowiadał Sam, teraz zły, że ktoś go ciągnie za język – ale Uniści zabili go na północny zachód od Atchison. Wtedy wróciłem do domu, ale ostatecznie zrozumiałem, że nie mam tam nic pożytecznego do roboty. Przyjechałem więc tutaj i wałęsałem się raz z jedną bandą nieudaczników, raz z drugą, aż przystałem do Pułkownika. – Spojrzał na Nolanda. – I tak tu się znalazłem.

– Tak tu się znalazłeś – powtórzył Noland.

– Dosyć już tego, John – odezwał się Taylor. Spojrzał na Sama. Nie wiedziałem, że jesteś drukarzem, Sam, ale to dobrze. To nam ułatwi zadanie. Jeszcze w pięćdziesiątym szóstym grupa marszałka Donaldsona rozwaliła redakcję Lawrence Herald of Freedom i zatopiła maszynę drukarską w rzece, ale zaraz wyrósł Lawrence Journal, jak chwast. Więc kiedy najedziemy na Lawrence, trzeba zniszczyć Journal. Ale będziemy musieli się dowiedzieć, jak dobrze uzbrojone jest biuro, proponuję więc, żebyś zgłosił się tam i poprosił o pracę. Będziesz mógł przyjrzeć się wszystkiemu, a oni nie będą nic podejrzewać. Jak skończysz, pomożesz mi policzyć Unistów, abolicjonistów i gwardię, jeżeli ich poznamy.

– A jak redakcja zechce mnie zatrudnić? – zapytał Sam.

Taylor uśmiechnął się.

– To powiesz, że wrócisz za jakiś tydzień. – Przeniósł wzrok na Nolanda. – John, pokręcisz się wśród miejscowych Murzynów i sprawdzisz, czy mają broń. Możesz też zapytać ich o Jima Lane’a, skoro go tak kochają. Dowiesz się, gdzie jest jego nowy dom i jak często tam bywa.

Noland znowu patrzył na wprost, ale skinął głową. Okrążali teraz podstawę wysokiego, stromego wzgórza. Sam spojrzał w górę, na zbocze.

– Jeden z chłopaków w Blue Springs mówił mi, że jedno ze wzgórz wznoszących się nad Lawrence nazywa się Góra Horeb – powiedział. – Musieli ją tak nazwać na pamiątkę miejsca, gdzie Mojżesz zobaczył płonący krzew.

Taylor parsknął śmiechem.

– Jeżeli Mojżesz jeszcze tu jest, to niedługo zobaczy więcej ognia, a na dodatek bliżej, niż mógł się spodziewać. – Wskazał południowy wschód, na inne wzgórze odległe o kilka mil. – To może być bezpieczniejsze miejsce do obserwacji. Pułkownik powiedział, że to będzie nasz ostatni przystanek przed atakiem, więc zobaczymy, jak tam wygląda, zanim będzie za późno. – Dźgnął ostrogami konia, który pogalopował naprzód. – Dalej, chłopaki! Jesteśmy w Lawrence!

Noland również pogonił swojego wierzchowca i razem z Taylorem zniknęli za zakrętem wzgórza.

– Teraz, jak o tym myślę – krzyknął za nimi Sam – to chyba powiedział Góra Oread, nie Horeb. Mojżesz nie ma z tym nic wspólnego.

Kopnął Bixby’ego, ale koń jedynie odwrócił się do tyłu i cicho zarżał. Sam po raz pierwszy w życiu usłyszał taki smutny głos.

– Boli cię brzuch? – zapytał.

Bixby spojrzał przed siebie i poczłapał jak w kondukcie pogrzebowym. Sam dźgnął konia jeszcze raz, a potem się poddał. Smutek wyczuwalny w rżeniu Bixby’ego udzielił się również jemu. Doskwierał mu żar, kompani oraz istnienie całej planety.

Podążyli drogą dookoła wzgórza, aż oczom Sama ukazało się Lawrence niczym miasteczko z klocków zbudowane przez dziecko olbrzyma. Rzędy sklepów i domów były zbyt schludne i równe, aby były prawdziwe. Między nim, tam i z powrotem, przetaczały się małe wozy, a wszędzie kręciły się dzieci niczym pracowite mrówki. Taylor i Noland już tam byli.

Sam zamknął oczy, ale natychmiast je otworzył, płakał, chociaż starał się powstrzymać łzy. Właśnie zobaczył, jak te domy, wozy i dzieci pochłania ogień. Otrząsnął się. Teraz miał koszmary na jawie. Jazda była za długa, słońce zbytnio grzało. Pora na odpoczynek. Ale może nie na sen.

W piątek wcześnie rano Sam obudził się zlany potem. Wyplątał się z mokrej pościeli i usiadł, opierając się o ścianę. Właśnie spędził drugą noc w Lawrence i drugą noc w prawdziwym łóżku od trzech miesięcy. Sen przyszedł w obie noce. Nie był bardziej wypoczęty, niż gdyby od zachodu słońca biegał tam i z powrotem na Górę Oread.

Sen zawsze zaczynał się tak samo. On i reszta oddziału rangersów generała Mariona, razem piętnastu chłopa, nocowali w silosie w Camp Ralls, czternaście mil na południe od Hannibal. Wpierw musieli przegonić szczury i trzeba było to powtarzać co noc. Wtedy zjawił się czarny posłaniec z wiadomością, że wróg jest blisko. Drwili, że już o tym słyszeli.

Zrobili się jednak niespokojni i spięci. Nie mogli spać. Odgłosy ich oddechów były nierówne. Samowi serce zaczęło bić szybciej.

Wtedy usłyszeli zbliżającego się konia. Sam i pozostali rangersi podeszli do frontowej ściany silosu i wyjrzeli prze szczelinę między kłodami. W bladym blasku księżyca zobaczyli, jak do obozu wjechał cień mężczyzny na koniu. Sam był pewien, że zobaczył więcej ludzi i koni za cieniem. Camp Ralls został zaatakowany.

Sam chwycił karabin i wepchnął lufę między kłody. W czaszce mu szumiało, pierś miał ściśniętą. Ręce mu się trzęsły. Wróg przyszedł, aby go zabić. Wróg przyszedł, aby…

Ktoś krzyknął:

– Ognia!

I Sam pociągnął za spust. Hałas był tak wielki, a błysk tak jaskrawy, jakby na raz wystrzelono ze stu luf. Wróg spadł z konia i leżał na ziemi. Wtedy zapadły ciemności i cisza. Nie było nic prócz zapachu wilgotnej ziemi. Więcej jeźdźców się nie pojawiło. Trafiony mężczyzna był sam.

Wszyscy wyszli do wroga. Sam przewrócił człowieka na plecy i w świetle księżyca zobaczyli, że nie ma na sobie munduru, a biała koszula przesiąknięta jest krwią. Nie był wrogiem. Nawet nie był uzbrojony. A jego twarz…

Czasami należała do Henryka, a czasami do Oriona.

Lecz teraz, w ten piątkowy ranek w Lawrence, należała do kogoś innego. Tej twarzy Sam nie znał. Była to twarz niewinnego nieznajomego zabitego przez Sama Clemensa bez żadnego powodu… żadnego, z wyjątkiem tego, że Sam był na wojnie, a ten człowiek znalazł się na jego drodze.

Na drugim łóżku w pokoju, Fletch Taylor mamrotał coś przez sen. Sam nadal czuł od niego whisky. Pierwszym z zadań zwiadowcy, jakie wypełnił Taylor w środę po południu, było znalezienie burdelu i nieustanna zabawa od tamtej pory. Liczył też wojsko, ale okazało się, że nie ma specjalnie wielu żołnierzy.

Sam odwiedził burdel wraz z Taylorem w środę, ale żadna dziewczyna nie przypadła mu do gustu. Wtedy większość czasu poświęcił na realizację zadania. Zgłosił się po pracę w Lawrence Journal, jak planował, ale odesłano go z kwitkiem, na co zresztą miał nadzieję… jednak dowiedział się, że gazeta to przedsiębiorstwo składające się z dwóch ludzi i gońca, którym nawet nie śniło się, że ktoś ich zaatakuje. W pomieszczeniu z prasą drukarską na kołkach w ścianie wisiał karabin, ale nie naładowany, aby chłopak nie strzelał do królików przez tylne drzwi. Maszyna Journala dołączy do prasy z Hearld of Freedom na dnie rzeki Kansas bez większych trudności.

Po szarofioletowych smugach na wschodniej stronie nieba widocznej z hotelowego okna Sam domyślił się, że jest około piątej nad ranem. Wstał z łóżka i podszedł do okna, aby wyjrzeć na szeroki, błotnisty odcinek miejskiego traktu, Massachusetts Street. Lawrence spało. Domy były pozamykane i nikogo nie było na zewnątrz. Nawet wojsko abolicjonistów i gwardia narodowa spała do szóstej albo szóstej trzydzieści. Gdyby pułkownik Quantrill odpowiednio zaplanował atak, mógłby z partyzantami najechać Lawrence, kiedy mieszkańcy jeszcze spali.

Koszary Unistów też nie powinny stanowić problemu, pomyślał Sam, patrząc na północ, w stronę rzeki. Garstka wojska stacjonującego w Lawrence, przeniosła główny obóz na północny brzeg Kansas i mogła wrócić do miasta jedynie promem, po kilku za jednym razem. Dwa małe obozy federalnych rekrutów – jeden dla białych, drugi dla Murzynów – leżały na południowym brzegu rzeki, w mieście, ale rekruci to nieuzbrojone żółtodzioby. Partyzanci mogli ich zignorować, gdyby tamci okazali się na tyle głupi, żeby stawiać opór.

Sam odszedł od okna, wyciągnął nocnik spod łóżka i się wysikał. Potem zapalił lampę naftową, przelał wodę z dzbana do miednicy i stanął przed lustrem, które wisiało obok okna. Wziął brzytwę i zdrapał szczecinę z szyi, brody i policzków, ale zostawił rudawy wąs. Polubił ten wąsik, ponieważ dzięki niemu wyglądał na większego twardziela, niż był w rzeczywistości. Brud, który wżarł się w skórne pory także dodawał mu złowrogiego wyglądu, ale już się go pozbył. W środę wieczorem wziął kąpiel i rozważał, czy by dzisiaj nie wziąć kolejnej. Lawrence może i było siedliskiem abolicjonistycznych morderców, ale przynajmniej zapewniało nieliczne wygody cywilizacji.

Kiedy skończył się golić, ułożył włosy i ubrał się, potem zgasił lampę i wyszedł. Taylor ciągle chrapał. Whisky czyni cuda, pomagając ludziom odespać wszelkie zaległości. Sam zszedł na dół i znalazł się na ulicy, otwierając i zamykając drzwi Whitney House jak najciszej, aby nie niepokoić rodziny Stone’ów, właścicieli hotelu. Taylor mówił Samowi, że pułkownik Quantrill zatrzymał się w Whitney, kiedy mieszkał w Lawrence pod nazwiskiem Charley Hart i że pan Stone zaprzyjaźnił się z „Hartem” i dlatego będzie mu należny szacunek podczas ataku na miasto. Sam więc dokładał starań, by nie uczynić niczego, co mogłoby być zinterpretowane jak dyshonor. Chciał pozostać po dobrej stronie Pułkownika.

Drewniany chodnik trzeszczał Samowi pod butami, gdy kierował się nad rzekę. Tego odgłosu nie zauważył ani w środę, ani w czwartek, kiedy przechodził tędy pośród dziesiątek mieszkańców Lawrence. Wtedy dominowały rozmowy i śmiech wymieszane z przypadkowym rżeniem konia. Jednak o tak wczesnej porze Sam miał Massachusetts Street dla siebie, nie licząc dwóch psów, które przebiegły z kośćmi od rzeźnika w pyskach. Sam wyjął cygaro z kieszeni marynarki, zapalił od zapałki i zaciągnął się słodkim dymem.

Musiał przyznać, że Lawrence to ładne miasto. W większości budynki były mocne i czyste, a miasto duże i prosperujące, zważywszy na to, że istniało zaledwie od dziesięciu lat. Lawrence było domem dla prawie trzech tysięcy dusz, z których nie wszystkie, czego Sam był pewien, były złe. Może uda się tak je napaść, że właśnie tych złych się przegna i w rezultacie miasto będzie lepsze.

(...)