Narzeczonej

Prolog

Od pierwszego dnia przeprowadzki ze spokojnego Ripollet, leżącego nieopodal Barcelony, do przepełnionej turystami Malagi, wiedziałem, że muszę jakoś odreagować cały związany z tym stres. Nienawidziłem tego miejsca. Na każdym kroku, wśród wszechobecnych palm, byli też ludzie – tutejsi, turyści czy też ci, którzy przybyli w poszukiwaniu nowego, lepszego życia. Kurwa, ja po prostu chciałem chwili pieprzonego spokoju. Chciałem uwolnić się od zgiełku tego cholernego miasta. Zapytałem wtedy:

– Mamo, dlaczego właściwie tutaj jesteśmy? Nie mogliśmy zostać tam, w Ripollet?

– Nie, Raul, nie mogliśmy. Zamknij się i więcej o to nie pytaj – odparła, a jej głos przesycony był gniewem, więc nie ciągnąłem tematu.

To była właśnie moja matka – zawsze zimna, bez uczuć, zapatrzona jedynie w Boga, który był dla niej całym życiem. Nie miałbym nic do tego, gdyby nie fakt, że przez to zaniedbywała nas wszystkich. Rodzinę miała głęboko w dupie. Zresztą jej małżeństwo z ojcem to była jedna wielka fikcja, która, sztucznie przez nich utrzymywana, budowała we mnie i w moim bracie fałszywe przekonanie, że wszystko jest w porządku. Gówno prawda. Nic nie było w porządku – w szkole również mi się obrywało za to, że się dobrze uczyłem. Byłem wyzywany od jebanych kujonów, szmatławców i innych ścierw.

Któregoś dnia coś we mnie pękło. Jednemu z chuliganów, którzy mnie szykanowali, tak obiłem mordę, że wylądował w szpitalu. Przez całe życie gardziłem przemocą, ale wtedy nie wytrzymałem, musiałem się na kimś wyładować, bo rozpierdalało mnie od środka. Potraktowałem go jak worek treningowy. Przez moją głowę przelatywały tysiące myśli. Jedną z nich postanowiłem się z nim podzielić:

– Już nigdy więcej mnie nie dotkniesz, skurwielu.

– Spierdalaj, kutasie – odpowiedział, słaniając się na nogach.

Nie minęło wiele czasu, a zostałem wezwany na dywanik. Powiedziano mi, że jak tak dalej pójdzie, to skończę jak śmieć, że nie mają pojęcia, co się ze mną dzieje. Szczerze mówiąc, ja też nie wiedziałem. Miałem już tego wszystkiego dosyć. Moje życie nie znaczyło dla mnie nic, a ludzie mieli mnie za totalne zero. Chciałem, aby ktoś w końcu mnie dostrzegł, pomógł mi – chciałem niejako zacząć swoje życie od nowa. Pragnąłem po prostu, żeby wszyscy o mnie usłyszeli, żebym zaistniał, co oznaczało, ni mniej, ni więcej, że musiałbym się narodzić ponownie, bo inne wyjście chyba nie wchodziło w grę. Co za pieprzona ironia.

Choć jakaś cząstka mnie błagała podświadomość, abym dorósł – wtedy wszystko mogłoby się unormować – to ja powtarzałem sobie w duchu: „Stary, nie rób tego, to pułapka. Nie wpierdol się z takiego syfu w jeszcze większy.”

Czas pokazał, że byłem w ogromnym błędzie. A to wszystko zasługa zaledwie kilku ludzi…

Rozdział I

Obudziło mnie blade słońce bezpardonowo wdzierające się do mojego pokoju. No tak – kolejny dzień w tym pieprzonym mieście. Leżąc w łóżku, bezmyślnie patrzyłem na płynące po niebie chmury układające się w ogromne, mleczne masy. Przeciągnąłem się i poczułem trzask w kościach. Zapach zbitego z palet stolika unosił się w całym pomieszczeniu. Działał na mnie dziwnie uspokajająco, lubiłem go. Wtem usłyszałem głos:

– Chłopaki, śniadanie już gotowe. Raul, pospiesz się, dziś jest ważny dzień dla ciebie.

– Mamo, nie jestem głodny – odpowiedziałem, choć wiedziałem, że jeśli chodzi o jedzenie, to nie mam szans z nią wygrać.

– Musisz coś zjeść. Zemdlejesz mi gdzieś i tylko nam wszystkim kłopotów przysporzysz.

Zrezygnowany ruszyłem do szafy, aby zarzucić na siebie pierwsze lepsze ciuchy. Wziąłem w dłoń szare dresy i białą podkoszulkę z napisem „TIRED”, która chyba symbolizowała faktyczny stan mojego umysłu i ciała.

– Raul, chodź już – krzyknął na mnie mój brat, sądząc, że nadal leżę.

Otworzyłem drzwi i zobaczyłem go w samych bokserkach.

– Co ty, do cholery, wyprawiasz? Nie możesz się ubrać? – Byłem jeszcze zaspany i chyba nie do końca ogarniałem, co się wokół mnie dzieje.

– Chcę zobaczyć reakcję mamy. Wiesz, jaka ona jest – parsknął, puszczając mi w tym samym momencie oczko.

Obydwaj wiedzieliśmy, jak to się skończy. Moja rodzicielka nie znosiła nagości w swoim domu, co było przez nią tłumaczone jej głęboką wiarą. Nie powiem, nie przeszkadzało mi to jakoś specjalnie, choć w pewnych sferach życia było to co najmniej irytujące.

Schodząc na dół, dawały o sobie znać trzeszczące pod naszymi stopami schody. Całą młodość zastanawiałem się, skąd oni wszyscy wiedzieli, o której i w jakim stanie wracałem z każdej imprezy. I właśnie w tym momencie mnie oświeciło.

– Szlag, Hugo, co ty robisz?! Spodnie ci się tyłka nie trzymają?! – usłyszałem wrzask z dołu, choć do przejścia zostały mi jeszcze trzy schody.

Młody oczywiście miał ubaw po pachy, widząc, jak mama czerwieni się ze złości. Chociaż go to bawiło, wiedział, że jak się zaraz nie ubierze, to może dojść do awantury. Pomaszerował więc posłusznie na górę i już po chwili wszedł do kuchni odziany w jakieś stare ubrania.

– Znacznie lepiej – rzuciła mama, nie odrywając się od jedzenia swoich ulubionych płatków śniadaniowych.

Nigdy nie mogłem zrozumieć, jak można jeść takie śniadanie. Być może dlatego, że od zawsze tylko takie od rana było na naszym stole. Przypominało mi to dzieciństwo, co wywoływało u mnie stresowy odruch wymiotny. Zrobiłem sobie kanapki i wróciłem do swojego pokoju – zawsze jem, podczas oglądania telewizji. Wyjątkiem był obiad, gdyż przy nim mogliśmy usiąść w trójkę, porozmawiać, pośmiać się. Krótko mówiąc, obiad był święty i nietykalny.

– Tylko uważaj na schodach – słyszałem dosłownie zawsze, gdy wychodziłem po nich z posiłkiem.

Ale dzisiaj od świtu wszystko było inaczej. Skąd to wiedziałem? Uświadomiłem sobie, że pierwszy raz w życiu zapomniałem zasłonić rolet, dlatego obudził mnie blask promieni słonecznych. Kiedy nad tym dumałem, źle postawiłem stopę na którymś stopniu i wywinąłem takiego orła, że wylądowałem nosem na barierce.

Kurwa mać, akurat dziś? Serio? – pomyślałem w duchu.

Pod schodami błyskawicznie zjawili się mama i Hugo.

– Boże, skarbie, nic ci nie jest? Tyle razy cię prosiłam, żebyś uważał na tych schodach… – Widziałem przerażenie w jej oczach, które w sumie było uzasadnione.

– Chodź, pomogę ci wstać – powiedział młody, trzymając mnie za rękę. Mimo że miał ledwie jedenaście lat, to już dawał radę podnieść takiego, jak to zwykł mówić, byka jak ja.

– Idź to łazienki i sprawdź, czy nic ci się nie stało, a ja ogarnę ten bajzel – rzuciła mama, śmiejąc się pod nosem. Jednak w jej oczach widziałem ulgę, że wszystko ze mną w porządku.

Posłusznie powędrowałem do toalety znajdującej się, na moje szczęście, na parterze. Po stwierdzeniu, że moja twarz jest jeszcze w jednym kawałku, byłem ciekaw, co jeszcze mnie czeka tego dnia.

Wychodząc, krzyknąłem do brata, że wszystko ze mną w porządku i już o wiele ostrożniejszym krokiem udałem się z powrotem do swojego azylu. Rzuciłem okiem na stuletni zegar z kukułką zawieszony w korytarzu na pierwszym piętrze.

– Jasna cholera! – wrzasnąłem.

Byłem przekonany, że jest o wiele wcześniej. Niewiele myśląc, wbiegłem do swojej sypialni, już po drodze zrzucając z siebie domowe ubrania. Zostało mi pół godziny na przedostanie się na drugą stronę miasta, ale w takich sytuacjach mogłem liczyć na mojego najlepszego ziomka. Wybrałem jego numer najszybciej, jak tylko moje palce na to pozwoliły.

– Halo!

– Co jest, Raul? Głos masz, jakbyś ducha zobaczył. – Uwielbiał się ze mnie nabijać przy każdej możliwej okazji.

– Dobra Luis, przestań już pieprzyć. Jesteś w domu? – Ukróciłem ten jego długi jęzor.

– Jasne, o każdej porze dnia i nocy, ziom.

– Podrzuciłbyś mnie do tej agencji, w której miałem mieć dzisiaj rozmowę o pracę?

– Poczekaj … – Nie miałem pojęcia, co on sprawdza w tej chwili. – Nie ma problemu, akurat też się wybieram w tamtą okolicę, więc wpadaj.  

– Zajebiście. Będę u ciebie za kilka minut – odparłem i pospiesznie odłożyłem słuchawkę.

Luis był moim najlepszym kumplem, odkąd przeprowadziłem się do gorącej Malagi. Znaliśmy się jak łyse konie. Dawno temu mieliśmy marzenia, aby zostać wielkimi sportowcami, ale życie zweryfikowało nasze plany. On był świetnie zapowiadającym się obrońcą piłkarskim, a ja – podobno – obiecującym obrotowym w piłce ręcznej. Niestety, na jednym z treningów doznał kontuzji kolana, która zakończyła jego krótką karierę. Co do mnie, wypaliłem się po drodze i straciłem motywację do dalszej gry.

Ubrany już w garnitur, stałem przed lustrem z falistymi krawędziami, poprawiając muszkę. Chciałem dobrze wypaść przed dyrektorem, z którym miałem odbyć rozmowę. Nagle poczułem, że moje nogi robią się miękkie jak z waty, a w brzuchu zaczyna się dziać rewolucja. Kurwa, no błagam, nie teraz! – zawsze, kiedy się czymś okropnie denerwowałem, stres brał nade mną górę, choć całe życie byłem święcie przekonany, że potrafię sobie z nim poradzić. Szybkim ruchem założyłem na stopy błyszczące eleganckie sztyblety i zbiegłem na dół, do wyjścia, po drodze żegnając się z członkami rodziny.

– Powodzenia! – powiedzieli równocześnie, niemal jak chór: mama i młody.

– Nie dziękuję, żeby nie zapeszyć.

– Ach, ty i te twoje zabobony … – westchnęła mama, a w tle Hugo pokazywał mi kciuk zwrócony w górę, próbując w jakiś sposób dodać mi otuchy.

Pomachali mi jeszcze na do widzenia i zamknąłem za sobą drzwi. Pędziłem do Luisa ile sił w nogach, choć mój i jego dom dzieliło zaledwie jakieś sto metrów. Prawie wypluwając płuca, znalazłem się w końcu przed drzwiami frontowymi. Zapukałem kołatką znajdującą się na drzwiach, gdyż nie było tam zainstalowanego dzwonka.

– Siemanko, zio… – chciałem powiedzieć zadyszany, lecz drzwi z ogromnym hukiem zamknęły się przed moim nosem. Zdezorientowany zapukałem jeszcze raz. Tym razem otworzył mi roześmiany Luis.

– Siema, stary. Chciałem, żebyś się zestresował, to przynajmniej zapomniałbyś o tej rozmowie – odparł, próbując ze śmiechu złapać oddech.

– Kurwa, Luis, ja cię kiedyś zamorduję, przysięgam.

Przywitaliśmy się i już luźnym krokiem powędrowaliśmy w stronę garażu, który znajdował się obok jego parterowego domu. Potężne metalowe drzwi otworzyły się i naszym oczom ukazała się jego piękna, perłowobiała Toyota Auris. W środku unosił się cudowny, waniliowy aromat choineczki zapachowej.

– Taaa, niby „Lider niezawodności” na tylnej szybie, a większość lawet jest tymi samochodami załadowana – skomentowałem w myślach naklejkę na tylnej szybie.

Luis ruszył z buta, jak to miał w zwyczaju. Był dobrym kierowcą, jednak czasami coś mu odwalało i nie patrzył na znaki, przepisy czy ludzi na przejściu dla pieszych. Taki typ. Dziś też nie próżnował – widać było, że ewidentnie gdzieś się spieszy. Oczywiście, moja ciekawość wzięła górę.

– Po co tak zapieprzasz? Nie chcę trafić do trumny, życie mi jeszcze miłe. – Zaczynałem się już powoli obawiać o stan psychiczny mojego kumpla.

– Serio? Myślałem, że jeszcze przed chwilą się spieszyłeś…

– Stary, zwolnij, nienawidzę szybkiej jazdy!

– Dobra, dobra, już się tak znowu nie pruj o nic. – Popatrzył na mnie z wyraźnym zażenowaniem.

Do agencji dotarliśmy dwie minuty przed czasem.

– Połamania fiuta! – usłyszałem, nim zdążyłem wysiąść z samochodu. Typowe kolejne jego powiedzonko.

– Chyba wolałbym to niż tam iść… – rzuciłem, kiedy już wrzucił pierwszy bieg, gotowy do odjazdu.

Jakoś nigdy nie leżała mi praca agenta nieruchomości. Może inaczej – nigdy siebie nie widziałem w takiej roli. Nie lubiłem korpo, za duży tłok, a ja raczej stroniłem od wszechobecnego zgiełku. Niby silny, duży, wysportowany, a jednak troszkę aspołeczny.

Otworzyły się przede mną wielkie, przeszklone, automatyczne drzwi. Ochroniarz stojący przy wejściu zmierzył mnie od stóp do głów z ogromną podejrzliwością. Nie przejmując się tym zbytnio, wszedłem dalej, do ogromnego holu, który zdobiło piętnaście błyszczących żyrandoli.

– Przepraszam, w czym mogę pomóc? – zapytała recepcjonistka, posyłając mi piękny szczery uśmiech.

– Yyyyy … – Czułem się tam trochę zagubiony. – Ja w sprawie rozmowy o pracę do pana Jimeneza. Moje nazwisko Oliveira.

– Oczywiście, proszę za mną.

Idąc za nią, spojrzałem na jej kształtny tyłek. Emanował seksem. Mój penis poruszył się, lecz przypomniałem sobie, po co tu jestem. Ochota momentalnie mi odeszła. Stres robił swoje. Kurwa mać, Raul, skup się! Masz sprawę do załatwienia!

– Zapraszam pana! – wykrzyczał głos zza delikatnie uchylonych drzwi.

– Proszę, pan Jimenez może już pana przyjąć – powiedziała i momentalnie zniknęła za rogiem ściany, wracając do swoich obowiązków.

Wchodząc do gabinetu, poczułem uderzenie woni damskich perfum. Albo przede mną ktoś tu był, albo kierownik brał wiele nadgodzin w wiadomym celu… Podaliśmy sobie ręce i spoczęliśmy w wygodnych, skórzanych fotelach.

– A więc, ma pan dwadzieścia dwa lata, poprzednio pracował pan w sklepie internetowym i ma pan ukończone liceum ogólnokształcące – mamrotał pod nosem, upewniając się, że to moje CV. Przytaknąłem.

– Dobrze panie Oliveira, będę szczery. To stanowisko nie jest dla pana. Robimy tylko pokazowy nabór, aby góra nie wiedziała, że mamy tu pewne układy. Myślę, że rozumie pan, co mam na myśli… – wyszeptał, odkładając okulary na bok i spoglądając na mnie spod zmarszczonych brwi.

– Chwileczkę, czy pan słyszy, co pan do mnie mówi?! – Mój poziom gniewu w sekundę urósł do poziomu Mount Everestu. – Przecież to jest popieprzone!

– Proszę pana, proszę się uspokoić. Takie jest życie.

– Jakie, kurwa, życie?! Czy pan sobie ze mnie żartuje?! – Coraz szybciej traciłem cierpliwość.

– Proszę się opanować, bo będę zmuszony wezwać ochronę.

To zdanie podziałało na mnie jak płachta na byka. Wpadłem w szał i zdemolowałem mu pół biura. Latało wszystko, co miałem pod ręką: notesy, papier ksero, przybory biurowe. Przypierdoliłem pięścią w biurko tak mocno, że pękło – skoro miała zgarnąć mnie ochrona, to niech przynajmniej ma za co. Chciałem też rzucić fotelem o ścianę, ale okazał się zbyt nieporęczny.

W tym czasie dyrektor zdążył już zadzwonić po chłopaków. Próbowali mnie chwycić we dwóch, ale wyrywałem się i nie dawałem za wygraną.

– Spieprzajcie! Lepiej zakujcie w kajdanki swojego szefuńcia i wypierdolcie go na zbity pysk albo zaraz ja to zrobię! – Widać było, że Jimeneza obleciał wtedy blady strach, a kolor jego twarzy przybrał mlecznobiałą barwę. Prawie jak ściana, która znajdowała się jakieś pół metra za nim.

Ochrona musiała mnie obezwładnić paralizatorem. Podobno w moich oczach można było zobaczyć przenikające się wzajemnie piekło i szał. Byłem w takim amoku, że nie bardzo pamiętam, jak wytarmosili mnie przed budynek firmy. Rzucili mnie jak szmatę na chodnik i kazali wypierdalać pod groźbą wezwania policji. Zebrałem dokumenty, które miałem przy sobie i wściekły ruszyłem na przystanek autobusowy. Nie chciałem więcej problemów.

Ten dzień od samego rana był czystym szaleństwem. To było popierdolone, bo już przed dziesiątą rano odechciewało mi się czegokolwiek na resztę dnia – powtarzałem sobie bez przerwy w myślach, wyglądając jednocześnie za okno autobusu. Rozważałem fakt, czy moja reakcja nie była zbyt impulsywna, ale jak przypomnę sobie, z jakim bezczelnym uśmiechem i przesadną pewnością siebie ten cały Jimenez wypowiadał do mnie każde pieprzone słowo, to mnie krew zalewała. Po prostu dostawałem kurwicy.

Stwierdziłem, że muszę się napić na odstresowanie. Wysiadając z autobusu, wstąpiłem po tequilę do monopolowego, który akurat znajdował się nieopodal mojego miejsca zamieszkania. Chwilę później z dumą niosłem mój lek na dzisiejszy dzień, zmierzając w stronę domu.

Gdy dotarłem do naszego ogrodu, zorientowałem się, że coś znajduje się w skrzynce na listy. Była to kartka, nie list. „Chcę, żebyś mnie dzisiaj mocno zerżnął. Moja cipka jest mokra i się tego domaga”.

Nie zdążyłem dokończyć czytać, a mój drągal stał już na baczność najbardziej, jak tylko mógł. To była Alice. Moja sąsiadka, z którą czasami w taki sposób spędzaliśmy czas, gdy nasi rodzice byli w pracy, a rodzeństwo w szkołach. Czym prędzej wyjąłem telefon i odpisałem: „Bądź u mnie za pół godziny. Weź limonkę” – zapomniałem ją kupić, będąc w sklepie. Bez niej tequila nadawała się jedynie do kosza.

Nie doceniłem jej możliwości. Wchodząc do domu, nie zatrzasnąłem za sobą drzwi. Zdejmując garnitur, postawiłem butelkę na małym stoliku w przedpokoju. Odwróciłem się, a ona już tam stała. Naga. Wiedziała, jak mnie zaskoczyć i odstresować. Zwłaszcza że dzisiaj potrzebowałem tego jak nigdy dotąd.

– Odwróć się tyłem, klęknij i podeprzyj rękoma – wydałem jej rozkaz. Patrzyła na mnie wielkimi ze zdziwienia oczami, lecz posłusznie wykonała polecenie. Chciałem się z nią dzisiaj porządnie zabawić. O tak, to właśnie uwielbiałem – kiedy odwracała się do mnie tyłem. Kochałem widok opadających na delikatne łopatki włosów. Zawsze po takim zimnym rozkazie robiła się kurewsko mokra, jej cipka wręcz ociekała tym, co później zlizywałem, doprowadzając ją każdorazowo do ekstazy. Widziałem, jak jej sutki twardnieją pod wpływem podniecenia. Czułem na ustach, robiąc jej minetkę, jaka była mokra i słodka. Przeszliśmy do rzeczy – wszedłem w nią mocno, trzymając za jej kościste biodra. Doprowadzały mnie one do obłędu. Kochałem ten widok.

Mieszanka bólu i podniecenia sprawiły, że wydała z siebie niesamowicie podniecający jęk. Pieprzyłem się z nią mocno, bez pamięci. Po kilku minutach znaleźliśmy się już na masywnym, dębowym stole. Tam położyłem ją na plecach i wcisnąłem się jeszcze głębiej w jej ciasną szparkę. Czułem, że powoli osiąga szczyt. Chwyciłem ją mocno za nadgarstki i pewnym ruchem przeniosłem jej ręce nad głowę. Och, kurwa, była tak dziko piękna w całej swojej nagiej okazałości. Pamiętam, kiedy pierwszy raz ją spotkałem. Od razu wyobraziłem ją sobie w takiej właśnie sytuacji. Tak długo o niej marzyłem, a teraz moje marzenia zamieniły się w rzeczywistość – tak bardzo realną, a zarazem wyimaginowaną. Czułem, że pot zalewa jej ciało, moje również. Nie mogłem przy niej długo wytrzymać, kiedy byliśmy złączeni. Pieprzyłem ją z całych sił, najmocniej, jak potrafiłem. W końcu, pojękując, rzuciła:

– Uderz mnie w twarz. Chcę dojść.

Zszokowany zatrzymałem się i popatrzyłem z tym samym niedowierzaniem, z którym ona spojrzała na mnie, kiedy zaczynaliśmy. W sekundę mój fiut zrobił się twardy jak skała. Powtórzyła dużo bardziej stanowczym głosem:

– Przypierdol mi! Mocno!

Wziąłem zamach i uderzyłem ją najsilniej, jak tylko mój wytatuowany biceps mi na to pozwolił. Jej lewy policzek momentalnie zrobił się malinowy. Wiedziałem, że przesadziłem, ale jednocześnie czułem, że dochodzę. Stwierdziłem, że nie mogę jej zostawić niespełnionej, więc zacząłem energicznie masować jej łechtaczkę. Uwielbiała to. Jej oddech i tętno przyspieszyły, cipka zrobiła się jeszcze bardziej ciasna, a dotykana przeze mnie kuleczka urosła co najmniej trzykrotnie. Do wytrysku pozostało jej raptem kilkanaście sekund. Napierałem na nią jeszcze bardziej i wsadziłem jej palec do ust – wiedziałem, że to dla niej ogromna rozkosz.

– Dochodzę, dochodzę! – jęczała. Równocześnie z jej dziurki trysnęło to, co z niej spijałem.

– Jeszcze! Dajesz, Raul, daj mi to jeszcze raz! Wyruchaj mnie mocno!

– Proszę bardzo, moja mała suko! – Kręciły ją wyzwiska, a mnie jeszcze bardziej.

Kiedy osiągnęła drugi orgazm, opadła bezwiednie na stół, ledwie łapiąc kolejne oddechy. Jej zmierzwione włosy w połączeniu z rozmazanym makijażem wyglądały zarazem dziko i seksownie pięknie. Mogłem się z nią pieprzyć dniami i nocami. Ubóstwiałem widok jej dobrze wyruchanej cipki z drżącymi nogami, ledwie łapiącej oddech. Walące serce utrzymywało mnie w przekonaniu, że dobrze wykonałem swoją robotę, a ona czuła się spełniona, do końca.

Alice zeszła ze stołu i chwiejnym krokiem udała się w stronę sofy stojącej w salonie. Ja stałem równie wyczerpany co ona, przyglądając się jej pięknemu ciału. Patrząc na jej tatuaż, który miała wydziarany na swoim lewym boku, między biodrem a żebrami, widziałem w pewnym sensie odbicie samego siebie. Motywy naszych żywych dzieł – tak nazywaliśmy tatuaże – były praktycznie identyczne. Ukazywały ludzkie słabości, ale też siłę tkwiącą w duszy i umyśle każdego człowieka.

– Byłeś fantastyczny – wyszeptała spokojnym tonem.

– Jeśli myślisz, że to koniec, to jesteś w ogromnym błędzie… – Mój ton głosu nagle zrobił się zimny, jakby bez żadnego uczucia.

– Co? Żartujesz sobie? Ja nie mogę chodzić – odparła wyraźnie zaskoczona.

– Nie martw się. Twoje nogi ani cipeczka nie będą mi już do niczego potrzebne. – Na mojej twarzy pojawił się delikatny, dwuznaczny uśmiech.

– Spieprzaj, Raul, nie obciągnę ci. – Próbowała się stawiać, ale jedyne, co coraz bardziej stawiała, to mojego fiuta na baczność.

Popatrzyłem na nią nieco bardziej groźnym wzrokiem, próbując to na niej wymusić. Lubiła to robić, tylko chciała się ze mną droczyć. Suka.

– Okej, zgodzę się na to, ale naj… – Nie zdążyła dokończyć, gdyż stanąłem nad nią i pewnym ruchem zagłębiłem swoją męskość w jej malutkich, ciepłych ustach. Dopchnąłem najpierw do samego końca, żeby zrobić jej na złość, tak jak ona mi. Była w tym najlepsza. Robiąc delikatne, koliste ruchy na jego czubku sprawiała, że czułem się jak prawiczek – dochodziłem przy tym po jakichś dwóch, trzech minutach. Dobrze o tym wiedziała i chętnie to wykorzystywała. Stwierdziłem, że zaskoczę ją tego dnia raz jeszcze.

– Dzisiaj dostaniesz darmowy makijaż. – Uśmiechnąłem się jak Joker, od ucha do ucha. Nie załapała za bardzo, o co mi chodzi. Chwyciła go ręką, wykonując ruch przód-tył.

Wyciągnąłem go prędko i dłonią zacząłem masturbować się nad jej twarzą. Zrozumiała, kiedy pierwszy strzał trafił ją w czoło i lewy policzek, który nadal był czerwony.

– O, ty chamie! – powiedziała to z dziwnie tajemniczym uśmiechem, jeszcze bardziej potęgującym moje doznania i wzmacniającym moją erekcję.

Po chwili miała już całą facjatę w – jak to zwykł określać Luis – białym soczku miłości. Zawsze śmiałem się z tego do rozpuku. Alice zaczęła się na mnie drzeć, że jak to tak, że teraz przecież będzie się tylko lepiła. Była urocza, kiedy się denerwowała. Jednak awantura po seksie nie była najlepszą opcją, więc załagodziłem sytuację, dając jej soczystego buziaka w usta. Tylko tę część twarzy miała wolną od spermy. Swoją drogą, moje własne nasienie w ogóle mnie nie brzydziło.

– Raul, przecież nigdy wcześniej tego nie robiłeś.

– Wiem. Chciałem ci jakoś zamknąć usta czymś innym niż spermą. – Popatrzyłem na nią wymownie.

– Przezabawny jesteś – rzuciła spod nosa, maskując oburzenie i zrezygnowanym krokiem ruszyła do łazienki.

Ach, uczucie okiełznania jej w łóżku, triumfowania nad nią zawsze mocniej pompowało mi krew do żył. Co gorsza, porównywalnie z tym działało na mnie bycie zdominowanym. Każdy aspekt seksu powodował u mnie silne podniecenie. Jakieś pół roku temu spróbowaliśmy z Alice zabaw z wibratorem w drugą stronę. Chichotała wtedy ze mnie: „Żebyś tylko nie doszedł, a nie daj Boże zbyt szybko, bo zacznę cię o coś podejrzewać”. Cała akcja zajęła nam sześć minut. Tak, patrzyłem na zegar w moim pokoju. Sześć pierdolonych minut, po których zacząłem się zastanawiać, czy faktycznie nie jestem pedałem. Po tym wydarzeniu śmiała się ze mnie, ilekroć mnie widziała.

W zemście ja śmiałem się z niej, kiedy tym samym wibratorem, który miałem w tyłku, sprawiłem, że trysnęła dokładnie po trzydziestu pięciu sekundach. Trzydzieści pięć sekund! Było jej tak wstyd z powodu porażki, że bez słowa ubrała się i poszła do domu. Nie chciała się przyznać do przegranej. Zostawiła mnie oczywiście z ogromnym bólem jaj – musiałem sobie poradzić własnoręcznie, co już nie było tak przyjemne jak seks czy „cudza ręka”.

Nie powiem, czułem się wtedy jak gej, ale orgazm, który wtedy osiągnąłem, był zajebisty. Takie zupełnie inne doświadczenia i doznania. Od tamtej pory poprzysiągłem sobie, że kiedyś to jeszcze powtórzę – niekoniecznie z Alice – choć potrzebowałem czasu, żeby się do tego przekonać w stu procentach.

Wtem z łazienki wyszła moja wyuzdana kochanka, ale jakaś odmieniona. Niby ciało to samo, nadal obolałe po ruchanku. Zauważyłem jednak, że w jej oczach nie ma już tego błysku, żaru podniecenia i zwierzęcego seksu.

– Raul, ja już tak dłużej nie mogę! – Schowała twarz w dłoniach, próbując ukryć zakłopotanie.

– Alice, co się dzieje? Jeżeli znowu robisz sobie jaja, to nie ręczę za siebie… – Podszedłem do tego poważnie, choć z pewną dozą podejrzliwości. Nauczyło mnie tego wiele sytuacji z nią związanych, zwłaszcza ta z wibratorem. Nie chciałem znowu zostać obiektem jej drwin. Kurwa, nienawidziłem, gdy miała nade mną psychologiczną przewagę. Za każdym razem robiła to z ogromną łatwością.

– No bo wydaje mi się, że ty mnie już nie szanujesz.

– Mała, konkrety. Co jest? – Naprawdę już się pogubiłem.

– Gdybyś mnie szanował, to… – Przedłużała.

– No mów, nie znoszę, gdy się tak zachowujesz! – Byłem już czerwony ze złości.

– …zrobiłbyś mi jakieś dobre śniadanie. Strasznie zgłodniałam po tym seksie, dzikusie. – Rozchyliła ręce, śmiejąc mi się prosto w twarz.

– Kurwa mać, Alice, zrobię ci to pierdolone śniadanie i wepchnę ci je do gardła za straszenie mnie bez potrzeby! – wybuchnąłem.

– Uspokój się, brutalu, w gardle to ja przed chwilą miałam coś innego, co mi bardzo smakuje, ale teraz idź już do kuchni, moja kurko domowa. Mam ochotę na coś dobrego. Zaskocz mnie – mówiła to z cholerną pewnością siebie, patrząc mi prosto w oczy i stojąc dziesięć centymetrów ode mnie.

Odwróciłem się na pięcie, kierując się w stronę tegoż pomieszczenia. Nawet nie protestowałem, bo nie miałem przy niej szans na wygraną w przekomarzaniu się. Znowu to zrobiła. W pewnym sensie ta jej niepodważalna pewność siebie niesamowicie mi imponowała, robiła na mnie wrażenie w taki sposób, że w niektórych sytuacjach nie byłem w stanie jej się oprzeć. Suka. Właśnie to w niej kochałem – nie przejmowała się zupełnie niczym i nikim. Żyła po swojemu, nie szukając rozgłosu czy atencji, a oczekiwała jedynie, że będę wracał do niej co noc myślami, a za dnia czynami. Przez to, że pieprzyliśmy się tak często, chciała ulżyć i sobie, i mnie. Potem wracała do domu jak gdyby nigdy nic. Lekko, łatwo i przyjemnie. Tak to nazywała. Można by ją obwołać panią swojego losu.

Postawiłem na omleta. Nie chciałem, żeby wyobrażała sobie za dużo, a tym bardziej – nie przyzwyczajała się. Ostatnią rzeczą, jaką bym dla niej zrobił, to bycie jej służącym.

– Piękne pachnie – usłyszałem z korytarza.

– Nafaszerowałem go różnymi smacznymi składnikami i przyprawami. – Nie skąpiłem sobie samozachwytu. – Arszenik, cyjanek i takie tam.

– Ty sukinsynie, ciekawe, z kim byś się tak bzykał, jakby mnie zabrakło.

– A co ty myślisz? Że ty jedyna stąpasz po tym świecie?

– Nie. Ale wiem, że ty kochasz moją cipkę miłością szczerą i odwzajemnioną. – Uśmiech nie schodził jej z twarzy. Lubiła te tematy.

– Oczywiście, że tak. Twoja myszka chyba też pała do mnie miłością, skoro pozwala mi, żebym dawał ci orgazm za orgazmem – rzuciłem, patrząc wymownie w jej stronę.

– Spadaj, panie Oliveira. Pan już tak nie emanuj pewnością siebie, bo panu to bokiem wyjdzie.

– Ach tak. Pani za to jest po prostu nieskazitelna, czysta jak łza … – kontynuowałem ironicznie.

– Jasne, przecież ja jestem bardzo grzeczną, małą dziewczynką – mówiła to z pełnymi ustami, biorąc kolejny kęs omleta i posyłając mi niewinne spojrzenie.

Lubiłem ją też w tej odsłonie. Byliśmy przyjaciółmi z plusem, to prawda. Ale poza fenomenalnym seksem ufaliśmy sobie i mogliśmy zawsze się sobie zwierzyć z trapiących nas problemów. To był może i chory układ, ale na tamtą chwilę jedyny możliwy – z jednej strony to było fajne, bo miałem kogoś, komu mogłem powiedzieć dosłownie o wszystkim i zawsze otrzymałem konstruktywną krytykę lub dobrą radę. Z Luisem też mogłem tak pogadać, ale ten jełop raczej ze wszystkiego robił sobie żarty.

Bałem się, że Alice będzie oczekiwała czegoś więcej. Nie byłem na to gotowy. Biłem się czasem z myślami „co by było gdyby”. Zachowywałem się jak ostatni chuj i złamas, ale zaangażowanie się w związek nie wchodziło w grę. Wiem, że bardzo ją tym raniłem. Pomimo że cały czas sprawiała wrażenie silnej i niezależnej, to byłem w stu procentach pewien, że niejednokrotnie w nocy płakała w poduszkę.

– Dziękuję ci, Raul. Byłeś niesamowity jak zawsze. Śniadanko też było przepyszne. Uciekam do siebie, bo mam jeszcze trochę pracy. Miłego dnia – powiedziała całkowicie szczerze i poważnie, całując mnie słodko w policzek.

– Alice, poczekaj. – Złapałem ją za rękę.

– Tak?

– Chcę, żebyś wiedziała, że możesz zawsze na mnie liczyć i ze wszystkiego się zwierzyć.

– Wiem, skarbie, każdego razu mi o tym przypominasz. Jak tylko będę miała problem, to od razu się do ciebie zgłoszę – kontynuowała, głaszcząc mnie po twarzy. – Mam tylko nadzieję, że nie skasujesz mnie drogo za wizytę na kozetce.

– Oj Mała, jaka ty jesteś głupiutka. Ty masz ode mnie wszystko za darmo. Łącznie z seksem – zaśmiałem się i przytuliłem ją czule na pożegnanie, całując przy tym w czoło.

Zatrzasnąłem za nią drzwi i dumny z siebie, choć nieco opadły z sił, skierowałem się leniwym krokiem w stronę sofy. Chwilowe odmóżdżenie się dobrze by mi zrobiło. Włączyłem telewizor i nawet nie wiem, kiedy zasnąłem. Spałem tak twardo jak nigdy dotąd. Alice wymęczyła mnie do granic możliwości.

Po kilku godzinach usłyszałem samochód podjeżdżający pod dom. O, kurwa, to moja mama! Spojrzałem na podłogę i nie zastanawiając się ani chwili, rzuciłem się na panele, słysząc jednocześnie klucz przekręcający zamek w drzwiach. Błyskawicznym susem wróciłem na sofę, chowając w dłoniach majtki mojej kochaneczki. Ja pierdolę, naprawdę nie potrafiła ich ze sobą zabrać?

– Hej kochanie! Jak ci poszło? – krzyczała od wejścia mama, a młody jej wtórował.

– Świetnie!

– Naprawdę?

– Nie. – Nie miałem już siły ściemniać, ale podenerwowanie jej zawsze było dobrą opcją.

– Jezu, znowu? Co tym razem się stało? – W jej głosie słyszało się mieszankę zmartwienia z bezsilnością.

– Aaa, szkoda gadać. Ten ulizany kierowniczek to jebany szmaciarz! – Zagotowałem się, przypominając sobie poranną rozmowę.

– Jak ty mówisz?!

– Dobra, przepraszam. Frajer z niego, mamo, bo w tamtej firmie rządzą układziki. W sumie nawet lepiej, że teraz pokazał swoje prawdziwe oblicze, niż gdybym miał tam zostać i się wkurwiać.

– Co się stało? – zapytał Hugo, wchodząc do pokoju i słysząc końcówkę naszej rozmowy.

– Aaaaa młody, szkoda słów. Znowu mnie nie przyjęli.

– Nie przejmuj się. W takim razie to oni nie zasługiwali na ciebie. Nie odwrotnie.

– Dzięki, to miłe. – Uśmiechnąłem się i zbiłem z nim piątkę.

– Raul, i co teraz? Ja już nie wyrabiam tylko z własnej pensji. Przepraszam, że to mówię, ale musisz mieć pracę i dokładać się do życia, bo niedługo nie będę nam miała co do garnka włożyć.

– Spoko mamo, nie denerwuj się. Jutro mam jeszcze jedno spotkanie.

– Poważnie?

– Tak. Niczym się nie denerwuj, na pewno będzie lepiej.

Sam chciałem w to wierzyć. Najwidoczniej mamę to przekonało, bo nie zadawała więcej pytań.

Wtem odezwał się mój telefon. To był Luis. Napisał, żebym się nie przejmował tymi burakami z agencji i wpadł na piwko. Odpisałem, że nie mam ochoty dzisiaj i odłożyłem aparat. Po kilku sekundach rozległ się dźwięk dzwonka mojego iPhone’a – skurwiel nie dawał za wygraną.

– Zwariowałeś, stary? Wpadaj do mnie wieczorkiem, tak o osiemnastej. Nie chcę słyszeć sprzeciwu! – Był stanowczy jak nigdy.

– Ziomek, serio, proszę, nie dzisiaj. Nie mam siły na nic. Jedyne, czego chcę, to zimne piwko i łóżeczko – odpowiedziałem zupełnie bez sił witalnych i życiowych.

– Tak… To, na którym dzisiaj pieprzyłeś Alice?

– Spieprzaj, bo ci mordę obiję! – To kolejna osoba, która wystawia moje nerwy na próbę.

– Oj, nie już się tak nie pieklij. Przyjdź, pogadamy, odstresujesz się. Z tego, co pamiętam, jutro masz rozmowę, więc potrzebujesz tego – zabrzmiał trochę jak moja troskliwa mama.

– Dobra, będę koło siódmej, bo muszę jeszcze parę rzeczy w domu ogarnąć.

– No, i to mi się podoba! Do zobaczenia ziom! – Rozłączył się wyraźnie uradowany.

Rzuciłem żurawia na zegar: wpół do czwartej. Zostały mi trzy i pół godziny. Luźnym krokiem poszedłem do kuchni.

– Mamo, jest coś do ogarnięcia dzisiaj? Bo wychodzę do Luisa wieczorem, a nie chcę, żebyś została znowu z jakąś robotą.

– Dziękuję, Raul, ale dzisiaj wszystko jest okej. Nawet mam posprzątane, więc chodź tylko zjeść obiad, umyj talerz po sobie i możesz lecieć.

– Serio? – Nie spodziewałem się, że pójdzie tak łatwo. Myślałem, że da mi coś w stylu sprzątania księżyca albo wymyśli inną rzecz, przez co nie wyrwę się z domu.

– Tak, idź. Tylko nie siedź długo, bo jutro masz kolejną rozmowę – rzuciła, gdy już zasiadałem do stołu.

Po zjedzonym posiłku udałem się do swojego pokoju. Kurwa! Znowu się potknąłem na tych pieprzonych schodach. To musiało być jakieś cholerne fatum. Kiedy tylko ujrzałem moje ukochane łóżko, od razu się na nie rzuciłem. Zawsze wyznawałem zasadę: łóżko nie pyta, łóżko rozumie. Ustawiłem tylko budzik na wpół do siódmej i zasnąłem w jakieś pięć sekund. Dobrym pytaniem było, czy tak na mnie podziałał ten burak z agencji nieruchomości, czy tak dobrze zerżnąłem Alice. Utrzymywałem się w tym drugim przekonaniu, żeby znów nie wybuchnąć gniewem.

Rozdział II

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Artystka

Wydanie pierwsze

ISBN: 978-83-8147-850-2

© Daniel Lachendro i Wydawnictwo Novae Res 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt

jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu

wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Monika Kasperek-Rucińska

Korekta: MAQ PROJECTS

Okładka: Izabela Surdykowska-Jurek

Wydawnictwo Novae Res

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek