Lira Publishing Sp. z o.o.

Wydanie pierwsze

Warszawa 2018

ISBN wydania elektronicznego EPUB: 978-83-65838-53-7

ISBN wydania elektronicznego MOBI: 978-83-65838-54-4

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Ewelina czuła, że ten dzień będzie inny. Nie potrafiła tego racjonalnie wytłumaczyć, po prostu coś wisiało w powietrzu. W nocy kiepsko spała, budziła się parokrotnie. Wstała wcześnie rano i patrząc w lustro, po raz kolejny powtórzyła w myślach, że musi… zwyczajnie musi coś zmienić w sobie, w swoim życiu, choć jeszcze nie wiedziała co konkretnie. Ale tak dalej być nie mogło. Wpadała w obsesję. Zdawało jej się, że ktoś grzebał w jej komputerze, przeszukiwał jej biurko, miała wrażenie, że ciągle ktoś ją śledzi i podsłuchuje. Od tej roboty dostawała paranoi! Co gorsza, pod oczami pojawiły jej się cienie i pierwsze zmarszczki mimiczne. Niedobrze. Wręcz fatalnie, biorąc pod uwagę, że była kobietą.

Poranna toaleta i codzienny rytuał — krople gorącej, świeżo parzonej w ekspresie kawy powoli kapały do kubka, dając znak do rozpoczęcia dnia. Leniwie włączyła komputer, by sprawdzić pocztę. Nic ważnego. Jak zwykle jakieś grupowe wiadomości, których nawet nie czytała — od razu wylądowały w folderze „spam”. Odsunęła krzesło i podeszła do dużego okna. Parę lat temu otrzymała apartament na Mokotowie jako rekompensatę po rozwodzie.

Rekompensata… Czy za cenę mieszkania można zwolnić się z przysięgi małżeńskiej, dać sobie spokój, wykpiwając się ze zobowiązań namiastką odszkodowania za… straty moralne? Przecież to miało być na zawsze, do końca, tak sobie przysięgali. Zaraz po ślubie zaszła w ciążę i parę miesięcy później w wypadku samochodowym straciła dziecko. To nie była jej wina. Pijany kierowca w oplu corsie zjechał ze swojego pasa wprost na jej samochód. Nigdy nie winiła siebie za to, co się stało, ale nie była ślepa. Od tamtej pory coś się między nimi popsuło, mąż wracał coraz później z pracy, przestali dzielić wspólne pasje, zaczęli życie obok siebie. W końcu przyszedł i wyznał wprost, że ma kogoś i jest mu przykro, że muszą się rozstać, ale tak będzie najlepiej.

Czy w ogóle obchodziło go, jak się czuła? „Jest mi przykro” — trzy słowa bez większego znaczenia. Do tego wypowiedział je takim tonem, jakby przepraszał za brak cukru do herbaty.

Tamtego wieczora zrozumiała, że owszem, była mu potrzebna, ale nigdy jej nie kochał. Znali się od dziecka, zawsze razem, nierozłączni — wspólna podstawówka, liceum, potem ten sam kierunek studiów, dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim, wreszcie praca w jednym wydawnictwie, a później w znanej gazecie ogólnopolskiej. Teraz mijali się czasem na korytarzu, wymieniając zdawkowe uwagi i uśmiechy. To było dopiero przykre.

Z zamyślenia wyrwały ją wibracje telefonu komórkowego. Powoli podeszła do stołu, przeczuwając, a raczej obawiając się, że odezwie się ktoś, z kim nie chciałaby rozmawiać. Spojrzała na wyświetlacz. Numer nieznany. „Może nie odbiorę albo odrzucę połączenie?”.

Zwyciężyła ciekawość.

— Halo, słucham? — rzuciła do słuchawki ochrypłym z niewyspania głosem.

— Pani Ewelino, mówi Szymonowicz. Mam pytanie i jednocześnie dużą prośbę. Czy może pani bezpośrednio po przyjściu do pracy zjawić się u mnie? — Usłyszała nosowy głos prezesa.

— Oczywiście, panie prezesie. Czy coś się stało? — zapytała, nerwowo przełykając ślinę.

— Nie, nic takiego, mam dla pani ważne zadanie. Tylko pani się do tego nadaje. Ale oczekuję dyskrecji. Czekam. — Po tych słowach przerwał połączenie.

Odłożyła komórkę i zadumała się. Co mogło być aż tak ważne, że została wezwana przez samą „górę” w trybie pilnym? „Jak to ujął? — myślała gorączkowo. — Że jestem niezbędna? I jeszcze ta dyskrecja”. Owszem, przydawała się w jej zawodzie, ale po co o tym przypominał? Nie zwykła paplać bez potrzeby, była doświadczoną dziennikarką. Dlatego prośba prezesa wydała się jej co najmniej dziwna. Czyżby znów jakaś informacja o płatnej protekcji w Sejmie albo przeciek o wniosku opozycji w sprawie odwołania rządu? Intrygowała ją ta niewiadoma.

Paręnaście minut później, kiedy zbiegała do podziemnego garażu, ogarnęło ją znowu to złowrogie uczucie, które towarzyszyło jej od jakiegoś czasu. Miała wrażenie, że jest obserwowana, ale szybko odrzuciła tę paranoiczną myśl. Wsiadła do swojego czarnego peugeota i przekręciła kluczyk. Odetchnęła z ulgą, gdy silnik zaskoczył po pierwszej próbie. Celowo założyła czarną sukienkę od Paprockiego oraz stylowe szpilki marki Gucci, chociaż w żaden sposób nie pasowały do charakteru jej pracy, a cały strój nadawał się bardziej na wieczór niż do biura. Chciała być seksowna, zwłaszcza podejmując grę, której nie rozumiała. Przez całą drogę gorączkowo zastanawiała się, dlaczego sam prezes wezwał ją do siebie o tak wczesnej godzinie. Nadziei na awans raczej nie miała. „Prędzej mnie zwolnią, bo nadepnęłam komuś ważnemu na odcisk albo dokopałam się do jakichś brudów — pomyślała. — Wrażenie bycia śledzoną to już chyba zboczenie zawodowe. Zdecydowanie potrzebuję zmian”.

***

Marta wierciła się niecierpliwie na twardym krześle, czekając na korytarzu na swoją kolej. Szpital św. Józefa w Toruniu — oddział onkologiczny. Jakże często tutaj bywała… Za często — od prawie czterech miesięcy. Smutne miejsce. Mdły, szpitalny zapach i blade ściany sprawiały, że chciała stąd uciec. Wolałaby nie usłyszeć kolejnego wyroku, nie chciała teraz umierać, teraz, kiedy między nią a Krzysztofem zaczęło się lepiej układać. Tak wiele już przeszła w życiu. Mijających ją ludzi ledwie odróżniała od nijakich ścian — byli równie szarzy i smutni. Snuli się bez nadziei na przyszłość, umierając za życia, bo brak wiary w wyzdrowienie sprawiał, że już czuli się trupami.

Wiadomość o nowotworze przyszła nagle. Nie odczuwała wcześniej żadnych dolegliwości, a na badania zdecydowała się czystym przypadkiem. Towarzyszyła teściowej, która czuła się nie najlepiej. Poddała się badaniu za jej namową. Wcale nie miała na to ochoty, ale wolała ustąpić, niż wdawać się w jałowe dyskusje. Matka Krzysztofa była równie uparta jak jej syn. A jednak — dzięki temu poznała prawdę. Wyniki analizy krwi wykazały, że coś jest nie tak. Dalszych testów najchętniej wcale by nie przeprowadzała. Bała się…

Ostatecznie nowotwór okazał się złośliwy. Nie domyślała się, że gorączkowanie, bóle mięśni, duża senność oraz ogólne zmęczenie to symptomy choroby. Diagnoza brzmiała jak wyrok. Marta nie była na to przygotowana. Zresztą, kto jest… Mieszkała na Podgórzu, w ubogiej dzielnicy Torunia, gdzie prawie wszyscy znali się z imienia. Nie dało się ukryć takiej „nowiny”. Odtąd sąsiedzi patrzyli na nią z litością i szeptali za jej plecami. Niektórzy gadali o niej, jakby już przeniosła się na tamten świat. A przecież ona ciągle żyła!

Wycofała się, ukryła, prawie nie wychodziła z domu. Jedynym jej łącznikiem z rzeczywistością był Krzysztof, który, o ironio, wreszcie miał ją całą dla siebie. Jej mąż uchodził za mruka i tyrana, ale Marta nie myślała o nim w ten sposób. Nie po dzieciństwie spędzonym w towarzystwie władczej matki i ojca pantoflarza. Owszem, nie była aż tak zaślepiona, by nie widzieć, że Krzysztof również wykazywał zapędy dyktatorskie. Lubił, gdy wszystko układało się po jego myśli, ale chętnie się na to godziła. Pragnęła zaznać wreszcie w życiu trochę szczęścia, chciała, żeby ktoś ją kochał. A ostatnio ich stosunki wyjątkowo się ociepliły, martwił się o nią. Mimo tragizmu sytuacji — to było miłe. Dla niego chciała żyć. Choć teściowa mruczała, że co z niej za żona, z rakiem, przez którego wyglądała jeszcze gorzej niż zwykle, a na dokładkę, jak to ujęła, podobno Marta nie szanowała swojego męża. Nie szanowała? Bo wbrew jego życzeniu pojechała do rodziców, by powiedzieć im o chorobie? A co, mieli się o wszystkim dowiedzieć z nekrologu?! Ale teściowa widziała pewne sprawy po swojemu. Marta podsłuchała jej rozmowę z Krzysztofem, gdy wpadli ostatnio z wizytą. Właściwie nie podsłuchiwała — teściowa celowo mówiła tak głośno, aby wszyscy słyszeli. „Zbuntowana jałowa myszka” — tak ją nazwała. Jakie to było upokarzające! Wiedziała, że powinna walczyć, o siebie, o swoje małżeństwo, że nie wolno jej bezczynnie siedzieć i płakać. Co z tego, że była typem szarej myszki, że nie dbała zbytnio o siebie — Krzysztof wcale od niej tego nie wymagał. Żona powinna być dla męża, nie dla świata, a ona chciała być dla niego wspaniałą żoną, najlepszą. Tylko że ostatnio nie miała już na to siły.

Bała się, że i czasu nie zostało jej za wiele.

— Pani Marta Bielicka! — Z impetem nagle otwieranych drzwi padła komenda wydana bezbarwnym głosem.

— Tak, jestem. — Marta zerwała się z krzesła, tuląc do piersi czarną, niemodną już skórzaną torebkę.

— Proszę wejść. — Pielęgniarka przepuściła ją w drzwiach, tarasując jednocześnie część wejścia, jakby chciała obronić gabinet przed naporem tłumu smutnych ludzi z korytarza.

Marta powoli weszła do gabinetu. Usiadła na krawędzi krzesła, splotła dłonie i spuściła wzrok, gapiąc się na czubki butów lekarza. Zastygła w oczekiwaniu na jego słowa. Poczuła, że jej ciało coraz mocniej drży, a dłonie zaczynają się pocić. Ostatnio tyle się działo. Kolejne badania i kwalifikacje do tej czy innej metody terapeutycznej, podobno ratującej jej życie — nie pozostały bez echa. Wpłynęły na jej psychikę. Czy istniała jeszcze nadzieja? Dziś lekarz miał podjąć decyzję o sposobie leczenia. Biorąc do ręki dokumenty z ostatnimi badaniami, spojrzał na nią i na jego twarzy pojawiło się coś w rodzaju zaskoczenia. Zlustrował Martę uważnie zza plastikowych soczewek okularów, jakby chciał zapytać, o co tu chodzi.

Przeglądał wypełnione formularze analiz, wydruki z urządzeń laboratoryjnych, czytał opisy badań, potem odłożył papiery i znowu przyjrzał się pacjentce. Marta, sparaliżowana strachem, nie potrafiła się poruszyć.

— Pani Marto, mam dla pani dobrą i złą wiadomość. Od której zacząć? — zapytał, obserwując jej reakcję.

— Od złej, doktorze — zdecydowała, spuszczając wzrok i czując, że walące serce zaraz wyskoczy jej z piersi.

— Musimy powtórzyć ostatnie badania — powiedział szybko, jakby od razu chciał przejść do drugiej informacji. — A teraz dobra wiadomość. Jeżeli nie pomylono kart, jest pani zdrowa! Chłoniak się cofnął. Wyniki są idealne! Jak u zdrowego człowieka. Ale chyba pani rozumie… Musimy powtórzyć wszystkie badania, by wykluczyć pomyłkę. Potem trafi pani na obserwację. Będziemy się regularnie spotykać, początkowo co tydzień, potem stopniowo coraz rzadziej. Nigdy nie spotkałem się z przypadkiem, żeby rak się tak po prostu wycofał, bez leczenia chemioterapią czy innymi znanymi metodami. U pani wszystko samo zniknęło. Można to nazwać remisją. Lub cudem, o ile pani jest wierząca — dodał, kierując wzrok na medalik z Matką Boską, który spoczywał na jej piersi. Zamyślił się na dłuższą chwilę i kontynuował: — To wbrew nauce, medycynie i wbrew powszechnie znanym opisom przypadków. Oczywiście ludzie wychodzą z tego typu chorób, ale pani miała chłoniaka, a to jest nowotwór atakujący układ limfatyczny. Rozumie pani, co mówię? — zapytał delikatnie, dotykając dłoni Marty, jak gdyby chciał zbadać jej puls. — To bardzo poważna choroba, a teraz wychodzi na to, że wszystko minęło. Nie potrafię tego wyjaśnić. Ale takie rzeczy się zdarzają i cieszę się, że spotkało to akurat panią. Choć naprawdę nie pojmuję… — szepnął bardziej do siebie niż do pacjentki. — Siła wyższa…

Marta też nie rozumiała. Słuchała słów lekarza jak niestosownego żartu. Bała się uwierzyć w powrót do zdrowia. Teraz, gdy już niemal pogodziła się ze śmiercią. Gdy wszystko, co ważne, stało się odległe, a ona sama jakby zobojętniała. Od chwili gdy dowiedziała się o chorobie, powtarzała w kółko magiczne mantry. „Przecież to tylko przejście w lepszy świat” — tłumaczyła sobie, tuląc się do męża wieczorami. Nie zawsze pomagało. Ostatnie miesiące to była ciągła bitwa, walka toczyła się między wiarą a rezygnacją. Dwa światy. Anioł nadziei i demon śmierci. Ostatnio, jak jej się zdawało, zwyciężał jednak demon…

Mieli z mężem umowę, że nie będą rozmawiali o tym, co się dzieje, że nie dadzą się zwariować. Płakała, ale w środku. Mimo wszystko starała się być taka jak zwykle, choć dręczyło ją wiele pytań bez odpowiedzi. Co będzie z Krzysztofem? Jak sobie sam poradzi? Czy powtórnie się ożeni?

Teraz pojawiły się nowe niewiadome. Czy skoro wyzdrowiała, wszystko już będzie dobrze? Na nowo odbudują swój bezpieczny świat, by żyć w nim w harmonii i szczęściu? Nie wiedziała, nie miała pewności, do oczu cisnęły się łzy.

Musiała poszukać nowego punktu zaczepienia. Skończyła zaledwie dwadzieścia dziewięć lat. Chciała mieć dzieci i prawdziwą, pełną rodzinę. Tak, była bezpłodna, teściowa w kółko jej to wypominała, ale Marta wierzyła, że również z tego może się wyleczyć. Wiedziała, komu zawdzięcza tę nadzieję. Jej myśli na moment pobiegły w odległy zakątek Polski.

Lekarz mówił dalej, ale nie słuchała go zbyt dokładnie. Wreszcie zaczęła do niej docierać niesamowita prawda. Poczuła taki przypływ euforii, że zakręciło jej się w głowie. Była bliska omdlenia. Opanowała emocje resztkami sił, wstała i skierowała się do wyjścia. W myślach słyszała tylko jedno triumfalne zdanie: „Jesteś zdrowa, Marto!”.

— Pielęgniarka zapisze panią na kolejną wizytę kontrolną — dodał nieco głośniej lekarz, widząc, że pacjentka ledwie go słucha. — Dobrze się pani czuje? Pani Bielicka?

— Tak, przepraszam. To dla mnie za dużo jak na jeden raz. — Zatrzymała się w połowie drogi do drzwi.

— To mnie akurat nie dziwi. Oby diagnoza się potwierdziła… Jest dobrze, pani Marto! — Odprowadził ją do wyjścia, ściskając dłoń na pożegnanie.

Nie wiedziała, jak znalazła się na ulicy. Dopiero ciepły powiew wiatru przywrócił jej pełną świadomość. Z tego wszystkiego zapomniała zapisać się na wizytę kontrolną. Nerwowo poszukała w torebce komórki — starego modelu nokii — i wybrała numer męża. Odebrał po trzecim sygnale.

— Słucham — odezwał się zachrypnięty głos.

— Krzysztof… — Zawahała się, bo jak przekazać wiadomość o cudzie? Powiedziała więc po prostu: — Jestem zdrowa.

Potem zrelacjonowała w skrócie, czego dowiedziała się od lekarza prowadzącego. Krzysztof milczał, ale Marta mogła przysiąc, że usłyszała zduszony spazm szlochu, a potem głębokie westchnienie ulgi.

— O której będziesz? — zapytał swoim zwykłym beznamiętnym tonem, choć zastanowiła ją lekka zadyszka, na którą dopiero teraz zwróciła uwagę.

— Dlaczego tak dyszysz?

— Dlaczego dyszę? Biegłem do telefonu.

— Nie wiem, o której przyjadę. Muszę jeszcze zrobić zakupy. Myślę, że za jakieś dwie godziny. Kupię coś pysznego i przygotuję uroczyste śniadanie.

— W porządku, kochanie, wracaj ostrożnie. Czekam na ciebie — zakończył rozmowę, rozłączając się.

I to wszystko?

Marta przez moment pozostała w nieruchomej pozycji, z telefonem przy uchu. Straszne myśli przyszły jej do głowy. Chciała je szybko odrzucić, ale… skąd ten przyspieszony oddech Krzysztofa? Nie zwykł biegać nawet dla zdrowia, tym bardziej po domu. Uciął rozmowę tak nagle i — nie cieszył się zbytnio. Niepewność wróciła ze zdwojoną siłą. Czy mogą być znowu szczęśliwi? Przecież już rok po ślubie bajka zaczęła się psuć. Krzysztof nadal był opiekuńczy, ale stawał się innym człowiekiem. Albo raczej ujawniał swoje prawdziwe oblicze. Powoli, bardzo powoli osaczał ją, ingerując niemal w każdą dziedzinę jej życia. Decydował o jej strojach, fryzurze, diecie, kontaktach ze znajomymi, nawet z rodziną. Niczego kategorycznie jej nie nakazywał ani nie zabraniał, on tylko sugerował. Tym swoim oschłym, kostycznym tonem. A najdrobniejszy przejaw oporu karał milczeniem. Dlatego nie ścięła włosów, choć tyle przy nich było roboty. Dawno wyrosła z warkoczy i marzyła jej się jakaś modna, krótka fryzura. Ale nie znosiła cichych dni, więc ustąpiła. Matka zbyt często stosowała tę karę. Nauczyła się nie protestować, chciała, żeby był zadowolony.

Przywykli do układu bez kłótni i ekscytacji, bez namiętności i szczerości. Miało być idealnie, a zrobiło się nijako. Wkradła się rutyna, z czego Marta doskonale zdawała sobie sprawę. Niestety, nie potrafili o tym rozmawiać, unikali tematu i problemu, nie chcieli, a może nie potrafili tego naprawić. I wtedy — chłoniak! Przekleństwo i wyzwolenie zarazem. Choroba zbliżyła ich do siebie, dając cień nadziei na odnowę ich związku. Zaczął liczyć się z jej zdaniem, przynajmniej w niektórych kwestiach. Przecież wysłuchał jej i pozwolił szukać ratunku w małej wiosce na południu, nawet pojechał tam razem z nią.

Poczuła wdzięczność i wzruszenie. Spojrzała na zegarek. Za parę minut odjeżdżał autobus, więc musiała się pospieszyć. Po parunastu metrach odwróciła się, ogarniając wzrokiem szpital i uśmiechając się przez łzy. Jednak odniosła zwycięstwo i wiedziała, komu powinna podziękować. Odruchowo dotknęła medalika ukrytego pod bluzką i pomyślała ciepło o Marii — tajemniczej kobiecie z Podkarpacia.

Zdecydowała, że na zakupy wybierze się razem z mężem, do sklepiku na rogu. Przecież muszą uczcić jej cudowny powrót do zdrowia. Tak, wspólnie wybiorą jakieś wino na wieczór albo lepiej — szampana. Rozmyślania przerwał nadjeżdżający autobus linii 42.

***

Po dwudziestu pięciu minutach Ewelina znalazła się pod biurowcem swojego pracodawcy. O tej porze Warszawę można było przejechać w miarę spokojnie, więc trasa z Wilanowa do Śródmieścia nie zabrała jej wiele czasu. Zadarła głowę do góry, dostrzegając na trzynastym piętrze zapalone światło — tam znajdowało się królestwo prezesa, tam oczekiwał na jej przybycie.

Warszawa w swoim tempie budziła się ze snu — a w redakcji już wrzało. Ruszyła ku windom. W samochodzie nic nie wymyśliła. Miała jakieś mgliste koncepcje, ale wydawały jej się zbyt naciągane, zbyt fantastyczne. Świat nie mógł być aż tak pokręcony. Nadal więc nie wiedziała, co mogło być powodem wezwania jej przez szefa. W radiu leniwy głos spikera również nie zapowiadał żadnych incydentów z udziałem znanych osobistości. Zaniepokojenie Eweliny rosło.

„A może dostanę podwyżkę? Już dawno na nią zasłużyłam — zastanawiała się. — Tylko dlaczego jakoś nie cieszy mnie ta perspektywa?”. Zatrzymała się na moment, bo ta świadomość uderzyła w nią nagle. Nie miałaby z kim podzielić się swoim kolejnym sukcesem. W jednej chwili dopadła ją nostalgia.

Matka nie żyła, z ojcem zerwała kontakt, rodzeństwa nie miała. „Gdybym umarła, to kto wyprawiłby mi pogrzeb?”. Wcisnęła guzik przywołujący windę, jednocześnie odsuwając na bok ponure myśli. Nim wsiadała, wygładziła sukienkę i poprawiła palcami włosy. „Cholera, muszę iść na jogę, odprężyć się, inaczej dorobię się jakiejś depresji albo nerwicy natręctw”. Wcisnęła magiczną trzynastkę, po kryjomu się przeżegnała i wezwała pomocy świętej Rity od spraw beznadziejnych.

Winda bezszelestnie ruszyła w górę. W miarę pokonywania pięter podświetlały się kolejne, coraz wyższe cyfry. Ewelinie wydawało się, że to jeszcze nigdy tak długo nie trwało. Ze wszystkich sił starała się wyciszyć. Bezwiednie zaczęła szukać w torebce papierosów, klnąc w myślach, że głupia paczka gdzieś się schowała, aż przypomniała sobie, że przecież nie pali od paru miesięcy. Próbowała stosować oddechowe techniki relaksacji, ale omal się nie udusiła, zaatakowana przez niespodziewany napad kaszlu. Wreszcie drzwi trzynastego piętra otworzyły się i oczom Eweliny ukazał się czerwony dywan, prowadzący wprost pod mahoniowe, dźwiękoszczelne drzwi z tabliczką „Marcin Szymonowicz — PREZES”. Znowu nerwowym gestem poprawiła fryzurę, po czym wzięła głęboki oddech, przeszła kilka kroków i zapukała.

***

Po blisko półgodzinie jazdy Marta wysiadła z przepełnionego autobusu, w którym wymieszane zapachy ludzkich ciał tworzyły specyficzny, ostro-kwaśny odór. Opóźnienie na linii wynosiło prawie kwadrans, co irytowało pasażerów i stało się głównym tematem utyskiwań, oczywiście obok narzekania na wysoką temperaturę. A przecież był dopiero ranek — jak gorąco będzie później? Marta z dużą ulgą stanęła na chodniku, łapiąc hausty świeżego powietrza. Żałowała, że nie pojechała samochodem razem z mężem, ale gdy wychodziła z domu, nie chciała litości, niepotrzebnych słów, zamierzała najpierw sama uporać się z oczywistym — zdawało się — wyrokiem. Potem miała pocieszać najbliższych. Pragnęła być dla nich silna.

Pod blok dotarła niecały kwadrans później. Pewnie zaskoczy męża wcześniejszym powrotem — przecież miała jeszcze iść na zakupy. Domofon przy bramie wejściowej znowu nie działał; wygrzebała klucze z torebki, otworzyła zamek i barkiem pchnęła ciężkie drzwi, na których ktoś nabazgrał sprayem wulgarne słowa. Z trudem otwarły się pod naporem jej wątłego ciała.

Mieszkali w czteropiętrowej kamienicy na trzecim piętrze. Trzy przestronne, jasne pokoje. Jedynym mankamentem była konieczność dogrzewania zimą w piecu kaflowym, ale dawało się wytrzymać. Nieczęsto zdarzały się duże mrozy, więc pieca używali sporadycznie, ale lubiła go jako ozdobę mieszkania. Wspięła się po schodach i weszła do domu, delikatnie zamykając za sobą drzwi. Krzysztof nie lubił trzasków. Zaniepokojona dziwnymi odgłosami zdjęła niewygodne szpilki i podeszła bliżej. Dotknęła zimnej klamki. Znowu usłyszała piski i śmiechy. Nie mogła się mylić. To był śmiech kobiety, chyba nawet wiedziała czyj dokładnie. Serce załomotało gwałtownie. Z impetem otworzyła drzwi i o mało nie zemdlała. Krzysztof trzymał w ramionach Jadwigę odzianą tylko w stanik i kuse majtki. Obejmowała go, piszcząc szaleńczo.

Na jej widok zerwali się gwałtownie. Jadźka — ich niespełna osiemnastoletnia sąsiadka — zaczęła szukać bluzki, a Krzysztof coś bełkotał pod nosem, że to nie tak, głupio wyszło, że to właściwie jej, Marty, wina. Poczuła mdłości. Nie zastanawiając się długo, wparowała do drugiego pokoju i wyciągnęła z szafy dużą zieloną walizkę, do której pośpiesznie wrzuciła to, co znalazła na wierzchu w szufladach. Parę spodni, trzy bluzki, trochę bielizny. Domykając walizkę, zapytała retorycznie:

— Dlaczego ja?

Nie usłyszała odpowiedzi. Nikt za nią nie pobiegł, nikt nie prosił, żeby wróciła. Nikt nawet nie rzucił zdawkowego „przepraszam”. Czuła, że nie może dłużej tu zostać. I wiedziała, że już nie wróci, nigdy. Skończyło się, klapki spadły jej z oczu.

Nie płakała. Wyszła na zewnątrz, opanowując złość i narastającą chęć zemsty. Przed budynkiem po raz ostatni obejrzała się za siebie, patrząc w okna domu, w którym spędziła tyle lat. Faceci zdradzają, ale dlaczego właśnie jej musiało się to przytrafić? Nie wystarczy, że mało nie umarła na chłoniaka? Jakimi zasadami kieruje się ten chory świat? Nagle pojawiła się myśl, że dostała nowe życie, ale jednocześnie straciła bezpowrotnie to poprzednie. Czy żałowała? Zajrzała w głąb siebie i pod powierzchnią złości i oburzenia znalazła spokój i ulgę. Tak, mimo rozczarowania jego zachowaniem — ulżyło jej. Wreszcie wiedziała, na czym stoi. Na pustce.

Zbudowała swój dom, swoje marzenia o szczęściu i rodzinie na ułudzie. Ale koniec z tym. Jego zdrada ją uwolniła. Skorzystała z okazji, jakby podświadomie od dawna na nią czekała. Zdobyła się na odwagę i odeszła. Koniec ustępstw, koniec tego dziwnego układu. Zerwała się ze smyczy chorej lojalności.

W drodze na dworzec wypłaciła jeszcze dzienny limit gotówki z bankomatu — tysiąc złotych — zanim Krzysztof zablokuje konto. Bo że to zrobi, nie miała najmniejszych wątpliwości.

Co teraz? Dokąd powinna się udać? Istniało jedno takie miejsce — miejsce, od którego wszystko się zaczęło. Ale czy to dobry pomysł? Czy okaże się aż tak odważna? Znała matkę i jej konserwatywny stosunek do małżeństwa. Wciąż słyszała od niej, że miejsce kobiety, niezależnie od okoliczności, znajduje się przy mężu. Marta różniła się od swojej wybuchowej, apodyktycznej matki. Spokojna, cicha, opanowana, zawsze stała z boku, ustępując innym. Chorobliwa nieśmiałość i nazbyt oryginalna uroda zniechęcały amantów, którzy nie palili się, by ustawiać się do niej w kolejce. Na dyskoteki zaczęła chodzić za namową matki, która powtarzała, że jeżeli nie zmieni swojego nastawienia, to zostanie starą panną. Gdy na jednej z takich zabaw spotkała Krzysztofa, od razu poczuła do niego sympatię, która szybko przerodziła się w coś więcej. Nazwała to miłością, chociaż nigdy wcześniej nie doświadczyła tego uczucia. Wystarczyło, że Krzysztof zabiegał o jej względy. Nie zaliczał się do przystojniaków, ale Marcie to nie przeszkadzało, skoro już przy pierwszym spotkaniu zwrócił uwagę właśnie na nią, skoro właśnie ją wybrał. W jej oczach zdecydowanie dodawało mu to atrakcyjności.

***

Maria mieszkała w malutkiej wiosce Kotań na Podkarpaciu, znajdującej się blisko granicy ze Słowacją. Wieści o tym, że posiada zdolności jasnowidzenia, przepowiada przyszłość z kart, a przede wszystkim leczy nieuleczalne choroby, w tym również nowotwory, szybko obiegły okolicę, przekazywane z ust do ust. Z czasem zaczęto pisać o Marii w gazetach — za sprawą znanego prawnika ze stolicy Bogdana Traczyka. Twierdził z całą stanowczością, że wyleczyła jego synka z padaczki. Ona sama wolałaby raczej zachować anonimowość.

Jasiu — wówczas ośmioletni — bardzo cierpiał, a Traczyk, przebywający w pobliżu z rodziną na wakacjach, postanowił odwiedzić tę „babuchnę”, jak ją nazywali ludzie z wioski, w której mieszkała. W okolicy krążyły opowieści, że jest czarownicą, rzuca uroki na ludzi i porywa małe dzieci. Każdy, kto ją znał, dodawał coś nowego, aby uatrakcyjnić swoją wersję historii, i w ten sposób powstawała legenda o Marii — czarodziejce, szamance, jasnowidzącej i uzdrowicielce.

Traczyk zabrał żonę, małego Jasia i pojechali właściwie bez żadnej nadziei na uleczenie. A na pewno on nie miał już sił, by wierzyć. Jednak chęć ulżenia synkowi w chorobie była silniejsza od poczucia beznadziei. W końcu nie miał nic do stracenia, a mógł wiele zyskać. Medycyna okazała się bezsilna, a dotąd tylko jej ufali — jak wyroczni, która teraz mówiła, że nic nie można zrobić. Lekarze bezradnie rozkładali ręce, przepisując kolejne leki, które tylko pogarszały stan Jasia. Dziecko stawało się coraz bardziej zamknięte w sobie, a jego rodzice cierpieli, nie mogąc mu pomóc.

Zielarka była niską, przygarbioną kobietą o długich śnieżno-złotych włosach spiętych w koński ogon. Miała inteligentną, łagodnie uśmiechniętą twarz i niski, głęboko brzmiący głos anioła. Uchodziła za samotnicę. Chętnie udzielała porad, ale nigdy nie mówiła nic o sobie, pilnie strzegła swojej przeszłości, jakby stała na straży dawnych sekretów, co dodatkowo pogłębiało zasnutą wokół niej aurę tajemniczości.

Bogdan doskonale pamiętał pierwsze spotkanie, kiedy z trudem trafił do jej wioseczki. Udało się tylko dlatego, że zadziałał GPS, wskazując kierunek, chociaż sam dojazd okazał się wielce kłopotliwy. Na licznych odcinkach trasy brakowało asfaltu lub choćby utwardzonej nawierzchni. Pomyślał, że dotarł na koniec świata, i wtedy zobaczył domki porozrzucane w promieniu dwóch kilometrów. Przed chatkami bawiły się dzieci, a gdzieniegdzie na ganki wychodzili ludzie, których zainteresował nieznany przybysz. Widocznie tutaj atrakcję stanowił każdy nowy pojazd.

Chatka „babuchny” była tak skromna, że widok nie pasował do sławy, jaką się cieszyła jej mieszkanka. Niepozorna wydała się także witająca ich uzdrowicielka. Koścista twarz i ciało obciągnięte pergaminem skóry. I tylko te oczy… Była w nich jakaś odwieczna mądrość i dostojność. Gdy patrzyła na prawnika, ten natychmiast spuszczał wzrok.

Podała rękę najpierw jego żonie, potem jemu i zapytała o cel wizyty. Bogdan zdziwił się, bo odniósł wrażenie, że doskonale wiedziała, po co tu przyjechali. Zrozumiał, skąd brały się pogłoski o czytaniu w myślach.

— Państwo z synkiem, zapraszam. — Wskazała niskie drzwi prowadzące do chaty, tak niskie, że Bogdan musiał schylić głowę, aby wejść.

Uwagę mężczyzny zwróciły mocno przybrudzone ściany izby. Zgadywał, że pierwotnie musiały być pomalowane na niebiesko. Wszędzie wisiały pęki pachnących intensywnie ziół, część świeżo ściętych, część zasuszonych. Ceramiczne naczynia stały na podłodze, na prymitywnych stołkach oraz na piecu. Większość służyła za doniczki. Niektóre rośliny rozpoznał: mak, chmiel, melisę i kozłek.

Maria zaproponowała zioła do picia, ale zdecydowanie odmówili. Trochę ich zaniepokoiło, że prawie nie odpowiadała na pytania, za to uporczywie wpatrywała się w Jasia. Chłopiec, z natury nieśmiały i wstydliwy, spuścił smutne oczy. Maria nagle spoważniała, uśmiech zniknął z jej twarzy. Podeszła do chłopca i dotknęła jego dłoni. Prawnikowi wydawało się, że na moment zamknęła oczy, ale nie był pewien, ponieważ przez małe zabrudzone okiennice wpadało niewiele dziennego światła. Nastała cisza, w której wyraźnie słychać było bzyczenie muchy oraz ciężki oddech „babuchny”.

— Jasiu, teraz ci coś powiem, a ty słuchaj uważnie — mówiła powoli, niby do chłopca, ale patrzyła na jego rodziców. Może chciała, by przestali się tak denerwować. Faktycznie, Bogdan odprężył się. Na twarzy swojej żony także zobaczył nieśmiały, nieco nieobecny uśmiech.

— Bardzo panią przepraszam, ale Jasiu jest chyba za mały, aby coś zrozumieć — powiedział cichym głosem prawnik, jakby w obawie, że jeśli odezwie się głośniej, to chatka się zawali.

— Ile ma lat? — Maria tym razem skierowała pytanie do milczącej żony, która drgnęła, jakby przebudziła się z letargu.

— Jan… Jasiu ma prawie osiem lat.

— To już zrozumie.

Maria przez parę długich chwil przypatrywała się chłopcu, marszcząc jednocześnie czoło.

— Wyjdźcie! Jasiek niech tylko zostanie — powiedziała nagle głosem nieznoszącym sprzeciwu, jakby wydawała komendę, przy czym cały czas trzymała chłopca za rękę i wpatrywała się w niego.

Zerknęli niepewnie po sobie, nie wiedząc, jak zareagować. Przecież będą tuż za ścianą. W razie gdyby działo się coś złego, wbiegną tu i zainterweniują. Nie pozwolą go skrzywdzić.

Wyszli powoli, z oporami, walcząc z chęcią oglądania się przez ramię. Stanęli dokładnie za drzwiami, które znachorka zamknęła im przed nosem. Bogdan zobaczył w oczach żony łzy i strach. Przytulił ją mocno. Boże! Kiedy ostatnio ją tak przytulał? Czy dopiero choroba syna musiała ich połączyć na nowo? Ciągła praca, kolejne sprawy… Nie zdawał sobie sprawy, że traci kontrolę nad swoim życiem. A gdy wracał, był zbyt zmęczony na rozmowę, na zabawę z synkiem, który przez cały dzień daremnie czekał na powrót taty. Zresztą gdy Bogdan wreszcie docierał do domu, Jasio zazwyczaj już spał. A on… Szklanka whisky — dla relaksu i żeby szybciej zasnąć.

Nigdy nie dowiedzieli się, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Godzinę później Jasiu wyszedł rozpromieniony, przeniknięty kwiatowym zapachem, a rodzice otrzymali mieszanki ziół, które mieli podawać synowi zgodnie z wytycznymi. I tyle.

Przez kolejne lata Jaś nie miał ani jednego napadu padaczki. Prawdziwy cud, o którym Bogdan chętnie opowiadał znajomym, wśród których znajdowali się również dziennikarze. Wierząc mu na słowo, pisali artykuły do prasy. Mit o szamance Marii z Podkarpacia rósł w siłę, choć ludzie z okolicznych wiosek nie zdawali sobie z tego sprawy. Zresztą sama Maria również. Do czasu.

***

Ewelina zapukała energicznie. Cisza. Zapukała powtórnie, tym razem mocniej. Drzwi otworzył wysoki brunet o atletycznej budowie, ukrytej pod doskonale skrojonym garniturem. Po przeciwległej stronie dużego pokoju zobaczyła prezesa. Skinął zapraszająco. Podeszła do biurka i usiadła na brzegu sofy, skromnie krzyżując nogi i ręce oraz dyskretnie rozglądając się po gabinecie. Zawsze gdy tu była, zastanawiała się, kto go projektował. Niewątpliwie preferował minimalistyczny, geometryczny styl — wyposażenie można byłoby określić jako zestaw trójkątów, prostokątów i kół. Na ścianach współcześni malarze — tylko ci liczący się na rynku — i nic poza tym.

Prezes usiadł przy biurku, a obok niego stanął mężczyzna, który otworzył jej drzwi.

— Napije się pani czegoś?

— Kawy, jeżeli można. Jestem kawoszem. Bez kawy… Zresztą nieważne, przepraszam. — Starała się ukryć zmieszanie i przełknęła nerwowo ślinę.

Prezes nachylił się nad biurkiem, wcisnął guzik interkomu i wydał sekretarce polecenie.

— Dziękuję, że pani przyszła. Pozwoli pani, że przedstawię. To Andrzej Sadowski. Upolowali go nasi łowcy głów i będzie z nami pracował, ha! — Na pucołowatej twarzy prezesa pojawił się wyraz satysfakcji, jakby wygrał milion w Lotto.

Andrzej zbliżył się do Eweliny. Schylił się i musnął wargami jej dłoń w delikatnym, a zarazem dziwnie intymnym pocałunku.

— Andrzej Sadowski. Miło mi panią poznać — powiedział ciepłym, niskim, ale lekko niepokojącym głosem. Ciarki przeszły jej po plecach.

— Ewelina Dąbrowska. — Z jej krtani wydobył się chrobot. „Dobrze, że siedzę, inaczej bym zemdlała, padając u stóp tego przystojniaka, obdarzonego głosem radiowca”. Przynajmniej humor jej nie opuszczał.

Prezes obserwował tę scenkę z zadowoleniem, ale krótko.

— Przepraszam, że przeszkadzam, ale teraz nie pora na flirty. Przejdźmy do meritum — powiedział, biorąc duży haust powietrza. — Niech pan usiądzie obok pani Eweliny. — Wskazał miejsce tłustym palcem, na którym połyskiwał złoty sygnet.

Szef był człowiekiem niskiej postury, łysiejącym, o chytrych oczkach. Na jego temat krążyły legendy, w tym najbardziej znana, głosząca, że jest zamieszany w wiele afer i ma kontakty z warszawską przestępczością zorganizowaną. Plotka tyleż ekscytująca, co niedorzeczna, ponieważ na swój sposób sam walczył z różnymi grupami przestępczymi, opisując na łamach gazety wymierzone przeciw nim akcje policyjne. Z zapałem i bezlitośnie pastwił się nad mafiosami oraz skorumpowanymi przez nich politykami i urzędnikami. Gdy z jedną aferą skończył, tropił kolejną. W każdym razie Ewelina w jego mafijne powiązania nie wierzyła, zaliczając je do teorii z gatunku fantastycznych i naciąganych. „Świat jest pokręcony — powtarzała sobie często, zwłaszcza ostatnio — ale nie aż tak!”.

— Z pewnością zastanawia się pani, dlaczego wezwałem ją o tak wczesnej porze. I bardzo dobrze! — Zarechotał. — Pozwoli więc pani, że wtajemniczę ją w moje plany.

— Zamieniam się w słuch, panie prezesie — odparła grzecznie Ewelina.

— Chciałbym, abyście wybrali się państwo… — Przerwało mu delikatne pukanie.

— Proszę wejść! — zawołał.

Do gabinetu wsunęła się filigranowa kobieta w ładnej, jasnej garsonce. Ze spuszczonymi skromnie oczyma postawiła na ławie tacę z filiżanką gorącej kawy, cukiernicą i dzbanuszkiem na śmietankę. Ewelina rozpoznała producenta porcelanowego serwisu. Seria Witek’s Extreme Cream była jej ulubioną linią tej firmy. Uznała to za dobry znak.

Po wyjściu sekretarki prezes kontynuował:

— Pani Ewelino, nie wiem, czy słyszała pani coś o Marii Obuch. Od dawna jest wiele szumu wokół tej kobiety. Zrobiło się o niej głośno, gdy wyleczyła z padaczki syna znanego adwokata, podobno kogoś uzdrowiła z raka, kogoś innego z wrzodów. Niby leczy ziołami, widzi przyszłość, ale podejrzewam, że tak naprawdę sprzedaje ludziom fałszywą nadzieję.

Ewelina chciała coś powiedzieć, ale prezes nie pozwolił jej dojść do słowa.

— Sprawdziliśmy ją. Mieszka w wiosce Kotań na Podkarpaciu, przy granicy ze Słowacją. Jest zielarką i ichniejszą wizjonerką. Chcę wiedzieć, czy w tych bzdurach tkwi choć ziarenko prawdy. Może to jakaś zbiorowa histeria albo potężny efekt placebo, bo skoro wiara góry przenosi, to i ziółka z padaczki mogłyby wyleczyć, prawda? Pojedzie tam pani z nowym partnerem, czyli z panem Andrzejem, będziecie udawać małżeństwo z problemami, szukające porady i leku na bezpłodność, wejdziecie w mentalność tych ludzi, zbierzecie materiały, udowodnicie oszustwo, a po powrocie spodziewam się obszernego i znakomitego reportażu.

— To jakiś żart? — przerwała mu wreszcie, podnosząc się ze skórzanej sofy. — Panie prezesie, ja się nie nadaję do takich misji. Nie uśmiecha mi się wyjazd do dziury na końcu świata, gdzie psy… — Wzruszyła ramionami. — Jestem poważną dziennikarką śledczą, a nie tropicielem wiejskich oszustek. Pan wybaczy, ale od tego jest miejscowa policja i prokuratura — ciągnęła zacietrzewiona, choć wiedziała, że z prezesem się nie dyskutuje. To była odruchowa i nieco paniczna reakcja na propozycję, która stawiała ją w mocno niezręcznej sytuacji.

— Nie można ot tak sobie wyleczyć nowotworu czy epilepsji — kontynuował prezes, jakby nie usłyszał wywodu Eweliny. — W tym musi być jakiś haczyk. Sama pani doskonale wie, że cudów nie ma. A co do oficjalnego śledztwa, Maria Obuch nie łamie prawa, więc prokuratura ani policja nie mają się w jej przypadku do czego przyczepić.

— Tak, rozumiem… Ale dlaczego pan Andrzej nie może załatwić tego sam? — zapytała, spoglądając podejrzliwie na narzuconego jej siłą partnera.

— Przyczyna jest bardzo prosta. Jako małżeństwo szybciej zdobędziecie zaufanie lokalnej społeczności. Tam przez cały rok kręcą się turyści, więc jako para nie będziecie aż tak rzucać się w oczy. Zarezerwowałem dla was pokoje w ośrodku agroturystycznym w Krempnej. Wszystkie dane dostaniecie jutro na biurka. Będziecie odgrywali parę z kilkuletnim stażem, która przeżywa kryzys.

Ewelina westchnęła.

— Zgadzam się, skoro nie mam innego wyjścia, ale musi pan wiedzieć, że nie jestem zachwycona tym pomysłem. — Poprawiła się na sofie. — Kiedy wyjeżdżamy?

— W środę. Dwa dni na przygotowania powinny wystarczyć. Dostaniecie podwójną pensję oraz zwrot wszystkiich poniesionych wydatków.

— Panie prezesie, mogę jeszcze o coś zapytać?

© Copyright by Lira Publishing Sp. z o.o., Warszawa 2018

© Copyright by Piotr Podgórski 2018

Projekt okładki: Magdalena Wójcik

Zdjęcie na okładce: © Monika Mlynek/123rf.com

Redakcja: Ewa Popielarz

Korekta: Marek Kowalik

Skład: Igor Nowaczyk

Producenci wydawniczy: Marek Jannasz, Anna Laskowska

www.wydawnictwolira.pl

Wydawnictwa Lira szukaj też na: