Fuminori Nakamura

Dziecko z ziemi

Z japońskiego przełożył

Dariusz Latoś

Tytuł oryginału: Tytuł oryginału

TSUCHI NO NAKA NO KODOMO by Fuminori Nakamura

© 2007 Fuminori Nakamura

All rights reserved.

Polish translation copyright © Dariusz Latoś

Original Japanese edition published by Shinchosha Publishing Co., Ltd, Tokyo.

Polish-language translation rights reserved by Wydawnictwo Kwiaty Orientu under the license granted by Fuminori Nakamura arranged with Shinchosha Publishing Co., Ltd. through The English Agency (Japan) Ltd.

Tłumaczenie

Dariusz Latoś

Redaktor prowadzący

Paweł Wielopolski

Projekt okładki

Jakub Riedel, Jot-eR Multimedia

Korekta

Marzena Stefańska-Adams

Skład i łamanie

Studio DTP Wojciech Ciągło

www.dtp-studio.pl

Konwersja do formatu EPUB/MOBI

Koobe Sp. z o.o., właściciel księgarni

ISBN 978-83-944327-8-2

Wydawnictwo Kwiaty Orientu

ul. Konopnickiej 12/42, 26-110, Skarżysko-Kamienna

Telefon: 41 252 48 70

E-mail: pytanie@kwiatyorientu.com

Strona internetowa: www.kwiatyorientu.com

Sklep internetowy: www.sklep.kwiatyorientu.com

Druk i oprawa

Drukarnia im. A. Półtawskiego

www.drukarnia.kielce.pl

1

Reflektory motocykli świeciły ze wszystkich stron. Zrozumiałem, że nie mam którędy uciec. Maszyny wyły silnikami, obserwując mnie bez końca. Nie mogłem nic zrobić. Ten stan miał jednak trwać jeszcze tylko kilka sekund. Mężczyźni trzymali w rękach metalowe rury. Pewnie zaraz zsiądą i będą mnie bić, aż się nie uspokoją.

Nogi drżały mi z przerażenia. Zastanawiałem się, czy nie przewidziałem tych wydarzeń. I pomyśleć, że jeszcze dzisiaj krążyłem po nocnych ulicach. Chodziłem bez celu w kierunku słabo oświetlonych okolic, paląc papierosy, jakby coś mnie tam wabiło, jakbym szukał najciemniejszego miejsca w całym mieście. Natknąłem się na nich przed automatem z napojami obok parku. Siedzieli na motocyklach, niektórzy pili sok, inni palili papierosy albo coś żuli. Chyba byli pijani. Na początku nie zwrócili na mnie uwagi. Nawet śmiali się głośno, radośnie. Dopóki nie rzuciłem w ich kierunku niedopałkiem.

Poczułem wyraźne pragnienie, żeby rzucić w nich petem. Nie działałem nieświadomie ani bez powodu – to był zamierzony akt, za którym stała jasno określona wola. Po prostu musiałem, kiedy patrzyłem na tych śmieciów w tym miejscu. Teraz, gdy stałem w świetle reflektorów, nie rozumiałem, dlaczego przyszło mi to wtedy do głowy.

Wiadomo było, że skończę przyparty do muru. Zrobiłem coś głupiego, nie myśląc o konsekwencjach. Skoro o tym mowa, takie rzeczy często mi się zdarzały. Również dwa dni temu. Zauważyłem, że ktoś chce skręcić na skrzyżowaniu w prawo, nie patrząc na światła. Nie ominąłem go, tylko zatrzymałem się tuż przed jego maską, zmuszając go do nagłego hamowania. Chciałem po prostu, żeby zrozumiał, jakie to niebezpieczne, tylko tyle. Obie te sytuacje łączył fakt, że stwarzałem niekorzystną sytuację, narażając się na niebezpieczeństwo.

– No i po co to było? – zapytał słabym głosem zezowaty, ogolony na łyso mężczyzna, który zszedł z motocykla, pewnie herszt gangu.

Reszta wyła silnikami, prawie jak na jakiejś ceremonii. Uniósł rurę i opuścił ją mocno z pustym wyrazem twarzy, jakby go nie obchodziło, co się stanie z moim ciałem. Uderzył mnie w bok. Poczułem gwałtowny, niespodziewany ból; sekundę później palące gorąco zmieniło się w niemożliwy do wytrzymania dreszcz. Oddychałem z trudem. Ledwo nabrałem powietrza przez zaciśnięte gardło, a z ust wydobył mi się słaby, dziwnie cienki głos. Drżałem cały z bólu i strachu. Próbowałem wstać, ale zesztywniałe kolana i kostki odmawiały posłuszeństwa.

– Hajs. Dawaj wszystko. Do tego, niech pomyślę… Dostaniesz jeszcze dzie-dziesięć razy, to cię puścimy – powiedział mężczyzna i zapalił papierosa, jakby czekał na mój ruch.

Miałem przy sobie tylko portmonetkę, w sumie nie było w niej nawet tysiąca jenów[1]. Pokręciłem głową. Chciałem coś powiedzieć, ale zrobiło mi się gorąco, jakby ktoś przypalał mi twarz. Zanim się zorientowałem, leżałem na brzuchu.

Dotykałem ziemi policzkiem, czułem zimno. Krew bez przerwy sączyła mi się z dziąseł, wypływała po odrobinie przez niedomknięte usta. Pomyślałem, że już dali sobie spokój, ale wcale tak nie było. Straciłem przytomność na krótko, zupełnie jakby moja świadomość zgasła i natychmiast zapaliła się z powrotem.

– Jak go zajebiemy, to będzie straszny dym.

– I co, puścimy go tak po prostu?

– W sumie nikogo tu nie ma, my też nie stąd… Nie wiadomo, kiedy silniki przestały wyć. Wydawało mi się, że patrzy na mnie kilka osób. Poczułem coś dziwnego, gdy wdychałem zapach ziemi. W głębi serca, wzburzonego przytłaczającym strachem i niepokojem, których w ogóle się nie spodziewałem, pojawiło się coś nieznanego, ale bardzo wyraźnego. Wykrzywiłem usta w nieznacznym uśmiechu. Pomyślałem, że jeśli będą mnie dalej bili i kopali, może przybiorę formę czegoś na kształt mielonego mięsa, wniknę głęboko w ziemię i stopię się z nią w jedno.

Byłem przerażony. Nie miałem sił; bolało mnie coraz szybciej bijące serce, ale drganie mięśni wokół kręgosłupa nie było takie złe. Drżenie ze strachu powoli przeradzało się w coś innego. Czekałem. Bałem się, ale mimo to miałem wyraźne wrażenie, że czegoś wyczekuję. Chyba przez moment czułem jakieś wątpliwości; wtedy pomyślałem, że właściwie to już nieważne. Może mieli uderzyć żelaznymi rurami wszyscy naraz? Wydawało mi się, że spadam z bardzo wysoka. Czułem niepokój: kiedy uderzę w ziemię? Kiedy tamci znowu zaczną bić?

– Ej, czekajcie. Póki jeszcze dycha, może każemy mu zadzwonić do jakiejś laski i ściągnąć ją tutaj?

– Zajebisty pomysł! Akurat jedna nam zwiała, będzie jak raz.

– Dobre!

– Jasne. Dawaj!

Ogarnęła mnie przejmująca rozpacz i zawołałem głupio:

– To ja wam nie wystarczę?

Ucichli natychmiast, ale po chwili wszyscy zaczęli się śmiać. Poczułem ból w boku, docisnęli mi głowę, miałem ziemię w ustach. Któryś przeszukał mi kieszenie w spodniach. Zapadła rozpaczliwa cisza. Znaleźli tylko portmonetkę, papierosy i zapalniczkę.

– Ale chujnia, to jakiś, kurwa, przegryw jest.

– Weźmy go zajebmy.

– Ej, czekaj, wystarczy go obić.

– Zamknij mordę, jeden chuj przecież, nie?

– Weź, kurwa, poczekaj! Serio, trafi mnie coś zaraz, ja pierdolę!

Kopali mnie po całym ciele, a moja świadomość oddalała się chyba coraz bardziej. Czułem się jak robak, gdy mnie katowali, a reflektory motocykli wszystko oświetlały. Byłem podniecony. Pomyślałem, że to uczucie nie pasuje do sytuacji. Ból nie sprawiał mi przecież masochistycznej przyjemności. Uderzali uparcie, wywołując tylko cierpienie. Myśl o byciu robakiem też mnie nie odurzała. Jak by to ująć – czekałem na coś, co było gdzieś dalej. Na pewno tam istniało, czekało na mnie; takie miałem wrażenie. Nie wiedziałem jeszcze, co to jest. Zastanawiałem się coraz poważniej, czy nie tego chciałem od samego początku.

– Jakoś dziwnie się drze, nie?

– Kurwa, co to za typ?

Ich głosy dochodziły mnie z daleka, ale uparcie. Poczułem wyjątkowo mocny cios. Mój mózg zaczął chwiać się w czaszce w jakimś dziwnym rytmie.

Wydawało się, że zetrą mnie na proch, oczy zaszły mi mgłą, nie mogłem opanować mdłości i zacząłem wymiotować, krztusząc się gwałtownie. Mimo to nie chciałem stracić przytomności. Gdybym zemdlał, to byłby koniec. Nie mógłbym dotrzeć do tego czegoś, dlatego szeroko otwierałem oczy i dalej przenikał mnie ból. Może gdyby minęło trochę czasu, mógłbym stać się czymś innym? Nie wiedziałem jednak czym.

Krzyknąłem. Choć głos należał do mnie, to rozbrzmiewał we mnie jak wołanie kogoś innego.

PRZYPISY

1. Około trzydziestu dwóch złotych (wszystkie przypisy w książce pochodzą od tłumacza).[«]

PATRONAT