Pyun Hye-young

Dół

Z języka koreańskiego przełożyła Marzena Stefańska-Adams

1

Powoli otwierał oczy. Światło go oślepiało. Pośrodku szarawej mgły coś błysnęło. Zamknął oczy i po chwili otworzył je ponownie. Trudność, z jaką mu to przyszło, dodała mu pewności, że żyje. Fizyczny ból przy próbie otworzenia oczu, a także mrużenie ich w obronie przed światłem były tego niezbitym dowodem.

W końcu zobaczył: rozpościerał się nad nim sufit z gipsowo-kartonowych płyt obramowany świetlówkami. Każda z nich była włączona, co oznaczało, że musiał znajdować się w szpitalu. Tylko w szpitalu używa się takiego oświetlenia.

Próbował odwrócić głowę, ale okazało się to zbyt trudne. Udało mu się jedynie przenieść wzrok z jednej strony na drugą.

– Oghi.

Usłyszał kobiecy głos. Na początku nie mógł nikogo dostrzec, ale stopniowo w jego polu widzenia pojawił się biały fartuch. Kobieta, jak sądził – pielęgniarka, podeszła do niego. Poczuł jej zapach – nie był przyjemny, raczej ostry, jakby właśnie skończyła jeść. Która to godzina?

Oghi chciał coś powiedzieć. Nie musiał pytać, gdzie jest, to już wiedział. Co by to mogło być za miejsce, jeśli nie szpital? Najwyraźniej nie groziło mu, że umrze. Nie, jeśli mógł poczuć jej zapach.

– Już pan nie śpi?

Pielęgniarka pochyliła się, żeby przyjrzeć się twarzy Oghiego, i nacisnęła przycisk wezwania na ścianie.

– Lekarz zaraz przyjdzie. Czy wie pan, gdzie pan jest?

Spojrzała na zegarek i zanotowała godzinę na karcie.

Oghi z trudem rozchylił suche usta, ale nie wydostało się z nich ani jedno słowo, jedynie trochę powietrza.

– Jest pan w szpitalu. Długo pan spał.

Pielęgniarka mówiła donośnym głosem.

– Póki czekamy na lekarza, sprawdzę panu ciśnienie. Kiedy przyjdzie, będzie musiał pana zbadać.

Pielęgniarka wyjęła szary rękaw ciśnieniomierza. Oghi gapił się na swoje ramię, złapane pewnie przez pielęgniarkę, która zakładała opaskę na jego biceps. Dziwne. Nie czuł, kiedy mankiet napełniał się powietrzem i zaciskał. Nie czuł też, gdy powietrze z niego zeszło i materiał ponownie zrobił się luźny. Tak samo nie poczuł, kiedy pielęgniarka odwinęła opaskę i położyła jego rękę z powrotem na łóżku.

Kobieta zapisała coś w karcie i uśmiechnęła się do Oghiego, sygnalizując, że skończyła.

– Co z moją żoną? – zapytał Oghi.

Nie wydał jednak żadnego dźwięku. Jego szczęka nie poruszyła się, a struny głosowe nie zawibrowały. Speszony poruszył językiem i ostrożnie przełknął ślinę.

Pielęgniarka powiedziała, że wróci, i wyszła z pokoju. Oghi starał się poruszyć szczęką, ale ta ani drgnęła. Kiedy napiął mięśnie, jego suche wargi lekko się rozchyliły i tym razem spróbował powiedzieć „a”. Usłyszał szept, cichy jak podmuch osiadłego na dnie płuc powietrza, kóre próbowało wysączyć się spomiędzy ust.

No tak. Bez względu na to, jak bardzo się starał, aby wydobyć z siebie dźwięk, to, co docierało do jego uszu, nie było jego głosem. Słyszał jedynie stały, mechaniczny rytm pochodzący z urządzenia podłączonego do jego ciała i odgłosy z zewnątrz, z korytarza, lekko przytłumione dźwięki delikatnego skrzypienia butów pielęgniarek.

Po chwili weszła pielęgniarka z lekarzem. Mimo że Oghi nigdy go nie widział, lekarz zachowywał się tak, jakby dobrze go znał. Na powitanie uśmiechnął się i przesadnie szeroko rozłożył ramiona.

– Oghi, dobrze cię widzieć! Jak długo się nie widzieliśmy? – zapytał.

Oghi pomyślał o tym samym. Jak długo? Jak długo go nie było?

– Czy wiesz, gdzie jesteś?

Oghi patrzył na lekarza.

– Jesteś w szpitalu, prawda?

Oghi spróbował kiwnąć głową. Bez skutku.

– A teraz mrugnij raz na „tak”.

Oghi zrobił, co mu kazano. Zamknął oczy i otworzył je.

– Dobrze, bardzo dobrze.

W głosie lekarza słychać było napięcie, jakby mówił przez zaciśnięte zęby. Nigdy wcześniej nikt nie zareagował tak emocjonalnie na mrugnięcie Oghiego.

– Moja żona?

Oghi ponownie spróbował coś powiedzieć. Lekarz podniósł jego prawą powiekę, następnie lewą. Potem wydawało się, że naciska i dotyka różnych części jego ciała, ale Oghi nic nie czuł. Lekarz sprawdził liczby wyświetlane na maszynach za łóżkiem pacjenta, coś napisał w karcie i wyszeptał instrukcje do pielęgniarki.

– Brawo, Oghi! Świetnie sobie poradziłeś, ale teraz musisz znowu być silny. Rozumiesz? Teraz zaczyna się prawdziwa walka i od teraz najważniejsza jest twoja siła woli. Tego właśnie potrzeba: siły woli, a nie medycyny. Będę mieć pełne ręce roboty, próbując pomóc ci dojść do siebie. Zrobię absolutnie wszystko, ale moje zadanie to nic w porównaniu z twoim. Rozumiesz? Teraz walczyć nie muszę ja, lekarz, ale ty. Jednak najpierw musimy zrobić kilka badań, więc przejdziemy do innego pomieszczenia. Dobrze? Mrugnij raz, żeby pokazać, że rozumiesz.

Oghi znów zrobił, co mu kazano.

– Doskonale! Bardzo, bardzo dobrze. Zobaczymy się znów za chwilę.

Po tej ostatniej, trochę przesadzonej pochwale lekarz wyszedł razem z pielęgniarką.

Lekarz pochwalił Oghiego za odzyskanie przytomności. Dobra robota. Oghi zastanawiał się nad tymi słowami. Czy jego przebudzenie to naprawdę coś pozytywnego? Zwrot, którego użył lekarz – siła woli, a nie medycyna – nie dawał mu spokoju. Te słowa były nader wymowne.

Po chwili wróciła pielęgniarka, odłączyła kilka kabli łączących Oghiego z maszynami, dwukrotnie sprawdziła łóżko i powoli wytoczyła go na korytarz.

Oghi leżał i patrzył, jak przesuwają się nad nim sufit szpitala i świetlówki. Miał przeczucie, że w tym łóżku spędzi całkiem sporo czasu – nie tylko kilka godzin, ale dni. Całe to gadanie o znaczeniu woli sugerowało, że o ile nie będzie tego chciał wystarczająco mocno, dochodzenie do siebie będzie trudne. Oznaczało to prawdopodobnie, że nie ma absolutnie żadnej szansy, by ciało Oghiego wyzdrowiało samo, a nawet, by regularne leczenie gwarantowało stuprocentowy powrót do zdrowia. Po reakcjach lekarza i pielęgniarki Oghi zrozumiał, że spał naprawdę długo. Zapewne już został poddany wszystkim rodzajom zabiegów – kable, respirator, rury prowadzące do i od niego wskazywały na to, że nie była to łatwa walka.

Łóżko brzęczało i sunęło wzdłuż korytarza, by następnie się zatrzymać. Stali przed drzwiami windy. Wyglądała na przeznaczoną tylko do przewozu pacjentów, ale za nimi wtłoczyli się do środka zdrowi ludzie. W miarę wsiadania kolejnych osób pielęgniarka przesuwała łóżko Oghiego coraz dalej na bok. Ludzie stojący w windzie ukradkiem rzucali spojrzenia na leżącego na wznak pacjenta.

Dopiero wtedy Oghi zdał sobie sprawę, że wrócił do rzeczywistości. Nie do szpitalnej sali z nadmiernym oświetleniem, nie do delikatnie badającej go pielęgniarki czy lekarza klepiącego go po plecach i mówiącego „Brawo” w odpowiedzi na jego mruganie oczami. Tak naprawdę wrócił do hałaśliwego, zatłoczonego, czekającego w kolejkach, zerkającego podstępnie świata. Świata, w którym – jak wyjaśnił lekarz – jedynym sposobem na przetrwanie jest siła woli.

W trakcie badania Oghi nie miał nic do roboty. Nie musiał położyć się w aparacie do rezonansu, nie musiał wyciągać ręki, aby mogli pobrać mu krew, nie musiał zdejmować samodzielnie żadnych wenflonów. Był przekładany z jednego łóżka na drugie; podłączano do niego i zdejmowano mu czujniki, mrugał zgodnie z poleceniem lekarza, ale zasadniczo leżał z zamkniętymi oczami i nic nie czuł. Gdy badanie zbliżało się do końca, zapadł w sen.

Kiedy pociemniało mu przed oczami, zobaczył samochód wiozący jego i jego żonę, a następnie poślizg, w którym kręcąc się w kółko, rozbili się na wysokiej betonowej przeszkodzie. Musiał to sobie wyobrażać. Zdał sobie z tego sprawę, bo widział siebie wewnątrz pogniecionego pojazdu. A jednak głowa bolała go tak strasznie, jakby uderzył nią o ścianę lub został uderzony czymś niebezpiecznym i ostrym.

Wewnątrz mglistego białego światła, które widział nawet z zamkniętymi oczami, Oghi rozmyślał nad tym, czy przeżyje, a jeśli miałby żyć w takim stanie jak teraz, co powinien zrobić, i czy w ogóle chce tak żyć.

Zastanawiał się nad tym, co powiedział lekarz. Miotał się między pesymizmem „siły woli” i optymizmem „trochę bardziej”. Zdał sobie sprawę, że bardziej skupia się na sformułowaniu lekarza niż na jego zaleceniach co do polegania na sile woli. Czy ten zwrot nie oznacza, że dojdzie do siebie, jeśli po prostu podejmie trochę więcej wysiłku? Jeśli będzie próbował więcej, będzie w stanie i ruszać szczęką, i mówić, i chodzić do sali badań o własnych siłach? Bez wątpienia. Oghi liczył na „trochę więcej”. Tak bardzo chciał żyć.

Ile czasu minęło od badania? Kilka dni? Kilka godzin? Nie był pewien. Nie odzyskał jasności myśli, miał wrażenie, że nadal śni, ale przy świetle mrużył oczy, więc nie spał. Czuł się tak, jakby właśnie ktoś zrobił mu badanie pod kątem jaskry, światło zwężające jego źrenice było nie do zniesienia. Zamrugał powoli, aby sprawdzić, czy wciąż umie zmusić powieki do posłuszeństwa. Ucieszył się, że ta część jego mózgu dalej reaguje na polecenia.

Drzwi lekko zaskrzypiały, kiedy ktoś je otworzył i cicho wszedł do pokoju. Oghi obserwował. Osoba, która podeszła do jego łóżka, była ubrana na biało. Patrzył, jak jej ciało wyciągało się w górę, stając się cienkie i sięgając aż do sufitu. Przerażony patrzył na osobę czatującą na niego pod sufitem.

Postać powoli zniżyła się ku Oghiemu. Zamknął oczy. Zacisnął je mocno i był zdecydowany ich nie otwierać. Tylko tak mógł zwalczyć swój strach. To nie mogła być halucynacja, na pewno słyszał otwieranie drzwi. Co więcej, osoba, która teraz przysuwała swoją twarz do Oghiego, miała znajomy zapach.

Zapach jego żony.

Tytuł oryginału: 홀

Copyright © Pyun Hye-young

All rights reserved.

This Polish edition was published by Wydawnictwo Kwiaty Orientu in 2017

Tłumaczenie

Marzena Stefańska-Adams

Redaktor prowadzący

Kinga Kubiak

Projekt okładki

Jakub Riedel, Jot-eR Multimedia

Korekta

Agnieszka Zielińska

Skład i łamanie

Studio DTP Wojciech Ciągło

www.dtp-studio.pl

Publikacja została dofinansowana przez Literature Translation Institute of Korea (LTI Korea)

ISBN 978-83-66658-00-4

Wydawnictwo Kwiaty Orientu

ul. Konopnickiej 12/42, 26-110, Skarżysko-Kamienna

Telefon: 41 252 48 70

E-mail: pytanie@kwiatyorientu.com

Strona internetowa: www.kwiatyorientu.com

Sklep internetowy: www.sklep.kwiatyorientu.com