Tytuł oryginału: How to Fall in Love

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redakcja: Justyna Żebrowska

Redakcja techniczna: Andrzej Sobkowski

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Copyright © Cecelia Ahern 2013

All rights reserved.

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2014, 2020

© for the Polish translation by Natalia Wiśniewska

ISBN 978-83-287-1338-3

Wydawnictwo Akurat

Wydanie II

Warszawa 2020

FRAGMENT

Dla Davida,
który pokazał mi, jak się zakochać.

1
Jak wpłynąć na drugiego człowieka

Ludzie mawiają, że piorun nigdy nie uderza dwa razy w to samo miejsce. To nieprawda. Ściśle mówiąc, to prawda, że ludzie tak mawiają; nie mają jednak racji.

Naukowcy z NASA odkryli, że przy wyładowaniach doziemnych piorun często uderza w ziemię co najmniej w dwóch punktach, a prawdopodobieństwo porażenia jest około czterdzieści pięć procent większe, niż się powszechnie zakłada. Ludziom przywołującym powyższe stwierdzenie najczęściej jednak chodzi o to, że błyskawica nie dosięga tego samego celu więcej niż raz, co także nie jest prawdą. Szansa, że piorun porazi człowieka, wynosi jeden do trzech tysięcy, lecz mimo to Roy Cleveland Sullivan, leśniczy z Wirginii, siedmiokrotnie padł ofiarą wyładowań atmosferycznych w okresie od 1942 do 1977 roku. Roy przeżył wszystkie porażenia, ale w wieku siedemdziesięciu jeden lat zabił się strzałem w brzuch, podobno z powodu nieodwzajemnionej miłości. Gdyby ludzie nie używali wspomnianej metafory i wyrażali swoje myśli wprost, najpewniej ograniczaliby się do sformułowania, że mało prawdopodobne zdarzenie nigdy nie staje się udziałem tej samej osoby dwa razy. To nieprawda. Jeśli plotki dotyczące śmierci Roya są prawdziwe, mężczyzna cierpiał z powodu jedynego w swoim rodzaju smutku będącego efektem złamanego serca i lepiej niż ktokolwiek inny wiedział, że jego mało prawdopodobna tragedia mogła się powtórzyć z dużym prawdopodobieństwem. Niech to będzie punktem wyjścia dla mojej historii – o pierwszym z dwóch wielce nieprawdopodobnych przeżyć.

Była mroźna grudniowa noc w Dublinie, tuż po godzinie jedenastej, a ja znalazłam się tam, gdzie jeszcze nigdy wcześniej nie byłam. Nie używam metafory do opisania swojego stanu psychicznego, chociaż gdybym to zrobiła, trafiłabym w dziesiątkę. Chodzi mi wyłącznie o to, że nigdy przedtem nie byłam pod wspomnianą szerokością geograficzną. Lodowaty wiatr hulał po opuszczonym osiedlu w Southside, wygrywając nieziemskie dźwięki na potłuczonych szybach i poluzowanych elementach rusztowania. Wokół straszyły ziejące czarne dziury w miejscach okien, niewykończone powierzchnie z groźnymi wybojami i wywróconymi kamiennymi płytami, balkony i wyjścia ewakuacyjne zawalone elementami instalacji sanitarnych, kable i rury zaczynające się w przypadkowych miejscach i zmierzające donikąd – prawdziwa scena tragedii. Nawet gdyby na dworze nie panowała ujemna temperatura, drżałabym poruszona samym tylko widokiem. W tych domach, przy zgaszonych światłach i zaciągniętych zasłonach powinny były teraz spać liczne rodziny, ale osiedle ziało pustką. Wszelkie oznaki życia zniknęły wraz z właścicielami nieruchomości, którzy skuszeni przez deweloperów niespełnionymi obietnicami luksusu, zapłacili w okresie boomu wyśrubowane ceny, zyskując w zamian tykające bomby i problemy związane z bezpieczeństwem pożarowym.

Nie powinnam była się tam znaleźć. Przechodziłam w pobliżu, ale nie powinnam była się tym interesować; mogłam zrobić sobie krzywdę. Skoro przeciętnemu człowiekowi to miejsce wydałoby się odstręczające, powinnam była odwrócić się na pięcie i wrócić drogą, którą przyszłam. Wiedziałam to, a jednak brnęłam dalej, próbując zapanować nad żołądkiem. Weszłam do środka.

Czterdzieści pięć minut później ponownie stałam na dworze, drżąc i dygocąc. Czekałam na policję, tak jak kazał mi pracownik pogotowia ratunkowego. W oddali ujrzałam światła karetki, do której szybko dołączył nieoznakowany wóz policyjny. Wyskoczył z niego detektyw Maguire, nieogolony, potargany, zaniedbany, żeby nie powiedzieć – wynędzniały. Dowiedziałam się później, że był tłumiącym uczucia emocjonalnym wrakiem gotowym wybuchnąć w każdej chwili – prawdziwym pajacykiem wyskakującym z pudełka. Gdyby należał do kapeli rockowej, można by śmiało stwierdzić, że prezentował się luzacko. Nie dało się jednak tego powiedzieć o czterdziestosiedmioletnim detektywie na służbie. Właściwie jego opłakany wygląd podkreślał powagę sytuacji, w której się znalazłam. Wskazałam drogę do mieszkania Simona, po czym wróciłam na zewnątrz, czekając, aż zostanę poproszona o zrelacjonowanie minionych wydarzeń.

Opowiedziałam detektywowi Maguire’owi o Simonie Conwayu, trzydziestosześcioletnim mężczyźnie napotkanym w budynku, z którego wcześniej został ewakuowany ze względów bezpieczeństwa wraz z pięćdziesięcioma innymi rodzinami. Simon mówił głównie o pieniądzach, o presji związanej ze spłacaniem kredytu zaciągniętego na nieruchomość, w której nie pozwalano mu mieszkać, o posiedzeniu władz samorządowych, które wkrótce miały wydać decyzję w sprawie zaprzestania finansowania jego mieszkania zastępczego, a także o niedawnej utracie pracy. Zrelacjonowałam detektywowi Maguire’owi moją rozmowę z Simonem, chociaż wspomnienia zdążyły się już zatrzeć, a ja wciąż gubiłam się między tym, co najpewniej powiedziałam, a tym, co powinnam była powiedzieć.

Ponieważ gdy natknęłam się na Simona Conwaya, trzymał w ręku broń. Przypuszczam, że jej widok zaskoczył mnie bardziej niż tego mężczyznę moje nagłe pojawienie się w jego opuszczonym mieszkaniu. Pewnie uznał, że przysłano mnie z policji, abym z nim porozmawiała, a ja nie wyprowadziłam go z błędu. Właściwie to chciałam utwierdzić go w przekonaniu, że tuż za ścianą czeka cała armia. Tymczasem w trakcie rozmowy Simon wymachiwał czarnym pistoletem, a ja walczyłam ze sobą, żeby nie pochylać głowy, nie robić uników ani nie wybiec z pokoju. Mimo ogarniającego mnie strachu próbowałam wpłynąć na Simona i nakłonić go do odłożenia broni. Rozmawialiśmy o jego dzieciach. Robiłam, co mogłam, żeby pokazać mu światełko w tunelu. Ostatecznie przekonałam Simona, aby położył pistolet na blat kuchenny. Wtedy zyskałam szansę, żeby wezwać policję. Ale po zakończonej rozmowie coś się wydarzyło. Moje słowa, choć niewinne – powinnam była zachować je dla siebie, teraz to wiem – podziałały jak zapalnik.

Simon patrzył na mnie, lecz mnie nie widział. Zmienił się na twarzy. W mojej głowie zabrzmiał sygnał ostrzegawczy, ale zanim zdążyłam zareagować, mężczyzna podniósł pistolet i przystawił go sobie do głowy. Rozległ się huk.

2
Jak zostawić męża (nie raniąc go)

Czasami gdy widzisz albo przeżywasz coś niezwykle rzeczywistego, ogarnia cię chęć, żeby przestać udawać. Czujesz się jak dureń albo szarlatan. Pragniesz uciec od wszystkiego, co nie jest prawdziwe, bez względu na to, czy chodzi o coś niewinnego i nieszkodliwego, czy o coś poważniejszego – jak twoje małżeństwo. Tak właśnie było ze mną.

Człowiek, który zazdrości małżonkom doświadczającym rozpadu związku, musi zdawać sobie sprawę, że jego własny związek jest zagrożony. I właśnie tak wyglądała moja sytuacja przez kilka ostatnich miesięcy, gdy coś nie dawało mi spokoju, chociaż nie potrafiłam tego nazwać. Wraz z nadejściem końca zrozumiałam, że zawsze uważałam moje małżeństwo za nieudane, mimo że w jego trakcie na ogół nie opuszczała mnie nadzieja i miewałam szczęśliwe chwile. Bez wątpienia pozytywne nastawienie daje początek wielu wspaniałym dokonaniom, ale same tylko pobożne życzenia nie stworzą trwałego fundamentu małżeństwa. Przejrzałam na oczy dzięki doświadczeniu Simona Conwaya, jak zwykłam nazywać tamto fatalne zdarzenie. Było to jedno z najbardziej rzeczywistych doznań w moim życiu. Sprawiło, że zapragnęłam przestać udawać. Zatęskniłam za prawdą i za wszystkim, co autentyczne i szczere.

Moja siostra Brenda uznała, że rozpad mojego małżeństwa to jeden z symptomów zespołu stresu pourazowego i błagała mnie, żebym z kimś o tym porozmawiała. Poinformowałam ją, że już to zrobiłam, jako że od dłuższego czasu prowadziłam wewnętrzną konwersację z samą sobą. Simon tylko przyspieszył objawienie, którego doznałam. Oczywiście nie takiej odpowiedzi spodziewała się Brenda. Zależało jej, żebym skonsultowała się z profesjonalistą, zamiast w środku tygodnia rozwodzić się nad butelką wina w jej kuchni o północy.

Mój mąż Barry okazał się wyrozumiały. Mogłam liczyć na jego wsparcie, gdy tego potrzebowałam. Ale on także sądził, że to strzał z broni palnej zapoczątkował efekt domina i skłonił mnie do podjęcia tej nagłej decyzji. Dopiero gdy zaczęłam się pakować i szykować do opuszczenia domu, zrozumiał, że mówię poważnie. Wtedy szybko zmienił front i zaczął obrzucać mnie potwornymi wyzwiskami. Nie winiłam go za to, chociaż nie mogłam zrozumieć, dlaczego nazwał mnie grubą, skoro nigdy nie cierpiałam z powodu nadwagi. Co więcej, zaintrygował mnie komentarz, jakobym lubiła jego matkę bardziej, niż przypuszczał. Mimo to rozumiałam, dlaczego wszyscy czuli się zdezorientowani i nie potrafili mi uwierzyć. Sama ponosiłam za to odpowiedzialność, między innymi dlatego, że tak dobrze ukrywałam dotąd, jaka jestem nieszczęśliwa, a przede wszystkim z powodu złego wyczucia czasu.

Gdy w noc doświadczenia Simona Conwaya zdałam sobie sprawę, że z mojego gardła wyrwał się mrożący krew w żyłach wrzask, i drugi raz tego wieczoru zadzwoniłam na policję, po czym złożyłam zeznania, a następnie wypiłam herbatę z mlekiem ze styropianowego kubka kupioną w lokalnym supermarkecie, pojechałam w końcu do domu i zrobiłam cztery rzeczy. Po pierwsze wzięłam prysznic z zamiarem oczyszczenia się ze wspomnień z miejsca zajścia. Po drugie przekartkowałam mój sfatygowany egzemplarz Jak zostawić męża (nie raniąc go). Po trzecie obudziłam męża i podałam mu kawę oraz tosta, informując, że zamierzam od niego odejść. I po czwarte, gdy zaczął mnie przesłuchiwać, dodałam, że widziałam człowieka, który do siebie strzelił. Gdy myślę o tym z perspektywy czasu, uświadamiam sobie, że Barry zadał więcej szczegółowych pytań o postrzał niż o koniec naszego małżeństwa.

Odtąd jego zachowanie nie przestawało mnie zaskakiwać, a własne zdumienie w równym stopniu szokować, ponieważ sądziłam, że mam obszerną wiedzę podręcznikową w zakresie rozstań. Już wcześniej gruntownie przygotowałam się do tego wielkiego egzaminu z życia, naczytałam się o tym, jak oboje będziemy się czuć, jeśli kiedykolwiek postanowię zakończyć nasze małżeństwo. Chciałam jedynie się przygotować, poznać temat, ustalić, czy podejmuję słuszną decyzję. Miałam przyjaciół, których małżeństwa dobiegły końca, poświęciłam wiele nocy na wysłuchanie relacji obu stron. Mimo wszystko nigdy nie przyszło mi do głowy, że mój mąż stanie się innym człowiekiem, przejdzie zabieg transplantacji osobowości i w konsekwencji okaże mi tyle chłodu, podłości, zaciekłości i złośliwości. Mieszkanie, które należało do nas, przeszło w jego posiadanie; nie pozwolił mi postawić w nim stopy. Samochód, który należał do nas, stał się jego własnością; nie chciał się nim ze mną dzielić. I zamierzał zrobić wszystko, co w jego mocy, żeby zatrzymać także inne nasze wspólne rzeczy – nawet te, na których mu nie zależało. Sam mi to powiedział. Gdybyśmy mieli dzieci, zatrzymałby również je i nigdy nie pozwoliłby mi się z nimi zobaczyć. Wyraził się jasno w sprawie ekspresu do kawy, okazał się zaborczy wobec filiżanek do espresso i dość napastliwy względem tostera, wygłosił napuszoną mowę na temat czajnika. Pozwoliłam mu ciskać gromy w kuchni oraz w salonie i sypialni, a nawet w toalecie, gdzie nawrzeszczał na mnie, gdy opróżniałam pęcherz. Próbowałam okazać mu tyle cierpliwości i wyrozumiałości, ile tylko mogłam. Zawsze potrafiłam słuchać, więc mogłam wysłuchać także jego. Natomiast zupełnie nie radziłam sobie z wyjaśnieniami i byłam zaskoczona, że Barry wymaga ode mnie, bym udzielała ich w takich ilościach. Nie miałam wątpliwości, że w skrytości ducha tak samo jak ja nie ma złudzeń co do naszego małżeństwa. Poczuł się jednak tak dotknięty faktem, że padło właśnie na niego, iż zapomniał o tych chwilach, gdy oboje czuliśmy się więźniami nieudanego związku. Był wściekły, a złość często zamazuje postrzeganie rzeczywistości. Tak działo się właśnie w jego przypadku, więc przeczekiwałam napady gniewu z nadzieją, że w pewnym momencie będziemy mogli szczerze porozmawiać.

Chociaż wiedziałam, że kierują mną słuszne motywy, ledwie mogłam znieść ból rozdzierający mi serce na myśl o tym, co mu zrobiłam. Ponadto fakt, że nie powstrzymałam człowieka przed postrzeleniem się, ogromnie mi ciążył. Minęło wiele miesięcy, zanim zdołałam się porządnie wyspać. Gdy teraz to wspominam, odnoszę wrażenie, że przez długie tygodnie nawet na chwilę nie zmrużyłam oka.

– Oskarze – zwróciłam się do klienta siedzącego w fotelu przed moim biurkiem – kierowca autobusu nie chce cię zabić.

– Właśnie że chce. Nienawidzi mnie. Wiedziałabyś o tym, gdybyś go zobaczyła. Jego spojrzenie mówi wszystko.

– Dlaczego uważasz, że kierowca autobusu żywi do ciebie właśnie takie uczucia?

Wzruszył ramionami.

– Kiedy tylko autobus staje, on otwiera drzwi i piorunuje mnie wzrokiem.

– Mówi coś do ciebie?

– Gdy wsiadam, to nic. Ale kiedy tego nie robię, burczy na mnie.

– A zdarza się, że nie wsiadasz?

Przewrócił oczami i spojrzał na swoje palce.

– Czasami moje miejsce jest zajęte.

– Twoje miejsce? Nie wspomniałeś o nim wcześniej. Co to za miejsce?

Westchnął, gdy zrozumiał, że został przyłapany na gorącym uczynku, po czym wyznał:

– Posłuchaj, wszyscy w autobusie się gapią. Rozumiesz? Tylko ja wsiadam na tym przystanku, więc wszyscy gapią się na mnie. Z tego powodu siadam tuż za kierowcą. No wiesz, na tym miejscu ustawionym bokiem, przodem do okna. To takie miejsce z oknem, ukryte przed resztą autobusu.

– Czujesz się tam bezpiecznie.

– Jest idealnie. Siedząc tam, mógłbym dotrzeć do miasta. Ale czasami to miejsce zajmuje dziewczyna… dziewczyna specjalnej troski, słucha iPoda i śpiewa kawałki Step na cały autobus. Kiedy ona tam jest, nie mogę wsiąść i to nie tylko dlatego, że przez niepełnosprawnych robię się nerwowy, ale dlatego, że to moje miejsce. Rozumiesz? Nie widzę, czy ona tam jest, dopóki autobus się nie zatrzyma. Dlatego najpierw sprawdzam, czy moje miejsce jest wolne, i jeśli ją widzę, wysiadam. Kierowca autobusu mnie nienawidzi.

– Jak długo to trwa?

– Sam nie wiem, może kilka tygodni.

– Oskarze, wiesz, co to znaczy. Będziemy musieli zacząć wszystko od nowa.

– No nie. – Ukrył twarz w dłoniach i zwiesił głowę. – A już byłem w połowie drogi do miasta.

– Uważaj, żeby nie przenieść prawdziwego lęku na nowy problem. Od razu zmierzymy się z tym wyzwaniem. Jutro wsiądziesz do autobusu. Wybierzesz dowolne miejsce i przejedziesz jeden przystanek. Później możesz wysiąść i wrócić do domu. Następnego dnia, w środę, wsiądziesz do autobusu, usiądziesz na dowolnym miejscu i przejedziesz dwa przystanki, a potem wrócisz do domu. W czwartek pokonasz odległość trzech przystanków, a w piątek czterech. Rozumiesz? Nie wszystko naraz. Musisz robić małe kroki, aż w końcu osiągniesz cel.

Nie byłam pewna, kogo próbowałam przekonać: jego czy siebie.

Oskar wolno uniósł głowę. Z jego twarzy zniknęły wszystkie kolory.

– Poradzisz sobie – przemówiłam łagodnie.

– W twoich ustach to brzmi tak łatwo.

– A dla ciebie to trudne. Rozumiem. Pracuj nad technikami oddechowymi. Wkrótce będzie lepiej. Zdołasz wytrwać w autobusie całą drogę do miasta i uczucie strachu ustąpi miejsca euforii. Gdy stawisz czoło wielkim wyzwaniom, twoje najgorsze chwile staną się tymi najszczęśliwszymi.

Nie sprawiał wrażenia przekonanego.

– Zaufaj mi.

– Ufam, ale nie mam w sobie odwagi.

– Odważny jest nie ten, kto nie czuje strachu, lecz ten, kto go pokonuje.

– To z jednej z twoich książek? – Skinął głową w kierunku półek uginających się pod ciężarem poradników.

– To Nelson Mandela. – Uśmiechnęłam się.

– Szkoda, że pracujesz w pośredniaku. Byłabyś dobrym psychologiem – powiedział, wstając.

– No cóż, robię to dla nas obojga. Jeśli przejedziesz więcej niż cztery przystanki autobusem, zyskasz więcej możliwości zatrudnienia. – Próbowałam nie zdradzać napięcia w głosie. Oskar miał nieprzeciętny umysł i był wysoko wykwalifikowanym naukowcem, któremu z łatwością mogłabym znaleźć pracę. Właściwie już trzy razy to zrobiłam. Niestety z powodu trudności z podróżowaniem jego szanse na znalezienie etatu znacznie malały. Pomagałam mu pokonać strach, żeby codziennie docierał do pracy, którą zamierzałam mu załatwić. Bał się prowadzić samochód, więc nauka jazdy nie wchodziła w grę, zwłaszcza że ja nie zamierzałam zostać dodatkowo jego instruktorem. Zgodził się jednak pokonać lęk przed transportem publicznym. Zerknęłam na zegar za jego plecami. – No dobrze, poproś Gemmę, żeby zapisała cię na przyszły tydzień. Nie mogę się doczekać, aż pochwalisz się postępami.

Gdy tylko zamknęły się za nim drzwi, przestałam się uśmiechać. Zaczęłam przeglądać swoją kolekcję poradników. Moi klienci zawsze wyrażali zdumienie z powodu liczby książek, które trzymałam w gabinecie. Z kolei ja uparcie wierzyłam, że w pojedynkę zapewniam utrzymanie małej księgarni prowadzonej przez moją przyjaciółkę Amelię. Ten zbiór był moją biblią. To tam szukałam pomocy, gdy czułam się zagubiona albo potrzebowałam rozwiązania dla jednego z klientów znajdujących się w trudnym położeniu. Przez ostatnie dziesięć lat marzyłam o napisaniu poradnika, ale ilekroć siadałam za biurkiem i włączałam komputer, podekscytowana i gotowa do pracy, tylekroć tkwiłam tylko wpatrzona w biały ekran i migający kursor. Nieskalana biel przede mną odzwierciedlała stan mojego umysłu.

Według Brendy bardziej interesował mnie pomysł napisania książki niż sama czynność, ponieważ gdybym naprawdę chciała pisać, po prostu bym to robiła – każdego dnia, dla samej siebie. Zdaniem mojej siostry pisarze odczuwają wewnętrzny przymus pisania, niezależnie od tego, czy mają pomysł na fabułę, czy też nie, czy siedzą przed komputerem albo mają pod ręką kartkę papieru oraz długopis. Ich potrzeby nie determinuje konkretna marka lub kolor długopisu czy też za mało słodka latte. Natomiast mnie wszystkie te rzeczy stawały na przeszkodzie w procesie twórczym za każdym razem, gdy zabierałam się do pisania. Brenda często prezentowała godne pożałowania spostrzeżenia, obawiałam się jednak, że w tym przypadku mogła mieć rację. Chciałam pisać, nie wiedziałam tylko, czy potrafię, i bałam się, że jeśli kiedykolwiek spróbuję, poznam gorzki smak porażki. Od miesięcy trzymałam przy łóżku poradnik Jak napisać powieść, która odniesie sukces, ale nawet jej nie otworzyłam w obawie, że nie będę w stanie podążać za wskazówkami i zdemaskuję tym samym moją nieumiejętność napisania książki. Schowałam go więc w szafce nocnej i odłożyłam swoje marzenie na później – aż nadejdzie właściwy moment.

W końcu znalazłam na półce to, czego potrzebowałam: Sześć wskazówek, jak zwolnić pracownika (wersja ilustrowana).

Nie jestem pewna, czy obrazki pomogły, ale zrobiłam próbę, stojąc przed lustrem w łazience. Starałam się naśladować zatroskany wyraz twarzy pracodawcy. Przejrzałam notatki, które zrobiłam na samoprzylepnych karteczkach przyklejonych na wewnętrznej stronie okładki. Nie byłam pewna, czy kiedykolwiek się na to odważę. Moja firma, Rose Recruitment, działała od czterech lat. Był to niewielki interes współtworzony przez cztery osoby. Sekretarka Gemma pomagała nam funkcjonować. Nie chciałam, żeby odeszła, ale z powodu coraz większych problemów finansowych musiałam rozważyć także tę ewentualność.

Właśnie przeglądałam notatki, gdy rozległo się pukanie do drzwi, a chwilę później do środka weszła moja sekretarka.

– Gemma! – pisnęłam z miną winowajcy, nerwowo skubiąc brzeg książki, którą próbowałam przed nią ukryć. Gdy zaczęłam wpychać poradnik na przepełnioną półkę, wypadł mi z rąk i wylądował na podłodze, u stóp mojej pracownicy.

Kobieta zachichotała, schylając się po książkę. Na widok tytułu poczerwieniała. Spojrzała na mnie, a na jej twarzy pojawiły się kolejno: zdumienie, lęk, konsternacja i ból. Otworzyłam usta i zaraz je zamknęłam. Próbowałam przypomnieć sobie, w jakiej kolejności przekazać wieści, jak prawidłowo sformułować komunikat, jaką zrobić minę. Poradnik zawierał tyle wskazówek – musiałam pamiętać o przejrzystości, empatii, powściągliwości w okazywaniu emocji. Miałam mówić szczerze czy wręcz przeciwnie? Zastanawiałam się tak długo, że Gemma sama się wszystkiego domyśliła.

– Najwyraźniej jedna z tych twoich głupich książek w końcu na coś się przyda – powiedziała, wciskając mi w ręce poradnik. W jej oczach lśniły łzy. Odwróciła się, chwyciła torebkę i jak burza wypadła z biura.

Z zażenowaniem odkryłam, że sformułowanie „w końcu” odebrałam jako obraźliwe. Przecież ja żyłam według zasad z tych poradników. Mogłam potwierdzić ich skuteczność.

W słuchawce rozległo się nieprzyjazne warknięcie:

– Maguire.

– Detektywie Maguire, mówi Christine Rose. – Zatkałam palcem drugie ucho, żeby stłumić dźwięk telefonu zawodzącego w recepcji za ścianą.

Gemma nadal nie wróciła, a ja nie byłam w stanie nakłonić pozostałych pracowników, żebyśmy podzielili się jej obowiązkami. Moi koledzy, Peter i Paul, odmówili wykonywania pracy za kogoś, kto został niesprawiedliwie zwolniony. Wszyscy byli przeciwko mnie, mimo że sto razy powtarzałam, iż zaszła pomyłka. Argument „Nie chciałam jej zwolnić… dzisiaj” nie gwarantował skutecznej linii obrony.

To był po prostu fatalny poranek. I chociaż nie miałam wątpliwości, że potrzebuję Gemmy – co zapewne próbowała właśnie udowodnić – moje konto w banku sygnalizowało coś całkiem innego. Wciąż spłacałam kredyt zaciągnięty na nieruchomość, którą kupiliśmy razem z Barrym, a od bieżącego miesiąca musiałam wysupłać dodatkowe sześćset euro na wynajęcie kawalerki. Tak miała wyglądać moja sytuacja, dopóki sprawy się nie rozstrzygną. Biorąc pod uwagę, że czekała nas sprzedaż mieszkania w martwym okresie na rynku nieruchomości, za kwotę, która przypuszczalnie nie usatysfakcjonuje ani Barry’ego, ani mnie, istniało spore prawdopodobieństwo, że jeszcze długo będę uszczuplała swoje oszczędności. A jako że trudne sytuacje wymagają trudnych decyzji, Barry wypowiedział już wojnę mojej kolekcji biżuterii. Zabrał każdy drobiazg, który mi kiedykolwiek podarował. Dowiedziałam się o tym dzisiaj rano, gdy obudziła mnie wiadomość pozostawiona przez niego na sekretarce.

– Tak? – Odpowiedź Maguire’a była daleka od ekstatycznej. Najwyraźniej nie ucieszył go mój telefon. Byłam jednak zdumiona, że udało mu się zapamiętać moje nazwisko.

– Wydzwaniam do pana od dwóch tygodni. Zostawiłam kilka wiadomości.

– Wiem, zaśmieciła mi pani skrzynkę poczty głosowej. Proszę nie panikować. Nie ma pani kłopotów.

Te słowa zwaliły mnie z nóg. Nawet nie przyszło mi do głowy, że mogę mieć kłopoty.

– Nie dlatego dzwonię.

– Nie? – zapytał, udając zdziwienie. – Bo nadal mi pani nie wyjaśniła, co robiła pani w opuszczonym mieszkaniu na prywatnym terenie o jedenastej w nocy.

W milczeniu trawiłam jego słowa. Prawie każda ze znanych mi osób pytała dokładnie o to samo, a ci, którzy tego nie zrobili, na pewno się nad tym zastanawiali. Nikomu nie udzieliłam odpowiedzi. Musiałam więc szybko zmienić temat, zanim detektyw kolejny raz spróbuje przyprzeć mnie do muru.

– Dzwoniłam, żeby poznać dalsze szczegóły w sprawie Simona Conwaya. Chciałabym poznać ustalenia dotyczące pogrzebu. Nie znalazłam żadnej informacji na ten temat w prasie. A skoro minęły już dwa tygodnie, musiałam coś przeoczyć. – Próbowałam ukryć irytację.

Potrzebowałam informacji, ponieważ po Simonie w moim życiu została ogromna dziura i niekończące się pytania w mojej głowie. Wiedziałam, że nie zaznam spokoju, dopóki nie poznam każdego zdarzenia z tamtego dnia i każdego słowa, które wtedy padło. Zależało mi na zdobyciu danych jego rodziny, żeby przekazać jej członkom wszystkie te piękne rzeczy, które o nich opowiadał – o tym, jak bardzo ich kochał, i że to, co zrobił, nie miało z nimi nic wspólnego. Chciałam spojrzeć im w oczy i powiedzieć, że uczyniłam wszystko, co mogłam. Pragnęłam uśmierzyć ich ból czy pozbyć się wyrzutów sumienia? Czy fakt, że chciałam jednego i drugiego naraz, był czymś złym? Aby nie wyjść na desperatkę, nie zadałam Maguire’owi tych wszystkich pytań, tym bardziej że zapewne nie udzieliłby mi odpowiedzi. Nie potrafiłam jednak zapomnieć o tym, co przeżyłam. Chciałam więcej, potrzebowałam więcej.

– Dwie sprawy. Po pierwsze nie wolno angażować się w życie ofiar. Gram w to od dawna i…

– Gra pan? Widziałam, jak człowiek strzelił sobie w głowę. Dla mnie to nie jest gra. – Głos mi się załamał, więc uznałam, że to dobry moment, aby przerwać.

Zapanowała cisza. Skrzywiłam się, zasłaniając twarz. Schrzaniłam sprawę. Przywołałam się do porządku i chrząknęłam.

– Halo? – rzuciłam, czekając na błyskotliwą odpowiedź, coś cynicznego i pozbawionego emocji, ale na próżno.

W słuchawce zrobiło się tak cicho, że ogarnęła mnie obawa, iż po drugiej stronie nie ma nikogo. Ostatecznie jednak w końcu rozległ się łagodny głos detektywa.

– Wie pani, że mamy tutaj ludzi, z którymi można porozmawiać po takim przeżyciu? – przemówił, choć raz spokojnie. – Wspomniałem o tym tamtej nocy. Dałem pani wizytówkę. Ma ją pani?

– Nie muszę z nikim rozmawiać – oznajmiłam wściekle.

– Jasne. – Od razu przestał udawać miłego faceta. – Proszę posłuchać, jak już mówiłem, zanim mi pani przerwała, nic nie wiem o pogrzebie. Z tego, co mi wiadomo, w ogóle się nie odbył. Nie wiem, dlaczego pani uważa inaczej, ale zapewne ktoś wpuścił panią w maliny.

– Co ma pan na myśli?

– Usłyszała pani od kogoś brednie, kłamstwa.

– Nie o to chodzi. Jak to możliwe, że nie było pogrzebu?

Sprawiał wrażenie zirytowanego faktem, że musi wyjaśniać sprawy dla niego oczywiste.

– On nie umarł. Przynajmniej na razie. Jest w szpitalu. Dowiem się, w którym. Zadzwonię tam i poinformuję ich, że może się pani z nim spotkać. Proszę jednak pamiętać, że facet jest w śpiączce, więc sobie nie pogadacie.

Milczałam, nie mogąc wykrztusić ani słowa. Zapadła dłuższa chwila ciszy.

– To wszystko? – Znów się przemieszczał. Po chwili usłyszałam trzaśnięcie drzwi, a potem głośne rozmowy. Najwyraźniej wrócił do pokoju, w którym przebywał wcześniej.

Z trudem wyartykułowałam pojedyncze zdanie, wolno zapadając się w fotel.

Czasami gdy zdarza się cud, zaczynasz wierzyć, że wszystko jest możliwe.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz