TO JEST KSIĄŻKA.
WPLECIONO W NIĄ SZYFRY, UKRYTE ZNACZENIA.
ODNAJDŹ JE I BAW SIĘ DOBRZE.

TYTUŁ ORYGINAŁU: The Storyteller

Copyright © 2018 by Traci Chee
All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem do reprodukcji w całości lub we fragmencie w jakiejkolwiek formie.

Copyright © for the Polish edition and translation by Wydawnictwo Bukowy Las Sp. z o.o., 2020

ISBN 978-83-8074-215-4

ILUSTRACJA NA OKŁADCE: © 2018 by Yohey Horishita
ZDJĘCIE DZIEWCZYNY: © Nabi Tang
PROJEKT OKŁADKI: Kristin Smith-Boyle
MAPA I ILUSTRACJE WEWNĄTRZ: © 2016 by Ian Schoenherr
REDAKCJA: Olga Gitkiewicz
KOREKTA: Iwona Huchla
REDAKCJA TECHNICZNA: Adam Kolenda

WYDAWCA:
Wydawnictwo Bukowy Las Sp. z o.o.
ul. Sokolnicza 5/76, 53–676 Wrocław
www.bukowylas.pl

WYŁĄCZNY DYSTRYBUTOR:
Dressler Dublin Sp. z o.o.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki
tel. (+ 48 22) 733 50 31/32
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
www.dressler.com.pl

Skład wersji elektronicznej
pan@drewnianyrower.com

Dla Taty.
Mam nadzieję, że byłbyś ze mnie dumny

Zdarzyło się

Zdarzyło się, lecz pewnego dnia zniknie bez śladu. Taki jest kres każdej opowieści.

Zdarzyło się, że istniał świat zwany Kelanną, świat wspaniały i groźny, pełen wody, okrętów i magii. Mieszkańcy tego świata byli podobni do ciebie – mówili, pracowali, kochali, umierali – z jedną istotną różnicą: nie umieli czytać. Nigdy nie wynaleźli słowa pisanego; nie nauczyli się utrwalać imion swoich zmarłych w kamieniu ani brązie.

Pamięć po nich trwała tak długo, jak ciała i oddechy tych, którzy pozostali. Mieli zwyczaj powtarzać imiona, przekazywać dalej historie cudzych uczynków, cudzych uczuć o zawrotnej sile, czepiając się nadziei, że dzięki temu nieobecni nie znikną z tego świata tak całkowicie bez śladu.

W krainach Kelanny bowiem śmierć oznaczała koniec opowieści. Gdy twoje serce i płuca zwolniły życiodajny rytm, by w końcu zamrzeć w bezruchu – było po tobie. Ktoś składał cię na stercie drew, czarnokamienia i suchych gałązek na podpałkę, a potem spuszczał twoje płonące zwłoki do morza.

Tak to się kończyło. W Kelannie nie wierzono w duszę, w duchy ani w pocieszające widma zmarłych przyjaciół, rodziców czy rodzeństwa, idące za tobą krok w krok. Mieszkańcy tych krain nie oczekiwali wiadomości od nieżyjących. Nieżyjący nie mieli głosu, ponieważ nie istnieli.

Chyba że w opowieści.

W Kelannie każde życie było historią do opowiedzenia – historią, którą należało przeżyć, a potem zapamiętać i rozpowszechniać.

Opowieści te różniły się rozmachem. Wiele trwało w pamięci pojedynczej rodziny bądź niewielkiej społeczności zwolenników, szepczących sobie cenne fakty, by ocalić bliskich im ludzi od zapomnienia.

Inne opowieści miały moc tak wielką, że odkształcały materię, z której składał się świat.

Była sobie czytelniczka. Przyszła na świat jako córka Skrytobójczyni oraz jednego z najpotężniejszych czarodziejów. Jej przeznaczeniem było przerosnąć ich oboje.

Miała zaledwie pięć lat, gdy straciła matkę; zaledwie dziewięć, gdy jej ojca zamordowano. Jej dzieciństwo naznaczono barwą krwi. Wyrosła na osobę groźną i potężną jak świat, który ją otaczał; pewnego dnia miała stać się języczkiem u wagi w największym konflikcie zbrojnym w historii Kelanny. Jeden ruch jej ręki posyłał rzesze przeciwników w nicość. Jej przeznaczeniem było patrzeć, jak płoną statki i ludzie.

Oraz utracić wszystko.

Rodziców. Przyjaciół. Sprzymierzeńców.

Chłopca, którego kochała.

Był sobie chłopak z blizną podobną do obroży. Jemu z kolei zapisano, że poprowadzi armię – tak wielką, iż zmiecie każdego przeciwnika. Miał się stać niepowstrzymaną siłą, która podbije wszystkie Pięć Wysp w wyniku krwawej rzezi, zwanej Czerwoną Wojną.

Miał tego dokonać młodo i umrzeć wkrótce po zakończeniu ostatniej kampanii… samotnie.

Był sobie gawędziarz, wyrzutek z ukruszonym zębem, który ongiś zarzekał się, że dałby wszystko, by odegrać rolę w tak malowniczej, zapierającej dech opowieści. Jemu z kolei zapisano, iż po zakończeniu Czerwonej Wojny pożałuje swoich słów.

ROZDZIAŁ 1

Delikatna niczym jedwab, lecz trwalsza od żelaza

Sefia siadła gwałtownie na swoim posłaniu w infirmerii, wyrwana z na wpół pamiętanego złego snu.

Statek pod nią kołysał się i kiwał; słoiczki z maściami i flaszki leczniczych płynów grzechotały w rytm na swoich półkach. Przez zbryzgane deszczem bulaje ledwo mogła dojrzeć fale, strome jak wędrujące góry.

Sztorm. Musiał się zacząć w środku nocy.

Sefia zadrżała, podciągając kolana pod brodę. Minęły już cztery dni, od kiedy wrócili z Łucznikiem na pokład Prądu, a ona raz za razem śniła ten sam koszmar. We śnie była znów w domu na wzgórzu, a atrament sączył się – nie, wypływał szerokim strumieniem – spod drzwi ukrytego pomieszczenia w piwnicy, gdzie jej rodzice przechowywali Książkę. Ciemne fale rozpływały się z chlupotem po podłodze, wzbierały im do kostek, by wpełznąć wyżej. W tym śnie Lon i Mareah chwytali Sefię na ręce i wypychali ją za drzwi. Ale siebie uratować nie zdążyli. Za każdym razem było już za późno, by mogli umknąć przed rosnącą w oczach atramentową tonią, która wciągała ich, krzyczących, w swe ciemne głębie.

Przeznaczeniem jej rodziców było umrzeć młodo; linie ich losów opisano w Książce wraz ze wszystkim, co się zdarzyło bądź zdarzyć się miało, od trzepotu skrzydeł jętki po rozbłyski gwiazd nad głową.

Na którejś stronie opisano dzień, w którym jej matka zachorowała.

Na innej szczegółowo wyliczono tortury, jakim poddano jej ojca.

To, co zapisane, musiało się ziścić.

A jednak stawili temu opór. Zdradzili Straż, tajne stowarzyszenie czytelników, któremu oboje poprzysięgali wierną służbę. Wykradli Książkę – najpotężniejszą broń, jaką Straż dysponowała – by uchronić swoją córkę przed czyhającym na nią losem. Rzucili się do ucieczki.

Przegrali w końcu. Lecz och, po jakiej walce.

A teraz walczyć musiała Sefia. Walczyć i zwyciężyć; na szali leżał los Łucznika.

Leżał tuż obok niej, zwinięty w kłębek pod kocami, rozczochrany. Palce drgały mu niespokojnie. Zwykle sypiał niewiele. Jego sny wciąż nawiedzali ci, których zabił.

Powiedział jej, że czuje się pęknięty. Był jednocześnie chłopakiem z małego miasteczka, nieświadomym, że porwą go impressorzy – i bestią, ofiarą, mordercą; był głośny jak huk gromu, był chłopcem z legend, szarpanym przez nieugaszony zew krwi.

W oddali błysnął piorun podobny do lśniącej żyły na niespokojnym niebie.

Łucznik cały zadygotał. Z jego ust wyrwał się bezgłośny jęk.

Sefia odsunęła się na bok.

– Łuczniku, już dobrze. Jesteś bezpieczny.

Otworzył oczy. Przez chwilę sprawiał wrażenie, jakby nie wydostał się jeszcze na powierzchnię snu; jakby nie był pewien, gdzie jest ani kim jest.

Ale to był tylko moment. Zawsze mijał. A wtedy…

Pojawiał się uśmiech. Ogarniał jego twarz niczym blask słońca o poranku. Rozświetlał jego usta, policzki, te złote oczy. Za każdym razem Łucznik sprawiał wrażenie, jakby widział Sefię po raz pierwszy. Jego rysy opromieniał wyraz takiej nadziei, że dziewczyna pragnęła oglądać go codziennie aż po kres swoich dni.

Sztorm przycichł. Przez chwilę na statku panował spokój. Przez moment świat Sefii był przytulny i pełen blasku.

– Sefia – wyszeptał chłopak, wsuwając jej niesforne pasemko włosów za ucho.

Pochyliła się nad nim, przyciągana niczym koliber do rozkwitłego kwiatu; jej usta miękko dotknęły jego ust.

Łucznik przygarnął ją do siebie. Jej pocałunki i wędrujące dłonie miały nad nim magiczną władzę; sprawiały, że drżał, że naprężał się w jęku, pragnąc więcej i więcej.

Wplątał palce w jej włosy; chciał być tak blisko jak to możliwe, nigdy nie miał jej dosyć. Ale gdy spróbował usiąść prosto, nagle syknął z bólu i chwycił się za zraniony bok.

– Przepraszam – powiedziała.

– Niepotrzebnie. – Podparł się na łokciach i uśmiechnął od ucha do ucha. – Mnie wcale nie jest przykro.

Sefia poczuła ciepło na policzkach, gdy odrzucała koc na bok, by przyjrzeć się jego bandażom. Doktor zdążyła już opatrzeć chłopaka dwukrotnie. Raz tuż po tym, jak przybył na pokład, słaniając się na nogach, z przerażająco głębokim cięciem przez żebra. A potem kolejny raz, bo Łucznik naderwał sobie szwy, pomagając kucharzowi wyrzucić za burtę garnek obierek po ziemniakach. Sefia wiedziała, że jeśli sytuacja się powtórzy, Doktor zamęczy ją narzekaniem.

– Nic mi nie jest. – Łucznik próbował ją odepchnąć.

– Prawie od tego umarłeś.

– Tylko prawie. – Wzruszył ramionami. Zdążył już wcześniej opowiedzieć jej, jak przebiegła walka z Serakeenem. O zapachu prochu i krwi, o powiewie brutalnej magii, która cisnęła Frey i Aljanem – poplecznikami Łucznika – o najbliższą ścianę tamtej uliczki, a potem sprawiła, że nieprzytomni spadli na bruk. O tym, jak zazgrzytała kość, gdy chłopak uciął Serakeenowi dłoń w nadgarstku.

– Powinnam być tam z wami – stwierdziła Sefia, nie po raz pierwszy zresztą. Gdyby stała przy boku Łucznika, mogłaby ich obronić. Władała tą samą magią co Serakeen – mocą, którą Straż nazywała Iluminacją. Być może dotrzymałaby mu pola w pojedynku. W końcu jestem córką Skrytobójczyni i najpotężniejszego czarodzieja, jakiego widziano na tym świecie od lat, pomyślała gorzko.

Nie. Nie zamierzała uwierzyć w taką przyszłość. Nie stanie się bronią w jakiejś wojnie o kontrolę nad pięcioma królestwami. Nie utraci Łucznika, chłopca, którego kocha.

– Jesteś tu teraz. I to się liczy – odparł chłopak cichym głosem. – Bez ciebie nie ocalimy Frey ani Aljana.

Jego rzeźnicy… jego przyjaciele stanęli ramię w ramię z Łucznikiem. Walczyli z Serakeenem i wpadli w jego ręce. Żołnierz Straży, człowiek znany rodzicom Sefii jako Rajar – był kiedyś ich przyjacielem i współpracownikiem. Wspólnie z Lonem i Mareah opracował plan konfliktu wojennego, który miał pochłonąć życie Łucznika.

Ile błędów swoich rodziców będzie musiała naprawić Sefia? Kochała tych dwoje, choć popełnili ich tak wiele.

– Frey i Aljan wyjdą z tego bez szwanku – odezwała się.

– Naprawdę tak myślisz?

Powiodła palcami wzdłuż jego ramienia, przesunęła nimi po piętnastu bliznach zadanych mu przez impressorów; każda oznaczała jedno zwycięstwo na ich arenie. Ujęła go za rękę.

– Tak – oświadczyła.

Plan był taki: wrócić po rzeźników, zorganizować ekspedycję ratunkową i spotkać się z załogą Prądu w Przystani – na małej wysepce leżącej na nieodkrytych połaciach Morza Środkowego. To było jedno z tych miejsc, do których trafiał tylko ten, kto znał drogę. Wiele miesięcy temu Reed postanowił zgromadzić tam wyjętych spod prawa, którzy starali się umknąć z szybko rozrastającego się wiru wojennych działań. To byłoby idealne miejsce dla Sefii, Łucznika i jego ludzi; mogliby wszyscy przeczekać w zaciszu, aż wojna – a z nią przeznaczenie – przewali się przez horyzont. Gdyby dotarli do Przystani, Łucznik mógłby przeżyć.

Ale potrzebowali do tego Książki. Sefia nie była w stanie teleportować się do rzeźników, nie wiedząc, jak wygląda miejsce, w którym ich trzymano. Książka zawierała niezmierzoną mnogość informacji; gdzieś na jej stronicach zapisano także tę.

Sefia ukryła ją w najbezpieczniejszym miejscu, jakie jej przyszło na myśl: w jaharańskiej siedzibie Gildii Posłańców. Posłańcy mieli do czynienia z wszelkiego rodzaju sekretami; przez ich ręce przechodziły poufne informacje oraz paczki przeznaczone wyłącznie dla adresata. Nigdy nie zawiedli pokładanego w nich zaufania. Tak, Posłańcy byli szanowani i potężni; Książce nic nie groziło, dopóki pozostawała w ich pieczy.

Nawet ze strony Straży. A przynajmniej taką Sefia miała nadzieję.

Prąd Wiary wziął kurs na Jaharę. Dzieliło ich od niej jeszcze kilka dni żeglugi.

Za kilka dni Książka znów trafi w jej ręce. Za kilka dni odnajdzie rzeźników i zorganizuje dla nich ratunek. Tylko kilka dni. Frey i Aljan muszą po prostu przetrwać ten krótki czas.

Łucznik uniósł dłoń Sefii do ust.

– Co ja bym zrobił bez ciebie?

– Nie będziesz musiał nigdy tego sprawdzać. – Znów go pocałowała; ten pocałunek był obietnicą. Przywoływał obraz rześkiego wiatru na otwartych wodach. Wizję ich nóg splecionych na białym piasku plaży, gdzie leżeli okryci tylko dachem nieba. Przeczucie dni pełnych smaku, gorących oddechów, wilgotnej skóry; wizję lat pełnych i bogatych jak wino, nieskończonych jak morskie połacie.

Odsunęła się nieco i patrzyła z satysfakcją w jego złote tęczówki, pociemniałe z pragnienia. Oblizał wargi. Te oczy mówiły: „Tak, na zawsze”. Wyciągnął do niej ramiona.

– Chcesz, żeby szwy ci znowu popękały?

– Chcę ciebie. Jeśli pękną w trakcie, będzie to tego warte. – Wyszczerzył zęby w uśmiechu i pociągnął ją na posłanie, tłumiąc chichot Sefii pocałunkami; w końcu zakręciło jej się od nich w głowie.

Wtedy rozdzwonił się pokładowy dzwon.

Łucznik burknął coś i przewrócił się na bok, dociskając Sefię do ściany kajuty.

– To sygnał na „wszystkie ręce na pokład!” – zaprotestowała.

Musnął jej obojczyk.

– Ja jestem ranny, zapomniałaś?

– Ale ja nie!

Drzwi zaskrzypiały, nim zdążył odpowiedzieć. Sefia pisnęła zaskoczona, gdy Marmolada – nowa szantymenka na bakburcie – wetknęła głowę do środka. Miała na sobie płaszcz przeciwdeszczowy z kapturem naciągniętym na miodową czuprynę.

– Rany! – Skrzywiła się, patrząc na Sefię, łypiącą na nią znad nagiego ramienia Łucznika. – Migdalcie się w czasie wolnym, z łaski swojej.

– Próbowałam! – Sefia wskazała na chłopaka, który uśmiechnął się bez cienia skruchy.

Marmolada przewróciła oczami. Zdążyli się już zaprzyjaźnić: ona, Sefia, Łucznik, Koń i Meeks. Więzi zostały zadzierzgnięte podczas gry w Statek Głupców. Miodowowłosa konsekwentnie ogrywała wszystkich poza Łucznikiem, który zdołał w końcu dochrapać się remisu.

– Tja, właśnie widzę, jak się pocisz od tych starań. Wyłaź z wyra, zanim pierwszy po ciebie przyjdzie, albo będziesz szorować garnki aż do samej Jahary.

– Jasne, jasne. Już wstaję.

– Swoją drogą, Łucznik… – Szantymenka otaksowała go spojrzeniem od klatki piersiowej aż po biodra, z których zwisały luźno spodnie od pidżamy. – No nieźle.

Sefia cisnęła w nią poduszką, a Marmolada zatrzasnęła drzwi od zewnątrz, śmiejąc się głośno.

Sefia wygramoliła się spod koca i podniosła swoje ubrania. Łucznik podążył za nią.

– A ty jesteś ranny, pamiętasz? – upomniała go cierpko.

– Wcale nie. – Wcisnął nogi w nogawki spodni, krzywiąc się z bólu. – W każdym razie nie aż tak, żeby na nic się nie przydać.

– Jasne. – Sefia zamrugała, przywołując swoją magię. W tej jednej sekundzie ciało Łucznika, jego koja i pociemniałe ściany infirmerii, bulaje oraz spieniona woda za nimi rozjaśniły się od spiral złotego blasku.

To był świat Iluminacji.

Książka zawierała spisane kompendium przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, a świat Iluminacji był jej żywym odpowiednikiem – bezmiarem światła w ciągłym ruchu ukrytym pod powierzchnią świata wyznaczanego przez dotyk, zapach czy smak. Wprawni Iluminatorzy tacy jak Sefia potrafili przesiewać te lśniące pasma, by dotrzeć do wydarzeń z przeszłości, bądź poruszać przedmiotami, nie dotykając ich.

Dawno, dawno temu najwięksi spośród utalentowanych byli w stanie przepisywać na nowo samą strukturę świata. Sefia niewątpliwie miała talent, lecz ta moc pozostawała poza jej zasięgiem.

Teraz wplotła palce w wijące się złote nici, z których utkany był świat Iluminacji – i pociągnęła za nie. Pasma za pasmami zadrżały w odpowiedzi, sięgając Łucznika i popychając go łagodnie z powrotem na koję.

– Hej! – krzyknął.

Zarzuciła mu jeszcze koc na głowę.

– Zostań tu. – Wciągnęła na grzbiet kurtkę z natłuszczonej skóry, zerknęła w górę i rozłożyła szeroko ramiona. Fale blasku rozdzieliły się pod jej dłońmi niczym skrzydła kurtyny. Szczegóły otoczenia śmigały wokół niej, gdy używała magii, by przeniknąć spojrzeniem na główny pokład, gdzie wyjęci spod prawa pędzili po deskach, z nieba lało jak z cebra, a żagle trzepotały dziko w porywistym wietrze. Zignorowała to wszystko. By się teleportować, potrzebowała obrazu miejsca – konkretnego punktu o wyglądzie znanym jej na pamięć.

Miejsce się pojawiło. Krawędź rufówki, gdzie miała zwyczaj siadywać nad Książką podczas swojej pierwszej podróży Prądem Wiary.

Utrwaliła sobie ten widok w pamięci, machnęła ramionami i poszybowała przez świat Iluminacji – prosto z infirmerii, na wskroś przez wręgi statku. Pojawiła się na pokładzie. Ostry deszcz moczył jej twarz, stopy ślizgały się po mokrych deskach.

Marmolada chwyciła ją za łokieć.

– Siedem punktów na dziesięć w kategorii efektownych wejść – oznajmiła.

– Muszę jeszcze popracować nad samym lądowaniem. – Sefia zamrugała, by przegnać złote spirale i znalazła się w ciemnych objęciach sztormu, tak jak reszta załogi. Z żagli nad jej głową spływały długie strumienie wody, lśniąc niczym lodowe sople.

Dzwon okrętowy zamilkł, gdy na pokład wkroczył kapitan Cannek Reed. Wyglądał na równie nieujarzmionego jak samo morze; płaszcz powiewał za nim na wietrze, a skryte pod szerokim rondem kapelusza oczy lśniły niczym szafiry. Jakby tego było mało, za jego plecami błysnął piorun. Rozświetlił chmury, zasyczał i znikł.

– Dziesięć na dziesięć w kategorii scenicznego oświetlenia – mruknęła Sefia.

Marmolada parsknęła – i urwała gwałtownie, gdy spoczęło na niej martwe szare spojrzenie pierwszego oficera.

– Wyczułem ten wrak w morzu – zaczął kapitan swoim schrypniętym od wiatru głosem. – Uznałem, że to mogą być jacyś wyjęci spod prawa, więc wzięliśmy na nich kurs, żeby to sprawdzić.

Legendy głosiły, że kapitan Reed jest jedynym żyjącym człowiekiem, który potrafi rozmawiać z morzem. Opowiadało mu o swoich przypływach i odpływach, o ukrytych prądach i stworach z głębin. Niektórzy twierdzili nawet, iż przepowiedziało mu, jak umrze: po raz ostatni zaciągając się słonym powietrzem, z czarnym rewolwerem w ręce, a nad pokładem unosić się będzie biały kwiat jaskra.

Sefia zerknęła za reling. Na falach poniżej pływały pogruchotane skrzynie i puste beczułki, skrawki żagli i ludzkie zwłoki o włosach wzdymających się niczym kępy wodorostów. Ich uniformy jaśniały na tle morza tą samą barwą, jaką miały zakrwawione bandaże Łucznika. Pośród tego wszystkiego dryfowały dwie długie łodzie z rozbitkami.

Czerwone kubraki – żołnierze oxsciniańskiej floty. Morze było ich pełne.

Był czas, że Sefia bała się czerwonych kubraków – dawno temu, gdy ona i ciotka Nin ukrywały się na skraju lasu. Nie wyobrażała sobie wówczas gorszego losu od znalezienia się w rękach władzy. Dziś znała już bardziej przerażające możliwości: Serakeen, Straż, wojna.

– To nie są nasi – ciągnął Reed – ale nie zostawimy ich na pastwę losu.

– A co z Krzyżem? – spytał ktoś. Sefia rozejrzała się dookoła, lecz po wielkim złocistym statku pirackim ślad zaginął.

– Krzyż popłynął do Jahary zorganizować prowiant – odparł kapitan, a potem odprawił ich wszystkich skinięciem głowy. – No dalej. Ruszajcie zrobić coś dobrego.

Nie rozległy się żadne radosne okrzyki, lecz Sefia wyczuła, jak załogę ogarnia fala determinacji. Meeks i pierwszy oficer zaczęli kierować ludzi do łodzi ratunkowych.

Ona znalazła się w jednej z pierwszych, mając kapitana i Doktor do towarzystwa. Wiosło ślizgało jej się w palcach, podczas gdy pchane falami ciała uderzały głucho o burty.

Wolałaby się teleportować; tak byłoby szybciej. Ale potrzebowała do tego jasnego punktu odniesienia; wyraźnego widoku bądź równie wyrazistego wspomnienia o miejscu – a w tym deszczu i kotłujących się falach niewiele było widać.

Gdy podpłynęli bliżej, jeden z czerwonych rzucił im linę; Sefia pociągnęła za nią mocno i związała łodzie ze sobą. Doktor odsunęła ją na bok i wdrapała się na tamten pokład pomiędzy rannych, niosąc swoją czarną torbę.

Żołnierze Czerwonej Floty byli przemoczeni i brudni, okryci zapachem choroby niczym pleśnią. Musieli mieć za sobą wiele strasznych dni.

– Do stu fur beczek! – zawołał ten, który rzucił Sefii linę. – To naprawdę ty?

Zgarnęła wilgoć z rzęs, zaskoczona. Żołnierz był jednym z najprzystojniejszych chłopaków, jakich widziała w życiu; miał zielone oczy i kształtną szczękę, czoło zdobiła mu wijąca się lekko grzywka, teraz przemoknięta od deszczu. Typ śmiało mógłby konkurować w kwestii urody ze Scarzą, srebrnowłosym zastępcą Łucznika… gdyby nie wyraz osłupienia, jaki przybrała teraz jego idealna twarz.

– Czy ja cię znam? – spytała Sefia z powątpiewaniem. Kogoś takiego raczej by zapamiętała.

Obok przystojniaka wyprysnął nagle drugi chłopak; ten miał okrągłą głowę i kose oczka. Pojawił się tak znienacka, że niemal doprowadził ją tym do śmiechu. Niemal.

– Chyba nie – oznajmił. – Byłaś wtedy nieprzytomna.

– Byłam jaka?

– No, nic nie kapowałaś – dorzucił rzeczowo zapytany. – Na Molo Czarnego Dzika.

Molo Czarnego Dzika znajdowało się w Epidramie, mieście na północno-wschodnim wybrzeżu Oxscini. Sefia była tam tylko raz. Dali się z Łucznikiem zwabić w pułapkę. Doszło do walki, a potem Sefia straciła przytomność. Pojawił się tam Reed ze swą załogą i ich uratował, ale o tym usłyszała później od Łucznika. Czyżby ci czerwoni również byli tego świadkami?

– Bosmanie – usłyszała głos kapitana za plecami.

Sefia patrzyła zaskoczona, jak Reed wymienia z tymi dwoma uścisk dłoni. Drogi ich wszystkich musiały się skrzyżować te trzy miesiące temu, niczym trajektorie spadających gwiazd. Co za niezwykły przypadek, że spotkali się ponownie.

Tylko że, jak lubili mawiać ludzie ze Straży, nie istniało coś takiego jak przypadek.

To spotkanie nie było kaprysem losu, lecz przeznaczeniem.

Wokół Sefii i Łucznika z każdą chwilą zaciskała się jego sieć. Delikatna niczym jedwab, lecz trwalsza od żelaza.

– Teraz już kadet, sir – odparł pierwszy z czerwonych, siląc się na uroczy, choć przemoknięty uśmiech. – Kadet Haldon Lac.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.