KAC

Bar, piwo, śmiech, zakład, dziewczyna, samochód, przebłysk. Niebezpieczeństwo. Głupota, porwanie, dużo alkoholu, demon, krzyk…

Obudziła się z potwornym bólem głowy. Miała sucho w ustach. Nie była w stanie otworzyć oczu, każdy dźwięk wydawał się wwiercać w jej mózg. To kac.

– Bzdura – jęknęła, przykrywając głowę poduszką.

Nie wiedziała, gdzie jest ani jak się tu znalazła. Wiedziała tylko tyle, że cierpi potworne katusze. Wszyscy mogli cierpieć, ale nie ona! Tak, tego była pewna, choć nie do końca jeszcze kojarzyła, kim w ogóle jest. No, trudno. Potem to odkryje. Teraz zdrzemnie się jeszcze godzinkę, może dwie, góra – całą wieczność. Tak, będzie spała, póki nie przestanie ją, do cholery, boleć.

PORWANA

Młoda dziewczyna w długich blond włosach otworzyła powoli swoje ogromne błękitne oczy. Przez chwilę leżała bez ruchu, uważnie nasłuchując. Bała się. Była w obcym miejscu. Znowu.

Powoli zamrugała powiekami, potem niepewnie rozejrzała się dookoła. Próbowała cokolwiek sobie przypomnieć, ale w głowie miała kompletną pustkę. Czyli to znowu się stało? Znowu straciła nad sobą panowanie i pozwoliła, by… Z zamyślenia wyrwał ją dziwny dźwięk. Miała wrażenie, jakby ktoś był w drugim pokoju. Nasłuchiwała, wciąż leżąc w bezruchu. Kto mógł tam być? Po raz pierwszy od dawna zaczęła się modlić. Bóg nigdy nie przychodził jej z pomocą, ale co niby lepszego mogła teraz robić? Dźwięk nie powtórzył się, a ona, wiedząc, że to głupie, westchnęła z ulgą. Zdawała sobie sprawę, że w końcu będzie musiała JAKOŚ stąd wyjść, opuścić ten obcy pokój i stanąć twarzą w twarz z właścicielem lokalu. „W końcu” i „jakoś”, ale jeszcze nie teraz, jeszcze nie w tym momencie.

– Jeszcze nie teraz – szepnęła, przymykając oczy. – Jeszcze nie w tym momencie.

Poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. W co tym razem się wpakowała? To bez sensu. Była cichą, nieśmiałą, drobną blondyneczką. Ani jej ciało, ani jej umysł nie zostały stworzone do stawiania czoła jakimkolwiek przeciwnościom losu. Powinna siedzieć zamknięta w wieży i czekać na swojego księcia z bajki, a nie budzić się u obcego faceta w łóżku. Łóżku? Czy ona w ogóle leżała w łóżku? Pociągnęła nosem, westchnęła cicho, a potem wzięła się w garść. Powoli przewróciła się na brzuch, uniosła i usiadła niepewnie. Czuła się dobrze. Nie bolało ją ciało, nie miała tego dziwnego uczucia tam, na dole… tam, między…

– Ojej – jęknęła cicho, zawstydzona własnymi myślami.

Tak czy inaczej, była zdolna chodzić normalnie, a to było coś nowego. Spojrzała na łóżko, na którym siedziała i delikatnie dotknęła szarego materiału, z którego uszyto narzutę. Czy ona tutaj…? Potrząsnęła głową, po czym krytycznym okiem oceniła swoje ubranie. Nie, nie wyglądało na to. Nagle pękła tama, popłynęły łzy. To takie niesprawiedliwe, pomyślała. Tak strasznie niesprawiedliwe!

SŁODKI JEZU

Nie wiedziała, ile dokładnie spała, ale widocznie było jej to bardzo potrzebne. Gdy po raz drugi tego dnia zmusiła się do otworzenia oczu, była przynajmniej świadoma tego, kim jest.

– Mam na imię Alicja – wychrypiała i od razu tego pożałowała.

Dźwięk wciąż sprawiał jej ból. Musiała być cicho, bardzo cicho. Poruszyła ręką, chcąc odgarnąć włosy z twarzy. Szelest pościeli przypominał odgłos walącego się budynku, a może huk załamującej się fali tsunami? W każdym razie był potwornie, niewyobrażalnie wręcz głośny i niszczył jej aparat słuchu, czymkolwiek by on teraz nie był. Ucho? Czy ona miała uszy? Musiała mieć, bo była człowiekiem… chyba. Chyba była człowiekiem, a przynajmniej kiedyś nim była. Musiała być, bo miała to w dowodzie, ale od kiedy takie rzeczy wpisuje się do dowodu? A jeśli nie była człowiekiem, to czym – w takim razie – mogła być? Za dużo myśli. Ich przelatywanie w jej głowie też bolało, obezwładniało i też wyrządzało jej wielką, okrutną krzywdę.

– Mmmm… – mruknął ktoś obok niej.

Alicja momentalnie otworzyła oczy, mając w pogardzie wypalające je promienie zachodzącego słońca. Powoli, jak na zwolnionych obrotach, zsunęła poduszkę z głowy. Ktoś spał obok niej. Co się tu, do licha, dzieje? Nie, powinna raczej zapytać: gdzie ja, kurwa, jestem? Skupiła się, zmuszając mózg do posłuszeństwa, i pomału zaczęła przywoływać wspomnienia. Miała na imię Alicja, była wysoką, szczupłą i cholernie genialną brunetką, a do tego ostatnią żyjącą wiedźmą. Jej rodzice zginęli tragicznie w wypadku, gdy miała sześć lat, potem trafiła pod opiekę demona imieniem Nielekarz (za wolno, w tym tempie może za rok dotrze do teraźniejszości). No cóż, potem było wiele nauki, wiele złamanych kości, wielki, posiadający samoświadomość dom, ostry seks, powrót do kraju… Inferno! Ta nazwa pojawiła się w jej umyśle niczym rozjarzony neon palący się w środku nocy. Znalazła bar z jej pieprzonej wizji, weszła do środka, spojrzała w kąt i tam ujrzała kobietę. Piromankę. Dosiadła się. Zamówiła piwo, potem drugie. Rozmawiały, ale o czym? Nie mogła sobie przypomnieć. Nagle dotarło do niej, dlaczego wcześniej nigdy tyle nie piła. Alkohol był złem, którego zawsze należało się wystrzegać. Cholera jasna, żeby tak urwał się jej film? Do tego jeszcze ten ból głowy i pustynia w gardle. Alkohol zaburzył naturalny rytm funkcjonowania jej ciała, zniszczył wypracowywany latami wzorzec. Musiała go przywrócić, tylko tyle. Gdy go przywróci, ustąpią te przeklęte dolegliwości, wszystko wróci do normy, a ona dowie się wreszcie, gdzie właściwie trafiła. Tak, teraz musi się skupić na tym. Musi! Zamknęła oczy i skupiła się. Bardzo się skupiła i… nic. Spróbowała jeszcze raz, ale z równie marnym skutkiem. Bez sensu, pomyślała. To powinno zadziałać, krzyknęła w myślach, a potem westchnęła najciszej, jak potrafiła. To nie mogło zadziałać. Wiedziała o tym. W tym stanie mogłaby co najwyżej dowlec się do kibla, wyrzygać się i czekać, aż przejaśni jej się w głowie.

– Nigdy więcej alkoholu – obiecała sobie szeptem, przyjmując wszystkie dolegliwości jako zasłużoną karę od losu.

– Słodki Jezu… – Usłyszała zachrypnięty głos leżącej obok niej osoby. – Ciszej, kurwa.

Alicja nie miała ochoty odwracać głowy i sprawdzać, kto tam leży. W ogóle wolałaby wyprzeć tę całą absurdalną scenę ze swojego umysłu. Nagle dotarło do niej, jakie to wszystko jest tanie. Schlana wylądowała w czyimś łóżku. Pewnie rżnęli się całą noc, a potem zarzygała podłogę. Nie, pewnie nie zarzygała, bo teraz czułaby się odrobinę lepiej. Chyba. Tak jej się przynajmniej wydawało, ale nie mogła być tego pewna, bo jeszcze nigdy, absolutnie nigdy nie doprowadziła się do takiego stanu! Czuła się sobą rozczarowana, tak cholernie i okropnie rozczarowana. Problem jednak polegał na tym, że czasu nie dało się cofnąć, a ona nie była typem, który uciekałby przed konsekwencjami własnych wyborów. Nienawidząc się za to, co prawdopodobnie zrobiła, przewróciła się na drugi bok. Była pewna, że zaraz zobaczy śmierdzącego, tłustego wieprza, ale…

– O… – wyrwało jej się z ust.

Tuż obok niej leżała kobieta. Nie jakaś tam kobieta, ale dokładnie ta, z jej wizji. Była ubrana, a przynajmniej miała na sobie… cokolwiek. Dopiero wtedy dotarło do niej, że i ona jest w swoich ciuchach. Przynajmniej ostry seks mogła wykluczyć.

– Nie – powiedziała stanowczo, choć cicho, druga kobieta dokładnie w momencie, gdy Alicja otworzyła usta i spytała:

– Zarzygałam ci podłogę?

Wiedźma przetarła oczy, ziewnęła cicho, a potem, nie potrafiąc ocenić, czy to „nie” było odpowiedzią na jeszcze niezadane pytanie, czy może raczej jakąś…

– Pytałaś, to odpowiadam – rzekła, a ułamek sekundy później Alicja zapytała:

– To było „nie” w odpowiedzi na moje pytanie?

Coś tu było nie tak. Wiedźma jeszcze raz przetarła oczy, ignorując ból i mdłości. Używanie mózgu było wskazane, ale trudne, dlatego nie do końca chyba jeszcze rozumiała, co właściwie się dookoła niej dzieje. Czy to ona z opóźnieniem rejestrowała pewne fakty, czy raczej ta druga miała jakieś nadludzkie przyśpieszenie?

– W moim mieszkaniu – odpowiedziała ściskająca się za głowę kobieta, gdy Alicja chwilę później spytała:

– Gdzie jesteśmy?

– Tak – oznajmiła tamta, po czym wiedźma wyrzuciła z siebie:

– Ty tak zawsze?

Zapadła dość niezręczna cisza. Obie panie spojrzały na siebie niepewnie.

– Mam kaca – stwierdziła właścicielka mieszkania. – To dlatego.

Alicja nic już nie powiedziała. Nie wiedziała, co ma kac do tego, co się działo, czymkolwiek by to nie było i, prawdę powiedziawszy, nic ją to w tej chwili nie obchodziło. Patrzyła dalej na wyglądającą jak siedem nieszczęść towarzyszkę niedoli. W głowie zagościła jej całkowita, odprężająca wręcz pustka, z której nie chciała teraz za nic rezygnować. Później. Zajmie się tym wszystkim później. Najlepiej zrobi, wracając do tej kwestii dopiero wtedy, gdy jej mózg zacznie znów normalnie funkcjonować. Tak, dopiero wtedy.

– Drzwiami na korytarz i pierwsze z lewej – oznajmiła tamta, tak po prostu.

Wiedźma mrugnęła, po czym poczuła się zobowiązana do zadania pytania, na które właściwie uzyskała już odpowiedź.

– Gdzie prysznic?

Po tych słowach wstała i udała się mocno chwiejnym, zbolałym krokiem we wskazanym kierunku.

Stała pod prysznicem, pozwalając, by ciepła woda obmywała jej ciało. Powoli, bardzo powoli zaczęła wracać do siebie. Ból głowy stał się znośny, każdy dźwięk mniej dudniący, a zapalone światło wcale nie tak rażące, jak na początku. Nawet mózg zaczął trochę inaczej działać. Znowu czuła siebie, swoje ciało, płynącą w nim moc. Nie tak, jak przed chlaniem, ale na pewno lepiej niż po przebudzeniu. Pomału, spokojnie, zaczęła sprawdzać swój ogólny stan. Nigdy nie przypuszczała, że jedna popijawa może wyrządzić aż takie spustoszenie w jej organizmie. Cholera jasna, tak właśnie powinni „antyreklamować” picie alkoholu. Hej, dzieciaki, patrzcie! Trochę wódy i wasz organizm świruje! Pijecie, bawicie się, a wzorzec szlag trafia!

– Bez sensu – szepnęła do siebie. – Oni nie mają pojęcia o przepływie mocy, a ja dalej jestem pijana.

Westchnęła cicho i ponownie skupiła się na swoim ciele. Większość kluczowych punktów przepływu mocy przestawiła się, kilka mniejszych wręcz zablokowało. Pewnie część sama wróciłaby do normy zaraz po tym, gdy organizm odtrułby się do końca. Problem był jednak taki, że Alicja nie miała ochoty marnować czasu. Ostrożnie, najostrożniej, jak tylko potrafiła, zaczęła przywracać prawidłowy przepływ energii. Zmuszenie się to takiego wysiłku miało swoją cenę, ale była gotowa ją zapłacić. Nawet uczucie wbicia między oczy rozżarzonego pręta nie było w stanie jej zniechęcić.

– Nigdy więcej się nie schleję. – Obiecała sobie, czując, jak nogi się pod nią uginają, a żołądek wykręca na drugą stronę. – Nigdy więcej!

Zwymiotowała, choć w żołądku nie było zbyt wiele treści, poza żółcią. Wszystko spłynęło od razu do ścieków, nie pozostawiając po sobie najmniejszego śladu. Skurcze szarpały nią jeszcze chwilę, ale gdy tylko ustały, Alicja poczuła wreszcie prawdziwą ulgę. Organizm zaczął działać tak, jak go zaprogramowała, a przynajmniej takie miała wrażenie. Kobieta wyprostowała się dumnie, a potem szybko i sprawnie umyła się żelem stojącym pod prysznicem.

– Taki sam, jak mój. – Zauważyła z rozbawieniem.

Opłukała ciało, wytarła się ręcznikiem i spojrzała w zaparowane lustro.

– Pora odkryć, o co tu chodzi – warknęła, czując, jak duszący ją wstyd zostaje przekuty na wolę walki. – Dowiemy się tego, a potem zmyjemy tę plamę na honorze.

Przetarła taflę lustra, spojrzała sobie prosto w oczy, krytycznie oceniając własny wygląd. Odruchowo sięgnęła po stojący w jej mieszkaniu (zawsze po prawej stronie umywalki) antyperspirant. Ze zdziwieniem odkryła, że i tu znajduje się on dokładnie w tym samym miejscu. Nawet był to ten sam, którego zawsze używała. Co tu się działo? Wszystkie kosmetyki były takie, jak jej. Ich ustawienie też się zgadzało. Wystrój łazienki był identyczny, ręczniki też… Po kręgosłupie Alicji przebiegł nieprzyjemny dreszcz. Właściwie w co się wpakowała tym razem? Rozejrzała się uważniej po pomieszczeniu. Zgadzało się wszystko, dokładnie wszystko. Absurd, skarciła się w myślach, wyszukując na siłę jakichś różnic. To przecież niemożliwe, zapewniała samą siebie. Problem był tylko taki, że im dłużej nie była w stanie wymienić choćby jednej jedynej różnicy między tą przeklętą łazienką a jej własną, tym bardziej wpadała w panikę. W końcu, w akcie desperacji, zajrzała do kosza na brudną bieliznę – była tam, w tym koszu!

– Zaraz… co? – jęknęła jeszcze raz, zaglądając do kosza, po czym oznajmiła poirytowanym głosem. – To moje gacie. Moje gacie i moja cholerna łazienka!

Tak, to była jej łazienka. Jak mogła tego nie zauważyć? Bez sensu, pomyślała, ubierając się powoli. Dopiero teraz wyczuła swoją własną energię w otaczających ją przedmiotach. Z niedowierzaniem pokręciła głową. Stanowczo nigdy więcej picia.

W czasie, gdy Alicja pomału odkrywała, że jest u siebie, druga kobieta przekręciła się na plecy i zmusiła do otworzenia oczu.

– Matko… – jęknęła, przymykając je na moment.

Dała sobie chwilę, a potem zmusiła do ponowienia próby. Z pomieszczenia obok dobiegł ją głos Alicji, ale słowa były niezrozumiałe. Nie przejęła się tym. Bardziej skupiła się na ponownym opanowaniu sztuki spoglądania na świat dłużej niż trzy sekundy. Po kilku nieudanych próbach wreszcie się to udało, a kobieta z zadowoleniem spojrzała na swój ulubiony obraz… który gdzieś zniknął.

– Co do… – szepnęła, przenosząc wzrok na podwójną, robioną na wymiar szafę, której nigdy nie miała.

Z jednej strony różne rzeczy zdarzało jej się robić po pijaku, ale żeby od razu przemeblowywać cały pokój? Z drugiej jednak strony stylowa… no, jak to się nazywało… to głupie słowo wypadło jej zupełnie z głowy. No, w każdym razie ten stylowy mebel, przy którym od dziś będzie się malować i poprawiać włosy, bardzo jej się podobał. Otomana pod oknem jakoś do niej nie przemówiła, ale wysoka komoda obok – jak najbardziej. Tamtego badziewia pozbędzie się jutro. Gdy właśnie planowała, czego jeszcze będzie musiała się pozbyć, do pokoju weszła naga nieznajoma. Kobieta przyjrzała jej się krytycznym okiem, dochodząc do wniosku, że choć na ogół nie pociągała jej płeć piękna, to i tak to ciało było lepsze niż kilku innych pajaców, z którymi czasem budziła się rano.

– Niezła jesteś – oznajmiła, chwaląc swój pijacki wybór.

Tamta całkowicie ją zignorowała. Jak gdyby nigdy nic, podeszła do stylowej komody, otworzyła drugą od góry szufladę, po czym wyjęła drogi komplet koronkowej bielizny.

– Dlaczego wyjmujesz z MOJEJ komody MOJĄ bieliznę? – zapytała z poirytowaniem wciąż lekko pijana kobieta. – I dlaczego, do cholery, ona na ciebie pasuje? Dlaczego mam u siebie pasującą na ciebie bieliznę? Dlaczego wiesz, gdzie ją trzymam? Jesteś ładna, ale trochę zbyt śmiało sobie poczynasz, jak na mój gust. Wytłumacz mi to natychmiast! – zażądała oburzona bezczelnością gościa.

Nieznajoma, której imienia za nic nie mogła sobie przypomnieć, spojrzała na nią oczami pełnymi pogardy, po czym, zimnym jak lód głosem, oznajmiła:

– Bo to, kurwa, moje mieszkanie.

W sypialni na chwilę zapanowała cisza.

– To nie są moje nowe, stylowe meble? – spytała niepewnie leżąca na łóżku kobieta.

– Nie.

– Ani moja nowa, droga bielizna?

– Nie.

– Ani moje mieszkanie?

– Nie.

– Ani moja łazienka?

– Nie.

– Jesteś tego pewna? – spytała wyraźnie zszokowana.

– Tak, jestem – wysyczała wściekła Alicja.

Na moment znowu zapadła cisza. Już nie gospodyni musiała zrozumieć, dlaczego pozbawiono ją jej małego, przytulnego gniazdka, na które tak ciężko pracowała. Przecież to było bez sensu. Trzy lata odkładała na nie i jeszcze nie do końca spłaciła kredyt, a tu ktoś tak po prostu chciał je jej zabrać? Nie, to nie mogła być prawda.

– Kłamiesz – oznajmiła z pełną powagą, a potem, by jeszcze bardziej podkreślić swoje oburzenie, zerwała się na równe nogi.

– Uważaj! – Usłyszała krzyk złodziejki i zatonęła w ciemności.

Alicja w ostatniej chwili doskoczyła do mdlejącej idiotki i zdołała ją złapać, nim ta upadła na jej piękny, robiony na zamówienie stolik nocny. To jakiś żart, pomyślała, układając ją ostrożnie na podłodze i delikatnie cucąc. Po co to robię, skarciła samą siebie w myślach. No właśnie. Po co to robiła? To była tylko jakaś przeklęta nieznajoma, którą poznała wczoraj w barze. Przecież nic by się jej nie stało, jakby pieprznęła tym pustym łbem o podłogę.

– Śniłaś mi się – szepnęła, wiedząc, że kobieta jej nawet nie słyszy. – Śniłaś mi się, piromanko.

Tak, śniła jej się i to nie raz. To nie przypadek, że ich drogi się zeszły. Ich losy zostały w jakiś sposób przypieczętowane. Dopóty nie zrozumie dlaczego, dopóki nie pozbędzie się jej ze swojego życia.

– Kim ty jesteś? – szepnęła jeszcze ciszej, przyglądając się bladej twarzy piromanki.

Nie doczekała się żadnej odpowiedzi, choć i na tym etapie nie była do końca pewna, czy chciałaby ją poznać. Patrzyła na nieprzytomną kobietę, a coś w jej wnętrzu drgnęło niebezpiecznie, jakieś dawno zapomniane wspomnienia, obrazy, które niemal pozbawiły ją powietrza w płucach. Potrząsnęła głową. Nie chciała tego doświadczać, nie chciała czuć tego potwornego, rozrywającego bólu.

– Wystarczy – rozkazała sama sobie. – Już dość.

Wszystko ustało jak ręką odjął. Pozostała tylko pustka i to dziwne, wręcz obezwładniające przeświadczenie, że musi się tą pijaną kretynką zaopiekować.

– Dlaczego? – spytała, podnosząc kobietę z ziemi tak, jakby tamta nic nie ważyła. – To idiotka, niepotrzebna mi ani trochę.

Idiotka, powtórzyła w myślach, wiedząc, że to nieprawda. Ona nie była idiotką, na pewno nie. Była pijana, nieprzytomna, trochę śmierdząca, ale nie głupia.

Alicja potrząsnęła kobietą, lekko poklepała ją po twarzy, ale na niewiele się te zabiegi zdały. Zestresowana całą sytuacją wstała, wzięła kobietę na ręce, po czym zaniosła ją do łazienki. Już otworzyła drzwi do kabiny prysznicowej, aby ją tam zostawić, już miała odkręcić lodowatą wodę, gdy tamta wrzasnęła, ile tylko miała sił w płucach:

– Nie! Tylko nie lodowata woda!

Alicja zamarła, niepewnie patrząc na pijaną.

– Domyśliłam się. – Zapewniła Alicję, nim ta spytała:

– Skąd wiedziałaś?

Zapadła niezręczna cisza.

– Nie – powiedziała, gdy Alicja stwierdziła z lekkim niedowierzaniem:

– Czytasz w myślach.

Tym razem cisza stała się wręcz krępująca dla trzymanej wciąż na rękach kobiety.

– Kurwa – wymknęło się w końcu z jej ust, a nim Alicja zdołała na to w jakikolwiek sposób odpowiedzieć, tamta zeskoczyła z jej rąk i błyskawicznie odkręciła lodowatą wodę.

Dwa piskliwe odgłosy oznajmiły światu, jak głupim okazało się to pomysłem. Krótkowłosa brunetka wolała jednak chwilę cierpienia niż serię uciążliwych pytań, na które na pewno nie odpowiedziałaby zbyt mądrze, zważywszy na ilość alkoholu krążącą w jej żyłach.

Alicja siedziała owinięta w koc na jednym z dwóch foteli znajdujących się w salonie. Na drugim dygotała owinięta w mokry ręcznik nieznajoma.

– Nie jesteś… zbyt… gościnna, prawda? – spytała krótkowłosa kobieta, ledwie dając radę wypowiedzieć tych kilka słów i nie odgryźć sobie języka.

– Nie bardzo – odpowiedziała wciąż wściekła Alicja, upijając łyka gorącej kawy.

– Zrobiłam… tylko to… co i tak… planowałaś mi zrobić… – Oburzyła się.

Gospodyni upiła z lubością kolejny łyk, ale nie odezwała się ani słowem. Przymrużonymi oczami obserwowała bacznie niechcianego gościa i analizowała całą sytuację.

– Daj kawy! – jęknęła zmarznięta, całkiem już trzeźwa kobieta.

Alicja zastanowiła się nad tą desperacką prośbą, po czym z szerokim, złośliwym uśmiechem pokręciła głową. Ofiara jęknęła przeciągle, a potem głośno czknęła, zasłaniając sine usta jeszcze bardziej sinymi dłońmi.

– Proszę! – krzyknęła między kolejnymi czknięciami.

Długowłosa brunetka z namysłem upiła kolejny łyk, po czym niechętnie odstawiła kawę na blat stolika, podniosła się, zdjęła z ramion ciepły koc i owinęła nim swojego gościa.

– Chcesz kawy? Dostaniesz ją, jak odpowiesz mi na kilka pytań – warknęła i zbliżyła swoją twarz do twarzy zmarzniętej towarzyszki zeszłonocnego picia, patrząc jej groźnie w oczy.

Chłód, jaki bił z jej spojrzenia, sposób, w jaki pochyliła się nad swoją ofiarą i mrok, jaki wręcz emanował z jej ciała, wszystko to zrobiłoby duże wrażenie na siedzącej, przykrytej kocem kobiecie, gdyby nie fakt, że niemal od razu – po wypowiedzianych do niej słowach – czknęła gospodyni prosto w twarz.

– Przepraszam! – zapewniła pośpiesznie, a potem zatkała sobie dłońmi usta.

Alicja wyprostowała się, nie kryjąc zniesmaczenia.

– Marnujesz mój czas – warknęła, siadając z powrotem na swoim fotelu.

– Mhm – przytaknęła tamta, kradnąc pozostawioną bez opieki kawę i łapczywie upijając łyk. – Za mało słodka. Powinnaś więcej słodzić.

Alicja westchnęła z rezygnacją. Z jakiegokolwiek pokręconego powodu los postawił tę dziwną kobietę na jej drodze, musiał mieć ku temu cholernie dobry powód. Chciała w to wierzyć, bo tylko to powstrzymywało ją przed zamordowaniem tej irytującej wszy.

– Jak masz na imię? – spytała po dłuższej chwili, nie kryjąc własnej niechęci.

Tamta spojrzała na nią lekko zagubionym wzrokiem, po czym, jak gdyby nigdy nic, dopiła kawę. Alicja była cierpliwa, dlatego spokojnie czekała na odpowiedź. Nie pozwoliła sobie na okazanie słabości, nie chciała, by pękła chłodna maska obojętności i wyższości, spod której prześwitywałaby czysta wściekłość. Tak jej się przynajmniej wydawało.

– Mów mi Sky – powiedziała w końcu nieznajoma, odstawiając filiżankę kawy. – Przedstawiłam ci się wczoraj, ale chyba nie pamiętasz zbyt wiele z naszej rozmowy.

Alicja mogłaby próbować kłamać, ale mijało się to z celem. Faktycznie, niewiele pamiętała z wydarzeń, które miały miejsce minionego dnia.

– Nie przejmuj się, nie każdy musi mieć mocną głowę – zapewniła bez cienia złośliwości Sky, po czym dodała. – Nie każdy też musi mieć zdrową głowę.

– Słucham? – zapytała natychmiast Alicja, a ton jej głosu był tak zimny, że Sky mogłaby przysiąc, iż powietrze w pokoju aż rozbłysło od kryształków lodu. Mimo to dziewczyna nie dała się tak łatwo zastraszyć i z ironicznym uśmieszkiem na ustach wyjaśniła:

– Nie ja podawałam się za ostatnią wiedźmę na ziemi.

Alicja mogła to zignorować. Właściwie doskonale wiedziała, że powinna to zignorować, ale miała dziś wyjątkowo paskudny dzień, a do tego wciąż dusiło ją uczucie wstydu po doprowadzeniu się do tak kiepskiego stanu.

– Ejże! – krzyknęła nagle Sky. – Tylko żartowałam.

Alicja spojrzała na nią niepewnie.

– O co ci chodzi?

– O nic – zapewniła zdecydowanie za szybko piromanka. – Po prostu zobaczyłam twoją minę i zrozumiałam, że trochę przesadziłam. Nic wielkiego. Nie musisz się przecież aż tak denerwować, prawda?

Kłamstwo, pomyślała Alicja, przyglądając się kobiecie jeszcze uważniej.

– Co ty ukrywasz?

– Nic – odpowiedziała Sky. – Nic a nic.

Alicja nie odezwała się słowem. Myślała. Potrzebowała odrobiny skupienia, wyciszenia. Normalnie już by to rozgryzła, ale alkohol…

– Kurwa – warknęła sama do siebie, ignorując zdziwione spojrzenie niechcianego gościa.

Wiedziała, że irytowanie się niewiele zmieni. Pewnie gdyby się postarała, udałoby się jej uaktywnić część mocy i przeskanować otoczenie. Ale nie. O czym ona w ogóle bredzi? Jej głowa wciąż była ciężka, a bodźce wydawały się dziwnie przytłumione. Nie miała już kaca. Organizm cały czas się odtruwał, ale pozostawał jeden istotny szczegół – wciąż była ślepa na płynącą dookoła moc. Zupełnie jakby ktoś o połowę zmniejszył jej pole widzenia albo zatkał jedno ucho. Musiała bazować na swoim intelekcie, zdolnościach analitycznych i dedukcji. Kogo okłamuję, pomyślała, mając pełną świadomość faktu, że właśnie znalazła się w kurewsko trudnej sytuacji. Nauczyła się już całkowicie polegać na swoich talentach i bez nich jej umiejętności analityczne błagały o litość. Potrzebowała przynajmniej jeszcze kilku godzin albo głębokiej medytacji, podczas której by to wszystko naprawiła. Obie te opcje – w tej chwili – nie wchodziły jednak w rachubę. No trudno. Myślała o tym, co jeszcze mogłaby zrobić, jak samą siebie naprawić, ale nic nie przychodziło jej do głowy. Poziom frustracji zaczął rosnąć i nie musiała być w szczytowej formie, by zrozumieć, do czego to doprowadzi. Spróbowała wziąć kilka głębszych oddechów, opanować się, odpuścić, ale gdy napięcie powoli zaczęło ustępować, spojrzała na siedzącą obok Sky i coś w niej pękło. Nagle panującą do tej pory ciszę przerwał piskliwy wrzask krótkowłosej kobiety, która odrzuciła kubek z kawą na drugi koniec pokoju. Ten, nim zdołał dolecieć do ściany, dosłownie eksplodował, wciąż będąc w powietrzu. Kawałki szkła rozleciały się na wszystkie strony, a fusy z ostatnim łykiem napoju rozlały się na podłogę.

– Co to było?! – wrzasnęła Sky, kuląc się pod kocem.

Alicja patrzyła na resztki kubka leżące na jej cholernie drogich panelach z tą samą obojętną miną. Właśnie dotarło do niej, co dokładnie się stało. To ona sama nieświadomie zniszczyła to cholerne naczynie, ale jakimś cudem piromanka wiedziała wcześniej, że tak się stanie. Piromanka… potem dowiem się, czemu nazywam ją piromanką, pomyślała, dodając od razu, że teraz skupi się na kwestii eksplodującego kubka. Tłumacząc to samej sobie, odwróciła powoli głowę, spojrzała na skuloną kobietę i spróbowała wyczuć jej talent. Uaktywniła część swojej mocy, próbowała ją ukierunkować, ale nie potrafiła utrzymać koncentracji. Energia rozpierzchła się, a obraz stał się nieczytelny. No tak, mogła się domyślić, że to nie jest zwykły człowiek.

– To ja cię powinnam spytać, co to niby było – powiedziała w końcu.

– Zobaczyłam pająka i… – Zaczęła nieporadnie tłumaczyć się Sky, ale Alicja weszła jej w słowo, stwierdzając chłodno:

– …i wiedziałaś, jakie zadam pytanie.

– Nie, ja po prostu…

– Jesteś jasnowidzem? Potrafisz czytać w myślach? – zapytała jeszcze chłodniej.

Może coś w wyrazie twarzy Alicji, a może coś w tonie jej głosu uświadomiło Sky, że czas żartów dobiegł końca.

– Nie chcesz wiedzieć – stwierdziła, beznamiętnie zakopując się jeszcze głębiej pod koc.

– Chcę – zapewniła spokojnie wiedźma.

– Dobrze, to ja nie chcę tego powiedzieć. Mówiłam ci wczoraj i wyśmiałaś mnie – warknęła, naciągając sobie koc na głowę.

Jakiś przebłysk, cień wspomnienia, zaświtało na chwilę w umyśle Alicji, ale zniknęło, nim zdołała się na tym skupić. Widząc, że Sky nie zamierza się szybko odezwać, wiedźma bez problemu podjęła decyzję. Zamknęła oczy, rozluźniła się, odliczyła od dziesięciu do jednego, a potem… nie stało się kompletnie nic. To był kolejny z tych dni, które mogła śmiało nazwać „nie jej dniami”.

– Mów, do cholery, albo zamiast kubka rozwalę ci ten ukryty pod kocem łeb – warknęła Alicja, zaciskając dłonie w pięści.

Sky bardzo powoli wysunęła głowę. Miała wielkie, przestraszone oczy i zaciśnięte nerwowo usta.

– Nie zrobiłabyś tego, prawda?

– Robiłam gorsze rzeczy, dziewczyno – odpowiedziała Alicja, szeroko się przy tym uśmiechając.

Oczywiście, że blefowała. Nie w kwestii robienia gorszych rzeczy, ale w kwestii zdolności do dokonania czegokolwiek w takim stanie. Zresztą wiedźma nie była tak głupia, by zabijać kogoś we własnym mieszkaniu. Co niby miałaby potem zrobić z ciałem? Zmielić i nakarmić nim bezpańskie psy?

– Dobra, powiem ci, jeśli odpowiesz mi na jedno pytanie. – Zaproponowała Sky, a gdy Alicja niechętnie skinęła głową, spytała: – Naprawdę jesteś wiedźmą?

– Tak. A teraz gadaj.

Krótkowłosa kobieta pokiwała lekko głową, potem jeszcze przez chwilę przyglądała się niepewnie Alicji, aż wreszcie oznajmiła:

– Jestem trzydziestosekundowym jasnowidzem.

Tym razem to wiedźma obserwowała ją w ciszy. Jej mózg próbował rozgryźć usłyszany komunikat, ale nie szło mu najlepiej. Z szeroko uniesionymi brwiami wyrzuciła z siebie tylko jedno słowo:

– Co?

Głowa Sky znów skryła się pod kocem i to spod niego dobiegł przytłumiony, zawstydzony i pełen pretensji głos, krzyczący:

– Widzisz?! Znowu się ze mnie naśmiewasz! Ostatnio też tak zareagowałaś!

– Nie naśmiewam się, tylko nie rozumiem! – Oburzyła się Alicja. – Co to znaczy, do cholery? Czyli, że masz trzydziestosekundowe przebłyski?

Koc poruszył się lekko, dzięki czemu wiedźma domyśliła się, że jej rozmówczyni zaprzeczyła. Cała ta sytuacja coraz bardziej działała jej na nerwy, więc, nie myśląc zbyt wiele, wychyliła się w stronę drugiego fotela i, przewracając stolik, szarpnęła za brzeg koca, w połowie zsuwając go z kobiety.

– Więc co to właściwie znaczy? – spytała z wymuszonym uśmiechem.

– Ten uśmiech wcale nie wygląda przyjaźnie. Ty nie wyglądasz przyjaźnie. Mówię to tylko dlatego, że się ciebie boję. Chcę, żebyś to wiedziała. W każdym razie to znaczy, że moje wizje pokazują mi tylko to, co zdarzy się trzydzieści sekund w przód. – Obrażona na cały świat Sky wyrzuciła z siebie potok ledwie zrozumiały słów, po czym odwróciła głowę i zaczęła intensywnie wpatrywać się w ścianę.

Alicja zaniemówiła. Nagle, tak po prostu, wszystkie słowa uleciały jej z głowy, a mózg odmówił przywołania ich. Słyszała o wielu dziwnych rzeczach, o niepojętych umiejętnościach, ale to przekraczało jej najśmielsze oczekiwania.

– Widzisz tylko trzydzieści sekund do przodu? – powtórzyła, jakby chciała się upewnić, że dobrze zrozumiała. – Nic poza tym? Tylko trzydzieści sekund?

– Tak! – wrzasnęła Sky, splatając ręce na piersi. – Tak, tylko tyle!

Alicja zamrugała, spojrzała na sufit, jakby to na nim spodziewała się znaleźć odpowiedź na nurtujące ją pytania. Przeczesała włosy palcami prawej dłoni, przeniosła wzrok w stronę okna, ale nic już nie powiedziała.

– Odezwij się. – Poprosiła nieśmiało kobieta. – Powiedz cokolwiek.

– To najbardziej bezużyteczny talent, o jakim kiedykolwiek słyszałam – oznajmiła w końcu z pełną powagą Alicja.

Sky jęknęła przeciągle i znów naciągnęła koc na głowę, mówiąc jednocześnie:

– Wczoraj powiedziałaś dokładnie to samo! Wiedziałam, że teraz też tak zareagujesz! Nie prosiłam się o niego, wiesz?! Możesz go sobie wziąć! A poza tym nie raz uratował mi życie, ale co ty tam o tym możesz wiedzieć?! Nic! Nic o tym nie wiesz, bo nie pamiętasz! To właśnie ten bezużyteczny talent tobie też uratował życie. Nikt inny, tylko ja ogłuszyłam tę wariatkę, która próbowała cię wczoraj zagryźć! No, ale nie ma sprawy. To tylko bezużyteczne trzydzieści sekund! Idź i napawaj się swoim zwycięstwem, i nie przejmuj się tak nieutalentowaną jednostką jak ja. Przynajmniej nie przedstawiam się jako wiedźma!

Alicja słyszała słowa kobiety, ale już ich nie słuchała. Na granicy świadomości majaczył obraz. Już, już prawie sobie przypomniała. Próbowała mnie zagryźć, powtórzyła w myślach i nagle jakiś błysk, seria obrazów, strach.

– Kto? – spytała beznamiętnym głosem. – Przed kim mnie uratowałaś?

Piromanka milczała i z lękiem spoglądała na siedzącą nieopodal Alicję. Coś się w niej zmieniło. Powietrze znowu rozbłysło i temperatura wyraźnie spadła.

– Wczoraj nie miałaś dookoła siebie tej aury morderczyni – oznajmiła zszokowana, ale gdy tylko te słowa opuściły jej usta, natychmiast zakryła je dłońmi, spod których krzyknęła: – Nie chciałam!

– Pytam, kto? – powtórzyła wiedźma, zaciskając dłonie na oparciu fotela.

– Ta wariatka, którą porwałyśmy po pijaku! – wyjaśniła szybko Sky. – Ta mała blondyna.

Bar, blondynka, niebieskie oczy, śmiech, alkohol, głupie wyzwanie, samochód, krzyk. Obrazy przesuwały się zbyt szybko, zbyt gwałtownie, by mogła je zrozumieć. Próbowała spowolnić ich przepływ, w jakikolwiek sposób je zatrzymać, obejrzeć dokładniej, ale nie potrafiła. Coś blokowało ją od środka. Alkohol już prawie wyparował, ale nie tak to powinno wyglądać.

– Co się tam stało? W samochodzie? – spytała wściekła Alicja.

– Ogłuszyłam ją pustą butelką, ty ją związałaś i zawiozłyśmy ją do twojego… to znaczy, do mojego mieszkania.

Nie. To nie było tak. Wiedźma nie potrafiła sobie wszystkiego przypomnieć, ale gdzieś głęboko w środku czuła wyraźnie, że to, co mówi Sky, mocno mija się z prawdą. Tak, był samochód, było ogłuszenie, było mieszkanie, ale coś jeszcze, coś ważnego.

– To wszystko? Tylko tyle?

Brunetka w krótkich włosach niepewnie wzruszyła ramionami, ale mina Alicji zmusiła ją do dodania jeszcze jednego:

– Byłaś dziwna. Zupełnie, jakbyś nagle wytrzeźwiała. Patrzyłaś na mnie przytomnie, gdy mówiłaś, co mam robić i co mam ci potem powiedzieć.

W pokoju zapanowała idealna cisza. Wiedźma patrzyła na swojego niechcianego gościa wzrokiem, który wręcz palił, a temperatura w pokoju zdawała się spadać w zatrważającym tempie.

– Co kazałam ci powiedzieć? – spytała w końcu, a każde słowo wycedziła starannie przez zaciśnięte z całej siły szczęki.

– Jakieś bzdury. – Zapewniła pośpiesznie Sky, lekceważąco wzruszając ramionami i nerwowo wyłamując sobie palce lewej dłoni. – Powiedziałaś, że jak się obudzisz, to mam ci powiedzieć, że popełniłaś ten sam błąd, ale tym razem na herbacie zagotowanej w żołądku się nie skończy. Powiedziałaś też, że ten jest gorszy i będzie tropił, ale jest potrzebny i można go wykorzystać, a także, że masz więcej nie pić i póki nie wytrzeźwiejesz, nie masz co liczyć na zdjęcie blokady, bo jak ją zdejmiesz, to już jesteś martwa, a w ogóle to potem…

– Dość. – Przerwała Alicja, wstając z fotela i przeczesując długie włosy palcami prawej dłoni. – Idę do sypialni pomedytować. W ciszy ubierzesz się, a potem, także w ciszy, zjesz coś i napijesz się herbaty. Też, kurwa, w ciszy. Gdy wyjdę z sypialni, masz być gotowa do wyjścia. Jeśli mi przeszkodzisz w jakikolwiek sposób, wypatroszę cię, Sky, i ugotuję na tobie rosół, którym z lubością nakarmię bezdomnych. Czy wyraziłam się jasno?

Sky z przerażeniem pokiwała głową, po czym uniosła bez słowa dłoń, niczym uczennica zgłaszająca się do odpowiedzi.

– Co? – spytała opryskliwie Alicja.

– Dokąd pojedziemy? – Po czym usłyszała w odpowiedzi coś, czego na pewno usłyszeć nie chciała:

– Do ciebie, Sky. A gdzie, kurwa, chciałaś jechać?

BLOKADA

Alicja weszła do sypialni i z trzaskiem zamknęła za sobą drzwi. Była wściekła. Nie potrafiła powiedzieć, z jakiego dokładnie powodu, ale była. Coś jej umykało, coś ciągle się przed nią chowało, intuicja milczała, a pojawiające się znikąd obrazy wręcz rozsadzały jej mózg. Czuła, jakby sama siebie oszukała. Nagle jej ciało zgięło się, ręce oplotły głowę, a usta otworzyły w niemym krzyku.

Leżała na ziemi z połamanymi niemal wszystkimi kośćmi. Nie miała twarzy, została z niej jedynie krwawa miazga. Demon stał nad nią, szykując się do wepchnięcia jej torebki herbaty do żołądka. Żółty kartonik. Cholerny żółty kartonik, do którego przyczepiono najzwyklejszą, najpospolitszą herbatę. Właśnie rozważał, czy nie pominąć przy tym wpychaniu ust i gardła, ale nie był to łatwy wybór.

Wizja, lub raczej wspomnienie, dobiegła końca równie gwałtownie, jak się zaczęła. Obolała i wystraszona Alicja zrozumiała, że leży na podłodze, a z nosa płynie jej krew. Co to było? Co się z nią działo? Drżąc i wciąż nie mogąc uspokoić walącego w jej klatce piersiowej serca, usiadła powoli i wzięła kilka głębszych wdechów. Już po wszystkim, pomyślała, niepewnie opierając się plecami o bok łóżka. Już dobrze. Otarła krew wierzchem dłoni. Już dobrze. Przeżyłam to.

Patrzyła w sufit i oddychała przez usta. Wspomnienie. Cokolwiek je przywołało, mogło sobie darować. Nigdy nie zapomni tamtego dnia, nie zapomni bólu, upokorzenia oraz pewności, że kolejna minuta będzie minutą jej śmierci. Nie zapomni swojej lekkomyślnej decyzji ani jej cholernych konsekwencji. Nigdy więcej nie popełni tego samego błędu. Nigdy.

– Kurwa – zaklęła pod nosem, ocierając rąbkiem kołdry leżącej na łóżku wciąż płynącą po jej górnej wardze krew. – Dowiem się, o co tu chodzi.

Po tych słowach zamknęła oczy, rozluźniła mięśnie i zagłębiła się we własnym umyśle. Powoli, bardzo powoli odliczyła od dziesięciu do jednego, a potem…

Otworzyła oczy. Otaczał ją mrok i nic poza nim. Nie była pewna, czy jej się udało, czy dotarła tam, gdzie planowała. W tym stanie, tuż po ostrej libacji, z przytłumionymi zmysłami, nie mogła być niczego pewna. Wszystko mogło pójść nie tak. Jeden błąd i mogła nigdy nie odzyskać świadomości. Gdyby miała więcej czasu, nie ryzykowałaby w ten sposób. Problem polegał na tym, że wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że najzwyczajniej nie ma więcej czasu.

– Podświadomości! – zawołała niepewnie.

Gdzieś nieopodal niej zafalował mrok i wyłoniła się z niego mała dziewczynka – Alicja w wieku trzech, może czterech lat. Dziecko podeszło bliżej, ale nie tak blisko, jak zwykle. Pyzatą buzię wykrzywiał grymas pełen złości i frustracji. Małe piąstki pozostały zaciśnięte, a główka lekko pochylona.

– Podświadomości, potrzebuję cię – powiedziała dorosła Alicja, kucając przed dziewczynką i próbując pogłaskać jej policzek, ale w odpowiedzi usłyszała:

– Nie dotykaj mnie!

Dłoń zawisła w powietrzu, a po chwili opadła na kolano kobiety.

– Co się stało? – spytała Alicja niepewnie.

– Nie kochasz mnie! – krzyknęła dziewczynka, a z jej oczu popłynęły łzy. – W ogóle mnie nie kochasz, nie dbasz o mnie, nie słuchasz mnie!

Próbowała bić kucającą przed nią kobietę, ale ta złapała ją za ręce, a potem mocno przytuliła, czekając, aż największa złość powoli się wypali. Dziecko wyrwało się, potem głośno krzyczało, aż wreszcie dało za wygraną i, łkając, wtuliło się w ramiona kobiety.

– Dlaczego tak mówisz? – spytała w końcu Alicja, głaszcząc cały czas dziewczynkę po głowie.

– Bo krzyczałam, żebyś nie piła, żebyś się nie ujawniała. Ona patrzyła na nas, a to, co było w niej, poluje na nas.

Na swój sposób kobieta zaczęła wreszcie rozumieć. Pijąc, zagłuszyła alkoholem głos podświadomości, a pijana nie była w stanie wyczuć zagrożenia. W barze, poza piromanką, był ktoś jeszcze, albo raczej coś jeszcze, co na nią czekało. Nie wiedząc, co się dzieje, nie mogła się bronić.

– Gdybyś użyła mocy, ono by zaatakowało. Gdybyś uaktywniła rezerwę po pijaku, straciłabyś kontrolę i zniszczyła nasze ciało.

Kobieta skinęła głową ze zrozumieniem. Czytała nie raz, że manipulowanie energią po spożyciu alkoholu jest niewskazane. Człowiek mógł przyciągnąć niepożądane byty, jak choćby duchy. Pijany człowiek mógł wiele, co więc zrobiłaby pijana wiedźma?

– Założyłaś blokadę? – spytała w końcu, odsuwając od siebie dziewczynkę i zmuszając, by ta spojrzała jej w oczy.

Dziecko milczało przez chwilę, aż wreszcie skinęło niechętnie głową.

– Tylko tyle mogłam zrobić.

– Dlaczego zablokowałaś też wspomnienia?

Zapłakane oczy dziecka znów zapłonęły złością, gdy odpowiedziała:

– Bo byłaś pijana!

Alicja nie potrafiła do końca zrozumieć tej zależności, ale prawda była taka, że i nieszczególnie zależało jej na tej wiedzy. Miała teraz ważniejsze sprawy na głowie, którymi chciała się bardzo pilnie zająć. Bez dalszego dopytywania przywołała na twarz możliwie najbardziej skruszoną minę, na jaką było ją stać, i powiedziała:

– Przepraszam, Podświadomości. To wszystko moja wina i obiecuję, że więcej się to nie zdarzy. Odblokuj wspomnienia. Jestem już trzeźwa.

Dziewczynka spojrzała na nią i nagle cała złość, jaka płonęła w jej oczach, po prostu zgasła, pozostawiając jedynie zakłopotanie.

– Nie wiem, czy dam radę – odpowiedziała zawstydzona, spuszczając wzrok.

Nim Alicja zdołała o cokolwiek zapytać, za jej plecami wyłoniło się z głuchym hukiem coś ogromnego. Wystraszona kobieta spojrzała przez ramię tylko po to, by ujrzeć tam potężny, opleciony grubymi, ciężkimi łańcuchami sejf o wymiarach trzy na trzy metry. Już miała powiedzieć, że Podświadomość trochę poniosło, ale w porę ugryzła się w język. To nie był dobry moment na sarkazm. Teraz musiała się skupić na łańcuchach.

– Wiem, że cię wcześniej nie słuchałam, ale teraz bardzo chętnie to zmienię i poproszę cię pięknie o radę – powiedziała, uśmiechając się przyjaźnie do dziecka.

– Trzeba mnie było słuchać wcześniej. Teraz nie mam ci nic do powiedzenia – wybąkała dziewczynka, patrząc na swoje czerwone buciki.

Kurwa jego pierdolona mać, pomyślała kobieta, wstając i podchodząc do sejfu. Łańcuchy były grubości jej uda, bez żadnej kłódki – żadnego punktu zaczepienia. To był jej umysł. Takie kwestie nie powinny nastręczać problemów. Powinna móc wyobrazić sobie wielkie nożyce do metalu albo jakiś wielki palnik… Ale to, niestety, tak nie działało. Zagubiona, patrzyła na wznoszącą się przed nią konstrukcję stworzoną w panice i wykutą z lęku. W głowie miała pustkę. Kompletną i absolutną pustkę. Zniechęcona własnym brakiem pomysłów, odwróciła się na pięcie i oparła plecami o zimny metal. Co, do cholery, miała z tym teraz zrobić? Nielekarz pewnie by wiedział, pomyślała i natychmiast skarciła się za tę niedorzeczną myśl. Nie, na pewno nie wpuściłaby go dobrowolnie do swojej głowy.

– Sam by tu wszedł i nie potrzebowałby naszego zaproszenia. – Poinformowała ją, wciąż wyraźnie zła, Podświadomość.

Alicja popatrzyła na dziecko i skinęła jedynie głową. Mała miała rację. Ten sukinsyn sam by tu wszedł, nawet gdyby mu tego zabroniła. Nieważne, jak silny stawiałaby opór, on po prostu przeniknąłby przez wszystkie jej bariery… No właśnie. Gdyby ona potrafiła tak po prostu je przeniknąć…

– Mnie o to nie pytaj. I tak nie interesuje cię moje zdanie – oznajmiła dziewczynka, tupiąc przy tym ze złości nóżką.

– Przepraszam, naprawdę mi przykro – powiedziała Alicja, nie widząc sensu w kłóceniu się z częścią samej siebie. – Postaram się to wszystko naprawić.

Ciekawe jak, pomyślała, a potem wyobraziła sobie, jak ten wielki sejf rozwarstwia się. Setki cieniutkich warstw, które wcale na siebie nie nachodzą, które wcale nie są tak szczelne, jak jej się wydawało. Jeśli przeszłaby między nimi, ta lita forma przestałaby być spójna. Stałaby się jedynie powiewającymi na wietrze cienkimi płatami żelaza, tak cienkimi, że aż można by je przerwać rękoma. Niemal przezroczyste, takie je sobie wyobraziła. Powoli, jedna po drugiej, mijała je lub rozrywała. Zabawna myśl i dziwnie satysfakcjonująca. W swoim wyobrażeniu Alicja przeniknęła właśnie, lub raczej ominęła, ostatnią warstwę i znalazła się w środku. Już miała powiedzieć sobie, że dość myślenia o niebieskich migdałach, że trzeba brać się do roboty, gdy nagle poleciała do tyłu. Boleśnie upadła na pośladki, choć przecież nie definiowała tego mroku jako coś twardego.

– Co, do cholery? – spytała, odwracając się i nie widząc nic poza jaśniejącą tuż obok kulą. – Co to?

– To twoje wspomnienia – odpowiedziała zaskoczona jeszcze bardziej niż Alicja, Podświadomość. – Nie myślałam, że dasz sobie radę.

– No to były nas dwie – odpowiedziała kobieta, do której dopiero teraz dotarło, że sejf zniknął. – Nieźle.

Podniosła się ostrożnie i obeszła powoli emanującą białym światłem, lewitującą kulę. To były jej wspomnienia? Dziwnie duże. Problemem nie była jednak ich wielkość, lecz kwestia, jak wtłoczyć je z powrotem w odpowiednie miejsce w mózgu. Od czego zacząć? Podejść i dotknąć? Wypowiedzieć jakąś formułkę?

– Po prostu dotknij. – Poradziła zrezygnowana dziewczynka. – Nic nie wiesz. Beze mnie już byś nie żyła.

Alicja zignorowała ostatni przytyk i bez słowa uniosła dłoń w kierunku jaśniejącej kuli. Na początku nic się nie wydarzyło, kompletnie nic. Potem coś zaczęło jej się przypominać. Powoli, wciąż niepełne, zaczęły pojawiać się obrazy. To nawet było przyjemne. Nic gwałtownego, nic obezwładniającego, nic bolesnego, pomyślała i tyle, a gdy ta myśl zdołała się uformować, wszystko się zmieniło. Wielka kula rozbłysła. Obrazy zalały ją, tak wyraźne, tak ostre, jakby widziała to wszystko w tej chwili, jakby dokładnie w tym momencie to wszystko się działo. Kilka długich i pełnych wrażeń godzin skróconych do kilku sekund. Nic dziwnego, że głowa jej pękała, a słowa nie chciały opuścić ust.

– Teraz rozumiesz, dlaczego musiałam to zrobić? – oznajmiła Pod-świadomość.

Tak, rozumiała to aż za dobrze. Teraz wszystko stało się jasne.

– Dziękuję – wydusiła z siebie po dłuższej chwili Alicja. – Uratowałaś mnie.

Dziewczynka skinęła głową, ale na jej małej twarzyczce wciąż brakowało uśmiechu. Uniosła maleńką dłoń i paluszkiem wskazała na wyłaniające się z mroku drzwi, mówiąc:

– Idź już i załatw tę sprawę. Nie chcę robić tego wszystkiego jeszcze raz.

Po tych słowach dziewczynka zniknęła, a Alicja poczuła znów płynącą przez jej ciało moc. Prawdziwą moc, nad którą znowu miała kontrolę.

ZATEM JEDZIEMY DO CIEBIE

Alicja wyszła z sypialni po uprzednim sprawdzeniu, czy wszystkie kanały przepływu mocy w jej ciele działają dokładnie tak, jak powinny. W zamyśleniu weszła do łazienki i szybko dosuszyła włosy. Nie zamierzała się malować ani w żaden sposób wysilać. Wiedziała i czuła całą sobą, że idzie na wojnę, a na wojnie nikt nie dba o to, jak wygląda. Liczy się tylko to, czy żołnierz walczy, czy jest już martwy. Ona nie planowała być martwą jeszcze przez kilka najbliższych lat, dlatego właśnie zdjęła naciągniętą na szybko koszulę i leginsy, zastępując je dopasowaną koszulką, ciepłą bluzą i wygodnymi spodniami. Sprawdziła, czy może się w tym swobodnie poruszać i z zadowoleniem stwierdziła, że wszystko jest tak, jak powinno. Naciągnęła grube skarpetki, myśląc o walkach, jakie przyszło jej stoczyć w przeszłości. Buty. Wygodne buty za każdym razem są wielkim atutem, dlatego, wychodząc z łazienki, podeszła do drzwi wyjściowych i bez zastanowienia naciągnęła na nogi te najbardziej schodzone, podniszczone. Tak, te sprawdzą się doskonale. Żadnych ozdób, żadnych rzemieni, którymi mógłby ją ktoś udusić, za które mógłby szarpnąć albo Bóg jeden raczy wiedzieć, co jeszcze zrobić. Włosy. To był kolejny kluczowy element. Szybko sięgnęła do kieszeni spodni i wyjęła z nich gumkę. Związała swoje długie, lśniące włosy i zaplotła w gruby warkocz. Tak, teraz była gotowa. Złapała klucze i swoją zdezelowaną, ale wciąż działającą komórkę, po czym weszła do kuchni i spojrzała na owiniętą w koc Sky.

– Moje ciuchy są w twojej pralce, jakbyś zapomniała – powiedziała kobieta, nim Alicja zdołała się odezwać.

– Weź coś ode mnie. – Zaproponowała po chwili namysłu wiedźma, patrząc, jak piromanka już rusza w stronę jej sypialni. – Cholerne wyprzedzenie.

– W końcu zaakceptujesz fakt, że jest przydatne – oznajmiła pewnym siebie głosem Sky. – Zobaczysz.

– Skąd możesz to wiedzieć, skoro widzisz do przodu tylko trzydzieści sekund? – spytała pełnym złośliwej satysfakcji głosem.

– Zobaczysz – powtórzyła z naciskiem tamta, otwierając szufladę z bielizną.

Alicja nie zamierzała jej wybierać żadnych ubrań. Pozwoliła swojemu wciąż niechcianemu gościowi, by sama je sobie wybrała. W milczeniu patrzyła, jak Sky kręci się po pokoju, jak przegląda szybko ubrania i wybiera spośród nich to, co miało szansę jakoś na niej wyglądać. Dopiero teraz miała tak naprawdę czas przyjrzeć się swojej towarzyszce. Była niższa o ponad głowę, miała ciemne, dość krótko przycięte brązowe włosy i szczupłą twarz. Kocie oczy, ni to niebieskie, ni zielone, z orzechową obwódką dookoła, a do tego wąskie, drobne usta. Naprawdę ładna, pomyślała Alicja, schodząc wzrokiem niżej. Mały biust, ale proporcjonalny w stosunku do szczupłego, drobnego ciała i płaskiego, umięśnionego brzucha. Tak, może Sky nie była wzorem kobiecości, ale na pewno była pociągająca z tą swoją odmienną urodą.

– Jesteś lesbijką? – spytała nagle piromanka, przyglądając się uważnie Alicji. – Bo aż mnie ciarki przechodzą, jak tak gapisz mi się na tyłek i cycki.

– Nie, a dlaczego? – spytała Alicja i dopiero wtedy dotarło do niej, że już uzyskała odpowiedź na to pytanie. – W sumie, nie wiem. Nigdy nie zastanawiałam się nad tym, kogo wolę mieć w łóżku.

– Sypiaj z kim chcesz, ale nie gap się tak na mnie, bo czuję się jak klacz na aukcji. – Słysząc to, wiedźma już otwierała usta, gdy Sky krzyknęła oburzona – Nie! Nie pokażę ci moich zębów! To wcale nie było śmieszne.

Było, pomyślała Alicja zadowolona z reakcji, jaką wywołał jej niewypowiedziany na głos żart. To było bardzo dobre, powtórzyła, patrząc, jak Sky krzywi się dziwnie, a jednocześnie naciąga na siebie bluzę z kapturem i jasne dżinsy, a potem podciąga rękawy i zawija starannie nogawki. Będzie wyglądać jak dziewczynka w ciuchach po starszej siostrze, pomyślała wiedźma, a potem z lekkim niedowierzaniem stwierdziła, że prezentuje się naprawdę dobrze. Zupełnie jakby ten za duży rozmiar wcale nie był przypadkowy, lecz starannie wybrany ze sklepowej półki.

– Czyli jesteś jedną z tych, na których wszystko wygląda nieźle – stwierdziła wiedźma, nie kryjąc w swoim głosie nuty zazdrości.

– Jak się ma odpowiednią twarz, to wszystko inne jakoś ujdzie – warknęła Sky.

Alicja skrzywiła się lekko, a potem błyskawicznie podeszła do niej, przyciągnęła do siebie, ujęła delikatnie za brodę i zmusiła do spojrzenia sobie w oczy. Ta zarumieniła się, mając pewność, że wiedźma chce ją pocałować. Jednak ona wcale nie miała takiego zamiaru. Zamiast tego uniosła palcem górną wargę Sky i przyjrzała się jej zębom.

– Porządna klacz – oznajmiła z szerokim uśmiechem, po czym błyskawicznie odsunęła się, unikając ciosu kolanem w krocze. – Nie marnuj sił. Czas nagli, wychodzimy!

Po tych słowach odwróciła się szybko na pięcie, podeszła do drzwi, otworzyła je i teatralnie zamaszystym gestem wskazała Sky, by ta szła przodem.

Alicja wsiadła do samochodu Sky, zastanawiając się, czy ufa jej na tyle, by powierzyć jej swoje życie i pozwolić prowadzić. Potem westchnęła ciężko, godząc się ze świadomością, że nie ma innego wyjścia. Sama nie miała prawa jazdy. Nie dlatego, że nie chciała albo nie potrafiła go uzyskać. Po prostu samochody miały w sobie elektronikę. A ona i elektronika to było cholernie złe połączenie. Jeśli ktoś prowadził, to w porządku, ale gdyby ona siedziała za kierownicą i akurat coś złego zaczęłoby się dziać… Rozwaliłaby cały system, zanim w ogóle pomyślałaby o zablokowaniu mocy. Trochę nad tym ubolewała, ale ostatecznie pogodziła się z myślą, że będzie do końca swych dni korzystać z taksówek. Nigdy nie będzie też miała nowoczesnego, bajeranckiego telefonu, laptopa czy innego urządzenia wrażliwego na gwałtowne zmiany pola energetycznego. Swoją drogą, fakt, że jej kino domowe przetrwało rok, napawał ją ogromną dumą… Skup się, Alicja, upomniała samą siebie. To nie czas na tego typu rozmyślania.

– Daleko stąd mieszkasz? – spytała wiedźma.

– A gdzie teraz jesteśmy? – odpowiedziała pytaniem na pytanie niższa kobieta.

Zapadła chwila niezręczniej ciszy, a potem druga, gdy Alicja podała swój dokładny adres i wymieniła nazwę miasta, w którym się właśnie znajdowały.

– Trzy godziny – powiedziała w końcu Sky. – Jesteśmy trzy godziny jazdy od mojego mieszkania. Nie chcę wiedzieć, jak dojechałyśmy tu zalane w trupa. Nigdy wcześniej nie zdarzyło mi się prowadzić pod wpływem alkoholu.

– Nie my prowadziłyśmy – odpowiedziała Alicja, zapinając pas.

Sky już otwierała usta, żeby zapytać, kto w takim razie prowadził, ale szybko je zamknęła. Nie chciała wiedzieć? Nie, to nie to. Wiedźma przypomniała sobie o darze piromanki. Ona po prostu już wiedziała, że Alicja by ją zbyła.

– Dobra, dla mnie tym lepiej. Ja też muszę pozbierać myśli – oznajmiła nagle Sky.

Alicja zamrugała oczami, ale zignorowała słowa Sky. Zamiast tego sama powiedziała:

– Teraz się przymknij, bo muszę pozbierać myśli i przygotować się na to, co znajdziemy w twoim mieszkaniu.

Dopiero gdy wypowiedziała ostatnie słowo, dotarł do niej sens słów Sky.

– Wiem – stwierdziła tamta, a Alicja chwilę potem warknęła.

– Jakie to irytujące, jak gadasz przede mną.

Wiedźma poczuła, jak gdzieś w jej wnętrzu budzi się robal irytacji, który wypuszczony na wolność, zniszczy niezbędny im w tej chwili samochód. Wzięła głęboki wdech, potem drugi i zabiła robaka, osiągając stan względnego spokoju.

– Normalnie czekam, aż ktoś najpierw zapyta albo coś powie. Zapominam o tym tylko wtedy, gdy się stresuję. Przepraszam – powiedziała dziwnie poważnym tonem Sky, po czym dodała szybko: – A teraz już się zamykam. Rób, co tam masz do zrobienia, bo chciałabym jak najszybciej odzyskać swoje mieszkanie.

Alicja skinęła głową i przymknęła oczy, skupiając się na wydarzeniach z ubiegłej nocy.

Obrazy wracały do niej powoli. Tym razem wszystko odbyło się tak, jak powinno. Widziała siebie i Sky siedzące przy stoliku. Piły piwo, potem whisky, i rozmawiały. To właśnie wtedy powiedziała jej o tym, kim jest i to wtedy wyśmiała umiejętność Sky. Kobieta bawiła się zapalniczką, a Alicja – dla zasady – wniknęła w jej energię i wyczuła chorobliwą fascynację ogniem. Tak, to dlatego nazwała ją w swojej głowie piromanką. Nie, kobieta nie była jedną z tych, która podpala szpital, ale taką, której niewiele do tego brakuje.

Przeskok

Zobaczyła siebie już całkiem pijaną. Rozmawiały o wizji, którą obie miały nie raz, o przyszłości, która wymagała ich spotkania. Tu po raz pierwszy wyczuła, że ktoś ją obserwuje. Nie przejęła się tym, właściwie nawet nie zwróciła na to specjalnej uwagi. Była skupiona na piromance, na jej dłoniach bawiących się zapalniczką, na obłędzie tlącym się w jej oczach. Patrzyła na nią i nie rozumiała, dlaczego wydaje się jej, że kiedyś ta kobieta była inna. Absurdalna myśl, przecież nigdy wcześniej się nie spotkały. Skąd mogła wiedzieć, jaka Sky była kiedyś? Dawno, dawno temu? Na przykład kilka wcieleń temu? Nagle poczuła chłód i ciarki przebiegły jej po kręgosłupie. Zwaliła to na przeciąg wywołany wejściem albo wyjściem któregoś z gości. Piromanka – wtedy tylko na niej była w stanie się skupić.

Przeskok

Na tym etapie była naprawdę pijana. Cholernie, strasznie, kompletnie pijana. Sky bredziła coś o spaleniu całego świata, a jej nie dawała spokoju myśl, że jest ślepa. Teraz rozumiała to odczucie. W tamtej chwili była już częściowo zablokowana i nie potrafiła korzystać z mocy. Teraz, wspominając to wszystko, słyszała też szepty w swojej głowie. Zignorowane ostrzeżenia. Przed kim ją ostrzegano? Kogo miała się bać? Nie posiadała tego w swoich wspomnieniach. Musiała szukać dalej.

Przeskok

Rozgląda się po sali. Nikogo interesującego. Wraca wzrokiem do piromanki. Nie. Za szybko. Cofa się myślami do początku ruchu głową. Jeszcze raz, ale powoli i ostrożnie. W zwolnionym tempie przygląda się każdemu z osobna. Blondynka na drugim końcu baru. Nie patrzy na nią, ale to ona. Pijana Alicja nawet nie zwróciła na nią uwagi, ale trzeźwa Alicja drżała, wyczuwając groźbę, jaka już wtedy unosiła się w powietrzu.

Przeskok

Zaczęło im się nudzić. Nie tylko nudzić, ale wręcz niemiłosiernie nudzić. To właśnie wtedy, pochylając się nad kolejnymi, opróżnianymi jednym haustem szklankami, konspiracyjnym szeptem ustalały plan porwania.

Przeskok

Co?! Jaki plan porwania, krzyknęła Alicja w myślach. Jaki cholerny plan porwania?

Powrót

Pochylając się nad pustymi szklankami, w pijanym widzie ubzdurały sobie, że koniecznie muszą porwać siedzącą samotnie blondynkę. Sky zaczęła to wszystko jako żart, ale to ona sama domagała się zrealizowania najgłupszego planu, na jaki mogły wpaść. Naśmiewały się z dziewczyny, z jej wielkich, zapłakanych oczu, ale żadna z nich nie pomyślała, dlaczego ta niewinna istota siedzi zupełnie sama w barze dla motocyklistów i tirowców. Żadna z nich nie zwróciła też uwagi na pełne lęku spojrzenia wielkich, wytatuowanych mężczyzn dookoła. Alicja, ta trzeźwa, patrzyła na to wszystko, nie mogąc uwierzyć, że alkohol aż tak przyćmił jej mózg. Co za absurd, warknęła sama do siebie.

Przeskok

Prowadziły ją do samochodu. Właściwie nawet nie prowadziły, a wlekły. Bała się ich, patrzyła na nie tymi wielkimi załzawionymi oczami, a one śmiały się i wmawiały jej coraz większe bzdury. Nie krzyczała, nie prosiła o pomoc nikogo, kogo mijała. Szła z nimi jakby dobrowolnie. Tu po raz pierwszy Alicja mogła się blondynce dokładnie przyjrzeć. Mała, szczupła, blada. Wielkie, przerażone oczy, blond loki okalające drobną twarz, spływające do połowy pleców. Pewnie właśnie tak niejeden malarz wyobrażał sobie anioła. Wiedźma zatrzymała wspomnienie niczym odtwarzany film. Ta blondynka… już nie była groźna. Może była to wina przyćmionych w tamtej chwili wspomnień, może tak zadziałała blokada, ale teraz wiedźma nie potrafiła dostrzec w tym przerażonym aniołku czegokolwiek niebezpiecznego. Bez sensu. Miała przed sobą urodzoną ofiarę losu i nic więcej. To była jedna z tych, którym aż chce się zrobić krzywdę, gdy patrzy się na te ich wiecznie zapłakane, zlęknione oczy. Dlaczego wcześniej się jej wystraszyła? Jeszcze chwilę uważnie obserwowała ofiarę jej własnego pijackiego poczucia humoru, ale nic, kompletnie nic nie zauważyła. Zawiedziona, pozwoliła wspomnieniom płynąć dalej.

Przeskok

Otworzyły właśnie drzwi samochodu, zapraszając ją do środka. Tłumaczyły, że musi wreszcie poznać życie, dać się porwać, docenić wagę świętego spokoju. Ona bez słowa po prostu patrzyła na nie i trzeźwa Alicja dałaby sobie rękę obciąć, że zaczęła nawet wierzyć w te ich brednie. Już, już miała wsiąść, już się nawet pochyliła i wsunęła do środka głowę, gdy nagle Sky krzyknęła, a następnie błyskawicznie pchnęła z całych sił drzwi, które uderzyły dziewczynę prosto w głowę. Ta zdołała jedynie jęknąć, potem osunęła się już tylko bezwładnie na ziemię.

– Co to było? – zapytała pijana Alicja.

– Chciała wciągnąć cię do środka i przegryźć ci szyję! – oznajmiła rozhisteryzowanym głosem Sky.

– Co? – Nie dowierzała wiedźma, ale to właśnie wtedy blondynka, jak gdyby nigdy nic, podniosła się z ziemi.

– Zajebię was, kurwy – wycharczała, trzymając się za głowę.

– Nie widzę wyprzedzenia! – krzyknęła zdezorientowana Sky, ale Alicji, nawet tak pijanej, nie potrzeba było więcej ostrzeżeń.

– Tylko nie kurwy! – wycedziła przez zęby wiedźma, po czym złapała lewą ręką za blond loki i prawą z całej siły uderzyła drobną dziewczynę w splot słoneczny.

Po raz drugi drobne ciało osunęło się bezwładnie na ziemię. Potem wszystko poszło już szybko. Pijana Alicja zapakowała nieprzytomną, niedoszłą morderczynię do bagażnika, zamknęła go ostrożnie, po czym podrapała się po głowie.

– Nie mam prawa jazdy – oznajmiła, a po chwili namysłu dodała – A ty jesteś pijana.

Nie czekając na odpowiedź, rozejrzała się dookoła i spróbowała uaktywnić część swojej mocy, by najpierw przyciągnąć, a potem zmusić do swojej woli jakiegoś ducha. Zaskoczona zauważyła, że jest to niemożliwe. Już wtedy była zablokowana, ale po pijaku nie zwróciła na to uwagi. Znowu rozejrzała się dookoła. Jej oczy padły na wychodzącego właśnie z baru chłopaka, który chwilę potem próbował złapać stopa.

– Masz prawko? – krzyknęła do niego.

Chłopak zdziwiony odkrzyknął, że ma. Kazała Sky podać mu kluczyki, a sama poszła spać na tylne siedzenie. Koniec. Po tym wszystkim nie było już nic, żaden obraz nie pojawił się w jej umyśle.

Sky prowadziła samochód z niepokojem, zerkając co jakiś czas w stronę Alicji. Wiedźma wydawała się być w jakimś transie. Miała zamknięte oczy i tylko co chwila okropnie się krzywiła. Piromanka próbowała skupić się na drodze, ale ani trochę jej to nie wychodziło. Musiała się odstresować, zająć czymś myśli. Nie zastanawiając się długo, sięgnęła drobną dłonią w stronę samochodowej zapalniczki. Och, to nie był prawdziwy płomień, ale tyle musiało jej na razie wystarczyć. Wskazujący palec już dotykał urządzenia, gdy nagle coś złapało ją za nadgarstek. Gwałtownie, wręcz brutalnie odtrąciło jej rękę. Sky wrzasnęła, a potem odruchowo próbowała wyrwać się z uścisku napastnika. Nim się zorientowała, skręciła mocno kierownicą. To samo, co ją zaatakowało, teraz złapało za kierownicę, odkręciło ją szybko i błyskawicznie sprowadziło samochód na właściwy pas. Drąca się w wniebogłosy piromanka nie rozumiała, co właściwie się dzieje.

– Zamknij się, do cholery! – wrzasnęła Alicja. – Chcesz nas spalić?!

– A ty chcesz, żebyśmy poszły na czołówkę z tirem?! – odwrzeszczała Sky, wskazując obiema dłońmi na trąbiącego przed nimi kolosa.

– Trzymaj, kurwa, kierownicę!

– Odpieprz się ode mnie!

Wiedźma już miała znowu zacząć krzyczeć, gdy zrozumiała, że to nie ma sensu. Sky była przerażona. Wzięła głęboki oddech, potem westchnęła głośno, po czym już spokojniejszym, choć dalej poirytowanym głosem stwierdziła:

– Już dobrze, wszystko jest dobrze. Możesz złapać kierownicę? Będę wdzięczna, bo zaczynamy zjeżdżać na pobocze.

Dopiero po tych słowach niższa kobieta spojrzała na wspomnianą, kluczową – bądź co bądź – część samochodu, i błyskawicznie chwyciła ją mocno, mówiąc:

– Nie możesz tak straszyć kierowcy. Mało przez to nie zginęłyśmy.

– Jak nie przez to, to zginęłybyśmy od palącej się tapicerki.

– Nie, na pewno nie. Wiedziałabym, gdyby coś takiego miało się stać. – Zapewniła Sky, po czym zaśmiała się nerwowo. – Bo miałabym wyprzedzenie, prawda? Oczywiście, że bym miała.

– Ach, no tak. Dobrze, że moją reakcję zobaczyłaś wcześniej i wiedziałaś, że wpieprzymy się pod tira. – Alicja nie chciała, by jej słowa zabrzmiały jak sarkazm. Niestety, jakoś jej to nie wyszło.

Piromanka jeszcze raz się zaśmiała, ale było to mocno wymuszone. Potem nie odezwała się już słowem. Dlaczego, pomyślała, nabierając głęboko powietrza. Dlaczego moje wyprzedzenie nie zadziałało? Wcześniej też parę razy miało to miejsce, ale nigdy w tak kluczowych momentach. Czuła, jak mocno bije jej serce, jak bardzo drżą jej dłonie. Nie mogła tak prowadzić, musiała się uspokoić. Za zakrętem zobaczyła zjazd do lasu. Zwolniła, włączyła kierunkowskaz, zjechała w pierwszą piaszczystą ścieżkę prowadzącą między drzewami. Jeszcze nigdy nie ucieszyła się tak bardzo na widok rosnących w jednej kupie cholernych drzew. Zatrzymała samochód, zaciągnęła hamulec, a potem z trudem otworzyła drzwi i niemal wypadła na zewnątrz. Wzięła kolejny głęboki wdech. Zapach lasu po deszczu, ćwierkanie ptaków, odgłos jadących samochodów… Nagle nawet to szare niebo nad nią wydało jej się piękne.

– Dobry Boże – jęknęła Sky. – Jestem za młoda, żeby się z Tobą spotykać osobiście.

Z wnętrza samochodu dobiegło ją ciche prychnięcie.

– Takich, jak my, Bóg wcale szybko do siebie nie wzywa.

– Dlaczego? – spytała poirytowana piromanka.

Najpierw usłyszała cichy trzask, potem odgłos otwierających się od strony pasażera drzwi samochodu, a jeszcze później szelest trawy. Zrozumiała, że Alicja obchodzi samochód i wcale się nie zdziwiła, gdy zobaczyła ją kucającą tuż przed nią.

– Bo w Niebie nikt nie chce kłopotów, a tacy, jak my, nigdy nie stają grzecznie w kolejce po zbawienie – powiedziała wiedźma, odpalając papierosa od rozpalonej do czerwoności samochodowej zapalniczki, a potem ostrożnie podała ją Sky. – Masz, tylko nie spal połowy lasu.

Niższa kobieta wzięła zapalniczkę do ręki, a potem z fascynacją przyglądała się jej przez chwilę. Cały stres nagle gdzieś uleciał. Ogień zawsze ją fascynował, jego ciepła barwa działała kojąco na jej nerwy.

– Chciałabym pewnego dnia zobaczyć, jak płonie cały świat – szepnęła sama do siebie, a potem zawstydzona tym wyznaniem spojrzała na wiedźmę.

– Ja też – odpowiedziała tamta w zamyśleniu, paląc papierosa.

Siedziały tak nie dłużej niż kwadrans, a potem ponownie ruszyły w drogę. Miały jeszcze sporo kilometrów do przejechania. Ale co dalej? Dalej mogło być różnie. Sky zastanawiała się, jak będzie wyglądało wejście do mieszkania. Czy w ogóle coś z niego zostało? Przypomniały jej się te wszystkie horrory, jakie oglądała w tajemnicy przed rodzicami. Tak, pewnie już nie ma do czego wracać. Milcząc, wyobrażała sobie zdewastowane pomieszczenia, połamane meble. Nie, gdyby miała wybierać, wolałaby zobaczyć zgliszcza. Nie, wolałaby zobaczyć pożar albo tlące się zgliszcza. Ta myśl nią zawładnęła, opanowała jej umysł, całkowicie wypychając z niego niepokojący fakt: jej talent zaczynał szwankować.

– Pamiętam, jak podjechałyśmy pod twoje mieszkanie i wrzuciłyśmy nieprzytomną wariatkę do sypialni. – powiedziała nagle Alicja. – Autostopowicz oddał ci kluczyki i poszedł na dworzec. Ni cholery nie pamiętam, co było dalej. Jak się nam udało dotrzeć do mojego mieszkania?

Sky westchnęła cicho, potem przez chwilę coś nuciła, aż w końcu odpowiedziała szczerze:

– Nie mam bladego pojęcia. Nie pamiętam też, żebyśmy o własnych siłach wchodziły do twojego domu.

Wiedźma pokiwała głową, trochę rozczarowana brakiem odpowiedzi. Dlaczego tego fragmentu nie ma w jej wspomnieniach? Powinna być w stanie go przywołać. Przecież to nie tak, że straciła całkowicie przytomność… chyba.

– Czasem tak bywa. Pewnie nigdy się nie dowiemy. – Próbowała ją pocieszyć piromanka, zanim Alicja poirytowanym głosem oznajmiła:

– Nienawidzę nie wiedzieć.

CHYBA WOLAŁABYM ZGLISZCZA

Dojechały na miejsce w dość podłych humorach. Alicja przez godzinę bezskutecznie próbowała znaleźć w pamięci brakujące fragmenty, a w tym czasie Sky starała się zignorować to dziwne mrowienie, które pojawiło się gdzieś głęboko w jej mózgu. Obie kobiety wyczuwały kłopoty.

– Czterdzieści jeden przez trzynaście – odpowiedziała w zamyśleniu Sky, więc Alicja już nie zadała pytania o adres.

Piromanka czekała chwilę, ale gdy wiedźma nie odezwała się przez kolejną minutę, wyjaśniła zbolałym głosem:

– Nie, musisz je zadać. Jak go nie zadajesz, ja mam takie dziwne przebłyski w mózgu, jakbym miała spięcie między półkulami. Chcesz, żebym się zepsuła? W końcu dostanę tam jakiegoś zwarcia i będzie koniec, zobaczysz.

Alicja uniosła wysoko brwi, ale uznała, że dalsze prowadzenie tej rozmowy mija się z celem. Skoro jej milczenie było aż tak problematyczne, to dlaczego piromanka po prostu nie odpowiadała z opóźnieniem? Zresztą teraz nie miała czasu na takie bzdury. Musiała się skupić, przygotować na wszystko, co mogło ją (potencjalnie) za chwilę spotkać.

– Liczyłam, że gdy zajedziemy, to cały blok będzie stał w płomieniach – westchnęła rozczarowana Sky, na co usłyszała w odpowiedzi:

– Udam, że tego nie słyszałam.

Wiedźma nie zamierzała tracić czasu, dlatego bez dalszej zwłoki odpięła pas i wysiadła z samochodu. Szybko namierzyła właściwą klatkę, podeszła do niej, a potem wzięła głęboki wdech i, wypuszczając powoli powietrze z płuc, sprawdziła, czy wszystkie jej mozolnie stawiane bariery działają.

– Nie wiem, czy wzięłam klucze… ze sobą, czy… – Sky chciała dokończyć, ale dokładnie w tym momencie coś głośno trzasnęło w domofonie, a sekundę później zaczęła się z niego wydobywać niewielka stróżka dymu. – Widzę, że nie będą potrzebne.

Alicja odczekała jeszcze chwilę, po czym szarpnęła lekko drzwi prowadzące do klatki schodowej. Te ustąpiły bez najmniejszego oporu. Obie kobiety weszły do środka, a potem wąskimi, stosunkowo stromymi schodami zaczęły piąć się coraz wyżej, aż dotarły na ostatnie piętro, prosto przed drzwi oznaczone numerem trzynastym.

– Kiedy kupowałam to mieszkanie, pomyślałam, że trzynastka mimo wszystko przyniesie mi szczęście – powiedziała Sky, przyglądając się dwóm zestawionym ze sobą metalowym cyfrom.

Wiedźma, skupiona całkowicie na monitorowaniu płynącej dookoła energii, dopiero po chwili zrozumiała sens wypowiedzianych słów.

– I co? – spytała, umacniając dodatkowo swoje bariery. – Przyniosła?

Piromanka skrzywiła się lekko, a potem odwróciła wzrok, i wzruszając ramionami, powiedziała:

– Przyniosła mi ciebie, więc nie sądzę.

Alicja postanowiła przemilczeć to wyznanie. To nie był czas ani miejsce na słowne przepychanki. Miały coś do załatwienia, coś raczej mało przyjemnego i być może niebezpiecznego. Chciała to szybko i sprawnie wykreślić ze swojej prywatnej listy, a potem wrócić do w miarę ułożonego, raczej przewidywalnego życia. Nie miała też nic przeciwko pozbyciu się po drodze niezrównoważonej piromanki, ale to zostawiła sobie na sam koniec. Teraz tylko musiała otworzyć te drzwi, wejść do środka i…

– Mam klucz, mam klucz! Nie rozwalaj mi tego cholernego zamka! – wrzasnęła Sky, wyszarpując z kieszeni klucz i w pośpiechu wsuwając go do zamka. – Jezu, czy ty potrafisz coś innego, niż tylko niszczyć wszystko dookoła?

– Myślę, że nie. – Padła lakoniczna odpowiedź, gdy drzwi zostały wreszcie otworzone na oścież.

Obie spodziewały się ujrzeć chaos. Spodziewały się połamanych mebli, porozrzucanych dookoła rzeczy, zniszczonej podłogi, może nawet dziur w ścianach. Nie spodziewały się natomiast ciszy i porządku.

– Mam złe przeczucia – oznajmiła Sky, patrząc niepewnie na Alicję.

Wiedźma skinęła głową, ale nic nie odpowiedziała. Skupiła się na energii, nawet na najmniejszych jej drganiach. Coś w jej wnętrzu poruszyło się niespokojnie, coś kazało jej być ostrożną. Powoli weszła do środka. Starała się zachowywać przy tym jak najciszej. Przyłożyła dłoń do jednej ze ścian, by ułatwić sobie skanowanie. Nic. W tym mieszkaniu nie było niczego, co mogłoby jej zagrozić. Ani jednego ducha, ani jednego demona, żadnego przebicia, przetarcia, dosłownie nic. Wyczuwała za to bardzo słabe pole w znajdującym się na samym końcu korytarza pokoju.

– Masz jakieś zwierzę? – spytała szeptem Sky, na co usłyszała w odpowiedzi:

– A rybiki w kiblu się liczą?

Skrzywiła się lekko, a potem wskazała palcem na pomieszczenie znajdujące się na wprost nich.

– Tam coś jest.

– No, moja sypialnia i mały wibrator. Nie jestem zbyt wymagająca, ale mam swoje potrzeby.

Wiedźma chciała zatkać usta właścicielce mieszkania, ale ona sama umilkła, dając jednocześnie krok do tyłu. Alicja skinęła głową, posłała ostrzegawcze spojrzenie, a potem zamknęła drzwi wejściowe. Cokolwiek miało się teraz wydarzyć, lepiej, by wydarzyło się bez niepotrzebnych świadków. Nie mówiąc nic ani niczego nie tłumacząc, ruszyła przed siebie. Już nie starała się być cicho, nie dbała też o to, by pozostać niezauważoną.

– Co mam robić? – spytała szeptem Sky.

Nie wchodź mi w drogę, pomyślała Alicja, łapiąc za klamkę.

Stały tak już dość długą chwilę. Patrzyły na łóżko, na leżącą na nim drobną blondynkę. Dziewczyna spała w najlepsze. Zwinięta w pozycji embrionalnej, chowając drobną twarz za burzą loków, wyglądała tak niepozornie, tak słodko. Nie przypominała ani trochę niedoszłej morderczyni. Właściwie w ogóle nie wyglądała na kogoś, kto mógłby komukolwiek wyrządzić krzywdę.

– To ona? – spytała z niedowierzaniem Sky. – To na pewno ona? Nie porwałyśmy jeszcze kogoś po drodze?

Zabawne, bo dokładnie to samo pytanie zadawała sobie Alicja. Czy to na pewno ta dziewczyna? Jeszcze wczoraj chciała je rozszarpać, zabić na cholernym parkingu, a dziś? Dziś emanowała spokojem, delikatnością, wręcz brakowało jej tylko pary cholernych skrzydełek i aureolki nad głową. Otaczająca ją energia nie należała do czegoś nadprzyrodzonego, a już na pewno nie do czegoś zagrażającego innym. Co tu się działo?

– I co? – spytała Sky.

– Co „co”? – warknęła Alicja.

– No, w końcu to ty jesteś cholerną wiedźmą. – Oburzyła się piromanka. – Zrób jakieś hokus pokus, czy co ty tam potrafisz, i pozbądź się jej, zanim się obudzi.

Alicja uderzyła pięścią w ścianę. Sky aż podskoczyła, ale dziewczyna nawet nie drgnęła. Wiedźma podeszła do niej, przysiadła na łóżku, a potem ostrożnie przyłożyła jej dłoń do czoła. Była przygotowana na atak. Spodziewała się zarówno czegoś fizycznego, jak choćby ponownej próby przegryzienia gardła czy wydrapania oczu, jak i uderzenia czystą mocą. Nic takiego się nie wydarzyło.

– Ona nie śpi. – Zauważyła na głos.

– Nie żyje?! – wrzasnęła Sky, momentalnie zatykając sobie usta i nerwowo rozglądając się dookoła. – Pójdę po maszynkę do mielenia mięsa i wybielacz. Siedzimy w tym obie, nie próbuj stąd uciekać. Jeśli nas złapią…

– Ona jest w transie. – Przerwała jej Alicja, po czym złapała blondynkę za włosy i bezceremonialnie uniosła jej bezwładną głowę, a potem puściła patrząc, jak ta opada na łóżko. – Jest w cholernym transie, dlatego jej energia jest taka słaba.

Piromanka z niepokojem przeczesała krótkie włosy, po czym nerwowo przestąpiła z nogi na nogę i spytała:

– Umrze? Mam iść po tę maszynkę?

Alicja, w geście absolutnej rezygnacji, zakryła dłonią oczy.

– Nie, Sky. Ona nie umiera, ale nie jestem pewna, czy to dobrze. Wiesz, dlaczego? Bo to oznacza, że się w końcu obudzi, ale nie potrafię przewidzieć, w jakim stanie. Nie mogę ocenić zagrożenia, bo to coś, co nas próbowało wcześniej zabić, wycofało się w głąb jej umysłu i ukryło przed nami. To coś prawdopodobnie właśnie zbiera siły, a to wróży kłopoty.

– A szybko się obudzi?

Wiedźma spojrzała na swoją towarzyszkę, nie kryjąc poirytowania. Zmierzyła ją chłodnym wzrokiem, potem spojrzała jej prosto w oczy i nagle dotarło do niej, że głupota jest jednak błogosławieństwem.

– Nie wiem. Raczej nie – odpowiedziała, dając za wygraną.

Jak mam kłócić się z kimś, kogo umysł nie został skalany nawet gramem zdrowego rozsądku, spytała samą siebie. To, co usłyszała po chwili, tylko utwierdziło ją w przekonaniu, że ma do czynienia z wariatką.

– Doskonale, bo muszę się przespać – stwierdziła Sky, podchodząc do łóżka, łapiąc drobną blondynkę za ręce, a potem zwlekła ją z wysiłkiem na podłogę. – Kurwa, taka mała, a taka ciężka – sapnęła, podkopując nogi dziewczyny.

– Co ty robisz? – Alicja z niedowierzaniem obserwowała całą scenę.

– A jak myślisz? Chcę się zdrzemnąć, bo wykończyłaś mnie nerwowo tym swoim niszczeniem wszystkiego dookoła. Położę się spać do swojego własnego łóżka, prześpię się, a gdy to coś się obudzi, będę miała dość siły, by uciekać – wydyszała, ciągnąc dziewczynę po podłodze.

– Gdzie ty ją wleczesz? – dopytywała wiedźma, na co usłyszała krzyk dobiegający z korytarza:

– Do drugiego pokoju, bo jej nie ufam i nie będę przy niej spała.

Alicja wstała, wyszła na korytarz, potem przeszła do sąsiedniego pokoju i pomogła piromance ułożyć dziewczynę na sofie.

– Zadam ci jedno pytanie, dobra? Po cholerę ją przenosiłaś, skoro sama mogłaś się położyć na sofie?

Sky zamrugała zdziwiona, a potem pewnym siebie głosem oznajmiła:

– Bo to moje mieszkanie, a w moim mieszkaniu nie będę spała na gościnnej sofie.

– No dobra, to drugie pytanie. Jeśli spodziewasz się, że za godzinę trzeba będzie stąd uciekać, to po cholerę chcesz tu spać? Nie łatwiej byłoby ci uciec od razu, przespać się w hotelu i wrócić za kilka dni?

Cień logicznego myślenia pojawił się na sekundę w umyśle niższej kobiety, ale zanim zdołał cokolwiek zdziałać, został bezceremonialnie zmiażdżony stwierdzeniem:

– Bo to moje mieszkanie. Nie będę uciekać z własnego mieszkania. Jeśli to coś wstanie i będzie chciało mnie zabić, to trudno. Pieprzyć oszczędności całego życia. Jeśli jednak to coś się obudzi, a ja dostanę od losu choćby jedną szansę odebrania tego, co moje, to…

– Dość – Alicja uniosła dłoń, uciszając tym samym Sky. – Nie chcę tego słuchać. Jeszcze chwila, a zarazisz mnie swoją głupotą i zacznę rozumieć twój punkt widzenia. Idź, prześpij się, zbierz nowe siły, czy co tam chcesz robić za zamkniętymi drzwiami, w pokoju, w którym trzymasz wibrator. Ja zrobię sobie kawę, posiedzę, pomyślę nad sensem mojego życia i takie tam. Będę czuwać w każdym razie.

Po tych słowach odwróciła się na pięcie i poszła prosto do kuchni. Już znalazła się w jej progu, gdy usłyszała głos Sky.

– A ty? Ty jesteś niby bardziej rozsądna? Dlaczego więc nie uciekniesz stąd, nie zostawisz mnie tu samej? Nikt przecież nie każe ci się w to mieszać.

Wiedźma zaśmiała się cicho, ale w tym śmiechu nie było nawet cienia wesołości. Odwróciła się w stronę piromanki, spojrzała jej prosto w oczy, po czym śmiertelnie poważnie oznajmiła:

– Nikt nie będzie mnie bezkarnie próbował zabić.

Tylko tyle. Jedno zdanie, po którym jakby nigdy nic weszła do kuchni, sięgnęła od razu do właściwej szafki po kubek i do kolejnej po kawę. Sky poczuła, jak po kręgosłupie przebiegają jej ciarki. Potem, pomyślała. Potem zapytam, skąd, do cholery, wie, gdzie co trzymam. Teraz muszę się zdrzemnąć.

Ostatnia wiedźma. Piromanka

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-8147-488-7

© Maya Szymańska i Wydawnictwo Novae Res 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Monika Kasperek-Rucińska

KOREKTA: Agnieszka Jedziniak

OKŁADKA: Joanna Michniewska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.