Copyright © 2018 Mariusz Wojteczek.

Copyright © 2018 Phantom Books Horror.

Seria: Odmienne Stany Grozy. Biblioteczka OkoLicy Strachu.

Wydanie I

ISBN 978-83-949706-2-8

Wszelkie prawa zastrzeżone.

All rights reserved.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana i w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Ilustracja na okładce: Kamil DirtyVermin Krzypkowski

Opracowanie okładki, skład i łamanie: Krzysztof „Korsarz” Biliński

Redakcja i korekta: Łukasz Radecki

Redaktor serii: Sebastian Sokołowski

Wydawca: Phantom Books Horror, Szczecinek 2018

www.okolicastrachu.pl

Dla Martyny

Podziękowania

Nie umiem pisać podziękowań. Zwłaszcza takich ksiażkowych, które często sam czytam w wielu książkach. Zawsze myślę o tym, kim są ludzie tam wymienieni? Jacy są, co czują, widząc swoje nazwisko w takim wpisie? Ja robię to pierwszy raz, więc jak wyjdzie nieudolnie – wybaczcie.

Podobno pisarstwo to samotność z racji charakteru owej pracy twórczej. Być może. Ale powstanie finalnego produktu, jakim jest książka, zawsze, ale to zawsze, zależy od wielu ludzi. W tym przypadku nie jest inaczej i jest kilka osób, którym w tym miejscu chciałbym podziękować, bo bez nich nigdy byście Ballad nie przeczytali. Wiem, może brzmi to trywialnie, może wydaje się Wam, że tak się tylko pisze, bo fajnie się pochwalić, że ma się ludzi, którzy w ciebie wierzą, którzy wspierają cię na każdym etapie pracy. Każdy pisarz tak robi, prawda?

Cóż, w moim przypadku jest to prawda. A Ballady w formie, jaką trzymacie właśnie w rękach, nie powstałyby bez czynnego udziału wielu osób. Wymieniam te najważniejsze, choć z całą pewnością nie wszystkie. Te, które na moją wdzięczność za swoją pomoc szczególnie na podziękowanie zasługują, za realny i aktywny wkład w przygotowanie książki i za wsparcie merytoryczne w całym okresie jej powstawania.

Na początek – Agnieszka Kwiatkowska. Mogliście ją poznać jako autorkę znakomitego Drugiego peronu. Ja zawdzięczam jej pierwszy impuls do powstania Ballad i pierwsze opowiadanie Tam, gdzie rosną dzikie róże. Dzięki Agnieszce to wszystko się zaczęło.

Juliusz Wojciechowicz, Piotr Borowiec – znakomici pisarze z grona moich ulubionych polskich twórców, którym nieustannie (ale bez zawiści) zazdroszczę literackiego talentu i umiejętności snucia opowieści. Oni w wielu przypadkach jako pierwsi czytali opowiadania z tego zbioru i bili mnie po głowie za błędy, jakie popełniałem. Ale też wspierali w pisaniu i wierzyli, że to się jednak może udać. Liczba początku i końca tytuł zawdzięcza właśnie Piotrowi.

Ci dwaj panowie – w towarzystwie bardzo dobrej pisarki, Carli Mori – są autorami polecających blurbów dla tej książki. I całej trójce za te wpisy dziękuję, bowiem prosiłem o blurby tych, których twórczość bardzo cenię i których szanuję za umiejętność tworzenia znakomitej prozy. To ważne dla mnie, że zgodzili się je napisać.

Kamil „DirtyVermin” Krzypkowski to człowiek, który stworzył specialnie dla Ballad grafikę okładkową. Znakomity rysownik, tatuażysta, wielki fan Nicka Cave’a i mój bliski przyjaciel od lat co najmniej kilkunastu. Kamil, dziękuję, bo lepszej okladki dla debiutanckiej książki wymarzyć sobie nie mogłem. Mam nadzieję, że spotkamy się przy kolejnych moich publikacjach.

Łukasz Radecki – jeden z najważniejszych autorów polskiej grozy, mój przyjaciel, a także świetny redaktor, któremu Ballady zawdzięczają taki, a nie dużo gorszy poziom. Spieraliśmy się z Łukaszem trochę w kwestiach redakcyjnych, jednak wiem, że chciał jak najlepiej i zwykle miał rację. Więc jeśli coś jest nie tak, jak trzeba, to tylko moja wina i tego, że nazbyt uparcie trwałem przy swojej wizji – niekoniecznie najlepszej. Łukaszu, dziękuję. Dobry redaktor to skarb dla autora. Mam nadzieję, że nie było ze mną nazbyt ciężko współpracować. Dzięki Tobie ta książka stała się zdatna do czytania.

Bartek Paszylk – mój wieloletni przyjaciel, człowiek, od którego uczyłem się pisać recenzje i który sypał pierwsze (słuszne) gromy na mą głowę za opowiadania, które mu podsyłałem. Dzięki niemu jestem w pisaniu tu, gdzie jestem i dlatego niezmiernie cieszy mnie fakt, że to on właśnie jest autorem Wstępu do tej książki. To z wielu względów kwestia bardzo dla mnie ważna. Bartku, dziękuję.

Krzysztof „Korsarz” Biliński – dzięki któremu treść zyskuje formę. On odpowiada za to, że książka złożona jest, jak trzeba i dzięki temu lepiej się ją czyta.

Ostatnią z personalnie wymienionych osób będzie Sebastain Sokołowski. Twórca bloga „Okiem na Horror” i magazynu „Okolica Strachu”. Człowiek, któremu zawdzięczam pierwsze opublikowane „na papierze” opowiadanie („Brama” #0). Człowiek, który wierzył w Ballady od pierwszej chwili, gdy o nich usłyszał. Wierzył w nie chyba nawet bardziej, niż ja. A teraz wydał je w serii Biblioteczka Okolicy Strachu, idąc na liczne wobec mnie ustępstwa i znosząc moje niesubordynacje, opóźnienia i częste ogólne niezorganizowanie.

Bez niego też nie byłoby tej książki, ale też nie byłoby mojej wiary w to, że coś sensownego potrafię napisać.

Poza wymienionymi tu osobami dziękuję tym wszystkim z Was, którzy dzielnie wspierali mnie w trakcie powstawania tego zbioru, których męczyłem o czytanie powstałych opowiadań i którzy sekundowali mi w poszukiwaniach wydawcy. Wiecie, o kim mówię, a wszystkich nie zdołam wymienić, więc na tym poprzestanę. Wiecie, że zawsze byliście mi wsparciem, więc przyjmijcie podziękowania, bo bez Was także nie byłoby tej książki.

Dziękuję i Wam, Czytelnicy, za chęć sięgnięcia po tę ksiażkę, za przeczytanie opowiadań w niej zawartych, za uwagi (także te krytyczne), które – mam nadzieję – się pojawią. Bez Was całe to pisanie i starania osób wymienionych powyżej zupełnie nie miałoby sensu.

Dziękuję.

Mariusz „Orzeł” Wojteczek

Kraków, styczeń 2018

Wstęp

Jest taki fragment Człowieka nietoperza – pierwszej powieści Jo Nesbø z przygniatanym przez życie i alkoholowy nałóg policjantem Harrym Holem – w której główny bohater wchodzi do sklepu z płytami w Australii (w tym kraju rozgrywa się akcja powieści), bo od jakiegoś czasu męczy go dawna piosenka Nicka Cave’a, a za nic nie umie sobie przypomnieć jaki miała tytuł i czy była dość dobra, żeby w ogóle zaprzątać mu umysł. Kto śledzi twórczość Nesbø, ten być może kojarzy, a dla reszty świata – która jak najszybciej powinna się wreszcie zabrać za czytanie Nesbø – pozwolę sobie przytoczyć tę scenę:

„Za ladą w półmroku stał mężczyzna w ciemnych okularach. Harry spytał czy mają jakieś płyty Nicka Cave’a.

– Jasne, przecież to Australijczyk – odparł mężczyzna i zdjął okulary. Na czole miał wytatuowanego orła.

– Chodzi mi o duet, coś o dzikiej róży – zaczął Harry.

– Tak, tak, wiem o co ci chodzi. Where the Wild Roses Grow z Murder Ballads. Gówniana piosenka, gówniany album. Kup raczej którąś z jego dobrych płyt.

Facet z powrotem włożył okulary i zniknął za ladą.

Harry zaskoczony zamrugał w półmroku.

– Co jest wyjątkowego w tej piosence? – spytała Birgitta, kiedy wyszli z powrotem na ulicę.

– Najwyraźniej nic – roześmiał się Harry głośno. Sprzedawca ze sklepu z płytami przywrócił mu dobry humor. – Cave i ta dziewczyna śpiewają o morderstwie. Brzmi to pięknie, niemal jak wyznanie miłości, ale to chyba rzeczywiście gówniana piosenka.”

Radzę Wam: nie wierzcie facetowi z orłem na czole! Posłuchajcie za to Mariusza „Orła” Wojteczka – on Wam wyjaśni co jest wyjątkowego w Where the Wild Roses Grow – i w całej płycie Murder Ballads.

Chociaż „wyjaśni”, to może nie najwłaściwsze słowo. Może lepiej będzie napisać „zasugeruje”, albo „da Wam do zrozumienia”. Bo Ballady morderców Wojteczka nie są przecież jakąś sztywną analizą tekstów autorstwa Nicka Cave’a, ani nie próbują na siłę odkrywać „co miał artysta na myśli”. To zbiór historii zainspirowanych albumem Cave’a, ale nie ograniczających się do odtwarzania pomysłów Australijczyka. Bo przecież naprawdę dobra płyta – taka jak Murder Ballads, niezależnie od tego, co sądzi na ten temat Nesbø – to coś znacznie więcej niż tylko zestaw kilku lub kilkunastu piosenek, których miło się słucha podczas golenia, sprzątania, albo prasowania gaci; naprawdę dobra płyta to coś, co po kilku przesłuchaniach przenika nas i zostaje w nas na zawsze; to coś, co nas zmienia i popycha nas do tworzenia nowych rzeczy – w takiej lub innej formie.

W przypadku Mariusza tą „nową rzeczą” jest jego debiutancka książka. Nie wiem czy zgodzicie się z jego reinterpretacją utworów Cave’a – w końcu nikt nie powiedział, że każdy musi je odbierać podobnie – ale wierzę, że miło Wam się będzie spędzało czas w ich towarzystwie. I to niezależnie od tego czy uwielbiacie tę konkretną płytę Nicka Cave’a czy wręcz odwrotnie. Te teksty żyją już teraz nowym, całkowicie odrębnym życiem. Jasne, możecie sobie wrzucić pod lekturę książki Mariusza ścieżkę dźwiękową z „Murder Ballads” – ale nie musicie. W ciszy Ballady morderców też robią wrażenie.

Osobiście nie miałbym nic przeciwko temu żeby zbiór Wojteczka rozpoczął wśród polskich autorów nowy trend tworzenia dzieł zainspirowanych lubianymi przez nich płytami. Kto nie chciałby przeczytać brutalnej powieści wojennej Łukasza Orbitowskiego opartej na jakimś wczesnym albumie Sodom? Albo ultramrocznego romansu zakorzenionego w tekstach My Dying Bride autorstwa Łukasza Radeckiego?

A więc, panowie – czekamy! A tymczasem wsłuchajmy się w Ballady morderców – tak pięknie kołyszą do… wiecznego snu.

No i mają niezaprzeczalną wartość edukacyjną. Bo wiecie: gdyby Nesbø czytał Wojteczka, nie pisałby głupot.

Bartłomiej Paszylk,

autor „Książek zakazanych” i „Leksykonu filmowego horroru”

Kochane stworzenie

Łapała stopa. Stała na poboczu, kopiąc niezasznurowanym butem w przydrożnym piachu. Miała przykrótkie, postrzępione szorty i koszulę w kratę, zawiązaną w supeł na opalonym brzuchu. Kiedy odwróciła głowę, chowając twarz przed zwiewanym z drogi kurzem wstążki w jej włosach zafalowały. To chyba wtedy się zakochałem. Pamiętam, że na dłoniach miała zielone, zamszowe rękawiczki. Cholera wie, po co?

***

– Dokąd? – uchyliłem szybę, a ona pochyliła się, by zajrzeć do wnętrza. Czułem się jak na amerykańskim filmie. To było sztampowe, tendencyjne, płaskie. Kocham takie sceny. Kurde, amerykański film, normalnie.

– Gdziekolwiek. – Wzruszyła ramionami, dłonią w zamszowej rękawiczce bez palców odgarniając opadający na czoło kosmyk włosów. Żuła gumę, wydymając lekko usta i patrząc gdzieś w bok, lekceważąco, jakbym był jej obojętny, jakby wszystko było nieważne. Dla niej. A ja zdążyłem się w niej zakochać. Głupie, nie?

– Wskakuj – powiedziałem, siląc się na nonszalancję, choć ręce pociły się na kierownicy, a serce tłukło w piersi, jak szalone. W realnym świecie takie dziewczyny nie łapią stopa na bezdrożach, nie wsiadają do samochodów takich nerdów, jak ja.

Byliśmy gdzieś za Opolem. Susza spiekła pobocza, zostawiając tylko zżółknięte kępy trawy i piach. Krawat gniótł mnie w grdykę, a pot spływał po czole. Chciałem, by wsiadła, chciałem poczuć zapach jej skóry na rozgrzanym siedzeniu, zapach jej potu tuż obok. Drobiny pyłu zawirowały w promieniach słońca. Szczęknęły zamykane drzwi, a jej długie nogi wylądowały na desce rozdzielczej. Amerykański film, normalnie! A może mnie się to śni? Albo to upał? Mam udar? Kurwa, mam udar i leżę gdzieś na szpitalnym SOR-ze, a wokół mnie przetaczają się korytarzami tłuste cielska pielęgniarek.

– Można zapalić? – Sięgnęła do opiętej na piersiach koszuli i wyjęła zmiętą paczkę papierosów. Wyciągnęła dłoń w moją stronę. Towarzyszyło temu pytające spojrzenie. Mentolowe Viceroye, kiedyś takie paliłem. Pokręciłem przecząco głową:

– Dzięki, rzucam. Ale ty się nie krepuj.

– Też rzucę. Kiedyś. – Uśmiechnęła się, wyjmując fajkę i odpalając od wyjętej z paczki taniej plastikowej zapalniczki.

Ten uśmiech roztopił to, czego nie stopiło buchające do wnętrza samochodu gorąco. Zacisnąłem dłonie na kierownicy. Doleciał mnie słaby zapach dymu. Tęskniłem za tym aromatem. Spojrzała na mnie z ukosa, opierając rękę z papierosem o otwarte okno.

– Chcesz mnie przelecieć?

Zakrztusiłem się. Kiedy już odzyskałem oddech dostrzegłem kropelki śliny na kierownicy, a spod szkieł okularów pociekła mi łza. Usłyszałem jej śmiech. Patrzyła za okno, na mijane, pojedyncze, apatyczne drzewa.

– N..nie, no co ty... – zająknąłem się. Czemu w myślach to zawsze tak gładko idzie? To, kurwa już nie film.

– Nie kłam – znów na mnie spojrzała, wydymając lekko wargi. Błysnęły białe zęby. – Zawsze chcecie.

***

Po drodze, pomiędzy Opolem a Nysą, jest motel. I restauracja. Niezbyt ładny, kostkowy budynek, z częściowo drewnianą elewacją i oknami jak bulaje. Nie zrozumiem tej galopującej, architektonicznej czystki, jaką urządza rozwijająca się kulawo polska gospodarka. Ohyda, ale gdzieś musieliśmy się zatrzymać.

Kochałem ją tej nocy. Ona tylko się ze mną pieprzyła.

***

Łóżko było nawet miękkie, choć trochę skrzypiało. Ona już nie była jak z filmu. Leżała płasko, oplatając mnie nogami i nawet nie udając, że jej dobrze. Poddawała się moim ruchom, trochę jak prostytutka, o kilka lat za długo w tym biznesie. Miała piękne, choć chude ciało, ale jej zgorzknienie i standardowa opłata za nocleg zabiły w niej to piękno, wyssały urok z gładkiej buzi, jak ona wysysała spermę z mojego kutasa. Boże! To jedno robiła dobrze. Aż mi nie przeszkadzało jej patykowate ciało i sztywne, lekceważące ruchy. Ani to, że gapiła się bezmyślnie w ścianę pokoju, zanim skończyłem, wijąc się na niej.

Po wszystkim uśmiechnęła się, sięgając po stojącą na nocnej szafce butelkę wódki. Upiła łyk, skrzywiła się. Była naga, choć na dłoniach miała dalej te zielone, zamszowe rękawiczki.

– Dobrze było? – spytała.

Zaskoczyła mnie. Leżałem na plecach, starając się nie widzieć oczami wyobraźni wilgotnego, wiotczejącego penisa, spoczywającego na bladym udzie. Nie widzieć brzucha, rozlewającego się z każdym rokiem coraz bardziej na boki, niedogolonego podbródka i grubych okularów w kwadratowych oprawkach. Oddychałem głęboko, powoli, nie chciałem nic mówić, nie wiedziałem, co powiedzieć. Dotknęła dłonią mojej owłosionej, ale bladej piersi.

– Hej, jesteś pierwszym, który milczy, a nie gada, jak najęty. Zerżnąłeś mnie, w końcu coś ci się należy, za ten hotel. Ładnie tu. – Powiodła wzrokiem po skąpo umeblowanym pomieszczeniu. Gdzie inni ją zabierali, skoro to było dla niej ładne?

– Kochane z ciebie stworzenie – wyszeptałem tylko. Zaśmiała się, piskliwie. Jak mała dziewczynka, którą już dawno, po pierwszym nerwowym lodzie w bramie przestała być. Kurwa, jak ja ją kochałem! Za ten śmiech. Chyba za niego najbardziej.

***

Chciała odwiedzić Egipt. Mówiła, że chce zobaczyć te wielkie pustynie, te bezkresne hałdy piasku, te poszarpane, wyszczerbione zbocza piramid, nadgryzione zębem czasu.

– Wiesz, że nigdy nie byłam na plaży? – spytała. – Byłam nad morzem, w Darłówku. Ale, kurwa, to nie plaża, no nie?

Drażniła mnie jej wulgarność. Twarz niewinna, słodka. Twarz dziecka. Roześmiane oczy, pełne usta, wiecznie uniesione w nieznacznym uśmiechu. I język warszawskiej kurwy z początku wieku. Znak czasów. Nie ma już niewinności, są tylko dziwki o twarzach aniołów, pomyślałem.

Poprawiła rękawiczkę. Tę zamszową, zieloną, którą zawsze miała na dłoni. Nawet kiedy dawała się pieprzyć, kiedy leżała w przesiąkniętej potem pościeli, nigdy nie była naga. Zawsze okrywała dłonie. Spytałem. Wzruszyła ramionami, wciągając na nie koszulę.

– Mam blizny.

Nie pytałem więcej. Dziwne, ale nie chciałem wiedzieć. Złapałem wstążkę w jej włosach, pociągnąłem. Odrobinę za mocno.

– Ej, co robisz? – Mrugnęła do mnie. – Chcesz na ostro? Czasem to lubię. – Oblizała odruchowo wargi, jak dzieciak, który myśli o lizaku. – Ale jak masz bić, to tak, by nie było śladów. Siniaki powoli mi schodzą.

Zmroziło mnie. Co ja tu, kurwa, robię?

W jej historii nie było traumy. Nie było ojca, który pił. Nie było ojczyma, gwałcącego po nocach. Byli oni: ojciec – księgowy, matka kadrowa w dużej firmie. Ot, zwykła nudna rodzina. Nie bogata, ale i nie biedna. Średnio zamożna, z domem na przedmieściach. Zwykła, polska rodzina, bez patologii, trupów w szafie i z kotami kurzu pod łóżkiem.

Jej blizny były duże. Blade, o postrzępionych brzegach, znaczących wierzch obu dłoni.

– To był wypadek, wiesz? – powiedziała którejś nocy. Zdjęła rękawiczki. Tej nocy zaczęła mi ufać. Zdradziła sekret: – U dziadka, na wsi, wsadziłam dłonie w młockarnię. Połamało mi palce, pocięło. Nie pamiętam,, ile czasu miałam niesprawne dłonie, mała wtedy byłam. Oberwałam po łapkach – śmieje się, choć jej oczy są smutne. Udaje, ale pamięta ból, strach, wszystko. – Ledwie się wygoiły. Lekarze ponoć nie wierzyli, że będę ruszać palcami. A daję radę, nie? – Ze śmiechem, ujmuje mojego sflaczałego członka. Sztywnieję. Dziwny jest jej dotyk bez rękawiczki. Dłoń jest ciepła, miękka. Zamsz był chłodniejszy i szorstki. Nie mówię nic. Ona też milknie i kładzie się obok.

– Kochasz mnie? – pyta, kładąc mi rękę na piersi. – Nie musisz mówić prawdy. Chociaż chwilę udawaj – dodaje. – Chciałabym, aby mnie ktoś kiedyś kochał.

Milczę. W ciszy zasypiamy.

Kocham ją? Sam nie wiem.

***

– Muszę wyjechać – mówię. Krzywi się, warga jej drży. Spodziewała się tego? Kurwa, urlop mi się kończy, muszę wracać do pracy. Mam kurs do Włodawy. A potem chuj wie gdzie jeszcze. Muszę.

– Zabiorę rzeczy – mówi cicho. Warga jej drży nadal, ale jest twarda. Jeszcze napina pośladki w cienkich, bladoróżowych majtkach, bym miał co pamiętać (patrz, co tracisz!) i pochyla się po wciśnięty pod łóżko plecak. Zdążył obrosnąć kurzem przez te kilka dni. Kocham ją?

– Zostań. – Rzucam jej klucze. Brelok, lądując w pościeli, uderza ją w dłoń. Odwraca się i patrzy na mnie cielęcym spojrzeniem. W oczach ma łzy, choć udaje, że są suche. Zrywa się nagle, by przylgnąć do mnie swoim młodym, gorącym, nieco za chudym ciałem. Podnosi głowę, by spojrzeć mi w oczy. Bambi. Istna Bambi.

– Zrobić ci loda? – pyta ze zwykłą dla siebie naiwnością. Nie mówię nic. Czekam, co będzie.

***

Miała na imię Natalia. Już jej nie ma. Nosiła zielone, zamszowe rękawiczki, bo miała blizny na dłoniach. Jeszcze twarz anioła i splugawioną duszę. Kochałem ją za to, jaka była. Już jej nie ma. Leży pod hałdą piachu, nieopodal drogi na Włodawę. Wiem. Sam ją zakopałem.

***

– Będziesz ze mną? – pytam. Jemy pizzę, ser ciągnie się i klei do brody. Wygląda śmiesznie, młodziej, niewinniej. Mnie już siwieją włosy. Wyglądamy, jak ojciec z córką na piątkowym obiedzie. Na wypadzie przyznanym przez sąd. Weekendowe spotkanie rozwodnika z dzieckiem. Tylko my wiemy, że posuwam ją co noc za dom i utrzymanie. To nasza tajemnica.

– Nie wiem – odpowiada beztrosko. Mrozi mnie jej bezpośredniość. Oblizuje palce. Włosy opadają jej na czoło, choć z tyłu związała je watażką. Uśmiechając się, marszczy nos, co zawsze mi się podobało. Nie chcę, by odeszła, zniknęła z mojego życia tak gwałtownie, jak się pojawiła. Na poboczu drogi, machając szczupłą dłonią na przejeżdżające samochody. Kochane stworzenie. Chcę, by została. Wiem, że pragnie odejść.

– Nattie... – zaczynam. – Natalia...

– Przestań. – Kiedy patrzy na mnie, tak jak teraz, zawsze odwracam wzrok. Jej spojrzenie twardnieje, usta ściągają się, podbródek lekko unosi. Wiem, ze to oznaka złości, ale i smutku. Wie, że mnie zrani, nie jestem przecież pierwszym, nie jestem ostatnim. Ale nadal nie wiem, na ile gra, a na ile jest po prostu żywą naiwnością.

– Dobrze – oddycham ciężko, opierając się o plastikowe krzesło. Czuję, jak się odgina, jakby miało pęknąć. Przypomina moje życie, tak samo tandetne i tak samo bliskie pęknięcia. Ona znów się uśmiecha, patrząc wzrokiem smutnego jelonka Bambi. Unosi szklankę z colą, bąbelki gazu skraplają się jej na górnej wardze, łaskoczą w nos. Tak chciałbym ją pamiętać. Pamiętam inaczej.

***

Wracałem do domu, kiedy ją zobaczyłem. Stała przy drodze, tak jak wtedy, gdy ją spotkałem po raz pierwszy. Miała długie spodnie, w końcu zrobiła się jesień. I te same rękawiczki, te same wstążki we włosach. Wiedziałem, że ucieka, nawet nie chcąc się pożegnać. Przyspieszyłem.

***

Kiedy zabrałem z pobocza jej ciało, mogła jeszcze żyć. Nie wiem, nie sprawdzałem. Wywiozłem ją do lasu, dwa kilometry od domu, tam jest taka hałda piaszczystej ziemi. Będziesz miała swoją plażę, pomyślałem. To nie Egipt, ani nie Darłówko. Ale tylko tego doczekałaś.

Ja cię tylko chciałem kochać, wiesz. A ty musiałaś uciec, znów szukać wrażeń, faceta, kolejnego kutasa.

Pamiętam jej twarz, kiedy ją zasypywałem. Tę bladą twarz, jeszcze bardziej upodabniającą ją do anioła. Te kolorowe wstążki we włosach i zielone rękawiczki na dłoniach. Pamiętam, jak z każdym ruchem łopaty, z każdą piędzią ziemi znikała sprzed moich oczu, niknęła ze świata. Jakbym wymazywał ją powoli, systematycznie. Zderzak zakopałem razem z nią. Odpadł z jednej strony, kiedy w nią uderzyłem, były na nim ślady krwi.

Rzuciłem z wysiłkiem kolejną łopatę. Piach zakrył jej głowę. Choć zostało jeszcze dużo pracy, a ja czułem strumień potu spływający mi po plecach, wiedziałem, że to już koniec. Moje kochane stworzenie umarło. Odeszło. Chciałbym pamiętać ją inaczej. Jak pije colę, a kropelki gazu skraplają się na jej wardze, łaskocząc w nos. Pamiętam bladą twarz i na wpół otwarte oko wyzierające na mnie spod piachu. Chciała, by ktoś ją kochał. Sama nie potrafiła kochać nikogo.