Copyright © 2019 Marek Grzywacz

Copyright © 2019 Phantom Books Horror

ISBN 978-83-66135-14-7

Wszelkie prawa zastrzeżone.

All rights reserved.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana i w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu

bez pisemnej zgody wydawcy.

Ilustracja na okładce: Dawid „Blodek” Boldys

(Shred Perspectives Works)

Skład i łamanie: Krzysztof „Korsarz” Biliński

Redakcja: Marta Sobiecka

Redaktor serii: Sebastian Sokołowski

Wydawca: Phantom Books Horror, Szczecinek 2019

www.sklep.okolicastrachu.pl

Prolog:
Starzec w oknie

„Nieprzewidywalne poczucie krótkiej drogi”

Thorns Shifting Channels

Była zmęczona. Dopiero co wróciła ze zmiany, ale rozgardiasz na zewnątrz nie dawał jej spokoju. Wyjrzała na podwórze. Karetka wjechała powoli przez bramę i zatrzymała się przed samym wejściem do kamienicy. Ubrani na pomarańczowo mężczyźni wyskoczyli z auta. Dwóch poszło na tył, aby wyjąć nosze. Trzeci rozglądał się chwilę, wodząc wzrokiem po zaciekawionych twarzach w oknach.

Odwróciła głowę. Matka stała za stołem. Uniosła rękę i złapała za opadający na czoło kosmyk włosów. Zaczęła nerwowo nawijać go sobie na palec. Na jej widok posmutniałby każdy.

Kiedyś wydawało się jej, przynajmniej czasem, że może nie na twarzy kobieciny, lecz przynajmniej w oczach pojawiał się cień emocji. Troski, współczucia – taka opiekuńcza iskierka. Ale właśnie, wydawało się. Po prostu bardzo tego chciała i dostrzegała wyłącznie odbicie tej wielkiej chęci, nic prawdziwego.

Dziewczyna wróciła do obserwowania tego, co działo się na zewnątrz. Sanitariusze zniknęli w wejściu do budynku. Na podwórzu została tylko grupka gapiów, w większości w podeszłym wieku. Nawet z tej wysokości słyszała ich złośliwe uwagi. Dzięki nim domyśliła się po kogo przyjechał ambulans. Wystawiła głowę za parapet i zaczęła nasłuchiwać.

Zawał czy zatrucie alkoholowe? Sprzeczka ze smutnym finałem czy zwykły domowy wypadek? Mieszkańcy kamienicy nie dostarczyli jej najcenniejszych informacji.

Wrócili sanitariusze. Wynieśli pana z okna naprzeciwko.

Tak, jak myślała.

Nie zdążyła przyjrzeć się uważniej. Dostrzegła jedynie, że jego twarz, zwykle czerwona, straciła kolor. Drzwi zatrzasnęły się za noszami, karetka ruszyła na sygnale. Przez krótki moment słyszała tylko wycie syreny, zagłuszające nawet trzepot skrzydeł spłoszonych gołębi. Oddalało się i oddalało, aż zniknęło, wrócił stały szum ruchu ulicznego. Gapie zrozumieli, że to koniec przedstawienia. Wrócili do środka, ostał się tylko dziadek w śmiesznym kaszkiecie, który usiadł na pomazanej przez małolatów ławce i zapalił papierosa.

Zamknęła okno. Zerknęła na matkę. Ta najwyraźniej nie zamierzała ruszyć się z miejsca. W przypływie zniechęcenia dziewczyna poszła do małej kuchni po odrobinę życiodajnej kawy. Nie zwróciła uwagi na siedzącą przy stole ciotkę.

Tej nocy nie mogła zasnąć.

Następnego dnia przetrzymali ją w sklepie po godzinach. Mogłaby udać się z tym do jakiejś organizacji broniącej praw pracowników. Oczywiście nie była taka głupia. Odsiedziała swoje, aż wreszcie postawiła na taśmie małą tabliczkę z napisem „Kasa Zamknięta”. Przebrała się na zapleczu i jak najprędzej uciekła na przystanek tramwajowy.

Chmury zasnuły niebo, jednak nie padało. Tramwaj spóźnił się prawie dziesięć minut.

Kiedy weszła do mieszkania, zobaczyła, że matka nadal stoi za stołem. Ziewnęła, powiesiła płaszcz na oparciu krzesła i poszła zaparzyć kawę.

Stanęła przy oknie. W tym naprzeciwko nie było firanek ani zasłon. Lokator zajmował się piciem, nie przeszkadzało mu, że markotna ekspedientka może go bez przeszkód podglądać. Czasem sam zbliżał się do szyby, chociaż u niej firanki broniły dostępu do nieciekawego życia. Pewnie tęsknił za twarzą przyjemniejszą dla oka niż przepite mordy kompanów od wódki.

Przynajmniej tak lubiła sobie wmawiać. Nie z próżności. Próbowała mu nadać ludzkich cech.

Pojawił się w oknie trzeciego dnia.

Miała już się kłaść, bo matka schowała się bez zapowiedzi, a po ciotce nie został najmniejszy ślad. Dzięki temu pozwoliła sobie na paradowanie po mieszkaniu bez okropnego szlafroka. Koszulka nocna nie krępowała ruchów, nie czuła się w niej jak w puchatej zbroi. Nieopatrznie postanowiła sprawdzić, co dzieje się na zewnątrz. I wtedy go zobaczyła. To samo piętro, przeciwna strona, bliźniacze mieszkanko. Stał tam, w szpitalnej szmacie zakrywającej wychudłe ciało. Czerwień nie wróciła mu na twarz. Oczy pijane, ostatnie stadium, niewidzące. Choć wiedziała, że co jak co, ale napić się nie zdołał.

Nie wstydziła się piersi, dobrze widocznych spod cienkiego materiału. Spojrzała na niego odważnie. Nie zareagował, co nie było niespodzianką. Pomachała do niego, choć przez ten gest poczuła się bardzo źle.

Znowu nie spała.

Przyglądała mu się cały następny tydzień. I tydzień po nim. Weekend spędziła w domu, bo chociaż bardzo nie chciała wystawać w oknie, nie potrafiła go zostawić. Matka siedziała za nią na kanapie, z półotwartymi ustami, jakby dziwiła się córce. Dziewczyna czasem włączała radio, gdy na podwórzu robiło się szczególnie cicho; tak cicho, że ta cisza drążyła uszy dotkliwiej niż młot pneumatyczny. Wtedy głupia muzyka – utwory zamieszkujące taneczne listy przebojów, które w sumie nie różniły się od siebie niczym, nie nadając się ani do słuchania, ani nawet na tło – pomagała.

W poniedziałek obudziła się zbyt wcześnie. Zmianę wyjątkowo zaczynała po południu. Zwykle rzucano ją na pożarcie porannym klientom, rozdrażnionym perspektywą, że już zaraz ugrzęzną w pracy na większość dnia.

Matka chodziła po mieszkaniu, wodząc palcami po oparciach krzeseł, po doniczkach, w których umierały kwiatki, po obiciu kanapy. Miewała takie zrywy.

Tym razem wtórowała jej ciotka i to wzbudziło niepokój dziewczyny.

Na śniadanie kawa i bułka z bezsmakowym pomidorem i szynką, w której dało się znaleźć więcej wody niż mięsa. Krążące bez celu kobiety nie pozwoliły przełknąć spokojnie choćby kęsa, wypić choćby łyku. Drżały jej ręce. Miała wrażenie, że drży jej mózg.

Musiała podejść do okna.

Pijaczek stał naprzeciwko, patrząc nieprzytomnymi oczami, w szpitalnej koszulinie. Nie był sam – i to zwaliło ją z nóg. Nie był sam. Prawie zemdlała. Nie był sam.

Ten drugi odbiegał od normy. Tkwił w podobnym bezruchu, ale wyraźnie nie był w tym samym stanie, co menel. Czaił się za plecami pijusa i obserwował.

A jeżeli patrzył, to patrzył na nią.

Mężczyzna z czernią na twarzy.

Część I:
Las

„Słyszę ryk wielkiej maszyny

Dwa światy i pomiędzy”

Sisters of Mercy Lucretia, My Reflection

1.

Marta ścisnęła kubek kawy. Mocno. Zdawało się, że go zgniecie. Konrad spojrzał na jej błękitną marynarkę, na bazarowe bransoletki na lewym nadgarstku, na mocno podmalowane oczy i oszczędnie maźnięte błyszczykiem usta. Marta niewątpliwie wyglądała dobrze, choć krótkie blond włosy nie do końca pasowały do jej twarzy. W ogóle nie przypominała Sinej. Nic a nic.

Sina zniknęła. Niska nastolatka, której niejedna, bardziej strachliwa różowa pinda najzwyczajniej się bała. Groźnie cicha, wiecznie wkurzona metalówa. Jej wyczyny przeszły do szkolnych legend. Szeptem wyliczano narkotyki i inne specjały, jakie rzekomo spróbowała, krzywo patrzono na każdego długowłosego troglodytę, który rzekomo ją puknął. Żywa bryła lodu. Dziwka. Wiedźma. Ukochana córka Szatana. Najbardziej blackmetalowa laska w Polsce.

Oczywiście legendy mają to do siebie, że są przerysowane.

Ale to nie miało już żadnego znaczenia. Życie zabrało Siną.

Konrad chrząknął. Nie miał w zwyczaju tego robić, ale po prostu nie wiedział, co dalej mówić. Przy Sinej… Przy Marcie spędził pół podstawówki, całe gimnazjum i cały ogólniak. Potem mieszkali w tym samym mieście. Nie widział jej od ponad ośmiu lat, odkąd skończyło się lato po liceum, lato przed studiami. Zapewne nie chciał widzieć, choć nie potrafiłby wyjaśnić dlaczego. To akurat nie było dla niego nowością. Rzadko udawało mu się objaśnić, czemu coś zrobił lub nie. Nie powinien się denerwować, ale... Nigdy nie bał się Sinej. Tej tu, tej Marty, obawiał się jak nigdy. Nie znał jej, a zamierzał pytać o rzeczy, o które miał nigdy nie pytać.

Spoglądał na grupki ludzi spacerujących galerią, leniwie łażących bez celu, bo z pewnością nie po to, by kupować.

– Musisz mi powiedzieć – wyjęczał. – Wiem, że miałem o tym nie gadać. Wiem, że ci ufałem i, to głupie, powiedzmy, że nadal ufam. Ale muszę wiedzieć.

Parsknęła śmiechem. Całkiem słodkim w swej złośliwości, co znowu wywołało dysonans. Palcem wskazującym dotknęła płatka ucha.

– Skąd nagle pęd do wiedzy? – spytała. – Naprawdę musi ci kiepsko iść w życiu, że masz czas na roztrząsanie historii starożytnej.

Gdyby nie godność, Konrad skuliłby się, kompletnie złamany. Przejrzała go po paru minutach. Fakt, ostatnio mu nie szło. Nie sądził jednak, że odgadnie to bez obejrzenia jego mieszkania lub wyciągu z konta bankowego.

– Powiedzmy, że mnie to trochę dręczy. Trochę znaczy w tym wypadku bardzo.

– A niby czemu? – Tym razem to ją zirytował.

– Ta dziewczyna jednak się zabiła. – Miał świadomość, że właśnie wbił ostatni, ogromny gwóźdź do swojej trumny.

Marta uniosła brwi. Potem zmarszczyła czoło. Powtórzyła tę sekwencję kilka razy, a jej uśmiech, wcześniej mocno wymuszony, zrobił się iście złowieszczy.

To jej nie przeszło, pomyślał Konrad. Nie da się całkowicie zmienić człowieka.

– Słuchaj, nawet nie pamiętam, jak nazywała się ta mała suka. Nic się wtedy nie stało. Ufasz mi, tak? To chuj ci do tego! – Nie zwracała uwagi na otoczenie. – Nigdy, przenigdy nie wrócę do tamtych durnych czasów, tylko dlatego, że cierpisz na brak rozsądnych zajęć.

Konrad czuł, że spada. Zanim rąbnął w mentalne dno, uderzył jeszcze ostatnim argumentem.

– Jesteś mi to winna. Oszukałem dla ciebie. – Starał się brzmieć dramatycznie.

– Myślisz, że bym sobie nie poradziła? – skontrowała. – Bez ciebie? Kurwa, chłopie, jesteś takim samym obsranym małolatem jak wtedy. Odpierdol się. Nara. Ty płacisz.

Wstała, zarzuciła torebkę na ramię. Posłała mu ostatni, zabójczy jak armia wojowników ninja uśmiech i wyszła z kawiarni. Konrad miał nadzieję, że nie otwiera ust zbyt szeroko. Ludzie patrzyli się na niego. Barista też. Kamery ochrony prawdopodobnie zwróciły soczewki na jego idiotyczne zdruzgotanie.

Zapłacił za kawę kartą. Modląc się, żeby akurat coś na niej było.

Potem usiadł na ławce przed galerią handlową, zapalił papierosa. Tłumy przetaczały się po placu, jakby żaden mieszkaniec Warszawy nie miał lepszego zajęcia niż kręcenie się bez celu przy pierwszej lepszej świątyni konsumpcji.

Siedział tak prawie godzinę.

Konrad pamiętał imię dziewczyny. Nazwisko też. Jola Brońska. Mieszkała parę ulic od jego bloku, w domku jednorodzinnym. Co prawda niezbyt wytwornym, ale z kawałkiem placu, psem i wystarczająco świeżym rocznikowo autem w garażu. Nie brakowało jej niczego. Malowała usta na czarno. Jej rodzice byli naprawdę upierdliwi, matka Konrada przynosiła zestaw historii o ich wymysłach po każdym zebraniu. Prawdziwi obrońcy moralności. Raz doczepili się lektury nieobowiązkowej, którą polonistka dobrała w nadziei, że zainteresuje dzieci książkami poprzez jakąś lichą scenę erotyczną i kontrowersyjne treści. Konrad nie mógł sobie przypomnieć tytułu. I tak nikt jej nie przeczytał. Jola zainteresowała się zaś kozłami i Piekłem. Próbowała słuchać ostrych kapel. Ktoś wygadał się, że tak naprawdę nic nie kuma i uważa to za dziwny hałas. Na pewno nie była true. Desperacko pragnęła być.

Podobno brała jakieś prochy. Na depresję lub coś w ten deseń.

Banalne historyjki. Konrad mimowolnie uśmiechnął się do siebie. Bo tak naprawdę, choć minęły lata, temat stał się poważny. Wtedy właściwie też był.

Sina robiła za liderkę kultu.

Starszy brat karmił ją winylami, na które nagrano ścianę nieczytelnych dźwięków punktowanych przeszywającym skrzeczeniem. Niektóre i dziś byłyby sporo warte – dla nieuleczalnych Synów Północy, ale cenne. Sam dostęp do tych skarbów, gdy większość ćwiczyła nawet nie CD, ale kasety z przeceny, stawiał ją w pozycji guru. Łatwiejsza era. Wydzierganie sobie cyrklem pentagramu na ramieniu nie było już wystarczającym znamieniem pojebania, choć niektórzy praktykowali to również po osiemnastce. Niezbędny element szaleństwa Sina też miała dopracowany. Zadawała się z naprawdę nieciekawymi typami, z którymi nie raz i nie dwa wpakowała się w nieciekawą akcję – czasem taką wykraczającą poza normy nastoletnich numerów. Konrad dostąpił zaszczytu wypicia z takimi paru piw i więcej niż paru winiaczy. To nie byli kolesie, którzy za ksywkę brali imię losowego hebrajskiego demona. Raczej tacy, którzy nieraz widzieli nieszczęśnika z kosą wbitą w brzuch, a może sami poczęstowali kogoś ostrzem.

Biedna, szukająca pozbawionej większego znaczenia akceptacji Jola.

Konrad, siedzący w klimatach głównie dlatego, że odstraszało to skutecznie innych, nie wyszedł nigdy poza alkohol i trawę. Przez łapy Sinej przechodziły różne piguły. Wtedy dopiero robiły się modne i nie miało znaczenia, że zażywano je głównie na techno imprezach. Sina zawsze była chętna. Najlepiej, żeby po czymś takim nieźle odwalało. Kiedyś pobiła Konrada, grożąc, że go potnie – wspominał to miło, w sumie krzywda mu się nie stała, aczkolwiek mało która dziewczyna odważyłaby się tak beztrosko stłuc faceta. Przynajmniej w tamtych czasach.

Pomagał brak konsekwencji. Rodzice Marty nie poczuwali się.

Jola Brońska starała się zbliżyć do towarzystwa. Okazało się to całkiem zabawne.

Konrad dobrze pamiętał ten wieczór. Kiedy Sina rzuciła kamieniem w jego okno i oświadczyła, że może być cyrk. Poprosiła, żeby jej zaufał. Nie musiała zresztą błagać. Poinstruowała go w kwestii zeznań. Policja rzeczywiście zaprosiła go na komendę. Chodziło o podejrzenie o gwałt. Nie sprecyzowali, kto zgwałcił Jolę, ale zadali dużo pytań.

Tak naprawdę to nikt nie dotknął Jolki. Po obdukcji wyszło, że siedemnastolatka nadal jest dziewicą. Inne otwory także wykluczono, podobno.

Pytali o Siną.

Jola podcięła sobie żyły – jakżeby inaczej. Dużo później, chyba w czasie, gdy Konrad wyjechał nad morze po pierwszym roku studiów. A może drugim. Dowiedział się od znajomych, którzy zostali na starych śmieciach.

Wtedy, kiedy pytali, Konrad kłamał.

Konrad wepchnął papierosa do studzienki kanalizacyjnej. Spojrzał jeszcze raz na niegdyś tak dobrze znany, a obecnie tak obcy gmach. Budynek ogólniaka postarzał się. W świetle zachodzącego słońca wyglądał prawie grobowo. Za niecałe dwa tygodnie miała go ożywić armia gnojków. Ich drzewo, to przed salą gimnastyczną, nadal rosło. Wypatrzył pierwsze żółte liście w jego koronie. Przychodzili tu na długiej przerwie, rzucali kostki na trawę, siadali. Ktoś zawsze miał zdezelowanego walkmana, chętnie pożyczał jedno ucho znajomym, by potem chwalić nowy album jakichś piewców zagłady. Sina czasem wykazywała się brawurą i przynosiła trochę wódki ukrytej w butelce po soku. Nauczyciele i tak nie lubili wąchać swoich podopiecznych, w ogóle ich nie lubili. Konrad zawsze opierał się plecami o pień. Jak żaden z belfrów nie łaził po dziedzińcu, to czasem odważył się zapalić papierosa. Któryś z metalowych braci w takim wypadku uprzejmie go osłaniał.

Szkoła nie wzbudzała w nim większych emocji, choć podjeżdżając tu spodziewał się, że nastąpi jakiś przełom. Coś, co przynajmniej pomoże zebrać myśli.

– Nie ma szans – stwierdził szeptem.

Wyjął z kieszeni komórkę. Robiło się późno. Pociągi do Warszawy kursowały często, ale wleczenie się nimi należało do wybitnie nieprzyjemnych doświadczeń.

Po raz kolejny przyznał przed samym sobą, że jest zagubiony bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.

2.

W skrzynce wylądowało zlecenie. Mała robótka, poprawienie strony postawionej przez jakiegoś partacza. Postanowił zacząć natychmiast, co oczywiście się nie udało. Konrad nie umiał zbyt wiele – po licencjacie dał sobie spokój z marketingiem, a w agencji interaktywnej liznął po trochu wszystkiego, ale nie nauczył się porządnie niczego – lecz do takich prostych zadań wystarczyło mu umiejętności. Chciał spróbować freelancingu. Wiedział, że nie wytrzyma kolejnego roku ze skończonym debilem jako szefem. Skurwielem po trzydziestce, który jakimś cudem dochrapał się prosperującego biznesu, a brak mózgu rekompensował sobie wiecznie rozdartą gębą. Konrad czuł, że z tygodnia na tydzień cofa się w rozwoju, wykonując beznadziejne polecenia i pracując z takimi ludźmi, że nienawidził się za samo przebywanie z nimi w jednym pomieszczeniu.

Nie trafił dobrze. Ale przecież nie musiał przez to rzucać się na głęboką wodę, w której utonął niejeden mądrzejszy od niego.

Prawda była taka, że zwyczajnie chciał być sam.

Z roku na rok coraz bardziej tego pragnął.

Usiadł z piwem przy laptopie, słuchając jak jego wierne narzędzie pracy monotonnym buczeniem domaga się emerytury. Motywował się. Szczerze próbował. Wypłata za zlecenie prawie pokryłaby czynsz plus rachunki. Nie widział perspektyw na coś lepszego, brakło znajomości i pozytywnych komentarzy na stronach z ogłoszeniami.

Nic nie wskórał. Nie chciał tępo przeklikać wieczoru, więc zamknął komputer.

Chwycił bezprzewodowe słuchawki, włączył wieżę. Ciche, prawie ambientowe dźwięki wpłynęły do jego uszu, uspokajając nieco umysł. Przepraszał się z ambitną elektroniką długo, aż doszło do tego, że ostatnimi czasy tylko ona potrafiła utulić go do snu.

Zjadł resztkę twarogu, który zalegał od wczoraj w lodówce. Pościelił łóżko. Wyjrzał za okno, z pewnym zadowoleniem stwierdzając, że ulice już opustoszały. Starał się nie myśleć o niczym. Wślizgnął się pod kołdrę parę minut po północy. Słuchawki odłożył na podłogę kwadrans przed pierwszą.

Wstał około trzeciej, o czym poinformowały go jarzące się blado cyferki na wyświetlaczu telefonu.

Świetlówka w łazience kłuła w oczy. Obejrzał w lustrze swoje wytrącone ze snu odbicie, ziewnął. Usiadł na kibelku. Ból żołądka, który go obudził, nie był przesadnie dotkliwy, poczuł jednak dogłębną ulgę, gdy uwolnił się od zalegającego w jelitach ciężaru. Wcisnął przycisk spłuczki. Dźwięk okazał się równie przyjemny dla uszu, co światło dla zmysłu wzroku. Nachylił się nad umywalką.

Kiedy rury połknęły wszystko, a zbiornik zaczął pobierać wodę, pojawił się inny odgłos. Raz. Dwa. Trzy razy. Cichy, lecz jednoznaczny.

Pukanie do drzwi toalety.

Konrad cofnął się, uderzając plecami o kabinę prysznicową, co wywołało niezły hałas. Trzeszczące szkło nie zdołało jednak zwyciężyć z miarowymi uderzeniami, które przestały brzmieć jakby ktoś dobijał się do łazienki, a zaczęły przypominać…

Rytm.

Konrad zdał sobie sprawę, że nie ucieknie; tak, jak nie uciekł wcześniej i jeszcze wcześniej. Złapał za klamkę. Uderzenia w drzwi natychmiast ucichły. Chciał ją puścić. Miał wrażenie, że jest zimna, na tyle zimna, by zmienić jego palce w lodowe sople, by odpadły od odmrożenia. Nie zrobił tego. Ze ściśniętym gardłem, z falami przenikliwego bólu pulsującego w żołądku, nacisnął ją. W zasadzie nie miał wyjścia. Jego ruchami i reakcjami rządziła już logika snu.

Drzwi otworzyły się bezgłośnie.

Konrad wkroczył do lasu.

Ogromne drzewa, wyższe niż sekwoje i grubsze niż baobab, porastały całą widoczną przestrzeń. Gałęzie skręcały się i załamywały pod nieprzewidywalnymi kątami, tworząc chaotyczne konstrukcje, które wydawały się naturalne, lecz jednocześnie zaplanowane przez coś, czego intencją było wysłać Konradowi głęboko wwiercający się w umysł sygnał ostrzegawczy. Nisko wiszące, ciemnoszare chmury pożerały korony gigantów. Tuż nad gruntem unosiła się biaława mgiełka. W ułożeniu jej strzępów, wirujących w powolnym tempie i odrywających się od mlecznej masy, także krył się jakiś zamysł.

Las nie znosił obecności ludzi.

Konrad odwrócił się. Droga powrotna nie istniała. Wciągnął do płuc lodowate powietrze. Ruszył przed siebie. Stawiał kroki z mozołem, jakby brodził w błocie lub jego nogi wciągała napęczniała od wody, napuchła warstwa mchu. Stukanie zmieniło się w miarowe uderzenia bębna, dochodzące z oddali, zniekształcone przez echo.

Towarzyszył mu inny dźwięk. Jakieś sprzężenie, molowe chrupnięcie, rezonujące, wprawiające w wibrację całą okolicę.

Konrad brnął dalej.

Drzewa rosły coraz bliżej siebie i miał wrażenie, że zaraz zmienią się w ścianę, której nie pokona. Dotknął pnia jednego z nich. Wzdrygnął się. Czarna żywica skleiła mu palce.

Szedł dalej, miał ochotę zasłonić uszy dłońmi, ale coś nie pozwoliło mu na to. Bose nogi grzęzły w gęstym podłożu. Zimno stawało się coraz bardziej dotkliwe, znieczuliło już ciało i sięgało pazurami do kości.

Nagle drzewa rozstąpiły się. Jego oczom ukazała się polana, wyglądającą jak lej po bombie.

W jej centrum coś czekało. Kula mroku, zastygłej czerni, ale oddychającej, głośno wtłaczającej powietrze w płuca i wypuszczającej je. Konrad wiedział, że nie należy się do tego zbliżać. Że jedynym ratunkiem jest bieg, choć przecież las nie pozwoliłby mu uciec. Mimo to postawił jeszcze kilka kroków naprzód. Ciemność zaczęła się poruszać. Rozrastać. Nabierać formy.

Samotny bęben uderzał coraz szybciej, coraz mocniej. Dudnił ogłuszająco. Dołączyły do niego wizgi, piski, wrzask deformowanego metalu. Piekielna maszyna. Basowy terkot sprawiał, że wnętrzności Konrada zaczęły się kotłować, wypadać z przynależnych im miejsc.

Demon ocknął się.

Wysoki, przeraźliwie wysoki, jak wszystko w tym lesie. Połyskujące czarne ciało, w którym gdzieniegdzie dało dostrzec się przebłyski czegoś srebrnego, przysłaniało tło, wypełniało pole widzenia Konrada. Z chudych, ale muskularnych łap – tam, gdzie człowiek miałby nadgarstki, wyrastały długie kolce. Twarz odcinała się od całości bielą, niezdrową i brudną. W wyszarpanych, wyżartych z niej fragmentach, które wypełniły się ciemną ropą, pływały białe punkciki oczu. Demon wysunął nabrzmiały jęzor. Odrzucił włosy – a może bardziej pióra chorego, liniejącego ptaszyska. Zimny wiatr natychmiast je potargał.

Zaskrzeczał.

Konrad ani drgnął.

Istota przyglądała się intruzowi, a jej wzrok przekazywał więcej niż słowa, niż dźwięki. Mówił, że człowieczek, który zabłądził w wiecznym lesie, jest niczym. Pustką zamkniętą w nieistotnej powłoce. Gnijącą, rozpadającą się powoli i boleśnie materią. Spojrzenie bestii opowiadało o prochach i popiołach.

Konrad zapadał się w jej ślepiach. Zatracił się.

Głowa demona znalazła się na wysokości oczu Konrada. Skrzeknął znowu, szyderczo. Potem wydał z siebie inny odgłos, pompując przez gardło ciemną substancję, którą splunął prosto w twarz stojącego przed nim człowieka.

Konrad stracił wzrok, równowagę, wreszcie przytomność. Kiedy runął do tyłu, sekundy później nie czuł już nic.

Ciemność zaczęła powoli ustępować.

Słyszał jeszcze skrzekliwe nawoływanie istoty.

Ocknął się na podłodze łazienki, przed szeroko otwartymi drzwiami. Dotarło do niego światło, a z nim ból rozchodzący się od tyłu głowy aż do skroni. Zamrugał. Otworzył usta. Zamknął je. Powietrze miało normalną temperaturę. Nie unosiła się w nim zastygająca wilgoć, kąsające bryłeczki lodu.

Zanim odważył się wstać, minęło sporo czasu.

Dotknął bolącego miejsca. Ucieszył się, że na dłoni nie ma śladu krwi. Stwierdził, że musiał wyrżnąć w kant brodzika, pewnie osunął się na kafelki, jego plecy prześliznęły się po nich na łazienkowym dywaniku.

Musiał, tak pochopnie musiał spojrzeć w lustro i to sprawiło, że już nie wrócił do bezpiecznego łóżka.

Plwocina demona nadal lepiła się do jego skóry.

Kilka przypominających syrop kropel na policzkach, wokół oczu i ust, na szyi. Czarna żywica wróciła z nim do rzeczywistości. Nie dawała się oderwać, kranowa woda usuwała ją opornie – jak najbardziej namacalną, toksyczną. Tak podejrzewał. Nie potrafił uwierzyć, że to jedynie dziwaczne koszmary, efekt zbłąkania umysłu, załamania. Teraz zyskał dowód, którego naprawdę, naprawdę nie chciał zyskać. Coś realnego?

W końcu domył twarz, ale to nie wystarczyło. Zimna, niewidoczna czerń towarzyszyła mu aż do świtu.

3.

Drugi tydzień września zalał Warszawę deszczem. W jego strugach kąpał się Pałac Kultury i wieżowce, niekończące się roboty drogowe i ciągnące w nieskończoność korki. Konrad niewiele sypiał, częściej w dzień niż w nocy. Poza tym uczciwie pracował. Po opłaceniu kolejnego miesiąca egzystencji w dwupokojowym mieszkanku z łazienką i kuchnią nie zostało mu za dużo na przeżycie, na szczęście człowiek, ten od źle zbudowanej strony, docenił jego pracę i zlecił przygotowanie kilku dodatkowych usprawnień. Konrad dodał do tego zbliżający się przelew od jednego z dalszych znajomych ze studiów, któremu pomagał ulepszyć witrynę klubu sztuk walki połączonego z fitness i siłownią, a mieszczącego się w jakiejś mieścinie pod Łodzią. Miał bolesną świadomość tego, że spodziewa się zawyżonego po znajomości wynagrodzenia, lecz przynajmniej mógł się łudzić, że dociągnie do października. Coraz częściej zabierał laptopa na spacery, pracując w kiepsko prosperujących kawiarniach czy barach pozbawionych ruchu za dnia.

Demona nie spotkał od czasu wizyty w lesie, ale we mgle brodził parę razy, szczęśliwie wracając przed najgorszym.

Nie znalazł rozwiązania jak sobie z tym poradzić. Bał się psychiatry bądź psychologa, bądź innego mózgogrzeba. Nie pomagała pesymistyczna autodiagnoza, wskazująca wyraźnie, że kwalifikował się do czubkowa. Do nawiedzeńców od zjawisk paranormalnych nigdy by się nie zwrócił. Jego zainteresowanie okultyzmem skończyło się na paru horrorach i dawnym, dziecinnym satanizmie, którym zresztą popisywał się bez większej pasji.

Starał się trzymać miejsc, w których nie do końca mógł pielęgnować samotność.

Nie pasowało mu to.

Wnioskował jednak, że skoro tłum tak bardzo go odstręcza, to i jego osobisty koszmar będzie stronił od ludzi.

Któregoś dnia z przerażeniem odkrył, że zaproszono go do facebookowej grupy absolwentów liceum, do którego uczęszczał, konkretnie dla jego rocznika. Na samym szczycie budowli z profilowych zdjęć zobaczył twarz Marty. Poniżej zdjęcia ludzi, którzy kiedyś nosili długie włosy i nie rozstawali się z glanami. W jego żołądku coś się poruszyło.

Zrezygnowany czekał na mróz.

Siedział przed komputerem kilka godzin, patrząc to na ścianę, to na najbliższe drzwi, ale nic po niego nie przyszło.

Nie był na tyle naiwny, żeby odetchnąć z ulgą.

Wrzesień uparł się, by zatopić wszystko. Konrad już nie wychodził z domu tak chętnie, a wiecznie czerwony nos i nadmiar chusteczek wyrzucanych bezmyślnie na podłogę wzbudził w nim lekką hipochondrię. Pojawiała się co roku jesienią i wygrywała z innymi odruchami.

Kontrolował stan konta. Nie przyznałby się nikomu jak bardzo wyczekuje na jakikolwiek wpływ.

Raz wyszedł w weekend z domu. W mieście zjawiła się koleżanka, która upierała się, aby utrzymywali ze sobą kontakt. W pubie stawiła się ze znajomymi. Robili dużo hałasu i przechwalali się różnymi głupotami. Towarzystwo nie wpływało pozytywnie na psychikę Konrada. Siedział przy stoliku, na tak zwanym wylocie, i z niepokojącą częstotliwością donosił sobie butelki piwa na miodzie. Po północy na chwilę złapał humor, porozmawiał trochę z barmanem, trochę ze sprawczynią wypadu na miasto. Zszedł do toalety, gdzie podziwiał naścienny kolaż wycinków przedstawiających celebrytów każdego sortu. Wrócił na górę, posłuchał kameralnego dubstepu szemrzącego w głośnikach, rozmów – tych obcych – przy stole. Wyszedł na papierosa, wsiadł w nocny autobus, wrócił do mieszkania. Był skołowany.

Przed odpłynięciem w sen, tym razem ułatwionym alkoholowymi procentami, użalał się chwilę nad sobą. Trochę zgorzkniale, ale nie dotarł do żałosności.

Poza tym jednym dysonansem, czającym się na niego permanentnie, żył standardowo. Bez rewelacji, bez emocji, bez pomysłu.

Taki spokój nie mógł trwać długo.

Jednego wieczoru, kiedy poczuł się wyjątkowo otumaniony śledzeniem nieistotnych głupot w Sieci, oczekując na jakiegokolwiek maila, postanowił na poważnie poszukać nowych idei na zarobek. Przemógł się i otworzył portale z ogłoszeniami o pracę. Odrzucił od razu firmy, o których słyszał, że nie traktują z szacunkiem pracowników i mają problemy z gratyfikacją. Tych było dołująco dużo, większość wrzucała po kilka nowych ogłoszeń na miesiąc, co pozwalało przynajmniej odkryć, gdzie dokonuje się podejrzana rotacja kadr. Zaczął wczytywać się w treść wybranych ofert. Jak zwykle lakoniczną. Jak zwykle abstrakcyjną. W najlepszym wypadku – zuniformizowane wymogi, o faktycznych wyzwaniach czekających potencjalnego pracownika kilka ogólników. Znał dobrze ten sport. Każdy, kto uprawiał go kilka miesięcy po zakończeniu edukacji, niechybnie nabawiał się wstrętu.

Zachował w zakładkach te ogłoszenia, które nakazywały, by przesłać list motywacyjny. Na później, a tak naprawdę na nigdy.

Podszedł do lodówki, aby sprawdzić, czy ostała się choćby puszka piwa.

Wtedy odezwał się telefon.

Zerwał się do biegu, podekscytowany. Ktoś w końcu zauważył, że oprócz maila przy swoim niby-portfolio zamieścił też numer komórki. Entuzjazm minął jednak prędko. Zorientował się, że o takiej porze w jakiejkolwiek sprawie dzwonią co najwyżej skończone gbury. Miał zignorować natrętną melodyjkę, pewien, że w takim razie to matka z niewiadomych przyczyn zapragnęła z nim porozmawiać. Ale spojrzał na wyświetlacz. Zobaczył kto go dręczy.

Marta.

Aż go zatkało. Odebrał.

– Waldecki? – Usłyszał męski głos, trochę wysoki, ale męski.

Konrad nie miał zielonego pojęcia, czemu nie słyszy Marty i kim jest pytający. Powinien coś wydukać, niemniej sytuacja tak go zaskoczyła, że zaniemówił.

– Waldecki? Słyszę, że sapiesz do słuchawki. Waldecki! No, Konrad, kurwa!

– Ha… Halo – wyrwała mu się z ust najgłupsza możliwa odpowiedź.

– Mówi Leopold Nowak – oznajmił mężczyzna. – Wiesz kim jestem?

Kolejna pauza sprawiła, że z komórki wypłynęło jeszcze parę wymamrotanych przekleństw. Konrad potrafił skupić się na jednym, najbardziej niedorzecznym detalu.

– Naprawdę masz na imię Leopold? – spytał. – Serio?

– Co ty, opóźniony jesteś? Jestem Leopold Nowak i jestem partnerem Marty Małek. – Tajemniczy rozmówca zaczął powoli cedzić sylaby. – Znasz Martę, prawda?

– Znam.

– To mam dla ciebie ciekawą informację. A dokładniej nieciekawą. Marta zniknęła. Rozumiesz?

Konrad poczuł się wyjątkowo słabo.

– Jak to? Zniknęła?

– Nie ma jej. Null. Zero Marty. Wyparowała. I wiesz co, mam wrażenie, że masz z tym coś wspólnego.

– Ja nic nie zrobiłem – zaprzeczył odruchowo. – Nawet się już nie znamy… Nie widujemy.

– Boże, kurwa, tobie mózg wlecze się na najniższym biegu? Widziałeś się z nią nie tak dawno, co nie wpłynęło na nią za dobrze, a teraz jej nie ma. Nie ma, rozumiesz?

– Tak. – Konrad wreszcie zebrał się w sobie.

– Musimy porozmawiać na żywo.

Leopold wybrał na miejsce spotkania małą knajpę w centrum, serwującą kuchnię indyjską. Po wkroczeniu do lokalu Konrad przekonał się, że charakter tego miejsca podkreślają przede wszystkim puszczane na naściennym telewizorze teledyski wycięte z bollywoodzkich produkcji. Hinduska śpiewała egzotycznym, zmanierowanym wokalem, do którego ciężko się z początku przyzwyczaić.

Barczysty mężczyzna w koszuli i krawacie, siedzący przy oknie, z dala od huczących głośników, pomachał Konradowi.

– Nowak. – Wyciągnął rękę zakończoną grubymi palcami. – Możesz spokojnie zostać przy Leo, wiem, że moje imię jest lekko przesrane.

– Konrad. – Padło bez dodatkowych instrukcji.

Leo zaserwował mu mocny uścisk na powitanie. Gdyby zechciał, mógłby spokojnie połamać człowiekowi wszystkie kości dłoni.

– Siadaj – zaprosił, zdejmując z drugiego krzesła torbę na laptopa. – Jesz coś?

– Dzięki, jakoś tak nie mam apetytu. Nie trawię specjalnie orientalnych przypraw.

– Pozwolisz, że ja zjem, nie? Nie miałem czasu wcześniej.

Konrad skinął głową.

Ubrana na czarno z dodatkiem koronek kelnerka postawiła przed Leo talerz. Znajdowała się na nim śmieszna ni to miska, ni garnuszek. Naczynie wypełniał intensywnie zielony sos, w którym pływały kawałki mięsa. Konrad wykorzystał chwilę i gdy jego nowy znajomy rzucił się na aromatyczne jedzenie, rozpoczął obserwację. Leo na pewno chodził na siłownię. Całkiem prawdopodobne, że i na solarium. Lub, co wydawało się straszniejszą opcją, nadużywał samoopalacza. Swoje przeżył, na oko miał ponad trzydzieści lat. Burzliwych, wywnioskował Konrad, co nie było trudne, zdradzała go duża blizna nad prawym okiem i druga, wychylająca się po boku spod potraktowanych szczodrze jakimś lśniącym specyfikiem włosów. Konrad nie miał sokolego wzroku, ale wyglądało na to, że w prawym uchu Leo nosił niedawno kolczyk, dziurka jeszcze nie zarosła całkowicie.

Krawat dobrał dobrze – lub dobrano mu – pasował do koszuli i spodni od marynarki. Na nadgarstku srebrzył się drogi zegarek. Nowy model Blackberry, spoczywający obok stojaka na serwetki, krzyczał do wszystkich, że jego właściciel to biznesmen jak się patrzy.

Leo przerwał wpychanie w siebie zielonej zawiesiny. To, że Konrad wodzi oczyma, zinterpretował jako zainteresowanie potrawą.

– Baranina w sosie szpinakowym. Z curry. Wyobraziłbyś sobie taką mieszankę? A mówię ci, czadzik.

– Nie wątpię. Może przejdziemy do rzeczy?

– Czekaj, już kończę. Jeść trzeba spokojnie, nerwica żołądka to nie przelewki, stres ma szkodliwy wpływ na zmysł smaku. Tak słyszałem.

Filozofii żywieniowej Leopolda przeczyło tempo, w jakim pochłaniał pożywienie. Konrad postanowił jednak, że nie czas na złośliwości.

Leo odłożył sztućce, wytarł usta serwetką, uśmiechnął się do kelnerki i poprosił o rachunek. Płacił kartą. Kredytową, nie żadną debetówką.

– Może wyjdziemy na papierosa? Palisz, mam nadzieję? – zapytał, chowając komórkę do kieszeni spodni. – Tej rozmowie przyda się dymek.

Konrad nie potrafił odmówić mu racji. Odnotował także, że facet jest wyjątkowo beztroski jak na kogoś, komu zaginęła właśnie kobieta.

4.

Przed Rotundą jak zwykle wyczekiwali ludzie. Miejscu spotkań nie szkodził deszcz – przy bankomatach roiło się od zadbanych studentek, ich hipsterskich koleżków, starych punkowców, podirytowanych biurw, korporacyjnych bufonów, dzieciaków w hiphopowych bluzach, gimnazjalistów z modnie przydługimi włosami. Jak się dobrze przypatrzyć, dało się tam znaleźć normalnego człowieka, choć to relatywnie rzadki widok w centrum Warszawy. Konrad nie zajmował się jednak otoczeniem. Przypalając trzeciego już papierosa, zastanawiał się, co właściwie powinien powiedzieć.

Leo dreptał w miejscu, z lanserską nabożnością wdychając dym z Djaruma Bliss.

– Spoko indonezyjskie ścierwo – napomknął, zanim rozpoczęli poważną rozmowę.

Konrad wypuścił z ust szarą chmurę, która na chwilę przysłoniła mu nieustający pęd na Marszałkowskiej. Spojrzał na chłopaka Marty z pewną pogardą, której nie zdołał, a tak naprawdę nie starał się ukryć.

– I koniecznie wyciągnąłeś mnie, zamiast iść z tym na policję? Nie widzę w tym logiki. Naturalnie policja wyciągnęłaby mnie na spytki, ale wiesz, nie ma powodu, żebyś samodzielnie się tym zajmował – odezwał się.

Leopold zmarszczył czoło, wykrzywiając przy tym usta.

– Nie sądzę, żeby sukom dobrze szło z takimi tematami – odparł.

– Co to, jakaś osiedlowa mądrość? – Konrad nie mógł wyjść z podziwu. Nie próbował się nawet domyślać, jak bardzo musiała zmienić się Marta, żeby żyć z takim typem.

– To trochę nie tak.

– Nie tak, to znaczy jak?

– Myślę, że suki by mnie spławiły, bo są ku temu powody – wyjaśnił Leo. Rzucił niedopałek w kałużę, czym wzbudził niesmak przechodzącej akurat obok elegantki w okularach z przesadnie grubymi oprawkami. – Nie chciałbym się wgłębiać, nie, ale z Martą to nam się nie układało. Od dłuższego czasu, a wasze spotkanie uruchomiło w niej jakąś tępą furię, chuj raczy wiedzieć, czemu.

– To akurat wiem… Nie wiedziałem, że długotrwałą.

Konrad nie dziwił się, że im nie szło. Ich jedyną cechą wspólną, jaką wykrył w oparciu o wiedzę własną, było zamiłowanie do przekleństw.

– Ja ją naprawdę kocham. – Leo popadł we łzawą tonację, co przy jego barwie głosu sprawiało taką przyjemność, jak dźwięk skrzypienia kredą o tablicę. – To słodka laska, nie leci na kasę, da się z nią pogadać, no wiesz, swój rozum ma. Kocham ją. Ale bywa trudna. Kłótnie z nią… Wolałbym tłuc się ze stadem kickbokserów.

– Aha. Zaczynam kumać dokąd zmierzasz.

– Policja zaczęłaby najpierw badać nasze stosunki. Jak mówiłbym prawdę, to zaraz stwierdziliby, że ona po prostu ode mnie uciekła. Zerknęliby w akta, zobaczyliby jeszcze, że raz, jak się naprawdę ostro poprztykaliśmy, jeden taki stary dupek-sąsiad wezwał radiowóz. Na pewno mają to odnotowane. Jakbym, kurwa, kłamał albo owijał w bawełnę, to oddalałbym się od celu, tak? Bo ja chcę wiedzieć co jest grane, szczerze.