Jan Ołdakowski

Mój Pan woła na mnie Pies

O psie Marszałka Piłsudskiego

współpraca: Katarzyna Ołdakowska

zilustrowała
Dorota Łoskot-Cichocka

Saga

Mój Pan woła na mnie Pies - O psie Marszałka Piłsudskiego

Copyright © 2018, 2019 Jan Ołdakowski i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128222

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

UWAGA!

Słowa zaznaczone gwiazdką *

zostały wyjaśnione w słowniczku

na końcu książki.

Rozdział I

Mój Pan woła na mnie Pies. Tak mam na imię. Jestem psem i mieszkam w wielkim domu z ogrodem. Ludzie mówią, że jestem wilczurem albo owczarkiem niemieckim. W naszym domu jestem jedynym psem, ale mieszka w nim wiele innych zwierząt i wielu ludzi.

Ci ludzie w większości są wojskowymi*. Noszą mundury, a niektórzy nawet mają nieprzyjemnie pachnące pistolety przy pasie. Siedzą oni w specjalnych pomieszczeniach, odbierają telefony i pilnują wejść do domu. Zawsze nam salutują*, kiedy przechodzimy obok nich z moim panem.

Nasz dom ludzie nazywają Belwederem*. Mieszkamy tu, bo mój pan jest najważniejszym człowiekiem w kraju. Jest Marszałkiem* i nazywa się Józef Piłsudski.

Moim zadaniem jest chronić ważne sprawy mojego pana. Beze mnie wszystko by się pogubiło.

Zanim zamieszkałem w Belwederze, zostałem wysłany na trzymiesięczne szkolenie, jak być detektywem. Przeszedłem specjalny policyjny kurs obrony i pilnowania dokumentów.

Mój pan ma w Belwederze gabinet*. Znajdują się tam bardzo ważne dokumenty, więc muszę pilnować tego miejsca, kiedy Marszałka akurat w nim nie ma. Gdy jakiś nieznany człowiek wejdzie do tego pomieszczenia, to nie mogę go wypuścić, aż któryś z żołnierzy przyjdzie i sprawdzi, co się dzieje. Głośno szczekam i pokazuję zęby, strasząc, że mocno ugryzę. Tego mnie nauczyli na kursie. Jeszcze nigdy nikogo nie ugryzłem, ale wiele osób udało mi się nastraszyć. To mój obowiązek.

Na szkoleniu w szkole policyjnej uczyli mnie wielu ciekawych rzeczy: jak rozpoznawać złych ludzi, jak znajdować schowane przedmioty, jak zachowuje się człowiek, który chce zrobić coś złego. Nie wszystko mi się tam podobało. Nie pozwalali mi na przykład biegać za kotem dyrektora szkoły, który prowokacyjnie* wygrzewał się tam codziennie na słońcu. Nie mogłem też szczekać na wiewiórki w parku.

Marszałek ma wiele zwierząt. Dostawał je na urodziny co roku. Niektóre z nich zostawały w Belwederze na dłużej, a większość jechała do dworku* Piłsudskiego w Sulejówku. Dworek nosi nazwę „Milusin”

Ze zwierząt, którym Marszałek pozwalał mieszkać w Belwederze, najbardziej nie lubiłem gąsiora. Zadzierał nosa i nie zwracał na mnie uwagi. W dodatku szarogęsił się* wszędzie, wchodził nawet do domu – miał tam swój wyłożony starym dywanem koszyk, w którym mieszkał i spał.