Copyright © Magdalena Trubowicz, 2019

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2019

Redaktor prowadzący: Szymon Langowski

Redakcja: Dorota Masłej

Korekta: Joanna Pawłowska

Skład i łamanie: Stanisław Tuchołka | panbook.pl

Projekt okładki i stron tytułowych: Magda Bloch

Zdjęcia na okładce:

© iko | Shutterstock

© randle mcmurphy | Shutterstock

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

eISBN 978-83-66278-82-0

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Dla Alicji Z. – wspaniałej od A do Z

„Przyjacielu, jeśli będzie ci dane żyć sto lat,

to ja chciałbym żyć sto lat minus jeden dzień,

abym nie musiał żyć ani jednego dnia bez ciebie”.

Alan Alexander Milne – Kubuś Puchatek

It’s not easy love,

but you’ve got friends you can trust,

Friends will be friends.

When you’re in need of love

they give you care and attention.

Friends will be friends.

When you’re through with life

and all hope is lost,

Hold out your hand

‘cause friends will be friends

right till the end.

Queen – Friends will be friends

Poniedziałek rano, wczesne lato, chwila po burzy. Ruchliwa ulica w centrum miasta. Alicja właśnie złożyła parasol, bo zza chmur nieśmiało wyglądało słońce. Właściwie zabrała go, by mieć coś do samoobrony. Letni deszcz mógł sobie na nią padać, nie mając zaś pozwolenia na broń, mogła posiłkować się tylko wspomnianym parasolem. Starym, babcinym, z bursztynową rączką i błyskotką na guziczku, ale solidnie wykonanym i chyba niezniszczalnym. To już trzecie mieszkanie, które szła zobaczyć w tym tygodniu.

Pierwsze było tak straszne, że chciała wyskoczyć przez okno. Gdyby tylko dało się rozbiec i zrobić to, nie dotykając oklejonej brudem ramy, nie zabierając ze sobą wiszących wkoło pajęczyn i zapominając, że to szóste piętro. Życie lubi zaskakiwać. Tak wielbiony przez nią Instagram, który dawał możliwość „małej” korekty zdjęć przed publikacją, teraz stał się jej przekleństwem. Znaleziony w rubryce ogłoszeń ekskluzywny apartament okazał się lichą kawalerką z toaletą na półpiętrze.

Drugie mieszkanie było w trochę lepszym stanie, tylko właściciel szukał raczej żony, tak pomyślała Alicja, a kompletnie nie był w jej typie. Niby pytał standardowo, ile wody zużywa, czy porządek trzyma, ale kiedy zapytał, czy nie będzie jej przeszkadzało jego chrapanie, nabrała podejrzeń. W końcu miała wynająć całe mieszkanie tylko dla siebie i wyraźnie mu to zaznaczyła kilka razy jeszcze podczas rozmowy telefonicznej. Zaczął się głupio tłumaczyć, że kupił jakąś posiadłość na wsi, ale chciałby czasami przyjechać do miasta odwiedzić znajomych i przenocować w owym mieszkaniu. Potem nagle wpadła jakaś Grażyna i okazało się, że zabrakło mu na flaszkę, więc bez jej wiedzy postanowił wynająć mieszkanie. Kobieta tak się wściekła, że zaczęła okładać cwaniaczka czym popadnie, w efekcie czego Alicja oberwała rykoszetem starym kapciem. Dlatego tym razem uzbroiła się w parasol – narzędzie bardzo niepozorne i niezwykle uniwersalne. Można na przykład wyskoczyć z okna i użyć go niczym spadochronu lub wsadzić go komuś w tyłek, jeśli będzie miał wobec niej złe zamiary. Ewentualnie przycedzić w dyńkę dla dezorientacji i nogi za pas! A przecież ona jest najlepszą kandydatką na lokatora. Nie ma zwierząt ani dzieci. Nie planuje mieć zwierząt ani dzieci. Żadnych zwierząt, żadnych dzieci, żadnych perspektyw na zwierzęta i dzieci. W końcu do tego trzeba być dorosłym, odpowiedzialnym i mieć powołanie. I samemu nie być już dzieckiem. Przystanęła przy witrynie cukierni i zapatrzyła się na wykładane przez ekspedientkę smakołyki. Eklerki, bezy, ptysie i ukochany sernik.

– Najpierw obowiązki, potem przyjemności – westchnęła do siebie i ruszyła dalej, oglądając się jeszcze dwa razy za siebie.

Jak dobrze jej pójdzie z mieszkaniem, wykupi całą ladę słodkości.

Spojrzała na zegarek i wyciągnęła z kieszeni słuchawki. Wetknęła je do uszu i włączyła nagranie z telefonu. „Salut. Je m’appelle Alicja. Salut. Je m’appelle Alicja. Salut. Je m’appelle Alicja”.

– Że ma pel Alicja – powtórzyła na głos i uśmiechnęła się do przechodzącego obok mężczyzny, który staksował ją wzrokiem z podziwem. – A niech to! To faktycznie działa! – Alicja aż pisnęła z zachwytu. Uniosła głowę do góry, wypięła dumnie pierś i obejrzała się, posyłając mężczyźnie buziaka – Że ma pel Alicja!

Kilka tygodni wcześniej jej przyjaciółka Iga – rasowa podrywaczka i dusza towarzystwa – nie mogąc już słuchać narzekań singielki, doradziła jej, by ta znalazła sobie jakieś osobliwe hobby, którym zaimponuje facetom. Ma być dziko, mądrze, zmysłowo, a jednocześnie ma wyglądać naturalnie. Przyjmując powyższe wytyczne Igi, siłownia odpadała już na starcie. Nie była oryginalnym hobby, a Alicja wcale nie wyglądała zmysłowo, sapiąc na bieżni. Siłownię doradziła jej Daga z pracy. Alicja myślała, że dziewczyna jest po jej stronie, ale jak widać – nikomu nie można ufać. Kolejnym pomysłem była piłka nożna. Ala grać nie umiała, ale kibicować każdy może. Wystarczyło trochę poczytać w sieci, rzucić kilka siarczystych komentarzy na temat sytuacji na boisku, obrazić umiejętności sędziego i każdy ma cię za znawcę. Gorzej, jak trafi taki znawca na tego prawdziwego, który zapędzi się w konwersacji tak głęboko, że musisz udawać nagle, że zapomniałaś wyłączyć żelazko, i uciec, by jakoś wybrnąć. Dlaczego nikt nie uprzedza, że na trybunach same mądrale siedzą? I dlaczego oni siedzą na trybunach, a nie biegają po murawie, skoro tak wszystko najlepiej wiedzą?

Szukanie osobliwego hobby wcale nie jest takie proste, chyba że ktoś jest bardzo zdeterminowany, żeby nie powiedzieć: zdesperowany. I tak właśnie, po wielu nieudanych próbach, Alicja wpadła na patent z lekcjami francuskiego. To było idealne. Nie od dziś wiadomo, że Paryż to stolica miłości. Miłości francuskiej nikomu tłumaczyć nie trzeba, a Alicja sprytnie powtarzała tylko jedno i to samo zdanie, po raz kolejny udając znawcę i licząc na łut szczęścia. Nacięła się tylko jeden raz, gdy trafiła na prawdziwego turystę z Francji, który chciał rozwinąć tę konwersację o jakieś zdania wielokrotnie złożone. Zrobiło się niezręcznie, a francuski przeszedł w łacinę.

Alicja co prawda chciała poznać jakiegoś faceta, ale żeby od razu wyjeżdżać do Francji? Zachęcona żywą reakcją otoczenia, namiętnie prowadziła swój francuski eksperyment, nie biorąc nawet pod uwagę tego, że prawdziwa nauka języka przyniosłaby więcej korzyści. Nagle w jej kieszeni rozdzwonił się telefon. Wyciągnęła słuchawkę z jednego ucha, spojrzała na wyświetlacz i wywróciła oczami. Jeszcze tego jej brakowało.

– No cześć, córeczko, a co ty się nic do matki nie odzywasz? – usłyszała zaraz po naciśnięciu zielonej słuchawki.

Matka Alicji – Tereska – dzwoniła do niej średnio raz na miesiąc albo i rzadziej i zawsze udawała wielce zatroskaną i zainteresowaną losem córki rodzicielkę. Najpierw próbowała wzbudzić w córce wyrzuty sumienia, że tak rzadko się widują, potem, nie czekając na jakąkolwiek reakcję, referowała najnowsze skandale rodzinne i osiedlowe newsy, by w końcu szybko się pożegnać, zagrażając za każdym razem, że dostanie zawału i umrze, a córka nawet nie będzie wiedziała, bo przecież nie dzwoni. Tym razem miało być inaczej, a to za sprawą mieszkania, którego właśnie, na wyraźne polecenie matki, Alicja pilnie poszukiwała.

– A ty, mamo, to masz w telefonie tylko połączenia przychodzące aktywne, że zadzwonić nie możesz częściej? – Alicja nie była w nastroju i żałowała, że odebrała telefon. Gdyby jednak tego nie uczyniła, mama z pewnością nasłałaby na nią pół rodziny i wyrzutów byłoby o wiele więcej. W tej chwili niechcący nacisnęła coś w telefonie i dało się słyszeć: „je m’appelle Alicja”.

– A co ty tam robisz? Nie jesteś sama? – zaniepokoiła się Tereska.

– Nie, mamo, to mój telefon. Uczę się francuskiego. Nie mam czasu, spieszę się na spotkanie. Co chciałaś? – Dziewczyna stanęła przed przejściem, modląc się o zielone światło. Jeśli spóźni się na oglądanie mieszkania, wynajmujący gotowi pomyśleć, że z opłatami też będzie się spóźniała.

– A po co ty się uczysz francuskiego? – drążyła matka.

– Poznałam uroczego prezesa francuskiej firmy i zaprosił mnie na kolację – walnęła Alicja.

– Tak, jasne, ty i prezes. Dobre sobie – zaśmiała się jej matka. Nie ma to jak wiara rodzica w możliwości dziecka.

– Dobra, napisałam sobie w CV, że znam język francuski, więc się uczę – próbowała dalej Ala.

– Kochanie, przecież ty jesteś kosmetyczką. W twoim zawodzie w ogóle nie jest potrzebny język obcy. Poza tym przecież znasz angielski. – Niby dzwoniła tak rzadko, a tyle o niej wiedziała.

– Mamo, to że mówię: ok, super czy hot-dog, wcale nie znaczy, że znam angielski. Nie zawracaj mi głowy, idę oglądać mieszkanie – zdenerwowała się dziewczyna.

Zielone włączyło się i mogła biec do celu.

– Mieszkanie? Jeszcze nie załatwiłaś tego mieszkania? Mówiłam ci, że wracam od babci za tydzień i ojciec ma się do tego czasu wyprowadzić. Nie pomieścicie się razem w tej naszej kawalerce. Musisz koniecznie coś znaleźć – zaczęła gderać jak nakręcona. Oczywiście Tereską kierowała jedynie troska o córkę, żadnych osobistych pobudek.

Alicja była jedynaczką. Odkąd tylko zaczęła świadomie odbierać świat, zewsząd słyszała, że kawalerka po babci będzie dla niej. Kiedy osiągnęła pełnoletniość, babcia wyprowadziła się do siostry na wieś, zostawiając wnuczce swoje cztery ściany. Dniami i nocami Alicja malowała, meblowała, szykowała swoje przytulne gniazdko, by ostatecznie zdać maturę, ukończyć wakacyjny kurs, zatrudnić się w znanym sieciowym gabinecie kosmetycznym i wyprowadzić od marudnej matki i wiecznie nieobecnego ojca. Niestraszne jej były płacenie rachunków, samotne noce czy zmienianie żarówki w piwnicy. U siebie mogła zachowywać się swobodnie, nie narażając się na bystre oko i pouczający komentarz kogokolwiek. Rodziców odwiedzała średnio raz na dwa miesiące, a kiedy przychodzili z rewizytą, zwykle udawała, że jej nie ma. Nawet u siebie można poczuć się źle, kiedy słyszy się, że stół jest za mały, dywan się strzępi, a kaktus zapewne nie był podlewany od tygodnia. Jej sielanka trwała dobre sześć lat. Tyle potrzebował jej ojciec, by znaleźć szczęście u boku innej kobiety, zostać wyrzuconym przez matkę, kopniętym w dupę przez kochankę i zmuszonym do zamieszkania w kawalerce po swojej mamie – czyli babci Alicji. Bo niby gdzie miałby mieszkać? On, w wieku sześćdziesięciu lat, miał szukać czegoś na wynajem? Przecież to ostatnie chwile jego życia. A kawalerka po babci, mimo że urządzona od nowa przez córkę, w dość krzykliwym stylu, wciąż jednak przywoływała w nim same miłe wspomnienia. Nie wymagała wkładu finansowego ani zbyt częstego sprzątania. Tego teraz Bogdan potrzebował. Taki pokrzywdzony przez los mężczyzna.

– Mamo, nie mogę wziąć pierwszego lepszego. Ty wiesz, że są jeszcze mieszkania, w których ubikacja mieści się na półpiętrze? – powiedziała zrozpaczona, szukając zrozumienia.

– Same plusy. Sprzątasz raz ty, raz sąsiad, i nie śmierdzi w domu. – Tereska sprzedałaby córce nawet dziurawe kalosze. Wszystko po to, by wrócić do domu, w którym nie będzie już nawet zapachu tego zdrajcy. – No widzisz, popełniliśmy z ojcem błąd. Wychowaliśmy rozpuszczoną jedynaczkę i teraz trzeba płacić – jęczała gorzko.

– Mamo, ja cię słyszę! Prędzej czy później znajdę to mieszkanie, nie martw się – wycedziła przez zęby Alicja.

Przyganiał kocioł garnkowi. Tereska też była jedynaczką. Alicję wychowywała głównie babcia, a gdy babcia już podupadła na zdrowiu, Ala przeniosła się do jej mieszkania. W końcu jej mama nie przywykła do odpowiedzialności za drugą osobę. Zawsze robiła dużo, dużo szumu i nic poza tym. A teraz zostanie sama, czy ona wie, na co się pisze?

– Ewka od sąsiadów to męża znalazła z wielką willą, z basenem, garażem – rozmarzyła się matka.

– Może Ewka szukała męża, to i znalazła, ja póki co szukam mieszkania. Może dziś mi się poszczęści – odbiła piłeczkę Ala.

Niby chciała jak najszybciej skończyć tę rozmowę, a jednak musiała postawić kropkę nad „i”. Porównywanie do innych było czymś, w czym Tereska nie miała sobie równych. Baczna obserwacja otoczenia, bycie na bieżąco w sprawach sąsiadów w promieniu kilometra i pełny nadzór nad życiem wszystkich domowników, by tylko być o krok dalej, wyżej, mieć lepiej niż inni. Na przykład taka sprawa z Bogdanem – ojcem Alicji. Niby prosta jak budowa cepa. Bogdan zdradził, Bogdan wypada. Nie w wersji Tereski. Oficjalnie taki przepych u nich panuje i nowoczesność w poglądach, że będą mieszkać teraz w dwóch mieszkaniach. Co by inaczej powiedziała Ewka od sąsiadów i sami sąsiedzi? Mieszkanie Alicji też się pewnie da jakoś wytłumaczyć, tylko niech ono się najpierw znajdzie. Najlepiej takie, by za dużo nie trzeba było ubarwiać w opisie.

– Może gdybyś nie rozstała się z Dawidem, to problem by się sam rozwiązał albo wcale by go nie było. – Tereska nie byłaby sobą, gdyby nie uderzyła w czuły punkt. Oczywiście tylko i wyłącznie z troski o córkę.

– O nie, nie będziemy do tego znowu wracać. Dawid mieszkał z mamą i był niedojrzały do związku. Nie rokował. Mamo, muszę kończyć. Zaraz się spóźnię i nie będę miała tego mieszkania. Obiecuję, że nie będę grymasić, choćby była tam pleśń, grzyb i nielegalnie przebywająca grupa imigrantów – sapnęła i rozłączyła się.

Spojrzała na zegarek i stwierdziła, że jeśli nie przyspieszy, na pewno się spóźni. Stanęła przy krawężniku i już miała wskoczyć na ulicę, gdy nagle przed jej nosem, wjeżdżając z impetem w kałużę, przejechał stary opel, który sprawił, że wielka fala deszczówki przykryła dziewczynę niemal od stóp po czubek głowy. Życie ocalało, ale mokre ubrania nadawały się tylko do wymiany.

– What the fuck! – zaklęła Alka, otrzepując się z zimnej wody i posyłając pełne oburzenia spojrzenie w stronę odjeżdżającego auta.

Jej włosy posklejały się w grube, mokre strąki, koszulka natychmiast przykleiła się do ciała, eksponując koronkowy biustonosz, a spodnie wyglądały tak, jakby nie zdążyła do łazienki. Alka wrzeszczała z wściekłości. Przechodzący obok mężczyzna zatrzymał się, wyciągnął z kieszeni materiałową chusteczkę i podał jej bez słowa. I co ona niby miała zrobić z tą chusteczką? Pomachać w geście poddania się? Kątem oka dostrzegła, że samochód zatrzymał się kilka metrów od niej, bo przy przejściu zapaliło się czerwone światło. Dziewczyna zmarszczyła czoło, podwinęła rękawy i ruszyła w jego stronę.

– Hej, ty, oblałeś mnie wodą z kałuży! – powiedziała, gdy zapukała w okno, a kierowca, nieświadomy niebezpieczeństwa, opuścił szybkę. – Jestem cała mokra! – wrzasnęła.

– Sorry, ale nie przechodzi się w niedozwolonym miejscu. Co ty jesteś, krowa na pastwisku? – Mięśniak za kierownicą uśmiechnął się na widok jej ociekających deszczówką kosmyków włosów.

– Spieszyłam się na spotkanie – jęknęła dziewczyna.

Teraz już nic nie miało znaczenia. Dotrze po czasie i jeszcze w dodatku brudna. Spóźnialska fleja to nie za dobre intro. Musiałaby się wrócić do pierwszego najemcy, z kiblem na półpiętrze, by mieć jakiekolwiek szanse.

– Jeśli to było spotkanie na pobliskim cmentarzu, to jesteś w pełni usprawiedliwiona. – Chłopak wyszczerzył rząd białych zębów.

Był umięśniony niczym jakiś komandos, ale twarz, mimo głupich docinków, miał pocieszną, łobuzerską i łagodną. Na sobie miał bojówki moro i podkoszulek w kolorze ziemi, który wspaniale komponował się z jego brzoskwiniową cerą i orzechowymi oczami. Nie był typem lalusia, ale widać było, że o siebie dba. Taki zdrowy okaz samca.

– A ty nie słyszałeś o zasadzie uprzywilejowania? – Alicja nadal zgrywała groźną. Wina leżała ewidentnie po jej stronie, ale trzeba było wyjść przecież z twarzą.

– Jesteś z policji? Pogotowia? Pieszej straży pożarnej? Masz w kieszeni węża? A może coś grubszego? CBŚ? BOR? Jeśli nie, to ja reprezentuję AZABC. – Chłopak spojrzał na nią podejrzliwie.

– AZABC? – Popatrzyła na niego pytająco.

– Albo zdążysz, albo cię przejadę… – zaśmiał się.

– To powinno być AZACP – przeliterowała. – Zielone masz – prychnęła i odsunęła się od okna.

– Wsiadaj, podwiozę cię do domu. Przecież nie będziesz szła taka mokra – zaproponował, zerkając w lusterko na kierowcę za nim, który zaczynał się już niecierpliwić.

– Obejdzie się. – Machnęła ręką.

– Wsiadaj, nie marudź. Nic ci przecież nie zrobię – nalegał.

Alicja rozejrzała się dookoła. Ludzi na ulicy było coraz więcej, a ona nie wyglądała jak miss mokrego podkoszulka, tylko jak zawodnik runmageddonu, który zgubił drogę. Chwyciła klamkę i zawahała się chwilę, widząc jasną tapicerkę auta. Po chwili wsiadła, uśmiechając się szyderczo pod nosem. Faceci zwykle mają fioła na punkcie swoich aut, a to będzie wymagało prania w wysokiej temperaturze, by pozbyć się tych plam z błota. Nie była mściwa, ale okazja jakby sama się nadarzyła. Jechali przez chwilę w milczeniu, pokonując kolejne przecznice, kiedy Alicja zorientowała się, że kompletnie oddalają się od miejsca jej zamieszkania.

– Jak chcesz mnie odwieźć do domu, skoro po pierwsze, nie zapytałeś mnie o adres, a po drugie, jedziesz w zupełnie przeciwną stronę? – wypaliła po chwili, nieco się niepokojąc.

Ta niespodziewana zimna kąpiel chyba bardzo jej zaszkodziła. Jak mogła wsiąść do auta z zupełnie obcym mężczyzną, który przed chwilą przecież o mało nie pozbawił jej życia?

– Wcale nie mówiłem, że odwiozę cię do TWOJEGO domu – zarechotał chłopak. – Nie bój żaby, mieszkam na końcu tej ulicy. Mam w domu jakieś podkoszulki siostry. Umyjesz się, przebierzesz, może wypijemy kawę na przeprosiny? – Znów wyszczerzył do niej zęby.

– Sorry, ale chyba mnie z kimś pomyliłeś. Ja nie jestem taka – powiedziała oschle, akcentując ostatnie słowo.

– Jaka? – Zaśmiał się. – Nie wsiadasz do auta obcego faceta czy nie jedziesz z nim do jego domu? Wszystkie tak mówią. Śmiało ulegają końskim zalotom, a potem się wypierają, że to tylko ten jeden jedyny raz.

– Przez to błoto chyba straciłam na chwilę swój instynkt samozachowawczy – sapnęła pod nosem.

– A ja to podstępnie wykorzystałem. – Zaśmiał się szyderczo. – Jak zwał, tak zwał.

Spojrzała na niego z lekkim przerażeniem, by po chwili przypomnieć sobie, że według opowiadań mamy Ewka od sąsiadów znalazła męża, a ona nie ma ani męża, ani mieszkania. Może jednak los sam postanowił spłatać jej figla? W końcu facetowi, mimo tego nieszczęśliwego wypadku, całkiem dobrze z oczu patrzyło. Pomrukiwał po drodze w rytm piosenki z radia, odwracał się do niej i uśmiechał raz po raz. Czyżby aż tak się maskował?

Po chwili wspinali się na ostatnie piętro zabytkowej kamienicy. Nie wyglądało to pewnie jak willa faceta Ewki, ale kibla na półpiętrze też Alicja nie zlokalizowała. Ogólnie klatka schodowa była czysta, zadbana i oświetlona, chociaż z pewnością pamiętała czasy dzieciństwa jej dziadków. Albo nawet dziadków ich dziadków. Na górze chłopak wyciągnął pokaźny pęk kluczy i przewinął go, szukając właściwego. Spojrzał w międzyczasie litościwie na Alicję, zastanawiając się pewnie, czy nie będzie musiał zaraz udzielać jej pierwszej pomocy. On się nawet nie zasapał, nawet nie spocił. Ona dyszała niczym lokomotywa. Pierwsze piętro, trzydzieści siedem schodów. To prawie tyle samo, ile w mieszkaniu numer jeden, tylko tamto znajdowało się na szóstym piętrze, a w bloku była winda. Nieczynna, ale była. Tu windy nie było, za to schody strome i wysokie. I na co jej to było? Po cholerę wsiadała do tego auta?

Kiedy weszli do środka, wcale nie było lepiej. Mieszkanie wyglądało jak muzeum PRL-u, chociaż ładnie pachniało czystością i zdrowym obiadem. Meblościanka, taka sama jak ta, za którą jej ojciec stał w osiemdziesiątym piątym cztery godziny najpierw w urzędzie miasta po przydział, a potem trzy dni w meblowym po odbiór. Spalił ją potem jeden menel, który zimę postanowił przekoczować w ich altanie na działce, kiedy w salonie rodziców zagościła IKEA, a meblościanka poszła w odstawkę. Tata opowiadał, że produkowali ją w Jarocinie. Tym samym, w którym odbywał się coroczny Festiwal Muzyków Rockowych.

Zestaw wypoczynkowy typu uszak, zakupiony raczej nie w peweksie, wizualnie w całkiem dobrym stanie. Zresztą ten u rodziców też jeszcze niczego sobie, nie to co dzisiejsze truchło. Trzy lata gwarancji, trzy i pół żywotności. Telewizor, nie pogadasz, już nowa generacja, kineskop widoczny, ale nie trzy razy większy od samego ekranu. W rogu mała nadzieja cywilizacji – biurko, laptop i dwa małe głośniki. W salonie okno wybite do kuchni i lada marmurowa, albo to tylko taka okleina marmuropodobna. Ściany obite boazerią jak w góralskiej chacie. Jedna zapałka i po zawodach. Alicja stanęła z rozdziawioną gębą, a napotkawszy wzrok gospodarza, uśmiechnęła się i wydukała:

– Ładna…

Kurde, co tu pochwalić? – pomyślała, rozglądając się panicznie dookoła.

– Tak, wiem. – Chłopak zaśmiał się. – Łazienka jest po prawej. Ręczniki są w szafce koło wanny. A na sznurku z praniem powinna być jakaś koszulka Ilony, mojej kuzynki. Bierz, co chcesz.

– Ta kuzynka nie będzie miała nic przeciwko, że rozdajesz jej ubrania? Ja bym się wściekła – parsknęła pod nosem.

– Ilona tu nie mieszka. Przyjeżdża czasem na nocleg z kapitanem i zapewniam cię, że ma tyle łachów, że sama pewnie nie pamięta, co ma, a czego nie. – Machnął lekceważąco ręką. – Kawę?

– Z kapitanem? – zaciekawiła się Alicja.

Brzmiało co najmniej jak biznesmen Ewki. Może skoro mogła mieć koszulkę Ilony, to i kapitana mogłaby sobie, ot tak, pożyczyć?

– Jest stewardessą. Nocuje tu dwa, góra trzy razy w miesiącu, jak akurat ma trasę. A kapitan? – Chłopak zamyślił się. – Za każdym razem jest to z pewnością jakiś kapitan – dodał, ponownie szczerząc zęby.

Alicja pomyślała, że na odchodne zapyta go o jego dentystę. Zęby miał równe, białe i prezentował je z pełną świadomością, że są jego wielkim atutem. Mimo że samo szczerzenie się wyglądało komicznie i nienaturalnie. Tak jakby zjadł cytrynę, ale chciał zgrywać bohatera, lub miał krewnych na Dalekim Wschodzie.

Weszła do łazienki, mrużąc oczy i marząc, żeby to pomieszczenie nie było tak stylowo odstraszające jak pozostałe. Na szczęście łazienka była chyba świeżo po remoncie, w zupełnie innym, nowoczesnym designie. Białe, duże kafle ze srebrnymi zdobieniami, narożna wanna z obudową prysznicową, dwie prostokątne umywalki jak z folderu o aranżacji wnętrz. Pozaglądała do szafek. Zlokalizowała ręczniki i koszulki rzeczonej Ilony. Dziewczyna miała dobry gust i na szczęście nosiła ten sam rozmiar co Ala. Wskoczyła pod prysznic. Nie było damskich kosmetyków, więc umyła się samą wodą. Jeszcze w drodze powrotnej będą się za nią baby oglądać, jak się wyperfumuje jego kosmetykami. Umyła włosy, zawinęła w ręcznik i wyszła do salonu.

– Ej, bo wiem już, jaką bieliznę nosisz, jakich gumek używasz, a wciąż nie wiem, jak masz na imię. Alicja… – Wyciągnęła rękę w stronę chłopaka, a ten podał jej kubek z kawą. – Ładna łazienka. – Uśmiechnęła się szczerze.

– Zaskakująca, co? – Pokiwał ze śmiechem głową. – Tu też planuję remont. A rzeczy w łazience są mojego byłego współlokatora. Ma je dzisiaj odebrać. Ja swoje trzymam w szufladzie przy łóżku. – Znów się wyszczerzył. – Jestem Cypisek.

– O matko, ktoś tu lubi dobre ciasta. – Popatrzyła na niego z zachwytem.

– Ciasto to piegusek, Cypisek to syn Rumcajsa – wyjaśnił chłopak.

– Postać z bajki? I dziewczyny na to lecą? – Skrzywiła się, chociaż zaintrygował ją do granic możliwości.

– No wiesz, Rumcajs to był drwal, a teraz taka moda… – Zamyślił się Cypisek.

– A niech mnie! – Przyklasnęła mu Ala. – A twój ojciec to jakiś Nostradamus?

– Nie, mój ojciec to Rumcajs. – Uśmiechnął się łobuzersko.

– A matka to Hanka? – zgadywała Ala.

– Halina – poprawił ją.

– Prawie w punkt. – Pokiwała głową. – Ej, ale zobacz, mamy coś wspólnego. Ja też mam imię postaci z bajki. Alicja w Krainie Czarów. – Ucieszyła się dziewczyna.

– Ale tak bez polotu jednak – skomentował kwaśno. – To co to za spotkanie było, na które tak biegłaś? Przypuszczam, że jednak nie spieszyło ci się na cmentarz. Mam nadzieję. – Wywrócił oczami.

– Szukam mieszkania do wynajęcia. Dotychczas mieszkałam w kawalerce po babci, ale moja matka wyrzuciła ojca na bruk i ten nie ma się gdzie podziać, więc wymyślił, że zamieszka w kawalerce po babci, znaczy po jego mamie. – Wzruszyła ramionami.

– I wyrzuci z niej ciebie? – Popatrzył na nią zdziwiony. – Sorry, ale nie wyglądasz na patola.

– Dzięki – zaśmiała się. – Moi rodzice są po prostu nadopiekuńczy – wyjaśniła, a widząc konsternację na jego twarzy, dodała szybko: – Nie pytaj, długa historia.

– A ty nie możesz wrócić do matki? – Zaciekawił się. – Skoro ojciec zwolni tam miejsce…

– Ja? Do mojej matki? Nigdy! – Alicją aż wstrząsnęły dreszcze. – Nie mieszkam z nią, odkąd skończyłam osiemnaście lat. Trudno byłoby znów przywyknąć do jej marudzenia i wtrącania się we wszystko. Przez telefon to jeszcze można ogarnąć, ale pod jednym dachem? Nigdy. Zresztą przerobili z ojcem mój pokój na jadalnię, musiałabym spać z nią w jednym łóżku.

– Kochająca rodzina. – Zaśmiał się Cypisek.

– A Ty? Mieszkasz tu sam? – Zaciekawiła się Ala.

– Ja jestem słoikiem. – Uśmiechnął się dumnie.

– Co?

– Słoikiem – powtórzył. – Tak się mówi o ludziach, którzy przenoszą się z innego miasta i wożą potem słoiki z jedzeniem od mamy. Chociaż nie, ja nie wożę słoików. To bez sensu. – Pokiwał głową. – Pochodzę z małej wsi osiemdziesiąt kilometrów stąd. Przeniosłem się tu w czasach szkoły i tak już zostałem. To mieszkanie jest prawie moje – zaśmiał się.

– Prawie? – Spojrzała na niego podejrzliwie.

– Jeszcze dwadzieścia pięć lat kredytu i będzie całkiem moje. Kupiłem je podczas licytacji komorniczej. Nie wiem, czy jesteś sobie w stanie to wyobrazić, ale wyglądało sto razy gorzej. Te meble to taka zbieranina. Meblościanka od wujka Włodka, kanapa od cioci Bogusi, pralka od babci Kunegundy i tak dalej. Są tu dwie sypialnie, salon, łazienkę już widziałaś. Przez balkon wychodzi się na dach, tam robimy imprezy – wyjaśnił.

– Robicie imprezy na dachu? Kto? – Zaciekawiła się.

To miejsce coraz bardziej jej się podobało. Czyste, zadbane, może niezbyt stylowe, ale nawet miało pewien urok. Stara kamienica, pewnie opłaty niezbyt wysokie. A i od murów latem nie grzeje zapewne tak bardzo.

– Ja, mój były współlokator, który już imprezy tu nie zrobi, i para mieszkająca w bramie obok. Teoretycznie ich mieszkanie jest za ścianą, ale by się tam dostać, trzeba wyjść z kamienicy i wejść drugą bramą. Albo wyjść na balkon, na dach i z dachu drabinką na ich balkon. Znamy się trzy lata. Fajni ludzie. – Chłopak się rozmarzył.

– A ten współlokator to coś przeskrobał? – zapytała, chcąc przekonać się, że nie trzeba tu na przykład wodą z ubikacji podlewać kwiatków czy gasić światła po dwudziestej.

– Dawid? Dziwny jakiś. Niby taki cipciuś, a jednak co chwila jakaś dziewczyna. Powiedzmy, że wystąpiła między nami niezgodność charakterów. Nawet nie chce mi się o tym gadać. – Cypisek rozżalił się. – Pół roku to nie tak dużo, by się z kimś aż tak zżyć, a jednak trochę szkoda. Człowiek już wie, gdzie nie kłaść skarpetek i kiedy mleko dokupić.

– Dawid? Powiedziałeś Dawid? – Alicja zrobiła wielkie oczy. – I te gumki w łazience to jego? – Zaciekawiła się.

– Yyy, no tak. O co ci chodzi? – Cypisek skrzywił się. – Przecież mówiłem, że swoje trzymam przy łóżku. – Wyszczerzył się.

– O to, że jeśli to ten sam Dawid, o którym myślę, a z opisu jakby pasuje, to generalnie ze swoją dziewczyną gumek nie używał, więc po co mu one były? – wycedziła przez zęby.

W tej chwili w zamku zachrobotał klucz.

– Zaraz się przekonamy, to on. – Cypisek podniósł się z miejsca i ruszył do drzwi.

Alicja zerwała się z kanapy i zaczęła panicznie biegać po mieszkaniu.

– Schowaj mnie gdzieś! – jęknęła.

– Co?

– Schowaj mnie, on nie może mnie tu zobaczyć! – Wbiegła do łazienki, by po chwili z niej wybiec. Nie może się tu schować, przecież on wejdzie po swoje majtki i gumki!

– Nic nie rozumiem. – Cypisek zdenerwował się, przekręcając w pośpiechu zamek, w którym przed chwilą brzęczał klucz.

– Stary, co ty się wygłupiasz? – Usłyszał za drzwiami.

– Boże, to na pewno on, poznaję ten głos – jęknęła Alicja. – To mój były. Nie może mnie tu zobaczyć.

– Ale dlaczego? Jak były, to były. – Cypisek stał bezradnie, nie wiedząc, co robić.

– Powiedziałam mu, że musimy się rozstać, bo wyjeżdżam na misję. – Alicja zawstydziła się.

– Ty, na misję? – Cypisek aż się zapowietrzył ze śmiechu. – I on w to uwierzył?

– Skoro nosił gumki, a ze mną ich nie używał, to też mu było na rękę to rozstanie chyba, nie? – Popatrzyła na niego wymownie. – Teraz wszystko zaczyna mi się układać.

– No to w czym problem? – Cypisek miotał się między dziewczyną a drzwiami, do których dobijał się jego współlokator.

– W tym, że to moje musi być na wierzchu, schowaj mnie, na litość boską – syknęła wściekle.

– Właź do mojej sypialni, tylko żadnych komentarzy. – Pogroził jej palcem i wepchnął ją za drzwi.

Wbiegła do pomieszczenia i od razu zaplątała się w jakieś zwisające z sufitu liny. Rozejrzała się, rejestrując dookoła niezliczone ilości wiszących mocnych pasów.

– Co do licha? – jęknęła trochę przerażona. – Fan pana Greya czy Spiderman?

W tej chwili usłyszała w przedpokoju rozmowę Cypiska z Dawidem. Podeszła do drzwi, by usłyszeć każde słowo.

– Nie tak się umawialiśmy. Przychodzę po moje rzeczy, a ty mi zamykasz drzwi? – Dawid zdenerwował się. – Obiecałeś, że załatwimy to na spokojnie.

– Zabieraj swoje graty, oddaj klucze i wyjazd, bo mój spokój jest tylko chwilowy – syknął Cypisek.

Alicja rozdziawiła ze zdumienia gębę. Ten dialog nie brzmiał jak pożegnanie dwóch kumpli, których drogi w sposób naturalny się rozchodzą.

– Ktoś jest u ciebie? – Usłyszała pytanie Dawida i z niewiadomych powodów wciągnęła brzuch, jakby to miało sprawić że stanie się niewidzialna. – Czyje to buty?

Cholera! Zostawiła przy wejściu buty. Faktycznie zabytkowe perskie dywany nie zniosłyby śladów jej obłoconych adidasów. Niech to szlag!

– Ilona je tu zostawiła – powiedział nieco nerwowo Cypisek.

– Na środku przejścia? I ty, taki czyścioch, pozwalasz, by tu tak leżały? Coś kręcisz? – Dawid nie dał wiary.

– Nie jestem sam, dobra? Chyba nie muszę ci się tłumaczyć – ryknął Cypisek.

– Takie podobne do butów mojej dziewczyny. – Dawid zawahał się, a Alicja aż kucnęła, opierając się o drzwi.

Ciekawe, że nie pamiętał, kiedy ma urodziny, ale dokładnie wiedział, jakie buty nosi. Znawca kobiet, psia mać!

– No? Której? Której? – zaśmiał się Cypisek.

– Moniki – powiedział z przekonaniem Dawid. – Alka nie miała tak dobrego gustu, a Barbara nie chodzi w sportowych butach.

– Co? – wyrwało się Alce.

– Kto to powiedział? – zaciekawił się Dawid, wytężając słuch.

– Co kto powiedział? – Gospodarz udawał, że nic nie słyszy.

– Wyraźnie słyszałem damski głos. – Dawid rozejrzał się po salonie.

– Może to twoje wyrzuty sumienia – zaśmiał się Cypisek. – No wiesz, pani Robinsson i dwie laski na boku, można się pogubić. – Szydził z kolegi.

Mężczyźni przeszli w kierunku łazienki i Alicja słyszała tylko urywane strzępki rozmowy. Była wściekła do granic możliwości. Rzuciła Dawida, bo myślała, że nie jest gotowy na większe zobowiązania, a tymczasem on prowadził jakiś harem. Dziewczyna wychyliła głowę z pokoju, a nie widząc chłopaków, podbiegła do stojących przy drzwiach butów, złapała je pod pachę i już chciała biec z powrotem, gdy zahaczyła nogą o brzeg dywanu i runęła jak długa, jęcząc z bólu.

– Co to było? – wyrwało się Cypiskowi.

Dawid wyszedł z łazienki, rozejrzał się po salonie i zlokalizował wystające zza kanapy łydki. Podszedł bliżej i aż się zapowietrzył.

– Alicja?

– Alicja, Alicja. A kogo się spodziewałeś? Moniki? Barbary? A może jeszcze innej dziuni, co? Ty zdrajco, ty. Kretynie ty! Babiarzu pieprzony! – Dziewczyna zaczęła okładać go pięściami.

Cypisek stał w bezpiecznej odległości i ani myślał ratować kolegę.

– Uspokój się, wariatko. Przecież to ty mnie rzuciłaś. – Dawid osłaniał się rękami przed ciosami, próbując się ratować.

– Rzuciłam, rzuciłam. Gdybym wiedziała, że mnie zdradzasz, rzuciłabym cię z mostu chyba! – wydarła się Alka.

– Mówiłaś, że wyjeżdżasz. Miałem pożegnać cię na peronie, zapewniając, że będę na ciebie czekał? Tego kwiatu to pół światu. – Odsuwał ją od siebie, pocąc się i dysząc.

– A ty mówiłeś, że masz uczulenie na lateks – warknęła.

– Ups… – zachichotał z boku Cypisek.

– A ty co się gapisz? To jakby sprawy prywatne – rzucił Dawid.

– Ale jakby w moim domu – zripostował chłopak.

– Mówiłeś, że mieszkasz z mamą – drążyła dalej dziewczyna.

– No bo mieszka. Z Barbarą, mamą mojego wspólnika, Krzyśka. – Cypisek posłał koledze oburzone spojrzenie. – Zakichany Tulipan! Zabieraj swoje rzeczy i wynoś się, bo mój spokój właśnie się skończył. – Podciągnął rękawy i zaczął zbliżać się w stronę chłopaka.

Ten, jak na zawołanie, ostatkiem sił wyswobodził się z „objęć” dziewczyny i uciekł, gubiąc po drodze parę majtek.

– Masz, zostawił ci na pamiątkę. Możesz zrobić laleczkę voodoo – zaśmiał się Cypisek, podając Alicji bieliznę.

– Nie odzywaj się do mnie. Wszyscy jesteście popieprzeni. Jeden zdrajca, drugi perwers – syknęła.

– To nie to, co myślisz – zaprotestował stanowczo Cypisek, wiedząc, do czego pije dziewczyna. – Poza tym uprzedzałem i prosiłem o niekomentowanie.

– Serio? Na policję cię zgłoszę. – Alicja podniosła się i ruszyła w stronę drzwi.

– Zaczekaj! – zawołał. – To są liny do bungee fitness. Oddałem do pralni, pozwijały się na mokro i je prostuję w sypialni – wyjaśnił szybko.

– W życiu nie słyszałam większej bzdury. – Alicja popukała się w czoło.

– To jeszcze mało słyszałaś – parsknął. – Mogę ci opowiedzieć więcej, jeśli zostaniesz na kawę, która już jakby wystygła.

– Nie mam czasu. Muszę szukać mieszkania. Zresztą nie będę zadawała się z kolegami moich byłych. – Pokiwała z niezadowoleniem głową, w głębi duszy marząc, by ten dzień skończył się jak najszybciej albo – co lepsze – by okazało się, że to wszystko sen, z którego nagle się budzi.

Stanęła i zaczęła szczypać się po rękach.

– To nic nie da. To się zdarzyło naprawdę. – Cypisek wzruszył ramionami. – A ten pan, który posuwa matkę mojego najlepszego przyjaciela, nie jest moim kolegą. I w łazience zostawił też koszulkę. Razem z majtkami to już pół laleczki voodoo. Co ty na to? – zaproponował spokojnie.

– Nie mogę. Muszę szukać mieszkania. – Upierała się.

– A jak zajrzysz za te drugie drzwi, to zrozumiesz, dlaczego nigdy nie zaprosił cię do domu – przekonywał dalej Cypisek.

Miał przy tym tak intrygującą minę, że Alicja wprost nie mogła się oprzeć. Minęła kanapę, fotel, przeszła koło biurka i pchnęła stare, zielone drzwi. Te otwarły się, a ona ryknęła dzikim śmiechem. Druga sypialnia tego domu, która – jak wynikało ze słów Cypiska – była pokojem Dawida, urządzona była w całości na różowo, ze wszystkimi niezbędnymi babskimi gadżetami. Była tam fuksjowa jedwabna narzuta i lampka z obdrapanym kucykiem Pony, który pamiętał zapewne półki pierwszego w Polsce pewexu. Zasłony też były różowe, a na drzwiach od wewnątrz wisiał różowy szlafrok.

– To Ilony, bez przesady. – Cypisek uprzedził jej pytanie. – To co powiesz?

– Przez pierwsze trzy miesiące będę płaciła trzydzieści procent rachunków. Za resztę kasy muszę w trybie pilnym przeprowadzić tu remont. – Skrzywiła się ponownie, zaglądając do pokoju, który właśnie stawał się jej nowym domem.

– Zgoda! – Uśmiechnął się Cypisek. – Teraz kawa i kilka zdań o zasadach.

Ciąg dalszy w wersji pełnej