Ane-Marie Kjeldberg

Letnicy 1: Historia Solbjørg

Lust

Letnicy 1: Historia Solbjørg
przełożył
Stefan Nord
tutuł oryginał
Sommerfolket 1: Solbjørgs fortælling
Copyright © 2017, 2019 Ane-Marie Kjeldberg i LUST
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726153880

1. Wydanie w formie e-booka, 2019
Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Lato 1968

Solbjørg założyła nowe białe majtki Assani i tak samo nową turkusową, nylonową piżamę. Piżama była lekka jak pajęczyna i opadała, muskając jej małe piersi i wąskie biodra. Krótkie, faliste rękawki nieco zakrywały jej silne barki. Przeglądała się w lustrze. Bez wątpienia miała sylwetkę baleriny. Spryskała kilka razy strategiczne miejsca perfumami Blue Grass Elisabeth Arden. Ulf podarował jej te perfumy w maju, kiedy miała ostatni występ.

Ulf był już w łóżku. Leżał, czytając Dzieje duszy katolickiej zakonnicy Teresy z Lisieux. Solbjørg położyła się obok niego w podwójnym łóżku, wydając z siebie westchnięcie. Tego wieczora przyjechali do ich domku letniskowego. Cieszyła się na urlop, który zapowiadał początek nowego rozdziału w ich życiu. Ulf spojrzał na nią i uśmiechnął się. Po chwili przewrócił stronę i wrócił do lektury. Wsunęła rękę pod jego kołdrę, włożyła dłoń w przestrzeń między guzikami jego góry od piżamy i pogłaskała gładką klatkę piersiową. Ulf zamknął książkę, odłożył ją na stolik nocny, po czym zdjął okulary i zgasił lampkę.

– Jestem okopnie zmęczony. – Pocałował ją w czoło. – Dobranoc, koleżanko – powiedział i odwrócił się na bok. Solbjørg patrzyła na zarys jego pleców na tle jasnej nocnej poświaty przebijającej zza białej firanki.

Rankiem powietrze było rześkie i pachniało mokrym piaskiem, a na plaży leżały duże, jasne połacie naniesionej ikry, wokół których przypływ utworzył szerokie ślady w formie litery V. Ulf wciąż spał, kiedy Solbjørg wyszła z domku. W oddali widziała kilku porannych spacerowiczów, którzy zbliżali się w jej kierunku, ale poza tym było pusto. Oddychała głęboko, a jej stopy i całe jej ciało chciało tańczyć. Ach, te pierwsze lekcje przy poręczy. W całym ciele odczuwała radość. Pierwsza pozycja, druga, trzecia. Potem: plié, changement, grande batterments. To było tak dawno temu, ale właśnie w tej chwili znowu coś się w niej obudziło, czuła to w każdej, nawet najmniejszej cząstce ciała, tak jak wtedy, kiedy miała sześć lat. Koniecznie musiała choć na moment przyjąć czwartą pozycję – jednak bez ramienia en haute, przez co miała problem z utrzymaniem równowagi. Sytuacja ta była tak komiczna, że zaczęła dusić się ze śmiechu.

Kiedy znowu spojrzała w dół, zauważyła jeden z tych kamyków, jakie zbierała. Niewielki, obmyty przez wodę krzemień z wapiennym wzorkiem. Tym razem naciek tworzył literę J. Zauważyła, że na szycie wydmy ktoś stoi. Przypominał doktora Svarta, jej lekarza, który równocześnie był jednym z ich sąsiadów. Rozpoznała jego wysoką sylwetkę i bujne, mocne włosy, których nie zdołały ujarzmić ani grzebień, ani brylantyna. Solbjørg podniosła rękę w pozdrowieniu, ale on jej nie zauważył. Obserwował zielono-granatowe wody Morza Północnego.

– Patrz, co znalazłam – powiedziała po powrocie do domku.

Ulf siedział w piżamie w niebieskie paski i czytał gazetę.

– Uhm – powiedział. Spojrzał na nią przelotnie. – Fajny. Ile już ich masz?

– Nie wiem. Na wielu z nich są litery. Na kilku cyfry. Chyba ogólnie rzadko się takie zdarzają. A może po prostu ich nie zauważam.

– Mm. Zaparzyłem herbatę. – Wskazał na pomarańczowy podgrzewacz, który udało jej się przemycić do domku. Dzbanek do herbaty był z kolei w domu od śmierci matki Ulfa, podobnie jak biała porcelanowa zastawa zdobiona błękitnymi kwiatkami.

– Dziękuję, Ulf – powiedziała.

Następnie podeszła do niego i nachyliła się żeby do pocałować w policzek. Ulf odsunął się lekko. Zaledwie o kilka milimetrów, ale ona zauważyła. Ukroiła kilka kromek chleba pszennego, a z małej lodówki wyjęła ser i mleko. Siadłszy do stołu, chwyciła gazetę „Politiken” i udawała, że ją czyta. Chwilę potem odezwała się:

– Ulf, co się dzieje?

Podniósł wzrok znad gazety. Jego twarz była napięta.

– Nic – odpowiedział. – Dlaczego zawsze twierdzisz, że coś się dzieje?

– Odsuwasz się ode mnie – powiedziała cicho.

– Kiedy? – spytał i zmarszczył brwi.

– Wczoraj wieczorem. Przed chwilą.

Westchnął ciężko i powolnymi ruchami zaczął składać „Dziennik Chrześcijański”. Następnie odłożył gazetę na stół.

– Wiesz, że ostatnio dużo się modlę. A teraz przemówił do mnie Bóg – powiedział, po czym zamilkł.

– I? – spytała wyczekująco.

– Przez najbliższe dwa lata mam zachować wstrzemięźliwość.

– Wstrzemięźliwość? Ale przecież już teraz rzadko kiedy pijesz alkohol.

– Nie chodzi o alkohol, Solbjørg. Mam żyć w celibacie.

– W celibacie? Ale dlaczego? Nie należysz przecież do kościoła katolickiego. Jesteś pastorem, nie mogą od ciebie tego wymagać.

– To nie ma nic wspólnego z instytucją kościoła. Chodzi tutaj o plany Boga wobec mnie – odpowiedział Ulf.

– A co z naszymi planami?

– Nie mogę się sprzeciwiać woli Boga – odpowiedział.

– To jak w tej sytuacji będziemy…? – zaczęła, ale nie była w stanie skończyć pytania.

– Musimy z tym poczekać.

– Mam prawie czterdzieści lat… – Poczuła, że jej oczy robią się ciepłe.

– Nie, Solbjørg, przestań płakać – powiedział. Jego głos był niezmiennie delikatny, tylko słowa stały się ostre. – Bóg jest na pierwszym miejscu. I doskonale o tym wiedziałaś, kiedy za mnie wychodziłaś.

Po śniadaniu znowu poszła na plażę. Ulf nie chciał jej towarzyszyć, ponieważ znowu musiał się pomodlić. Lubiła takie samotne wyprawy, podczas których kąpała się i spacerowała. Pod klifami położyła zielony ręcznik kąpielowy i zdjęła swoją plażową sukienkę. Pod spodem miała biały strój kąpielowy. Pobiegła do brzegu, gdzie zrzuciła sandały i wbiegła prosto w przybój. Woda była chłodna, ale Solbjørg zacisnęła zęby i rzuciła się w fale. Cierpliwość jest cnotą, myślała, pływając wzdłuż wybrzeża. A Ulf był wobec niej cierpliwy. To zawsze podkreślała jej teściowa, a matka się z tym zgadzała. Większość kobiet z jej pokolenia, tancerek baletowych lub innych, po wyjściu za mąż rezygnowała z pracy i kariery, żeby zająć się domem. Ale Ulf nie protestował, kiedy Solbjørg po ślubie zdecydowała, że będzie kontynuować karierę solistki. Pod tym względem różnił się od innych mężczyzn. Może teraz ona powinna okazać mu taką samą cierpliwość. Prawdopodobnie to i tak niewiele by zmieniło. Ich życie erotyczne nigdy nie było zbyt intensywne. Dopłynęła do brzegu, po czym brodząc wolnym krokiem, wyszła z wody. Nie potrafiła być cierpliwa. Schyliła się, chwyciła sandały i zaczęła szybkim krokiem iść w stronę ręcznika. Czuła, jak stopniowo narasta w niej złość w stosunku do Ulfa. Postanowiła pobiegać, żeby ją z siebie wyrzucić. Ruszyła biegiem do przodu. Znała okolice jak własną kieszeń, więc mogła się spokojnie skupić. Po głowie chodziły jej różne myśli i zupełnie zapomniała o tym niemal całkowicie ukrytym pod piaskiem poniemieckim bunkrze z czasów wojny, który trzeba było obejść w tej części plaży. Biegnąc, zawadziła o wystający beton, straciła równowagę i upadła jak długa. Wydała z siebie krótki, przenikliwy krzyk, kiedy kawałek połamanej skorupy małży wbił się w jej lewą dłoń. Solbjørg błyskawicznie wstała na nogi, tak jak to potrafią baletnice, i pędem pobiegła dalej w nadziei, że nikt nie widział jej upadku. Nagle zauważyła kapiącą na piasek krew. Ból nie był zbyt silny, ale krew sączyła się z rany jak małe czerwone źródełko. W jaki sposób uda jej się dotrzeć do ręcznika, nie zostawiając za sobą przerażającego, krwawego śladu? Przyciskała dłoń do kostiumu kąpielowego i wyglądała jak zraniona nożem.

– Pomogę pani – usłyszała głęboki głos tuż obok. Podniosła oczy i zobaczyła przed sobą Jensa Svarta.

– To się nazywa lekarz w odpowiednim czasie i miejscu – powiedziała, próbując się uśmiechnąć.

Mężczyzna błyskawicznie rozpiął swoją białą koszulę z krótkim rękawem, zdjął ją i owinął nią zranioną rękę Solbjørg.

– Koszulę można wyprać. Pani ręka jest ważniejsza. Chodźmy do mnie, zaraz się tym zajmę.

– Nie, nie chcę przeszkadzać panu i pana żonie o tak wczesnej porze. Dam sobie radę.

– Moja żona wyjechała na kilka dni do Århus, więc nie będzie pani przeszkadzała, pani Viig. Proszę pójść ze mną. Czy tam leży pani ręcznik?

Pokiwała głową, ale wciąż miała wątpliwości. Wziął ją delikatnie pod rękę i spokojnie prowadził, korzystając ze swojego autorytetu lekarza. Czuła ciepło jego nagiego ramienia i torsu. Nie była przyzwyczajona do widoku półnagich lekarzy. I w dodatku takich lekarzy. Delikatnie opalonych, z mocno zarysowanymi mięśniami i widocznymi ścięgnami. Doktor Svart wyglądał zupełnie inaczej niż Ulf ze swoją jasną, piegowatą cerą i drobną budową. A dodatkowo Svart był znacznie wyższy niż Ulf i wszyscy jej koledzy z baletu.

Nigdy wcześniej nie była w domu Svarta, Havstuen. Przez długi czas ten dom stał pusty, aż do momentu, kiedy młoda żona odziedziczyła go po swoich dziadkach. Było to mniej więcej w tym czasie, kiedy wyszła za mąż za Svarta. To był jeden z najmniejszych domków w okolicy i składał się tylko z jednego pokoju z odgałęzieniem do kuchni i korytarza, ale mimo to, z pomalowanymi na biały kolor ścianami, lekkimi meblami i firankami, sprawiał wrażenie jasnego i przestronnego.

– Proszę, niech pani usiądzie, pani Viig – powiedział Svar, wskazując na biały, wiklinowy fotel. Wyszedł do kuchni. Słyszała, jak długo i dokładnie myje ręce. Zaczęła się rozglądać dookoła. Na oknie stała mała kolekcja szklanych przycisków do listów, wszystkie w tym samym niebieskim kolorze. Leżało tam też kilka niewielkich kamieni, którym Solbjørg miała ochotę uważniej się przyjrzeć, ale jednocześnie nie chciała myszkować po obcym domu, zwłaszcza jako pacjentka doktora. Na jednej ze ścian stał szeroki regał wypełniony od podłogi do sufitu książkami. Były tam dzieła Emila Aarestrupa, Henrika Pontoppidana i Johannesa Jørgensena, ale również książki bardziej współczesnych pisarzy: Leifa Panduro i Klausa Rifbjerga. Na nocnym stoliku leżał ostatni tomik wierszy Franka Jægera Idylia.

Svart przyniósł torbę lekarską, przysunął sobie stojące przy stole krzesło i usiadł obok Solbjørg. Wziął ją za rękę, odwinął opatrunek z koszuli i skierował ranę w stronę okna, by móc ją lepiej obejrzeć w świetle. Spokojnymi ruchami oczyścił ranę wodą, przyjrzał się jej dokładnie, znalazł pęsetę i w skupieniu wyjmował drobne odłamki. Solbjørg wciągnęła powietrze przez zęby. Bolało.

– Proszę się nie ruszać – powiedział. Przycisnął jej rękę do swojej przepony, starając się uspokoić pacjentkę i w ten sposób ułatwić sobie pracę.

Normalnie mówił czysto po duńsku, ale dopiero teraz zwróciła uwagę, że mówi z lekkim norweskim akcentem, szczególnie kiedy wymawiał d, ale czasem również, kiedy wymawiał niektóre samogłoski.