Szkoła Kotów

Tom 1

Tajemnica Kryształowej Groty

Tekst – Kim Jin-kyung

Ilustracje – Kim Jae-hong

www.kwiatyorientu.com

Szkoła Kotów

Z języka koreańskiego przełożyły Edyta Matejko-Paszkowska i Choi Sung Eun (Estera Czoj)

Bycie sobą to najbardziej niezwykła ze sztuk

– Julii, Basi i Marysi

Szkoła Kotów

Tajemnica Kryształowej Grot

Tytuł oryginału: 고양이 학교

Copyright © 2001 by Jin-kyung Kim

All rights reserved.

The Korean edition was originally published by Munhakdongne Publishing Corp., Korea

This Polish edition is published by arrangement with Munhakdongne Publishing Corp. through KL Management, Seoul Korea

Tekst Kim Jin-kyung

Ilustracje Kim Jae-hong

Tłumaczenie Edyta Matejko-Paszkowska i Choi Sung Eun (Estera Czoj)

Redakcja Katarzyna Gańko i Dorota Próchniewicz

Korekta Marzena Stefańska-Adams i Patrycja Michalska

Skład i łamanie Studio DTP Wojciech Ciągło www.dtp-studio.pl

Publikacja została dofinansowana przez Literature Translation Institute of Korea

ISBN 978-83-935271-3-7

Konwersja do formatu EPUB/MOBI: Koobe Sp. z o.o.
Koobe.pl - Czytanie w Twoim wydaniu!

Wydawnictwo Kwiaty Orientu

ul. Konopnickiej 12/42, 26-110 Skarżysko-Kamienna

Tel. 41 2524870

E-mail: pytanie@kwiatyorientu.com

Strona internetowa: www.kwiatyorientu.com

Drodzy Czytelnicy! Czy mieliście kiedyś czworonożnego ulubieńca? Psa albo kota?

Jeśli ładnie go nazwiecie i zamieszkacie razem, to zwierzak może stać się prawdziwym członkiem waszej rodziny.

Możecie nawet imię swojego pupila umieścić na skrzynce na listy, razem z imionami bliskich.

Powiecie wtedy: Mruczuś jest dla mnie naprawdę jak brat!

Kiedy już napiszecie jego imię na skrzynce, ogarnie was wzruszenie. Być może nawet szeroko się wtedy uśmiechniecie.

Oczywiście wasz zwierzak nigdy nie dostanie żadnego listu.

Ale, ale... A jeśli do Mruczusia albo Burka przyjdzie jednak jakiś list? Nie od człowieka, lecz od innego Mruczusia czy Burka. W chwili, gdy go otworzycie, świat wypełni się magią.

Będzie to świat, w którym Mruczuś śpiewa, gra na gitarze oraz czaruje swoją magiczną różdżką.

Powiem więcej – to już się stało.

W domu Mindzuna. Nigdzie indziej, tylko tam.

List do Sprytki

Tup, tup – dał się słyszeć odgłos kroków. Brzmią ciężko, najwyraźniej należą do kogoś dorosłego. To tata Mindzuna. Jest niedziela, a tata ma na sobie strój do górskich wędrówek i niesie plecak, więc pewnie wrócił z przechadzki po górach.

– Hmm… A to co?

Tata wszedł przez bramę i nagle zatrzymał się przed skrzynką na listy. Na białej, ocynkowanej skrzynce dostrzegł litery nakreślone niewprawną ręką dziecka. Przyjrzał się im dokładniej. Tworzyły imiona członków rodziny.

Tata, mama, Najong, Mindzun i Sprytka.

Tata uśmiechnął się szeroko. Sprytka była kotką, która mieszkała w ich domu. Widok niezgrabnych liter napełnił go przekonaniem, że napisał je Mindzun, jego syn. Chłopiec uczył się dopiero w trzeciej klasie szkoły podstawowej.

– Kochanie, chodź tu, proszę, i zobacz – krzyknął tata do mamy krzątającej się na podwórku.

– Co się stało?

– Popatrz na skrzynkę. Jakie to szczęście, że Mindzun zaprzyjaźnia się ze Sprytką. Może dzięki temu zapomni o Saliksie?

Saliks był leciwym kotem, który opuścił dom kilka dni temu. Zanim trafił do Mindzuna, był kocim włóczykijem. Zamieszkał w domu chłopca, razem ze Sprytką, dawno temu, jeszcze przed narodzinami starszej siostry Mindzuna – Najong. Już wtedy był dość starym kotem, teraz musiał mieć około piętnastu lat.

Mindzun bardzo się zmartwił, gdy Saliks zniknął. Tata powiedział, że pewnie odszedł w poszukiwaniu jakiegoś spokojnego miejsca, gdzie będzie mógł umrzeć. Kiedy zbliża się śmierć, koty próbują oddalić się od ludzi. Kilka dni przed opuszczeniem domu Saliks usadowił się na stosie rupieci w komórce, z dala od dzieci. Nie jadł i wcale się nie ruszał.

– Czy ja wiem…? Wydaje mi się, że Mindzun nie zapomni Saliksa tak łatwo – powiedziała z powątpiewaniem mama.

– Dlaczego?

– Mindzun sporo czasu spędza sam w domu. Wydaje mi się, że świadomie czy nie, był mocno związany z Saliksem. W deszczowe dni w mieszkaniu bywa ciemno i ponuro. Do tego ten straszny dźwięk towarzyszący spuszczaniu wody w toalecie... Spłuczka jest już stara. Może to dlatego Mindzun czasem widzi i słyszy dziwne rzeczy.

– Widzi i słyszy dziwne rzeczy?

Tata otworzył szeroko oczy ze zdziwienia.

– To było, zanim Saliks nas opuścił. Padało okropnie, więc w trosce o dzieci wróciłam wcześniej do domu. Mindzun wpuścił Saliksa do środka. Kiedy na niego nakrzyczałam, rozpłakał się i opowiedział mi o tym, że widział, jak przez salon przeszedł jakiś człowiek. Nie mógł się ruszyć ze strachu i cały dygotał. Wtedy przez otwór w drzwiach wbiegł nasz kot, zaczął syczeć, nastroszył sierść i ten ktoś zniknął. Tak czy siak, trudno będzie zastąpić Saliksa Sprytką.

– Ach, tak? – zaniepokoił się tata.

Faktycznie. Mindzun dorastał, bawiąc się całe dnie z Saliksem. Rodzice chodzili do pracy i kiedy chłopiec wracał ze szkoły, w domu witał go jedynie ulubiony kot. Najong była już w szóstej klasie i przychodziła późno. W ciemnym mieszkaniu w deszczowe dni Saliks był jedyną istotą, na którą Mindzun mógł liczyć.

Była co prawda Sprytka, ale ona nie przejawiała jakiejś szczególnej więzi z domem. Miała opinię psotnicy, która myśli wyłącznie o sobie. Łasiła się tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebowała. W innym razie, gdy chciało się jej dotknąć, uciekała, gdzie pieprz rośnie. Zadawała się z okolicznymi kocimi włóczykijami i grzebała w śmieciach. Gospodynie domowe z sąsiedztwa skarżyły się na nią mamie. Sprowadzała też do domu prawdziwych kocich łobuzów.

Saliks zawsze ich wtedy przeganiał. Dla Mindzuna i Najong był jak anioł, ale podczas walki z błąkającymi się kotami zamieniał się we wściekłą bestię. Nigdy się nie cofał i zawsze wygrywał. Oczywiście całe jego ciało pokrywało się wtedy ranami. To z powodu tej waleczności Mindzun lubił Saliksa bardziej niż Sprytkę.

Tego dnia, jak zwykle po skończeniu lekcji, około czwartej po południu, Mindzun dotarł do zaułka przy swoim domu. Ale to nie był zwyczajny dzień. To był dzień, który otworzył drzwi do tajemniczego świata magii.

– Saliksie! – zawołał Mindzun i niemal w tej samej chwili przypomniał sobie, że kota nie ma.

Chłopiec zgarbił się na tę myśl. Z posępną miną otworzył furtkę i wtedy jego wzrok zatrzymał się na skrzynce na listy.

– Ileż listów!

Wyjął je i odwrócił się, żeby wejść na podwórko. A wtedy…

– Miau.

A to co? Sprytka podeszła do Mindzuna i zaczęła się ocierać o jego nogę. Chłopiec rzucił plecak, worek z kapciami oraz listy na schody wejściowe i zaczął ją głaskać.

– Też ci nudno bez Saliksa, co?

Sprytka mruczała i wdzięczyła się do niego, aż nagle nadstawiła uszu. Ze stosu listów wysunęła się jakaś koperta i z głuchym pac spadła na ziemię. Najwyraźniej zaciekawiona Sprytka dała susa w stronę przesyłki.

– Och nie! Nie wolno ci niszczyć listów! – krzyknął Mindzun i szybko je podniósł.

– Że co? – zdziwił się, zerknąwszy na wysuniętą kopertę.

– Do Sprytki?

Pokręcił głową.

– Niemożliwe.

Zdziwiony raz jeszcze obejrzał kopertę. Nie było wątpliwości: pod adresem jego domu znajdował się napis „Do Sprytki”. Mindzun ponownie pokręcił głową i zerknął na lewy górny róg koperty. Nie było tam jednak adresu nadawcy. Widniał jedynie napis „Saliks”.

– Saliks? Saliks wysłał list?! Do Sprytki?

Mindzun pomyślał, że to niemożliwe, ale jednocześnie poczuł, jak łomocze mu serce. Bardzo niezgrabne litery wyglądały tak, jakby zostały naskrobane wielkim gwoździem. Poruszony chłopiec otworzył kopertę drżącymi rękami. W środku był starannie złożony list. Starając się uciszyć walące serce, rozłożył kartkę.

Droga Sprytko!

Co słychać? Wszystko w porządku?

Zdziwiłaś się pewnie, że tak nagle zniknąłem? Mindzun i Najong też na pewno byli zaskoczeni. Sprytko, nadal pamiętam ten dzień, w którym pojawiłaś się w domu Mindzuna. Byłaś maleńką, dopiero co odstawioną od piersi mamy, kotką. Wydaje się, jakby to było przedwczoraj. Teraz jesteś już dojrzała, stateczna. Wierzę, że także beze mnie potrafisz o siebie zadbać.

Tamtej nocy, razem ze Skrzynkiem, dotarłem do szkoły. Zapytasz: do jakiej szkoły? Oczywiście do Szkoły Kotów. Pewnie słyszałaś, że koty po skończeniu piętnastego roku życia opuszczają dom, w którym mieszkały razem z ludźmi. Idą do Szkoły Kotów. Od tego momentu żyją z innymi kotami. W szkole uczą się życia w kociej grupie.

Ja właśnie nauczyłem się pisać. Dzięki temu mogę napisać do ciebie list. Opanowałem tę sztukę szybciej niż inne koty. To dlatego, że wcześniej uczyłem się trochę z zeszytów Mindzuna i Najong.

Za chwilę zaczną się zajęcia, więc muszę powoli kończyć. Tak naprawdę nie możemy wysyłać takich listów. Puszczam go w tajemnicy. Moja najlepsza przyjaciółka – Miłka – mieszkała na poczcie.

Mam ci dużo do opowiedzenia, ale dziś nie dam rady opisać wszystkiego.

Niedługo znowu napiszę.

Miau.

Saliks

Serce Mindzuna biło tak mocno, jakby chciało wyskoczyć z piersi.

– To prawda! To Saliks wysłał ten list!

Mindzun nie mógł oderwać wzroku od odcisku łapy Saliksa widniejącego pod jego podpisem. Brakowało odbicia środkowego pazura. Zeszłego roku Saliks stracił pazur podczas poważnej bójki z kocim włóczęgą.

– Przyszedł list od Saliksa! Przyszedł list od Saliksa! – wykrzykiwał w kółko Mindzun, sam do siebie. Był podekscytowany jak nigdy wcześniej i bardzo chciał opowiedzieć komuś o tym niezwykłym zdarzeniu. Najong jeszcze nie było. Szkoda, że nie mogła przyjść wcześniej. Mindzun objął Sprytkę i przysunął kopertę do jej pyszczka.

– Sprytko, dostałaś list od Saliksa.

Wydawało się, że Sprytka niczego nie rozumie, bo ciągle wierciła się i próbowała uwolnić.

– Niemądra! Mówię ci, że przyszedł list od Saliksa!

Mindzun wzmocnił uścisk, przez co Sprytka zaczęła szarpać się jeszcze bardziej. Szamotała się tak mocno, że w końcu zadrapała Mindzuna w ramię. Puścił ją wystraszony.

– Ech, ty głuptasie. Mówię ci przecież, że Saliks poszedł do Szkoły Kotów!

Nie mając pojęcia, o co chodzi, biedna kotka podkuliła ogon i czmychnęła za róg domu.

– Na kogo krzyczysz? – zabrzmiał z tyłu głos Najong. Musiała właśnie wrócić.

– Siostrzyczko!

Twarz Mindzuna pojaśniała w jednej chwili. Widok siostry jeszcze nigdy nie cieszył go tak jak teraz.

– O co chodzi?

– Spójrz na to!

Mindzun wyciągnął list z dumą wypisaną na twarzy. Najong popatrzyła z zaciekawieniem.

– Co to jest? Ty to napisałeś?

– A skąd! Czy ja tak bazgrzę?!

Mindzun rozpostarł kartkę z wypisanym imieniem Saliksa.

– O rety! Czy to prawda? A może to jakiś żart?

– Nie. Popatrz na odcisk łapy za słowem „Saliks”.

– Odcisk łapy jak odcisk łapy, co z nim?

– No brakuje środkowego pazura.

– Aa, no tak! Stracił go w walce z bezdomnym kotem… Więc mówisz, że to Saliks wysłał ten list?

Uradowana wiadomością Najong ożywiła się.

– Mindzun, zróbmy pudełko na listy.

– Pudełko na listy?

– Tak. Jeśli Saliks będzie pisał listy, powinniśmy mieć odpowiednie miejsce na ich gromadzenie i przechowywanie.

Jej słowa były jak miód na uszy Mindzuna.

Najong przyniosła duże, kartonowe pudło. Dzieci pracowały pilnie i pudełko na listy wkrótce było gotowe. Okleiły je kolorowym papierem i udekorowały kształtami powycinanymi ze złotych i srebrnych papierków: księżycem, słońcem, gwiazdami. Na koniec przykleiły wizerunek kota.

Listy od Saliksa przychodziły regularnie, co kilka dni. Najong i Mindzun żyli w oczekiwaniu na kolejne wiadomości. Nawet w szkole nie przestawali o nich myśleć. Chcieli pochwalić się kolegom, ale nie mogli tego zrobić. Saliks wielokrotnie prosił Sprytkę o zachowanie tajemnicy. Tylko raz zarówno Mindzun, jak i Najong opowiedzieli całą historię najbliższym przyjaciołom. Byli tak dumni, że nie potrafili milczeć.

Ale żadne z przyjaciół nie uwierzyło. Niezależnie od tego, jak bardzo zapewniali o prawdziwości historii, przyjaciele śmiali się rozbawieni.

– Będziecie pisać książki, jak dorośniecie.

Z drugiej strony, może to i dobrze, że nie uwierzyli. Dzięki temu dzieci dochowały tajemnicy.

Wkrótce pudełko na listy wypełniło się wiadomościami od Saliksa.

Co się wydarzy w Kryształowej Grocie?

Jaką tajemnicę skrywa Cao Cao?

Co spotka Mindzuna i Miłkę i kto dostanie magiczny prezent?

O dalszych przygodach Saliksa i jego przyjaciół przeczytacie w drugim tomie „Szkoły Kotów”!

Patronat