Monika Lech

Morze krwi

Część pierwsza cyklu "Droga Smoka"

© Monika Lech, 2019

Urban fantasy oraz romans paranormalny

Alex Fitzwilliam jest Inkwizytorem Preternatural Bureau of Investigation. Ktoś na niego poluje. Dyrektor PBI wysyła Alexa do Krakowa.

Dlaczego tam? Bo Kraków jest nudny, a Alex będzie miał tam najlepszą ochronę.

Ochrona ma na imię Andrea Niwiński i nie należy do najmilszych niewiast na świecie. Kiedy musi wrócić do dawnego życia i załatwić w Afryce „sprawę zawodową”, okazuje się, że śledztwo Alexa i jej „sprawa zawodowa” są w zasadzie tym samym.

ISBN 978-83-8155-659-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty. Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

Ilustracja z okładki: by Vidit Goswami on Unsplash

Zamiast wstępu

Jakieś dwadzieścia dwa lata temu, mieliśmy z jednym z moich przyjaciół potężny spór. On uważał, i dalej uważa, że magia istnieje. Chciał być księciem i bez magii mu się to kompletnie nie opłacało. Ja uważałam, że ewolucja, a ogólnie biologia i fizyka, odpowiadają na każde możliwe pytanie, a on jest cipcią wierzącą w bajki. I oto, okazuje się, że istnieje gatunek, który nie mógł powstać w efekcie ewolucji i musiał powstać przy udziale jakiejś magii, kurwa mać, no… I to ja jestem przegraną cipcią, a nie ten burak. Już za samo to powinnam was nie lubić. Magia…

Andrea

Rozdział 1: Alex

Czy ja mam jeszcze nogi i rękę? Że o całej reszcie, tej poniżej pasa, nawet nie wspomnę… Czułem swoje ramiona i plecy, wiedziałem, że je ciągle mam. Brak czucia, ten poniżej pasa i po prawej stronie, był dla mnie bardziej przerażający, niż ból poparzonego, prawie spalonego ciała.

— Ciesz się, Mnichu. Nic nie trzeba amputować.

Sanitariusz wstał, poklepał mnie po ramieniu i prawie zawyłem, bo skórę tam miałem zdartą z mięśni.

Niech mi ktoś powie, jakim cudem osoba zajmująca się udzielaniem pomocy może być tak bezmyślna?

Moja Bestia popatrzyła na niego gniewem oraz, ku mojemu zdziwieniu, z wyrzutem, a ja zacisnąłem zęby. Wysoki mężczyzna cofnął się o dwa kroki. Zbladł.

Good, kiedy Alfa jest chory i zły, lepiej nie wchodzić mu w drogę.

— Noga odrasta pięć, siedem lat. To się zrośnie w pół roku — pocieszał mnie, odsuwając się o kolejne parę kroków, z opuszczonymi oczami i odsłoniętą szyją.

Gdzieś z boku płomienie huknęły, jak stara armata. Mój przełożony, nie przekrzykując ich, mówił coś spokojnie do dwóch Inkwizytorów, którzy przyjechali z nim. Odwróciłem głowę w ich stronę, chcąc zobaczyć, co się dzieje i miałem wrażenie, jakby moja poparzona skóra, która do tej pory „tylko” bolała i ciągnęła, teraz schodziła ze mnie, jak wylinka z grzechotnika, cal po calu. Cal po calu.

Oparzenia są gorsze, niż złamania, niż rany po postrzałach, niż odłamki, niż rany cięte. Są najgorsze ze wszystkich rodzajów uszkodzeń ciała. Ja wam to mówię, Inkwizytor.

Mój szef stanął nade mną, opierając rękę na otwartych drzwiach samochodu, w którym siedziałem. Powiedział tylko jedno słowo.

— Śpij.

Jego magia przepłynęła przeze mnie, chłodna i nieuchwytna.

„Byle tylko tatuaże ocalały” — pomyślałem, nim straciłem przytomność.

****

Elokwentny sanitariusz z Preternatural Bureau of Investigation, typowy przedstawiciel tej godnej szacunku profesji, powiedział, że moje kontuzje są mało zabawne. Tak, trzeba mi to było wyartykułować, ponieważ najwyraźniej mam również wstrząśnienie mózgu i tego nie wiem. Brawo.

Ale miał rację. Potrzaskane, dosłownie potrzaskane w kawałeczki, kości obu nóg nie są, nawet dla mnie, łagodnym urazem. Takie złamania potrzebują długich tygodni, żeby się w pełni zaleczyć. Jeśli dołoży się do tego uszkodzenie kręgosłupa, dwa postrzały, z czego jeden srebrem, oraz efekt niewielkiego wybuchu w postaci oparzeń drugiego i trzeciego stopnia, to się okaże, że jestem wyłączony z aktywnej służby na jakieś trzy, a nawet cztery miesiące.

Ktoś na mnie polował.

To był trzeci atak, na kolejny, podobno bezpieczny, dom w ciągu ostatnich kilku dni. Trzech dni. Dla wszystkich, którzy o atakach wiedzieli, było jasne, że nasz system bezpieczeństwa został rozwalony i skompromitowany.

Byłem zirytowany, obolały i sfrustrowany. Byłem podminowany, bo nie byłem w stanie sam zadbać o swoje bezpieczeństwo i ludzie dookoła, moi ludzie, pozostawali w permanentnym zagrożeniu. Z mojego powodu.

Byłem wściekły, bo ataki były dobrze przeprowadzone. Mnie złapano, kiedy byłem sam. Zaatakowało mnie pięciu naszych i dwóch Ludzi. Pięciu Zmiennych. Podobnie było w innych przypadkach. Atakowano „bezpieczne domy”, w których miałem się leczyć i wracać do sił. Ze względów bezpieczeństwa, po tym pierwszym ataku, byłem w nich tylko ja i jedna osoba ochrony, zawsze fachowa, bardzo fachowa. Dwa razy zaatakowało nas więcej, niż pięć osób. Jeden z moich ochroniarzy zginął w wybuchu. Drugi został ranny. Udało mi się go wywlec, nim wszystko pochłonęły płomienie.

Byłem zły, bo potrzebowałem zwinąć się w kłębek w jednym, najlepiej spokojnym i nudnym, miejscu. Potrzebowałem Zmienić się i po prostu zdrowieć przy pomocy mojej Bestii. Dać mojemu ciału czas na regenerację. Tymczasem moje rany bardzo źle się goiły i każdej kolejnej nocy dodawałem do starych, nowe.

Dlatego nie będę przepraszał, że jestem w tym momencie zgorzkniałym i sfrustrowanym Inkwizytorem.

Moja praca polega na zapewnieniu i Zmiennym, i Ludziom bezpieczeństwa, głównie poprzez pilnowanie, żeby Zmienni w sposób bezwzględny trzymali się zasad i naszego Prawa, nie wystawiali łbów ponad powierzchnię i żeby udawali, że są tak bardzo Ludźmi, jak to tylko możliwe.

Inkwizytorzy to rodzaj policji, FBI, MI6, NATO, oraz niebiańskiego trybunału sprawiedliwości w jednym. Szukamy winnych, wydajemy wyroki i wykonujemy je. W świecie Zmiennych nie ma czasu na odwołania i na długie procesy. Zamykanie nas w więzieniu ma niewielki sens, dlatego nasza sprawiedliwość jest szybka i brutalna. Musi taka być.

Dlatego też, Inkwizytorzy mają sporo wrogów. Szybkich, drapieżnych, jak my wszyscy, i podobnie, jak my wszyscy, zdolnych do szybkiej regeneracji fizycznej. I czasem w pracy zdarzają się im kłopoty. Tak, jak mnie teraz. Cóż, bywa.

Bywa, ale jest w najwyższym stopniu irytujące.

****

Yi Hyeon Ju, mój przełożony, zjawił się na miejscu ostatniego ataku. Kiedy już się obudziłem, kiedy zostałem nakarmiony, bo mój organizm pilnie potrzebował białka, i to białka w dużej ilości, oznajmił mi ze spokojem, że PBI potrzebuje trochę luzu, aby znaleźć dziury w systemie bezpieczeństwa i żeby poradzić sobie z tymi atakami. Dodał także, iż w związku z tym, owo PBI potrzebuje mnie usunąć z drogi na chwilę. Tym nie byłem ani zdziwiony, ani obrażony. Ani nawet bardziej zirytowany.

Moja permanentna irytacja, którą dawałem odczuć moim współpracownikom, brała się głównie z bólu, który odczuwałem w sposób prawie ciągły. To taki rewers naszej długowieczności, wygodnie przeoczany przez młodszych Zmiennych, druga strona szybkiej regeneracji i szybszego zdrowienia. Ból. Ból jest moim najlepszym przyjacielem. Moim BFF. Nawet, jeśli się jakiś czas nie widzimy, to potem szybko nadrabiamy zaległości w kontaktach.

Tak naprawdę, to chyba jednak dobiło mnie to, że mój przełożony, osoba, którą poważam i więcej niż szanuję, uznała, że naprawdę spokojnym i bezpiecznym miejscem jest Kraków. I, że w tymże Krakowie, będę dobrze strzeżony w czasie mojej długiej i ma nadzieję, nudnej, rekonwalescencji.

Te słowa podcięły mi nogi.

Kraków? Gdzie jest Kraków? Co się dzieje w Krakowie? Nic i właśnie to, zdaniem mojego szefa, predestynowało to senne miasto do bycia najlepszym, w tym momencie, miejscem dla mnie. To i ochrona, która ma zadbać o moje bezpieczeństwo, a raczej pilnować, żebym nie wystawiał nosa z nory i trzymał pysk przy ziemi. Easy peasy.

Dla mnie, starego Zmiennego, dla bardzo dominującego osobnika, dla Alfy, konieczność oddania się, czy w czasie słabości, czy niepełnej sprawności fizycznej, czy choroby, pod opiekę kogoś innego, jest nie do zniesienia.

Zatem byłem nie do zniesienia.

Nie byłem zadowolony w samolocie. Nie byłem zadowolony na żadnym z trzech lotnisk, na których się zatrzymywaliśmy i przesiadaliśmy się, bo lecieliśmy unikając lotów bezpośrednich i porządnych linii lotniczych. Nie byłem zadowolony w taksówce. Nie byłem zadowolony, kiedy wchodziliśmy do małej kawiarni w pobliżu rzeki.

****

W kawiarni muzyka była nastawiona tak, że nawet stojąc na zewnątrz czułem, jak szyby wibrują w rytm basów. Czułem to na skórze. Basy bywają bolesne.

Wewnątrz było jeszcze gorzej. Jestem pewien, że muzyka i jej głośność były powodami, dla których knajpka była pusta. Owszem, w jasnym i przestronnym pomieszczeniu czuć było bardzo dobrą kawę i maślany zapach croissantów, ale nie mogłem tego zacząć doceniać, bo przeraźliwie głośny beat zatkał mi nawet nos. Nawet pory w skórze. Moje uszy, wrażliwsze niż Ludzi, były przytkane i bolesne już po pierwszych trzech sekundach.

Humoru nie poprawiało mi także to, że poruszanie się o dwóch kulach jest niewygodne i robiłem to pierwszy raz w życiu. Siadłem przy owalnym stoliku, na miejscu, które wskazał mi Hyeon Ju. Mój przełożony podszedł do baru, za którym stała młoda, może dwudziestoletnia dziewczyna ze słuchawkami na uszach. Coś do niej powiedział i gestem dodatkowo poprosił o ściszenie muzyki. Dziewczyna bezradnie rozłożyła ręce i wskazała gestem na postać, która zamaszystymi ruchami myła ogromną szybę oddzielającą kawiarnię od ulicy. Za oknem, czystym i bez smug, widać było metalowy szkielet mostu, kładki w zasadzie, i grupy pieszych, którzy niespiesznie przechadzali się po niej tam i z powrotem. Postać, kobieta, jak się domyślałem po sylwetce i zapachu, była ubrana w paskudne, szare spodnie, z krokiem w okolicy kolan, z paskiem zwiniętym w okolicy talii w taki sposób, że wyglądała, jakby miała oponę od 18-kołowej ciężarówki owiniętą w pasie. Popielata bluza zakrywała ją od szyi po pas, kaptur zasłaniał głowę. Rytmicznie kiwała głową w rytm muzyki i sprawnie kończyła robotę.

Muzyka waliła sekcją rytmiczną, jakby od wybijania rytmu zależała przyszłość reszty wolnego świata, a wokalista wrzucał w przestrzeń: I’m only joking, and I don’t believe a thing I’ve said, what are you smoking, I’m just to fuck with your head…

Hyeon Ju kiwnął głową, dał mi znak, żebym siedział na swoim miejscu. Jakbym miał ochotę wstawać i tłuc się z tymi kulami gdziekolwiek, zwłaszcza po tych chodnikach, które jakiś sadysta wyłożył nierówną, granitową kostką.

Wyszedł, przystanął i patrzył wzrokiem wytrawnego łowcy, na myjącą szybę kobietę. Cierpliwie, spokojnie, bez przerwy, wiedząc, że wcześniej, czy później ofiara się spostrzeże i rzuci na niego okiem.

Faktycznie, po kilku sekundach, co było bardzo dobrym, jak na Człowieka rezultatem, kobieta uniosła głowę, popatrzyła, znieruchomiała i, po kilku sekundach, skinęła głową, zapraszając go z powrotem do środka. Potem z kubełkiem, prawie pustą rolką papierowych ręczników i windexem w ręku, potruchtała w kierunku baru i, wchodząc na zaplecze, znacząco ściszyła muzykę. Wokalista dalej wyśpiewywał refren: What are you smoking, I’m just to fuck with your head…

Błogość osiadła w kawiarni razem ze względną ciszą. Młodziutka barmanka zdjęła słuchawki i westchnęła, opierając się o ścianę. Hyeon Ju usiadł obok mnie i nie odpowiedział nic, kiedy patrzyłem na niego pytająco. Diabelskie Koty. Ale ja też potrafię być cierpliwy.

Barmanka podeszła do nas z menu, ale Hyeon Ju rzucił od razu:

— Cappuccino i croissant.

Powtórzyłem jego zamówienie. To, co prawda, nie jest posiłek, ale umiem się dostosować.

Starałem się usiąść wygodniej, ale niewiele dało się zrobić, kiedy obie nogi są na sztywno wyprostowane. Więc powierciłem się tylko i wykorzystałem czas, żeby się rozejrzeć. Kawiarnia nie była duża. Miała wszystkiego dziesięć stolików, z czego trzy, przy niskich i dość wygodnych, wściekle różowych kanapach. Duży, włoski ekspres stał za barem. Ściany miały rozbielony turkusowawy odcień, jednocześnie jaskrawy i nie męczący. Miejsce było czyste, spokojne i puste. Trudno się dziwić. Jeśli wchodzących, już na wejściu, chce się zabić muzyką, to kto tu będzie siedział? No, może dla barmanki da się tu przychodzić. Była młoda i przyjemna, w ten kojący, słowiański sposób, z szeroką twarzą o idealnej cerze, jasnych, błękitno-zielonych oczach, włosach zafarbowanych kilka tygodni temu na różowo i już lekko wyblakłych. Miała może z 1,55 cm i krągłą, kobiecą figurę z niezłym biustem. Tak, dla niej zdecydowanie da się tu przychodzić.

Naszą kawę i croissanty przyniosła jednak nie ona, tylko ta druga. Nie przebrała się. Pachniała windexem, mydłem z delikatną nutą róży, lekko świeżym potem, ziemią, jaśminem, goryczą zielonej herbaty i ostrożnością, która promieniowała od niej na odległość. Postawiła przed nami naszą kawę i słodkości, postawiła na stole duży kubek z earl greyem i sięgnęła po krzesło. Nim usiadła skłoniła się głęboko w kierunku Hyeon Ju, który zrewanżował się jej minimalnie płytszym ukłonem. Mnie zignorowała zupełnie. Potem usadowiła się naprzeciw nas, ale tak, żeby siedzieć twarzą do drzwi i widzieć okno, które przed chwilą skończyła myć.

— Hyeon Ju — podniosła głowę i uśmiechnęła się lekko do mojego szefa — wizyty twoje i twoich przyjaciół są dla mnie, jak zwykle, przyjemnością. Kiedyś powiesz mi w końcu, czym na ten zaszczyt zasłużyłam, bo z całą pewnością nie przyjeżdżacie dla czystej radości, jaką dają konwersacje ze mną — powiedziała płynnym angielskim, ze śladem akcentu, którego nie umiałem jeszcze umiejscowić.

Nie był to jednak z całą pewnością polski akcent.

Uśmiechnęła się jakby połową twarzy, łobuzerskim uśmiechem, który od razu przywołał wyraz radości na twarz mojego szefa, który nie jest znany z nazbyt swobodnego używania mięśni twarzy.

Inni przyjaciele? Hyeon Ju przyprowadzał tu innych? Zmarszczyłem brwi. Przyjrzałem się kobiecie. Była młodsza niż mi się wydawało. Druga połowa dwudziestki, jeśli mam zgadywać. Wysokie czoło, duże, bardzo duże szare oczy, z ciemnymi, nieumalowanymi rzęsami. Ciemne brwi. Dość pełne usta. Krótkie włosy w kolorze ołowiu, z widocznymi nitkami siwizny, spięte w kucyk na czubku głowy. Włosy na karku krótko zgolone, mniej więcej od wysokości uszu w dół. Nie była piękna, nawet wahałbym się ją nazwać „ładną”. Zwłaszcza, że miała na twarzy bliznę. Długa, cienka, zaczynała się pod prawym uchem i prowadziła wzdłuż kości szczęki, do samej brody. Po prawej stronie, tuż pod uchem, była inna blizna, o dziwacznym kształcie, jakby wypalona rozgrzanym kapslem od butelki… jak złowrogi fraktal, białawy, ledwie widoczny, ale nie ukrywany.

Hyeon Ju napił się kawy i popatrzył na dziewczynę.

— Powiem ci nawet dzisiaj, czemu zawdzięczasz tę wizytę — powiedział łaskawie, po polsku, z okropnym akcentem, ale płynnie, odchylając się na krześle.

Dziewczyna uniosła lekko brwi, skinęła głową i przeprosiła:

— W takim razie muszę zmienić muzykę na coś odpowiedniego. Odpowiedniejszego do sytuacji — nie zmieniła języka. Dała do zrozumienia, że preferuje angielski, mimo, że po polsku mówiliśmy obaj z Hyeon Ju.

W tle ten sam głos, który śpiewał poprzednio, równie rytmicznie i niestety nie lepiej, wyśpiewywał teraz: Woah come with me now, I’m gonna take you down, woah come with me now, I’m gonna show you how, afraid to lose control, and caught up in this world, I’ve wasted time, I’ve wasted breath, I think I’ve thought myself to death. Prawie parsknąłem śmiechem. Jako żywo, autor tych utworów muzycznych nie sprawiał na mnie wrażenia, jakoby myślenie miało być powodem jego śmierci. Ale niechaj się łudzi.

Odpłynąłem na chwilę na fali ostrego bólu. Ból czasem tak działa. Odrywa od ciała. Dlatego, w rytuałach inicjacyjnych tak często jest używany jako trigger. Bo działa, bo potrafi przenieść cię na inny, wyższy poziom. Albo do innej części twojego mózgu. Atak na mój dom. Siedmiu napastników. Pięciu z nich to Zmienni, dwaj to Ludzie, poruszający się i zachowujący, jak żołnierze.

Uświadomiłem sobie, że zapach jednego ze Zmiennych był znajomy. To David Willets, Kot, który zniknął był z radarów grubo ponad trzydzieści lat temu. Wcześniej szukaliśmy go za ataki na Ludzi w niewielkiej wiosce w Walii. Ataki się skończyły, a z wioski zaczęły znikać dzieci. Przesądni ludzie obwinili o spowodowanie zniknięć dużą, wielopokoleniową rodzinę Pakistańczyków, która świeżo osiedliła się w tych okolicach. Dom tej rodziny spłonął, kilka osób zostało rannych, rodzina uciekła do Liverpoolu. David wyprowadził się dopiero po całej tej sytuacji. Dzieci przestały ginąć. A Davida nikt już nie widział. Co robił w moim domu? Dlaczego byli z nim Ludzie? Dlaczego podążają moim śladem? Co wiem? To ja, sprawa, czy Inkwizytorzy są celem?

Zawiesiłem się na sekundę, jak stary model komputera, patrząc gdzieś w przestrzeń. I myśląc.

Dziewczyna podeszła do konsoli, stuknęła w kilka klawiszy i z głośników rozległy się klasyczne rytmy Stinga. Englishman in New York. Bliss. Utter bliss.

Usiadła, zadowolona z siebie. Spokojnie i w milczeniu czekała na Hyeon Ju, żeby ten kontynuował. Nie wiem, co w niej było, bo normalnie mój szef nie pozwalał się rozstawiać po kątach, przerywać sobie znienacka, a potem jakby nigdy nic, zaczynać w momencie, w którym przerwał.

— Andrea Niwiński, chciałbym ci przedstawić mojego przyjaciela i współpracownika, Alexander Dougal Fitzwilliam. Alex, moja dobra znajoma Andrea Niwiński.

Hyeon Ju swoją arystokratyczną ręką wskazał na mnie. Uśmiechnąłem się krzywo i wyciągnąłem rękę. Miała suchą, lekko szorstką skórę i mocny uścisk ręki. I dużo, bardzo dużo odcisków. Na palcach i na dłoni, pod palcami. Kilka wyczuwalnych zgrubień. Stare blizny? Widać było, że na życie zarabia własnymi rękami. Sprząta? Gotuje?

— Tylko nie Alexander. I na pewno nie Dougal. Alex jest bardzo ok. I proszę wybaczyć, że nie wstaję — głową wskazałem na kule.

— Hyeon Ju, to pierwszy z twoich przyjaciół, który potrafi mówić — dziewczyna odwróciła się w kierunku mojego szefa, wyłączając mnie, po raz kolejny, z rozmowy — Jestem pod wrażeniem.

— A czemu zmieniłaś muzykę? — zapytał mój szef w związku z niczym.

Zastanowiła się, przejechała językiem po przednich zębach, przeciągnęła wzrokiem po ulicy, widocznej za oknem.

— Cause he’s a legal alien — zacytowała Stinga, uśmiechając się połową twarzy. Zastanawiałem się, czy to jest jej leniwy sposób na uśmiech — I wygląda mi na Brytola.

— No jest alien — Hyeon Ju skłonił głowę w moim kierunku — nawet bardzo jest. Ale żeby na Brytola? Skąd…

— Nie wiem — przerwała mu zdecydowanie, jakby nie chciała powiedzieć ani słowa więcej.

Hyeon Ju, co do niego niepodobne, ponownie skłonił głowę i nie kontynuował tematu.

Nie kontynuował.

Skoro mój szef, który wkłada twarz we wszystko i lubi wszystko wiedzieć, nie przypiera jej do muru, to coś tu musi być bardzo, ale to bardzo nie w porządku.

Dziewczyna patrzyła na niego z półuśmiechem, czekając, na to, co będzie powiedziane i zrobione, jakby miała do swojej dyspozycji cały czas świata. Ciekawość. Czułem, że jest zaciekawiona. Nachyliłem się nieco w jej kierunku, Hyeon Ju wyłapał mój niezauważalny ruch z wyrazem, który widziałem wiele razy i który zwykle oznaczał, że coś go zafrapowało. Ja byłem bardziej zniecierpliwiony niż zaciekawiony. Chciałem iść do hotelu i położyć się na godzinę. Zmienić się. Mniej bolało, gdy byłem Wilkiem. Ból towarzyszył mi od czterech dni, bez przerwy, w każdej minucie. Teraz do bólu kości dołączyły jeszcze bolesne skurcze mięśni. Wiedziałem, że to znaczy, że się regeneruję, ale wiedza nie łagodziła bólu. Ani o jeden stopień. Hyeon Ju obrócił w rękach filiżankę i oznajmił:

— Potrzebuję profesjonalnej pomocy. Twojej — zaciekawiło mnie to. Potrzebował posprzątać mieszkanie? Przesadzić kwiaty w ogrodzie? Wydać przyjęcie? Dziewczyna wydawała się również zaskoczona. Odchyliła się do tyłu, założyła ręce na piersi i nawet nie musiałem czuć narastającego w niej dyskomfortu, widziałem go.

— Mam akurat teraz kilka rzeczy na głowie — powiedziała ostrożnie.

Hyeon Ju przerwał jej delikatnie, nim zdążyła wypowiedzieć kłamstwo. Czujemy, kiedy ktoś mija się z prawdą, wiemy, kiedy Ludzie i Zmienni kłamią. Czasem lepiej jest przerwać, nim ktoś zdąży skłamać naprawdę poważnie.

— To nie zajmie dużo czasu, raczej… przestrzeni — powiedział, jakby chciał wynająć powierzchnię magazynową. Wyczuł moją irytację i popatrzył na mnie rozbawiony — Potrzebuję bezpiecznego i cichego miejsca dla mojego przyjaciela — głową wskazał w moją stronę — żeby dać mu szansę powrotu do pełnej formy.

Popatrzyła na mnie ze sceptycyzmem, któremu jakoś nie byłem się w stanie przeciwstawić. Sam patrzyłem na nią i na wszystko, od początku tej podróży, sceptycznie.

— Do pełnej formy? Z takim uszkodzeniem obu nóg? Ma też sztywne lewe ramię i usztywnioną lekko prawą połowę ciała, prawda? Postrzał? Kilka postrzałów? Jeden dość poważny, mam rację? I problem z kręgosłupem. Widzę też zaczerwienioną skórę na karku i widocznym kawałku dłoni. Więc albo wkładał różne części ciała, po kolei, do wrzątku, albo się opalał, albo był w pobliżu jakiegoś wybuchu. To są spore uszkodzenia, Hyeon Ju. Rekonwalescencja zajmie… rok?? No, pół roku na bidę — rozłożyła ręce.

Czułem wyraźnie jej dyskomfort i niechęć. Nie musiała mówić nic więcej.

I akurat tu się z nią zgadzałem. Też nie chciałem tu zostawać. Ale trzeba przyznać uczciwie, jak na Człowieka, nie dysponującego naszym zmysłem węchu, moje urazy skatalogowała z imponującą precyzją. Nie zauważyłem nawet, że poddała mnie tak uważnej ocenie. Nie zlekceważę jej więcej.

Drażniło mnie, że mówi o mnie, ale patrzy i dyskutuje z Hyeon Ju. Jakbym był jednym z foteli w kawiarni. Nieważny. Pomijalny. Jakby nie chciała mnie zauważyć i przyznać, że jestem, że istnieję. Po pierwsze, kto tak robi? Po drugie… po drugie, nie pamiętałem, kiedy ostatnio ktoś tak się względem mnie zachowywał. Mówił o mnie, poza mną, nie biorąc mnie pod uwagę. Czasem ludzie mnie lubią. Czasem nienawidzą. Czasem pożądają. Często się mnie boją. Nigdy jednak nie wyrzucają mnie poza nawias ich percepcji. To niebezpieczne, takie wyrzucanie drapieżnika poza pole postrzegania. Różne, zwykle złe rzeczy, czają się w miejscach, których nie możemy zobaczyć. Do których nie chcemy zaglądać. Ludzie powinni o tym pamiętać.

— Hmmm. Nie do końca. Kwartał, może cztery miesiące — powiedział Hyeon Ju kontynuując rozmowę i nie zważając na jej sceptyczne spojrzenie — Andrea. Potrzebuję porozmawiać z tobą o niezwykle ważkich sprawach. Czy jest tu, w mieście, bezpieczne miejsce do rozmowy? Naprawdę bezpieczne?

Dziewczyna podniosła głowę znad swojego kubka i spojrzała Hyeon Ju prosto w oczy. Wstrzymałem oddech i zesztywniałem, odruchowo szykując się do wejścia pomiędzy nią, a mojego przełożonego. Nie miałem na to ani siły, ani fizycznych możliwości, ale w sumie, to przecież chodzi tylko o to, żeby, jak już Hyeon Ju ją zaatakuje, dać mu sekundę, dwie na opanowanie się. Na powrót do chłodnej fasady. Nie muszę przecież z nim walczyć. Nie muszę wygrać. Nie drgnąłem jednak, bo Hyeon Ju nie ruszył nawet mięśniem, kiedy przez długie, długie sekundy patrzyli sobie w oczy, a potem, jakby się umówili, oboje wrócili do kontemplacji swoich filiżanek. Co to, do jasnej cholery, było? Jakim cudem oczy jej nie krwawiły i z uszu nie lała się jucha? Przecież pojedynek na spojrzenia z Hyeon Ju powinien usmażyć jej mózg.

Patrząc na fusy w swoim kubku, kiwnęła w końcu głową, napisała adres na kartce i podała go Hyeon Ju.

— Będę tam za… — zastanowiła się — pół godziny. Zapraszam. Niechętnie, ale zapraszam.

Odwróciła się w kierunku baru i rzuciła do stojącej za nim dziewczyny, która, od kiedy weszliśmy, nie wypuściła z rąk komórki.

— Martyna! Joł! Martyna! — dziewczyna w końcu podniosła oczy znad ekranu — Idę. Będę jutro. Jutro, inshallah.

Barmanka pokazała jej środkowy palec i wróciła do swojego telefonu.

****

— Co to było, na wszystko, co jest święte i czyste? — pytałem Hyeon Ju po cichu, kiedy siedziałem już w taksówce, wiozącej nas przez ulice obcego miasta, do obcego miejsca, na niechętne, ale sprytnie wyłudzone zaproszenie.

— To była, mój drogi, Andrea Niwiński w całej jej krasie — powiedział, ze swoim zwykłym wyrazem twarzy, to znaczy absolutnie bez wyrazu.

— Tak, wiem. Zostaliśmy sobie przedstawieni. I?? I co to za „inni”, których tu przywoziłeś?

Popatrzył na mnie z uśmiechem.

— Czyżby Mnich był wreszcie czymś zainteresowany? — zapytał i uniósł jedną brew, nad jednym z czarnych, skośnych oczu. Kiedy nie raczyłem odpowiedzieć powiedział — To byli inni Inkwizytorzy.

Teraz miał całą moją uwagę.

— Poznałem Andreę przez jednego z naszych, jakieś trzy, nie, właściwie, to już cztery lata temu, kiedy nie mieszkała jeszcze w Krakowie i pracowała z tymże naszym człowiekiem. Zafrapowała mnie. Potem zabrałem do niej kilka osób, chyba w sumie sześciu Inkwizytorów. Żeby się jej przyjrzeli i żeby potwierdzić, lub obalić, moje spostrzeżenia.

— Spostrzeżenia? Dziewczyna jest arogancka, ma death wish, fatalny gust muzyczny, jeszcze gorszy, jeśli chodzi o wybór ciuchów. Wnioskując po stanie jej rąk jest sprzątaczką, ogrodnikiem, kucharką albo barmanką i biorąc czysto na na nos: wcale nie chce się z nami spotkać w bezpiecznym miejscu, oraz na tysiąc procent nie chce mnie w tym bezpiecznym miejscu. Co tu jeszcze potwierdzać? — zapytałem niecierpliwie, rozcierając łydkę.

— Boli? — zainteresował się oschle mój szef.

Skinąłem głową. Nie ma sensu udawać, w końcu czuje moje hormony stresu i ból.

— Jak cholera.

— To dlatego jesteś taki wredny — powiedział — powiedziałeś „biorąc na nos”… co czułeś?

Nie chciałem patrzeć na niego, jak na wariata, więc patrzyłem przez okno, na migające rytmicznie lampy i zabudowania. Nie spieszyliśmy się, to było jasne.

— To, co wszyscy z normalnym zmysłem węchu. Trochę potu, windex, mydło różane. Najpierw była ostrożna, ale cieszyła się, że cię widzi, potem była zniecierpliwiona, w końcu zrezygnowana. Ale w dalszym ciągu cię lubi i czułem też lekkie rozbawienie. Co wydaje mi się jednocześnie i niestosowne, i dziwne, i trochę straszne. Naprawdę nie wiem, czy Człowiek, który czuje rozbawienie na twój widok, jest w pełni swoich władz umysłowych.

Nie dodałem, że dziewczyna promieniowała głębokim, głębokim smutkiem. Takim, że, jak nie jestem sentymentalny, ani nazbyt emocjonalny, to ten aż szczypał w oczy. Jakby między nią, a nami była ściana smutku, przez którą patrzy na nas, na wszystko. Nie miałem pojęcia i chyba mieć nie chciałem, co jest powodem tak mocnej emocji. Wiedziałem jednak, że dziewczyna nie chce, z jakiegoś powodu, by inni o tym wiedzieli. Może dlatego, że wydawała mi się nie tylko irytująca, ale i w jakiś sposób dumna, o tym smutku nie wspomniałem mojemu szefowi.

— Ciekawe — Hyeon Ju przeciągnął ostatnią sylabę — bardzo ciekawe.

— Bo? — popatrzyłem na niego i podniosłem brwi.

— Jeszcze jedno pytanie. Jak ona pachnie? Jaki jest jej osobisty zapach, podstawowe i definiowalne składniki?

— Zielona herbata, jaśmin, ziemia, taka zwykła, jak świeżo zaorane pole.

— Jeszcze ciekawsze…

Tajemniczości, twoje imię Hyeon Ju, pomyślałem, zmęczony, zły, obolały i niezadowolony z tej dziwacznej szarady. Czekałem na odpowiedź. Koty mówią, ale czerpią sadystyczną przyjemność z drażnienia normalnych ludzi. Z bawienia się ich niecierpliwością. Więc nie będę niecierpliwy. Mnich jest cierpliwy, zawsze. Nie lubiłem swojego przezwiska, ale chyba dobrze mnie opisywało. Jestem z natury raczej introwertykiem, cenię sobie powściągliwość i nie przepadam za folgowaniem sobie w żadnej dziedzinie życia.

Hyeon Ju w końcu parsknął śmiechem.

Parsknął. Śmiechem.

Obie te czynności są, w jego przypadku, dość zaskakujące.

— Szkoda, że nie widzisz swojej miny, Alex, — powiedział i ciągnął — Ja na przykład nie czuję jej zapachu. W ogóle. Ani jej osobistego, ani odrobinki emocji, ani kompletnie niczego. Nie wiem, bo nie czuję, w jakiej jest fazie cyklu, co jadła, jakiego używa proszku. Nie czuł także nic jej i mój wspólny znajomy, który zadzwonił i poprosił, żebym się jej przyjrzał. Nawet obawiał się przez chwilę, że stracił węch, co było dla niego powodem ogromnego stresu. My, Koty, bardzo, ale to bardzo, polegamy na węchu. Bardziej niż inni Zmienni. Żaden z Inkwizytorów, których przywiozłem tutaj, nie był w stanie wyczuć czegokolwiek. Żaden. Jesteś zatem pierwszym znanym mi osobnikiem, który wie, jak Andrea pachnie i który potrafi czytać jej zapach tak, jak czyta wszystkich innych.

Moje brwi zostały tam, gdzie były. Mniej więcej na środku czoła. Nie tego się spodziewałem. I nie bardzo wiedziałem, co powiedzieć, ani co to znaczy. Dlatego udałem niezainteresowanego i odwróciłem się w kierunku okna, milcząc. Moja babka mawiała: jak nie wiesz, jak się zachować, zachowuj się przyzwoicie. Jak nie wiesz, co powiedzieć, milcz. Ceniłem babkę.

Rozdział 2: andrea

Rok 2052 oficjalnie uznaję za rok pod pod wezwaniem świętego „to się dzieje w złym momencie” lub krócej „nie teraz, kurwa mać!”

Od stycznia działy się rzeczy, które mogłyby wybrać sobie lepszy timing, albo, po prostu, się nie wydarzyć. Śmierć ojca mojego Michała, aczkolwiek do przewidzenia, bo przecież chorował od dawna, przyszła jakoś tak z dupy, 6 stycznia, na zakończenie Świąt. Później był wyjazd z Kubkiem do Stanów, bo musiał pokazać się inwestorom, a nienawidził tego robić i potrzebował, drań jeden, dziewczyny do towarzystwa. Nie, żebym miała lepsze plany, ale nie chciało mi się, nie lubiłam Stanów. Nie chciało mi się uśmiechać, jak końska dupa do bata, do bandy zapatrzonych w siebie idiotów. Przede wszystkim jednak, nie chciało mi się uśmiechać. Ale pojechałam. Z uśmiechem było gorzej, ale nie mam kłopotu z udawaniem przez jakiś czas. Krótki. Dla Kuby.

Potem, znowu przypadał termin mojego dorocznego wyjazdu do znajomych we Włoszech, na sesje treningowe. Wielkanoc wypadała zaraz na początku kwietnia, więc musiałam zjechać do nich przed połową marca. Jeszcze się nie otrząsnęłam z Jankesów. Zamiast spokojnego biegania, ćwiczenia, wspinaczki, innymi słowy: normalnego reżimu treningowego, było w tym roku dodatkowo dużo trucia dupy w związku z jakąś wspólną „robotą” do zrobienia. Po starej znajomości. Z ludźmi z dawnej pracy. Z towarzyszami, kurwa, broni. Nie miałam ochoty na żadną „robotę”, więc w krótkich, żołnierskich słowach powiedziałam, że nie.

Następnie było tylko lepiej. Matka Martyny wylądowała w szpitalu psychiatrycznym, ostatecznie i raczej na stałe, w związku z tym musiałam trochę więcej czasu spędzać z nią w kawiarni, żeby pomóc jej się ogarnąć i stanąć na nogi. Dodać jej odwagi, bo wiem przecież, że sobie poradzi. Potem znowu zaczął dzwonić znajomy z Włoch w sprawie „pracy”. Czy ludzie nie rozumieją, że ja nie chcę? Mam trzydzieści lat, dziesięć lat zapierdalania na cudzym, teraz dwa lata na własnym. Mogę nie chcieć? Mogę. Ale nie. Niektórzy nie wierzą w magiczną moc odmowy.

A na koniec, kiedy Hyeon Ju się objawił, jak zwykle znienacka, z kolejnym kolesiem, to pomyślałam, że oto doszłam do granic swojej wytrzymałości.

To się dzieje w złym momencie. To nie jest dobry moment. Nie teraz. Tak prawdę mówiąc, to miałam ochotę zwinąć się w kłębek, położyć się na podłodze, zasunąć żaluzje i nie wstawać przez kilka lat. Tylko przewracać się z boku na bok. I niech nikt nie przychodzi, niech nikt i nic mówi. Nie chcę jeść, pić, sikać. Nie chcę rozmawiać, ani myśleć. Chcę umrzeć. I żeby mnie nie było.

Przyznałam się do tego. Jasny gwint przyznałam się do tego sama sobie. Ulga. Tyle, że ja nie wierzę w samobójstwa. W podcinanie sobie żył, wieszanie się, w topienie się, w trucizny, w strzelanie sobie w łeb. Są inne sposoby. Zwłaszcza w moim fachu się nie namęczę, żeby na któryś z nich wpaść. Zawsze są inne sposoby. Czemu teraz? Nie miałam pojęcia. Może to hormony. Może krakowskie powietrze. Może nuda.

Od mniej więcej dwóch lat byłam wolnym człowiekiem. Miałam trójkę ludzi, przyjaciół, których kochałam i którzy kochali mnie. Byli moim portem, kotwicą, kołem ratunkowym. I powodem, dla którego wstawałam i szłam do przodu. Gdyby nie oni, zwinęłabym się w kłębek i porosła mchem.

Kompletnie nie wiedziałam, co mam dalej ze sobą zrobić. Kompletnie. To, co robię, jest ogólnie ważne, daje mi adrenalinę i jakieś tam zadowolenie, bo przecież pomagam ludziom, nie? Wszystkie te rzeczy, pojedynczo i w kupie, są dla mnie jakoś tam wartościowe, ale to nie to. To nie wystarczy. Nie wiem, co by wystarczyło. W końcu od starego życia odeszłam, bo już nie mogłam go znieść. Tego też nie mogę? Co mogę znieść? Co robią ludzie, którzy nie mają mojego luksusu posiadania wyboru? Idą do przodu i nie hamletyzują, racja?

Było mi źle i niewiele rzeczy mnie cieszyło. Telefony z Włoch nie pomagały. Nie chciałam wchodzić do tej samej rzeki. A z drugiej strony, gdyby powód był dobry, weszłabym do niej po pas. Z nudów, żeby zgasić ten ból, żeby nie czuć pustki, żeby mieć spokój? Czy to ważne? Nie miałam celu, nie znalazłam sensu. Nie mogłam tak dalej, to było pewne. I to dlatego, a nie przez spisek wszechświata, wszystko w tym roku było „w złym momencie”.

Umówiłam się, że pomogę Martynie doprowadzić kawiarnię do porządku. To znaczy, że pomogę utrzymać ją w czystości. Martyna była bardzo pracowita, ale porządek nie był na liście jej priorytetów. Na mojej i Sanepidu, był. Takie przyzwyczajenie ze starych czasów. Dlatego powiedziałam sobie, że umyję jej wszystko, a na koniec jeszcze dołożę umyte okno. W ramach ćwiczeń wzmacniających mięśnie grzbietu. Włożyłam stare gacie, bluzę i pojechałam. Rower przypięłam na podwórku, może go chujki nie ukradną. Jak ukradną, to pożałują, że ich mama urodziła. Nie jestem zwolennikiem bezstresowego wychowania, nie jestem zwolennikiem pacyfizmu. Niektórzy rozumieją tylko takie argumenty, które bolą. Sama taka jestem, więc wiem, co mówię.

Hyeon Ju, który pojawił się niespodziewanie, był jak zwykle sobą. Wysoki, bo pod metr osiemdziesiąt, szczupły, ale w taki sposób, który sprytnie ukrywa siłę, o skośnych, ciemnych oczach, wąskiej, arystokratycznej twarzy, która może być całkowicie bez wyrazu w jednej chwili i absolutnie ekspresyjna w innej. Przystojny, nawet bardzo.

Miałam do niego słabość od pierwszej chwili, bo, oprócz walorów estetycznych, miał poczucie humoru, siłę wewnętrzną i cholera jasna, gdzie się nie pojawił, wszystkie oczy lądowały na nim. Na sekundę, dwie, ale lądowały. Obserwowałam ludzi w jego otoczeniu. Zawsze patrzyli na niego, a potem rzucali na niego okiem raz za razem, jakby czuli, że potrzebują wiedzieć, gdzie Hyeon Ju jest w konkretnym momencie. Później sobie uświadomiłam, że ludzie nie patrzą mu w oczy. Nigdy. Więc któregoś razu, po prostu, podniosłam oczy i patrzyłam. O kurwa mać, ale to było trudne. Każda komórka ciała, a konkretnie mózgu, wrzeszczała „spierdalaj”. Każda chciała opuścić wzrok. Ale nie, jestem uparta. Wytrzymałam. Jakimś sposobem, po mniej więcej połowie minuty, oboje odwróciliśmy wzrok. Hyeon Ju zaczął się śmiać. Miał przyjemny śmiech. Ciepły i cichy. Kręcił głową i coś mruczał do siebie po koreańsku. Potem zapytał, czy możemy to powtarzać i umówić się, że będziemy odwracać wzrok po mniej więcej dwudziestu sekundach. Zgodziłam się. Po tym pierwszym razie miałam mroczki przed oczami, ale miałam też poczucie głębokiego, głębokiego zadowolenia.

Hyeon Ju, będąc Hyeon Ju, oczywiście nie powiedział, dlaczego to jest dla niego ważne, a ja nie drążyłam. Wierzyłam, że kiedyś się dowiem.

Ten koleś, który przyjechał z nim teraz, był inny, niż poprzedni goście. Nie był ani wyższy, ani lepiej zbudowany, ani przystojniejszy, ani lepiej ubrany od pozostałych towarzyszy mojego koreańskiego znajomego. Był inny. Na początku nawet nie zauważyłam, jak wygląda, co oczywiście dowodzi tylko, albo moich głębokich zaburzeń, albo zmęczenia. Albo jednego i drugiego, i pod tym twierdzeniem się podpisuję.

Miał jakąś taką, kurwa, no nie wiem, jak to powiedzieć… obecność. Zamykasz oczy i wiesz, gdzie siedzi. Nie patrzysz na niego i wiesz, gdzie jest. Milczy, ale wiesz, że wypełnia przestrzeń i ma coś do powiedzenia.

I nie podchodzisz do niego z rękami w kieszeni, tylko z bronią na wierzchu.

Wkurzyła mnie moja reakcja, bo nigdy tak nie reagowałam na mężczyzn. Ani na kobiety. Nigdy nie patrzyłam na nich, czy na nie, jak na dzieła sztuki. Do podziwiania, oglądania, ciekawienia się. Nigdy mi się fizycznie nie podobali. Mam zwyczaj patrzenia na ludzi i na ich ciała, jak na maszyny. Do czego się nadają, jaką mają moc, Jakie słabości i siły, jak można ich użyć i gdzie będą działać najlepiej. Jeśli tak nie patrzyłam, to nie patrzyłam w ogóle. Fizyczność się nie liczyła.

Kurwa, no, ja w życiu nawet zakochana nie byłam, abstrahując od moich idiotów, oczywiście. Nigdy. To nie ja. Ja taka nie jestem.

Dlatego postanowiłam go olewać totalnie. Ale skatalogowałam to, co widzę, a następnie uważnie i starannie spakowałam swój mentalny WTF, w całości związany z nim, do kieszeni, zakopałam fascynację pod złością i sarkazmem, i obserwowałam go tak, żeby nikt nie zauważył.

Moment, czemu mnie w ogóle do łba przyszło słowo i pojęcie „zakochanie”? Ochujałam? Ochujałam.

Wróć, Niwiński. Wróć.

Gdybym miała zgadywać, powiedziałabym, że to człowiek mafii, policjant, albo żołnierz. I to nie zwykły cyngiel, trep, czy krawężnik. Miał taką postawę ciała, jakby był przyzwyczajony do tego, że ludzie go słuchają i robią to, co im każe, wtedy, kiedy im każe. Zresztą, kiedy sobie uświadomiłam, jaki wycisk dostał, to wiedziałam, że za niewinność, to się takiego łomotu nie dostaje. Pierwszy lepszy Pierre, Fabrizio czy Joe wychodzą z mniejszymi obrażeniami. Albo w worku.

Nie chciałam go u siebie w domu. Bałam się. Mężczyźni nie byli w moim życiu siłą nazbyt pozytywną. Miałam z nimi kłopoty i nie ufałam im jako płci. W totalu. Z trzema wyjątkami. Prośba o zadbanie o niego, pod moim dachem była dużą rzeczą. Była zmuszeniem mnie do przekroczenia moich ograniczeń, na więcej niż jednym poziomie.

Ale Alex był na serio połamany. Ukrywał ból, ale wiem, jak działa ciało, które cierpi, gdzie pojawia się sztywność, jak inne części starają się przykryć niedostatki rannej części. Cierpiał. Bardzo. Nawet się, skurczybyk, nie skrzywił. Wiedziałam z doświadczenia, jak ważny jest spokój i bezpieczeństwo, kiedy składasz się do kupy. Nieważne są luksusy. Ważna jest tylko ta świadomość, że możesz zamknąć oczy, bo wiesz, że nawet w najciemniejszą noc będzie ktoś, kto pilnuje drzwi do namiotu. Czy do domu. Ja miałam taki luksus, kiedy wracałam do zdrowia, a teraz miałabym go odmówić komuś, kto jest w potrzebie? Tylko dlatego, że ten ktoś mnie uwiera na poziomie, nad jakim nie chcę się zastanawiać?

Od kiedy Andrea Niwiński jest tchórzem? Od kiedy Andrea jest samolubem? Co się ze mną stało? Przeszłość i strach, który w niej mieszka, ma decydować o tym, kim i jaka jestem teraz? Nie od tego przypadkiem uciekałam? Od duszącej przeszłości i historii, która decyduje o teraźniejszości?

Nope. Nie uciekam dalej. Jak się ucieka zbyt głęboko w siebie, to okazuje się, że na końcu drogi jest tylko odbyt. Niezbyt ciekawe miejsce pobytu, nawet tymczasowego.

Dlatego piłka będzie krótka. Jeśli Hyeon Ju powie mi prawdę, Alex zostaje.

rozdział 3: alex

Samochód wiózł nas teraz przez jakąś dzielnicę willową, droga prowadziła lekko w górę i coraz bardziej się zwężała. Domy stojące wzdłuż ulicy były osłonięte gęsto rosnącymi, starymi, wysokimi drzewami, zza których z rzadka prześwitywały kolory i kształty domów. Kiedy taksówka zatrzymała się w końcu przed solidną bramą, zobaczyłem, jak znana mi już dziewczyna, otwiera jedno jej skrzydło i wskazuje kierowcy, żeby wjechał dalej. Kierowca wjechał, zatrzymał się, wysiedliśmy, Hyeon Ju zapłacił, taksówka odjechała.

Staliśmy na schodach do bardzo dużego budynku, a właściwie przy wejściu do willi, z dużymi, francuskimi, oknami na parterze i mniejszymi, okrągłymi, na piętrze. Proste, miękkie linie sugerowały, że domostwo było wybudowane gdzieś przy końcu XIX lub na początku XX wieku.

Dziewczyna przytruchtała do nas. Lekko i bez specjalnego pośpiechu. Weszła na schody i skinęła ręką. Nie widziałem, jak otwarła drzwi, ale mechanizm kliknął i weszliśmy do środka. W drzwiach nie zauważyłem zamka. Żadnego.

Wnętrze willi było piękne. I ogromne. Cały, albo prawie cały parter, był jednym wielkim, otwartym pomieszczeniem w kształcie litery L. W krótszej części, z tyłu domu, mieściła się biblioteka. Książki sięgały od podłogi do sufitu i biegły wzdłuż trzech ścian. Były ustawione w dwóch przylegających do siebie rzędach, co zauważyłem dopiero później. Później także, dowiedziałem się o zbiorach w piwnicy, o rękopisach i starodrukach. Gruby, turecki dywan, wykonany z myślą o tym pokoju i specjalnie do niego, przykrywał całą podłogę, omijając jedno miejsce, to tuż przed kominkiem. Dwa fortele i kanapa, niewielkie biurko i kilka dobrze ustawionych lamp, wciągało do środka i wszystko zachęcało, żeby usiąść i czytać.

Druga, większa część parteru, miała gołe ściany i gołą podłogę. Przestronne pomieszczenie, z bardzo jasnymi, prawie białymi, deskami na podłodze, kominkiem przy jednej ze ścian, sporym stołem z 12 krzesłami, stojącym pomiędzy biblioteką, a główną częścią pokoju, z kilkoma kanapami i fotelami, było pełne światła i spokoju. Po lewej stronie od drzwi wejściowych była otwarta kuchnia, ciemnopomarańczowe szafki i kobaltowe kubki ciągnęły wzrok. Tuż przy drzwiach wejściowych były dość szerokie schody prowadzące na piętro, kątem oka widziałem także dwoje zamkniętych drzwi, prowadzących do kolejnych pomieszczeń. Dziewczyna wskazała jedną z kanap i przyniosła krzesło. Po raz pierwszy popatrzyła prosto i otwarcie na mnie.

— Będzie ci wygodniej na krześle.

Potem usiadła na drugiej kanapie, naprzeciw nas, i rozparła się wygodnie. Na swoim własnym terenie czuła się o wiele swobodniej i to było od razu widać.

— Zaproponowałabym kawę, ale dopiero piliście. Za chwilę zachowam się jak porządna, krakowska pani domu i zacznę wmuszać w was jedzenie, nim jednak wykrzeszę z siebie odpowiedni level moich skillsów społecznych, to potrzebuję odpowiedzi. Hyeon Ju, o co, kurwa, chodzi? I dlaczego potrzebujesz niańki dla tu siedzącego, pokiereszowanego przystojniaczka?

— Przystojniaczka? — zakrztusił się śmiechem Hyeon Ju — chyba pierwszy raz w życiu słyszę, że ktoś Alexa nazywa „przystojniaczkiem”.

— Nazwij mnie zatem ekscentrykiem, albo trendseterem. I nie pierdol. Dawaj. O co chodzi?

Przystojniaczka? Usadowiłem się tak wygodnie, jak tylko mogłem, co oczywiście znaczy, że bolało mnie wszystko, od miejsca, gdzie plecy tracą swą szlachetną postać, po czubki palców u stóp. Przystojniaczka? Czy ja mam 1,60 i blond loczki, czy co?

Wiedziałem, co widziała. Nie jestem przesadnie wysoki, ale moje 180 cm, to 180 cm mięśni, zdobytych w najbardziej uczciwy i naturalny sposób. Głównie w walce. Nie jestem zbudowany jak bodybuilder, ale nie jestem też przystojniaczkiem o delikatnej skórze i mięśniach niedożywionego dwunastolatka, jakich można oglądać w sieci, podziwiając reklamowane przez nich ubrania, kosmetyki i samochody. Widziała moją łysą czaszkę, oliwkową skórę, odziedziczoną po przodkini z niekoniecznie angielskim pedigree, oczy, które wyglądały na zupełnie czarne, bo źrenice niespecjalnie się odróżniały od tęczówek. Byłem przystojny, ale nie byłem przystojniaczkiem, for Pete’s sake! Zawsze mi się wydawało, że sprawiam raczej wrażenie groźnego gościa, do czego znacząco przyczyniał się fakt, że jestem Inkwizytorem. Przystojniaczek? To faktycznie nowość.

— Alex prawie stracił życie trzy dni temu. Już cztery właściwie. Najpierw poważne pobicie, potem wybuch, z którego wyszedł potrzaskanymi kośćmi i z uszkodzeniem kręgosłupa. Przenieśliśmy go do bezpiecznej lokalizacji, ale została zaatakowana kilka godzin później. Jedna osoba, jeden z moich ludzi, zginął. Powtórzyło się to jeszcze raz, na szczęście już bez ofiar śmiertelnych i na szczęście Alex żyje. Ale za każdym razem było blisko. Dwie rany postrzałowe, pożar na skutek wybuchu i tak dalej.

— Ty masz kreta, a on ma szczęście — powiedziała rzeczowo — i to wysoko masz tego kreta, skoro wie, gdzie masz bezpieczne miejscówki. Współczuję. Chujowa robota wyłuskać kreta — popatrzyła na Hyeon Ju i skrzywiła się.

— A co on zrobił, że go tak gonią? — skinęła głową w moim kierunku — o jeden wkurzony mąż za dużo?

Hyeon Ju znowu parsknął śmiechem. Chyba w czasie tej wizyty wyczerpie półroczny limit śmiechu. I dopiero po sekundzie do mnie dotarło, co powiedziała.

— I beg you… — zapowietrzyłem się, ale machnęła ręką.

— Tak, wiem. Wiem. Ty taki nie jesteś. Super — uśmiech całkowicie pozbawiony radości — No, i gdzie ja się w tym wszystkim mieszczę, Hyeon Ju?

— W samym środku. Alex potrzebuje spokojnej i cichej miejscówki na czas rekonwalescencji. Nie wiem, czy cały jej czas spędzi tutaj. Jeśli uda nam się posprzątać, to ściągnę go do Londynu znowu i to szybko, bo potrzebuję jego umiejętności, nawet jeśli nie w aktywnej służbie, to za kulisami. To, czego teraz potrzebuję dla niego, to spokoju i bezpieczeństwa. Potrzebuję się o niego nie martwić, szukając kreta. Tylko ty jesteś mi to w stanie zapewnić.

Oparła się wygodnie i wyłożyła ręce na oparcie. Patrzyła na mnie, prosto w oczy. Trzymałem jej spojrzenie. Długo. Bardzo długo. Czułem, jak Hyeon Ju tężeje, jakby chciał rzucić się między nas, dokładnie tak samo, jak ja to zrobiłem w kawiarni. Chyba zapomniał, że w tym momencie, z połamanymi nogami, dziurami w ciele i plecami, z których zaraz zejdzie skóra, to ja się mogę rzucić, ale co najwyżej na podłogę. W rozpaczliwym pokazie bezradności i ostatnim w życiu ataku histerii. Tylko, że sam, to bym z tej podłogi nie wstał.

W końcu podniósł się leniwie i spokojnie z kanapy, i wszedł między nas. Zrobił to jakby przypadkowo, podchodząc do okna i patrząc na ogród i doskonale widoczny sąsiedni budynek z ciemnoczerwonej cegły.

— Hyeon Ju — zamilkła. Zastanowiła się. I odezwała znowu — jeśli tu siedzący Alex, trzy dni temu miał uszkodzony kręgosłup, to niezależnie od tego, jak niewielkie byłoby to uszkodzenie, nie mógłby chodzić o kulach. Woziłbyś go na noszach, czy czymś tam. Więc, albo to było dużo, dużo wcześniej i kłamiesz, albo… po prostu kłamiesz.

Nie drgnęła, nie zmieniła pozycji, leniwie rozłożona na kanapie, patrząca na nas uważnie, jasno i wyraźnie rzucająca nam wyzwanie. Nie czułem od niej strachu, jakby nie obawiała się nas w ogóle. Nawet teraz, kiedy otwarcie powiedziała, że Hyeon Ju i ja opowiadamy skończony bullshit. Nie bała się, to prawda, ale uświadomiłem sobie, że ani razu nie podeszła do nas blisko, że siadała zawsze po przeciwnej stronie, a jedyny kontakt, jaki z nią miałem, to uściśniecie ręki. Ciekawe.

Hyeon Ju patrzył na ogród i na sylwetkę kobiety, wysokiej, szczupłej i jasnowłosej, krzątającej się przy kwiatach przy sąsiednim domu.

— To jest właśnie to, co chciałem ci powiedzieć. Ta część, która wymaga bezpiecznego miejsca i dyskrecji — zaczerpnąłem głośno powietrza, bo dotarło do mnie, co mój szef chce zrobić. Spojrzał przez ramię. Zacisnąłem zęby.

— I oczywiście masz rację. Nie powiedziałem ci prawdy — nie przerywała, czekając na resztę — Alex został ranny, bardzo poważnie, dokładnie cztery dni temu. Tyle, że my regenerujemy się o wiele, wiele szybciej niż ludzie.

Dziewczyna pochyliła się teraz do przodu i oparła łokcie na kolanach

— Słucham — powiedziała tylko.

— Homo Sapiens Sapiens ma kuzyna, Homo Sapiens Variabilis. Zmiennych, jak nazywamy sami siebie. Jak widzisz, nie różnimy się za bardzo od was — wskazał na siebie i zawiesił głos.

Czułem jego wahanie. Mój szef zastanawiał się, co powiedzieć. Teraz. Jakieś 30 sekund za późno. Rzucił mi przez ramię rozbawione spojrzenie. Byłem pewny, że moja dezaprobata płynęła do niego czystym i niezakłóconym strumieniem.

— Jesteśmy szybsi, stosunkowo trudno jest nas zabić, chociaż to jest możliwe, oczywiście. Bardzo rzadko się rodzimy. Zostajemy Zmiennymi poprzez proces Przemiany. Co jeszcze… — dodał prawie na końcu, jakby nie była to najważniejsza rzecz z tego wszystkiego — Każdy z nas ma dwie formy, zwierzęcą i ludzką. Obie połączone jedną świadomością, choć mogące operować niezależnie. Forma zwierzęca to drapieżnik. Zawsze drapieżnik. W sumie, to trochę, jak w tych marnych książkach o wilkołakach, które czytał Claude, a z których tak się lubiłaś nabijać.

Milczała przez mniej więcej minutę, patrząc to na mnie, to na Hyeon Ju. W końcu wstała i zaczęła spacerować po pokoju. Po chwili podeszła do nas i usiadła znowu. Po raz pierwszy uśmiechnęła się, nie swoim półuśmiechem, ale całą sobą.

— Aaaa… Claude jest jednym w was? — zapytała ostrożnie

— Tak, Claude jest Zmiennym — odpowiedział Hyeon Ju bez wahania.

Pokiwała głową, jakby wyrzucała sobie, że nie widziała rzeczy ewidentnych. Ale rzeczy ewidentne wcale nie są tak ewidentne. I na pewno nie rzucają się w oczy. Nie w normalnym życiu.

— Właśnie przegrałam zakład, który ma dwadzieścia dwa lata, ale oczywiście pocieszające jest to, że mój przeciwnik nie będzie wiedział, że przegrałam — widziała nasze spojrzenia i wyjaśniła — Jakieś dwadzieścia dwa lata temu, mieliśmy z jednym z moich przyjaciół potężny spór. On uważał, i dalej uważa, że magia istnieje. Chciał być księciem i bez magii mu się to kompletnie nie opłacało. Ja uważałam, że ewolucja, a ogólnie biologia i fizyka, odpowiadają na każde możliwe pytanie, a on jest cipcią wierzącą w bajki. I oto, okazuje się, że istnieje gatunek, który nie mógł powstać w efekcie ewolucji i musiał powstać przy udziale jakiejś magii, kurwa mać, no… I to ja jestem przegraną cipcią, a nie ten burak. Już za samo to powinnam was nie lubić. Magia… — prychnęła leciutko.

Zaciekawienie, aż od niej promieniowało. W żadnym wypadku nie była to jakaś chora ciekawość, tylko czyste zaciekawienie, takie, jakie czuje naukowiec na minutę przed odkryciem fascynującej go tajemnicy. Parsknąłem śmiechem. Hyeon Ju powiedział jej przed sekundą, że oprócz ludzi są inne gatunki inteligentne, w dodatku takie, które dały początek legendom o wilkołakach i kotołakach, a ona mówi o ewolucji. Bezcenne. Rzuciła mi miażdżące spojrzenie. Zdusiłem śmiech. Podniosłem ręce w uniwersalnym, obronnym geście.

— Ciągle szukamy naszych początków — powiedział Hyeon Ju i wzruszył ramionami.

— Tak, jak my — odpowiedziała po prostu, a potem dodała — Ci… przyjaciele, których przywoziłeś wcześniej to też… Zmienni? — powiedziała to ostatnie słowo, jakby je smakowała. Hyeon Ju przytaknął.

— Po co? — popatrzyła na niego z przechyloną głową. Zastanowił się na chwilę.

— Bo jesteś dla nas anomalią, anomalią, na którą zwrócił mi uwagę Claude. Potwierdzałem, jak daleko ta anomalia sięga.

— Anomalia? Czy to elegancki sposób powiedzenia, że jestem pierdolnięta? — zapytała i uniosła obie brwi — Bo jeśli tak, to możesz się nie krępować i powiedzieć to otwarcie. Gorsze epitety słyszałam — ostatniemu zdaniu towarzyszyło leciutkie zaciśnięcie szczęk, które wcale mi się nie podobało, a które bym pominął, gdybym nie przyglądał się jej tak uważnie.

— Aaah, ale to nie byłaby przecież obserwacja, tylko afront — zaprzeczył Hyeon Ju.

Czy on z nią… flirtował? Bo mój szef właśnie zażartował. Niebo w tym momencie pękło na pół, a ja poczułem lekką złość na niego.

— Anomalią jest to, że my, mimo iż dysponujemy wyczulonymi zmysłami naszych Bestii, nie potrafimy wyczuć twojego zapachu. A dla nas to jakby… niepełnosprawność.

Dziewczyna zarumieniła się leciutko i podniosła ramię, żeby powąchać swoją pachę.

— Uf — powiedziała — Ja też na razie nic nie czuję. To dobrze, bo droga tutaj wymagała trochę wysiłku. Jakie to ma znaczenie, to, że nie czujecie?

Zauważyłem, ze Hyeon Ju nie powiedział jej, że ja nie mam kłopotów z łapaniem i analizą jej zapachu, tak jak teraz, kiedy nie mam kłopotu z wyczuciem zapachu słońca na jej skórze i kolejnej dawki potu, widocznie po niedawnym wysiłku fizycznym. To nie był nieprzyjemny zapach. Wręcz przeciwnie.

— Nie wiemy — odpowiedział mój gadatliwy szef, z niezwykłą dla niego otwartością — ale jestem ciekawy odpowiedzi.

Siedzieliśmy przez chwilę w milczeniu. Otwarte okna wpuszczały zapachy ogrodu, słychać było trzmiele i, z daleka, klakson samochodu oraz odgłos otwieranej bramy i szybkie kroki. Przysłuchiwaliśmy się obaj odgłosom kroków z uwagą. On, ciągle stojący przy oknie, lekko ugiął kolana. Kot szykował się do skoku, do walki. Drzwi wejściowe otwarły się i zamknęły z trzaskiem. Wysoki, szczupły chłopak, w dżinsach i bluzie z kapturem zasłaniającym głowę i twarz, wbiegł z głośnym tupotem na schody. Sporą walizkę rzucił niedbale przy drzwiach

— Tylko nie trza… — trzask drzwi — …skaj… — powiedziała dziewczyna opadając na kanapę i kręcąc głową.

— Przepraszam za niego — powiedziała.

— Narzeczony? — zapytał z ciekawością Hyeon Ju, rzucając mi spojrzenie, którego nie zdołałem odczytać.

Koty to dranie i zawsze coś knują.

Dziewczyna przechyliła głowę, jakby chciała zapytać „myślisz, że odpowiem?”, ale po kilku sekundach wyjaśniła.

— On tak reaguje na jet lag. Wyśpi się, wróci do żywych — spojrzała na Hyeon Ju, który coś rozważał — Kuba tu nie mieszka. Wrócił ze Stanów, nienawidzi zmian stref czasowych i latania w ogóle. Obie rzeczy bardzo źle znosi. Mój dom jest bardzo blisko lotniska. O wiele bliżej niż jego. I czuje się w nim bezpiecznie, a to dla niego ważne. Zawsze przyjeżdża tutaj, żeby się przespać się i potem coś zjeść. Jutro o tej porze będzie już w swojej norze. Ale — przerwała — Kuba i dwaj inni moi przyjaciele przychodzą tutaj kiedy i jak chcą. Nie będę ukrywać Alexa, jak choroby wenerycznej, czy innego wstydliwego sekretu. Alex mieszka tu czasowo i oni o tym będą wiedzieć. To mój warunek. Nie powiem, dlaczego Alex jest tutaj…

— … sam Alex chciałby wiedzieć — mruknąłem, a Hyeon Ju rzucił mi niezadowolone spojrzenie.

— … ale ukrywać jego obecności nie chcę i nie będę. Będzie przyjacielem przyjaciela. Ok?

Hyeon Ju potwierdził, ja też. Nie bardzo miałem inne wyjście. Skinęła głową.

— Chodźcie za mną — powiedziała i poprowadziła nas do przestrzeni pod schodami, za którą ukrywało się dwoje drzwi.

Jedne z nich prowadziły do dużego apartamentu, urządzonego w szarościach i ciemnych zieleniach. Mówię „apartamentu”, ponieważ absolutnie nie był to po prostu „pokój”.

Kominek, puszysty dywan w kolorze sosnowych igieł, sofa, dwa fotele, duże, solidne łóżko z ciemnego drewna, dwa nocne stoliki. Biurko, biblioteczka, będąca częścią dużych zbiorów i niewielki telewizor stanowiły resztę eleganckiego i wygodnego wyposażenia. Otworzyła drzwi z lewej strony. Odsłoniła się niewielka garderoba z wieszakami i półkami. Po prawej, znajdowała się łazienka z dużym, osłoniętym szklaną taflą, prysznicem, lustrem na prawie całą ścianę, toaletą, bidetem i dwiema umywalkami.

— To jeden z dwóch, głównych pokoi gościnnych. Obok jest identyczny, symetryczny do tego. Mam jeszcze miejsca na górze, ale ten pokój da Alexowi samodzielność i niezależność oraz lepszy dostęp do wszystkiego w domu. No i nie będzie musiał łazić po schodach. Cały dom jest otwarty — mówiła cicho — i zapraszam do korzystania z wszystkich udogodnień, łącznie z kuchnią i biblioteką. Nie ma sensu, żebyś siedział zamknięty tylko w tym pokoju. Zwariować można przecież w zamknięciu. W całym domu jest tylko jeden niedostępny pokój, i to jest mój pokój do pracy. Jest na piętrze i nie sądzę, żebyś się tam mógł zapuszczać jeszcze przez jakiś czas — popatrzyła na mnie — w piwnicy jest małe dojo i siłownia. Nic wielkiego, ale jak będziesz mocniejszy, możesz tam poćwiczyć. Wyciągnę ci jakieś żelastwo, żebyś mógł ćwiczyć, kiedy chcesz.

Zaczerpnęła powietrza i zatrzymała je na sekundę, chcąc uporządkować myśli.

— Zwykle zakupy są robione raz w tygodniu. Teraz chcę wziąć pod uwagę twoje potrzeby, bo jestem pewna, że weganinem nie jesteś — przytaknąłem, nie przerywając jej. Nie byłem weganinem. Zmienni są mięsożercami, jak wszystkie drapieżne ssaki.

— W sąsiednim domu — brodą wskazała budynek z ciemnoczerwonej cegły — mieszka drugi z moich przyjaciół, z matką. Ich gosposia przychodzi i robi mi duże sprzątanie raz w tygodniu. Mama Michała, ciotka Mary, albo jej kucharka, codziennie przynoszą tu jakieś jedzenie, oba ogrody są połączone, podobnie, jak obie rodziny, od co najmniej dwustu lat. Z głodu tutaj, pod okiem cioci Mary i przy dwóch starszawych harpiach, nie da się umrzeć. Przekonasz się.

Byłem ciekawy charakteru połączenia obu rodzin, szczególnie w najmłodszym pokoleniu. I zaniepokoiła mnie moja ciekawość. Podobnie, jak zaniepokoiła mnie złość na flirtującego Hyeon Ju.

Milczała przez kolejne pół minuty, powoli kręcąc się w kółko, jakby szukając inspiracji w przestrzeni. Patrzyłem na nią, ciekawy i, wbrew sobie, zafascynowany. W końcu, jakby się zdecydowała na coś, skinęła sama do siebie i powiedziała, patrząc na nas obu.

— Ten dom to prawdziwa forteca. Pewnie tak nie wygląda, z tymi wielkimi oknami i w ogóle, ale tak jest — Hyeon Ju uśmiechnął się, jakby nie miał najmniejszych wątpliwości — nikt obcy się tu nie dostanie. Sensory ruchu są wszędzie, łącznie z ogrodami i wnętrzem tego domu, zamki są papilarne, mam też niewielkie niespodzianki dla nieproszonych gości, którzy zdołają przejść przez bramę. Szkło w oknach jest kuloodporne, rolety są zabezpieczeniem i tak dalej, i tak dalej. Alex będzie tu bezpieczny. Na całym terenie.

— Tak myślałem — powiedział mój szef.

— Natomiast oczekuję informacji, związanych z zagrożeniem czyhającym na Alexa. Nie walczę na ślepo. Nie da się strzec kogoś, mając zawiązane oczy. Zaufałeś mi na tyle, Hyeon Ju, musisz zaufać jeszcze trochę, ok? — mój przełożony potwierdził.

Dziewczyna patrzyła przez chwilę na mnie, bardzo uważnie, potem na niego. Czułem, jak pod skórą pulsuje jej jakieś pytanie. W końcu je zadała.

— On tak nie wygląda w rzeczywistości. Co jeszcze ukrywacie? Dlaczego on się kamufluje? — pytała Hyeon Ju, ale patrzyła na mnie.

Znowu.

Sam mógłbym jej odpowiedzieć.

Hyeon Ju zamarł.

Ja zesztywniałem.

— Dlaczego tak uważasz? — głos Hyeon Ju był ostrożny.

— Bo on mnie cały łaskocze w podświadomość i to nie daje mi spokoju. Kiedy patrzę na niego kątem oka, to cały obraz aż wibruje — popatrzyliśmy na siebie, wzruszyłem ramionami i rozluźniłem swój kamuflaż.

Mój czar opadł i jedno muszę powiedzieć: spodziewałem się okrzyku. Jakiegoś odgłosu. Nie wiem… głośniejszego zaczerpnięcia oddechu? Westchnienia? Reakcji?

Ale nie, nic nie było.

Moje ego zwinęło się w kłębek i załkało.

Była tylko cisza, rozszerzenie źrenic i, po długiej chwili, uśmiech na całą twarz. I potem absolutna, stuprocentowa uwaga skierowana na mnie.

Co widziała pod powierzchnią czaru?

Alexa Fitzwilliama w calej jego wytatuowanej krasie. Mam tatuaże prawie na całej powierzchni ciała. Na czaszce, na szyi, na karku, na rękach. Plecach, brzuchu, nogach, pośladkach, Tylko dłonie, twarz i penis nie są pokryte tuszem. Ale rzadko teraz wychodzę bez kamuflażu. Stał się kolejną częścią ubrania, jak spodnie, czy buty.

Andrea chłonęła każdy kawałek mojej odkrytej skóry. Wrony na czaszce i na skroniach, księżyc w pełni na czubku głowy, płomienie schodzące nisko na jedną z dłoni.

— Piękne. Jest tego więcej? — nie czekała na odpowiedź — To jest to, co mnie tak łaskotało — mówiła cicho, obchodząc mnie z tyłu i patrząc na jesion wytatuowany na potylicy.

— Niezłe. Niezłe — uśmiech w jej głosie sprawił, że też się uśmiechnąłem. Sekundę później uderzyła się otwartą dłonią w czoło.

— Przecież ciebie wszystko musi boleć. Alex, to jest twój pokój, feel free i korzystaj z całego domu. Hyeon Ju… bagaże? Szczegóły?

Wskazała mu dłonią drzwi.

Wyszli, zostawiając mnie samego. Powoli opuściłem się na łóżko, z ulgą odkładając kule. Położyłem się i zamknąłem oczy. Nie zakładałem już kamuflażu i, po raz pierwszy od kilku dni, zasnąłem. Po prostu zasnąłem. W ubraniu, leżąc w poprzek łóżka, nie sprawdzając uprzednio wszystkiego dookoła mnie. Obudziłem się w środku nocy, w mojej Wilczej formie. Przekręciłem się ostrożnie na bok i zasnąłem.

Rano poszedłem do kuchni. Mój Wilk zobaczył dziewczynę, stojącą w drzwiach i szykującą się do wyjścia, przechylił łeb, wciągnął jej zapach, warknął i wrócił do pokoju. Nie widziała go.

Położyłem się jeszcze na chwilę, zupełnie nie wiem dlaczego, ale po godzinie Zmieniłem się i wróciłem coś zjeść. Nie było jej w kuchni, ale jej zapach wisiał w powietrzu. Już wróciła.

Od tego pierwszego dnia, często spałem jako Wilk. Tylko rozbierałem się do snu. Ubrania mają tendencję do ulegania zniszczeniu w czasie Zmiany.

rozdział 4: andrea

Nie wiem, czy spałam dobrze tej pierwszej nocy, z Alexem pod moim dachem. Nie, prawdę mówiąc, to nie. Uruchomiłam wszystkie możliwe czujniki ruchu na piętrze willi i, po raz pierwszy od kilku lat, wyciągnęłam z sejfu mój stary, wysłużony, ale ciągle pozostający w idealnym stanie pistolet i włożyłam go pod poduszkę. Nienawidzę broni palnej. Nienawidzę jej używać. Od wyjścia z wojska mojej broni nie użyłam ani raz. Dwa razy do roku jadę na strzelnicę, przestrzeliwuję wszystko, co mam i wkładam z powrotem do sejfu. Bo, powtórzę raz jeszcze, nienawidzę broni palnej. Moja ulubiona broń to noże, ostrza. Jak już kogoś muszę zabić, to niech to będzie z bliskiej odległości, tak, żeby było uczciwie.

Niech włożenie pod poduszkę mojego francuskiego pamasa będzie dowodem mojej paranoi.

Ale oczywiście, to było tylko to, tylko moja paranoja. Alex nigdy nie wszedł na górę sam i bez zaproszenia. Trzeciej nocy postanowiłam zaufać mojemu instynktowi i pistolet wrócił do sejfu, a czujniki ruchu zostały dezaktywowane. Muszę przyznać, że powoli, powoli, moja niechęć do niego, spowodowana strachem i zaskoczeniem, wyparowywała.

****

Po porannym joggingu poczułam się lepiej. Moja depresja została na razie gdzieś, na błotnistym szlaku i nie czułam się już, jak wyrzutek wszechświata. Miałam ochotę oddychać, a nie czułam takiej chęci od kilku miesięcy.

Kiedy, po raz drugi tego dnia, zeszłam na dół, z włosami ciągle mokrymi po prysznicu, z udami jak z galarety, bo piętnaście kilometrów po Lasku Wolskim i okolicznym parku, to nie jest spacerek po Kazimierzu, Alex był w kuchni.

Stał, opierając się biodrem o blat i usiłował rozbijać jajka, bez wyrządzenia stałych szkód w wyposażeniu mojej kuchni. Był w ciemnoszarych spodniach od dresu, które, jak się okazuje, były jego ulubionym strojem w tych dniach, w których nie wychodził z domu, kiedy to praktycznie każda minuta była dla niego rehabilitacją, i w granatowym podkoszulku z długimi rękawami.

Kule, na których się opierał, przeszkadzały mu niesamowicie i miałam wrażenie, że zaraz upadną, a Alex rzuci tym wszystkim o podłogę. Oczywiście, że nie okazywał, że był zły. Oczywiście, że chował frustrację tak głęboko, jak tylko mógł. Ale ja ją czułam. Nie mam bladego pojęcia, czy to ma sens, ale czułam ją.

— Dzień dobry — powiedział, tym swoim głębokim, jakby zachrypniętym głosem, nie patrząc na mnie, mając oczy utkwione w śniadaniu, które ciągle było od niego dość daleko.

— Dzień dobry — wychrypiałam.

Rano, zwłaszcza po biegu, moje struny głosowe sprawiały wrażenie, jakby nie do końca chciały kolaborować.

— Żeby uniknąć bullshitu i innych takich społecznych konstruktów, to ja od razu zapytam: masz coś przeciwko temu, że zrobię ci śniadanie? — zapytałam, celowo gapiąc się mu prosto w oczy — Nie dlatego, że wyglądasz, jakbyś miał zalać jajeczną breją całą moją kuchnię i nie dlatego, że nie wierzę, że to umiesz zrobić, i nie dlatego, że najwyraźniej nie jest ci wygodnie, ale dlatego, że jestem kurewsko głodna. I muszę dostać szybko trochę łatwo przyswajalnego białka, bo inaczej zacznę gryźć. I kląć. Bardziej niż zwykle.

Patrzyłam na niego i nie mogłam się powstrzymać od przesadnego trzepotania rzęsami. Teatralnego. Nie zdzierżył i zaczął się śmiać. Takiego cyrku w moim wykonaniu naprawdę nikt nie wytrzymuje długo.

— O mistress Andrea, jesteś niezwykle łaskawą gospodynią

Przekuśtykał się na drugą stronę kuchennego stołu i z wyraźną ulgą usiadł na krześle.

Oparł kule o sąsiednie krzesło i roztarł łydkę. Musiało go boleć. Odwróciłam się do lodówki.

— Ile jajek? I czemu „mistress”? Współczesne znaczenie tego słowa jest mało… hm.. pochlebne.

Parsknął. Zaczynałam lubić te momenty, kiedy przestawał być chłodnym i zamkniętym Alexem, a wyłaził z niego ten ktoś z poczuciem humoru. Marnym, bo w końcu śmieje się z moich dowcipów, ale jednak.

— Kiedy ja uczyłem się mówić, to do kobiet z wyższych klas społecznych, lub do takich, które szanujemy, mówiło się „mistress”. Mistress Katherine, mistress Andrea, mistress Mary i tak dalej. „Miss” mówiliśmy do bardzo, bardzo małych dziewczynek. Jeśli ktoś użył „miss” w stosunku do dorosłej kobiety, oznaczało to, że trudni się ona profesją, która, jak by to powiedzieć, ani wtedy, ani teraz nie cieszyła się wielkim poważaniem.

Odwróciłam się do niego, na stół kuchenny przeniosłam cebulę, pomidory, koperek, rzodkiewki, karton jajek i wielką misę. Miskę i jajka przesunęłam w jego kierunku, a sama zaczęłam kroić warzywa.

— Wbij tu jajka, dla mnie dwa — rozporządziłam i kuchcik uśmiechnął się lekko.

Lubiłam drobno pokrojony szczypiorek w twarożku, dlatego patrzyłam na to, co robię. Umiejętność posługiwania się nożami to jedno, a łapki można sobie ujebać, za przeproszeniem, ostrym nożem w kuchni, w ciągu sekundy. Ja tam lubię moje ręce. Żywią i bronią, jak to się kiedyś mawiało.

— Fascynujące — powiedziałam i wreszcie popatrzyłam na niego.

Obserwował mnie. Uśmiechnęłam się. Dobrze się czułam przy nim. Spokojniej. Jakby wielki, wiecznie poruszający się wir wewnątrz mnie lekko wyluzował.

— A, to stąd to „Mrs” się wzięło, tak?

— Tak, skrót od „mistress”. Te wszystkie „Miss” dla oznaczenia panien i „Mrs” dla mężatek pojawiły się później. Ale kiedy? Nie pamietam, nie śledziłem. Czasem, po prostu okazywało się, że słowo, którego używam, nie jest już tak często używane. Wyrzucałem je zatem ze swojego słownika, żeby nie wystawać, nie rzucać się w oczy. To ułatwia przetrwanie.

To rozumiałam doskonale. Strategie przetrwania. Dlatego pokiwałam głową. Ale nie mogłam się powstrzymać, bo coś nie dawało mi spokoju, od kiedy weszłam do kuchni.

— Rozumiem. I dlatego znowu chowasz swoje tatuaże? Jako element strategii związanej z przetrwaniem?

Znieruchomiał na chwilę, podniósł głowę i popatrzył na mnie. Prosto na mnie. W oczy. Nie ruszyłam się, nie spuściłam wzroku. Od kilku lat bawię się w tę grę z Hyeon Ju i teraz wreszcie w pełni rozumiem jej znaczenie. Ustalenie dominacji. Nope. Nope. No, kurwa, nie. Nie byłam zła na to, co Alex robi. Sama byłam tym zdziwiona, ale nie byłam. Dla Zmiennych to musi być naturalne. Narzucenie dominacji pozwala chyba uniknąć, na ten przykład, odpowiadania na pytania, na które się nie chce odpowiadać. Ja mam swoje sposoby na uniki. Klnę, odwołuję się do przemocy, klnę. Ja chyba strasznie klnę…

Patrzyliśmy sobie w oczy, tak mniej więcej pół minuty, kiedy oboje zaczęliśmy się uśmiechać, jak debile.

— Nie udało się, co? — zapytałam z nutką złośliwej satysfakcji.

Nie spuszczając wzroku.

— Nie udało się, co? — odparował, równie zadowolony, cały czas patrząc mi w oczy i zaraz dodał — Zróbmy tak, na „trzy”, oboje odwrócimy wzrok. Żadne nie straci twarzy, moja Bestia nie poczuje się obrażona, czy zawstydzona i będzie racjonalna, będziemy mogli wrócić do rozmowy i do śniadania. Oraz — dodał z ironicznym półuśmiechem — będziemy mogli posiłować się wzrokiem. Innym razem. OK?

Propozycja była bardzo „w porzo”, jak to mawiała nasza kucharka, lat 58, a ja byłam bardzo, bardzo głodna. Dlatego zgodziłam się, bez dalszego rozdzierania szat. Widząc mój gest, Alex powiedział

— Raz, dwa i trzy — oboje odwróciliśmy wzrok i zaczęłam się śmiać.

To nie był taki rechot z brzucha, tylko prawie bezgłośny śmiech, który uruchamiał wszystkie mięśnie głębokie. Dobry śmiech. Po drugiej stronie stołu Alex także się śmiał bezgłośnie.

— Nawet nie wiem, czemu mnie to śmieszy — przyznał po chwili, kiedy zaczerpnął powietrza i popatrzył na mnie, tym razem bez prowokacji w oczach — To jest bardzo niebezpieczna gra — mówił spokojnie i z obawą. Pewnie nie był przekonany, jak przyjmę to, co mówi.

— Wiem — przerwałam mu, widząc jego dyskomfort — Gram w to z Hyeon Ju od ponad trzech lat. Powiedział mi, dlaczego to niebezpieczne. Robię to na własne ryzyko.

Czarne, bardzo czarne, oczy Alexa zrobiły się nagle bardzo duże.

— Trzy lata? Z Hyeon Ju?

Kiwnęłam głową i łzy mi się zakręciły w oczach. Cebula is a bitch. Szczypie, jak chuj jasny. Łzy mi się lały po policzkach i ciężko być branym na poważnie w takiej sytuacji, ale się robi, co się musi.

— Tak — smarknęłam — Jego to chyba bawi. Zwykle powtarza mi, że będzie mnie z uwagą obserwował i trzymał kciuki, żeby nikt mi głowy nie urwał. Podobno byłoby mu szkoda. Nie wiem, co jest z tymi ludźmi, mają pojebane poczucie humoru.

Wytarłam oczy, co oczywiście nie pomogło, tylko wtarło cebulę bardziej. No nic, zaraz przejdzie. Wyjęłam patelnię, wrzuciłam warzywa, podsmażyłam je, potem wylałam masę jajeczną. Miód, twarożek na stół, przerzucić jajka, kawa. Alex nic nie mówił przez dziesięć minut, kiedy miotałam się po kuchni. To dobrze. Cenię ludzi, którym cisza nie przeszkadza w życiu, i którzy potrafią ją szanować. Postawiłam na stole wszystko, co przewidziałam na dzisiaj. I kawę. Pachnącą kawę. Jak ja jej potrzebowałam do szczęścia.

— To jak z tym ukrywaniem tatuaży?

Jeśli myślał, że zapomniałam, to mnie jeszcze nie zna. Ja niczego, prawie niczego, nie zapominam. A jeśli zapominam, w jakimś momencie, to zawsze wraca w innym. Pokiwał głową, jakby dokładnie tego się spodziewał.

— Nie chcę ludzi straszyć bardziej, niż straszę normalnie — usłyszałam.

Podniosłam głowę znad talerza i wydawało mi się, że przez chwilę widziałam coś, jakby żal na twarzy Alexa.

— To znaczy? — chciałam zrozumieć to, co do mnie mówi. A na razie nie rozumiałam. Odłożył widelec i wskazał na siebie.

— Popatrz. Duży chłop, umięśniony, kolorowy w dodatku, ubiera się na czarno. Co widzą ludzie? Gangstera? Bikera? Potencjalnego przestępcę?

— A chuj cię to obchodzi, co ludzie widzą? — zapytałam zdziwiona — Serio? Nawet w Anglii, Niemczech czy we Francji? Gdzie ludzie nie są tak homogeniczni, jak my tutaj?

Przytaknął, przełykając omlet.

— Alex, ja jestem zawsze gotowa, żeby dać ci dobrą radę. To moja jedyna wada. Zawsze wiem lepiej i zawsze się moją wiedzą z tobą podzielę — zakrztusił się kawą — Ale teraz powiem ci z doświadczenia. Są ludzie, którzy nigdy cię nie zaakceptują. Nigdy. I co? I gucio. Zresztą… niech się boją, to im ułatwi przeżycie. Im bardziej się ciebie boją, tym większa ich szansa na przetrwanie kolejnego dnia. Im bardziej się ciebie boją, tym bardziej będą wrażliwi na obecność innych drapieżników, o mniejszych skrupułach. Tatuaże to ty. Nie ukrywaj siebie. Nie dla dobra innych ludzi. Nie warto.

— Skąd wiesz, że jestem drapieżnikiem ze skrupułami? — zaciekawiło mnie to, co wychwycił z mojego speechu. Ale ok.

Zastanowiłam się, to było dobre pytanie. Jestem freakiem. Jestem la zarbie[1], jak mawiała moja droga, nieżyjąca już maman[2]. Wiem o rzeczach, o których wiedzieć nie powinnam, szybko znajduję informacje, których inni szukają miesiącami, wiem, kto jest groźny, kto nie, wiem, jakie emocje odczuwają ludzie. Taka się urodziłam, a potem, jako że dorastałam z dziwakami i geniuszami, to zamiast słuchać maman i normalnieć, to ja podlewałam swoje dziwactwa i uczyłam się je wzmacniać. Tylko jak to powiedzieć? Może po prostu i normalnie? W końcu jesteśmy na siebie skazani przez jakieś pół roku, a on całkiem normalny nie jest. Zmienny, Wilk, no please, no!

— Wiem. Czuję takie rzeczy. Na ulicy pokażę ci osobniki niebezpieczne i mam 99% trafności. Mam przyjaciela, trzeci z bandy, poznasz go niedługo, on jest policjantem. Wojtek mnie testował na trafność moich intuicji.

— Intuicji? — nie potrafiłam odczytać jego tonu. Podejrzewam, że celowo sprawił, że był neutralny.

— Nie wiem, jak to nazwać inaczej — wzruszyłam ramionami, lekko niepewna. Mogłam rozwijać swoje dziwactwo, ale to nie znaczyło, że byłam z nim zaprzyjaźniona.

Alex nałożył mi na talerz dwie łyżki twarożku z rzodkiewką i skinął głową.

— Jedz — wywróciłam oczami, ale oczywiście, że zjadłam. Ja robię bardzo, bardzo dobry twarożek.

Alex uśmiechnął się i znowu nie wiedziałam, co jest powodem tego uśmiechu. Z tym gościem jestem jak na rollercoasterze. Czasem wiem, aż za dobrze, o co mu chodzi, czasem nie mam bladego pojęcia.

Z czasem się to wyrówna. Zawsze się wyrównuje. Wróć: zawsze do tej pory się wyrównywało. Miałam podejrzenie, że Alexander Dougal Fitzwilliam może być nieco specjalnym przypadkiem.

— Zróbmy deal — rzucił znad kubka kawy.

— Jaki? — uniosłam brwi.

— Ja przestanę się kamuflować, ty przestaniesz traktować swój dar, jak szesnastolatka pryszcze — powiedział to z pełną powagą, a mnie kawa utknęła w tchawicy i spoczęła, częściowo, na podkoszulku.

Tak się kończy spożywanie posiłków z innymi ludźmi. Z moimi chłopakami mam to non stop. Chwała Chaosowi, że Misiek jest lekarzem i w razie czego mnie zreanimuje. Chyba. Raczej.

— Jak szesnastolatka pryszcze? — wycharczałam.

Wzruszył ramionami.

— Coś biologicznie nieuniknionego, ale upokarzającego i przeszkadzającego.

— Dar? — mój głos dalej chrypiał.

— A jak to nazwiesz? Ludzie mają dar do języków, do muzyki. Ty czujesz rzeczy, tak? — skinęłam głową — To rzadkie, ale nie nieobecne. Wśród Zmiennych jest trochę osobników, którzy potrafią robić rzeczy niestandardowe.

— Niestandardowe?

— Czy porozumiewanie się pojedynczymi słowami, to teraz jakiś paradygmat, czy może, jakimś cudem, zatraciłaś normalną zdolność mowy?

I tego się nie dało uniknąć. Wystawiłam mu język. Z twarożkiem. Bardzo dojrzale.

— Niestandardowe — kontynuował — jak przepowiadanie przyszłości, umiejętność widzenia wieku rzeczy i ludzi, telepatia, zdolność porozumiewania się ze zwierzętami, innymi niż te podobne do naszych Bestii. Takie rzeczy. Rzadkie, ale obecne. I nigdy nie lekceważone.

Zastanowiłam się nad tym, co mówił. To fakt, nie chwaliłam się tym, co umiem. Używałam tego, bez obaw, wstydu czy zażenowania, ale miałam kłopot z mówieniem o… o tym. Ale, żeby „jak szesnastolatka pryszcze”? To bolało.

— Ok. Deal — powiedziałam, niepewna, dlaczego się na to godzę.

W tym samym momencie kamuflaż Alexa spadł. Jak poprzednio, widok jego tatuaży walnął mnie mocno. Były dzikie, barbarzyńskie, potężne i na tym mężczyźnie, który sprawiał wrażenie bardziej ułożonego i eleganckiego, niż stały bywalec La Scali, robiły niesamowite wrażenie. Nie potrafiłam tego nazwać i zdefiniować, ale dla bezpieczeństwa, każdą emocję, którą czułam, zabutelkowałam i zamknęłam w sobie. Żeby nic nie wychodziło na zewnątrz. Zgodnie z duchem naszego dealu, wypaliłam, bez zastanawiania się nad tym, o co pytam.

— Siedzi w nich magia, i to sporo, prawda?

Po chuj pytam, przecież ja nawet nie bardzo wierzę w magię? Wróć. Zmienni istnieją, jakaś magia istnieje. No musi, prawda? Jak to wpasować w mój świat? Nie mam pojęcia, nie chcę o tym teraz myśleć. Martwiło mnie to, że mój mózg, racjonalny, poukładany, mający wszystko w szufladkach, mój szybki i analityczny mózg, wyjechał z magią, jakby o niczym innym nie myślał przez ostatnie trzydzieści lat. Magia? Serio, kurwa mać, ty mózgu głupi? Magia?

Mój wewnętrzny monolog zaczął mnie nudzić.

Alex skinął głową.

— Tak, kłopot polega na tym, że nie jestem do końca pewny, jaka i w którym z nich.

Teraz moja kolej na zdziwienie.

— Serio?

— Tak. Jestem pewny jednego z nich, ale reszta to dla mnie zagadka. Ale, jako, że jeszcze żyję i nic złego się ze mną nie dzieje, to myślę, że nie jest to zła magia.

— Jakim cudem człowiek nabywa, za przeproszeniem, taką ilość tatuaży i nie wie, co w nich jest? — nie mogłam być mniej zdziwiona. No, nie mogłam.

— Taką ilość tatuaży?

Machnęłam ręką. Nie będę udawać, że się nie przyglądałam i że nie zanotowałam.

— Masz tatuaże na głowie i karku, dość bolesne i wrażliwe miejsca, więc normalnie, to tatuuje się je na końcu, tak? Masz tatuaże na dłoniach, więc pewnie pokrywają całe ręce. I masz tatuaż tutaj — pokazałam miejsce, gdzie mięśnie tworzą V, schodząc od brzucha do bioder.

No co? Dres jest nisko, podkoszulek mu podjechał wyżej i zobaczyłam. No.

Pokiwał głową. Znowu w taki sposób, jakby potwierdzał sobie jakąś wcześniejszą obserwację.

— Widzisz ogromną ilość szczegółów, prawda?

Skinęłam głową.

— Zapamiętujesz wszystkie?

— Tak. Co z tatuażami? Jakim cudem nie pamiętasz, co robią i jaka magia w nich siedzi?

Westchnął, wstał, przeszedł na drugą stronę, gdzie oparł się o zlew i zaczął zbierać naczynia. Podawałam mu je, nie wstając. Włożyć gary do zmywarki da radę bez żadnych kłopotów. I zbędnego bólu.

— Bo byłem naćpany jakimś południowo-azjatyckim paskudztwem po skrzela. I nie mam pojęcia, co się działo. Wiem, dlaczego chciałem je mieć. I dlaczego poprosiłem o tatuaż. Jeden.

Alex zapatrzył się w siebie, dalekim, bardzo dalekim spojrzeniem.

— Przez długi, długi czas, nie byłem panem samego siebie. Nie byłem niewolnikiem, o nie — Alex uśmiechnął się w niezwykle zimny i pogardliwy sposób — byłem najstarszym synem i dziedzicem. Byłem kimś, kto był postrzegany na zewnątrz, jako ktoś ważny. Ale nic nie było moje. Nic. Moja wola, moje ubranie, moje wybory, moje ciało. Nic z tego nie należało do mnie. Więc, kiedy miałem szansę, to postanowiłem zaznaczyć moje ciało, jako mój teren, na zawsze. No, a reszta to historia… — podniósł oczy, ciągle było widać w nich echo dawnego bólu.

— …historia, na końcu której, budzę się cały pokryty tatuażami. Podobno po trzech dniach pracy dwójki szamanów. Długa historia, opowiem ją — powiedział widząc, jak otwieram paszczę, żeby zadać pytanie.

Nie miałam z tym problemu. Ja potrafię czekać na odpowiedzi. Zatem przeszłam do czegoś bardziej życiowego.

— Ok. Teraz kwestie praktyczne. Najczęściej jem śniadanie o tej porze, nie przeszkadza mi robienie go dla dwóch osób. Obiad zawsze, ale to zawsze, przychodzi od Nitschów, moich sąsiadów, mówiłam ci. Taki zwyczaj, oni mają kucharkę, a ciocia Mary gotuje, kiedy jest zestresowana. Ja rzadko jadam wieczorami i nie wiem, jak często będę w porze kolacji w domu, bo mam pracę. Ale damy radę. Nie ma sensu, żebyś się szarpał z czymś, co i tak robię. Czy to jest dla ciebie w porządku?

Skinął głową.

— Wojtek, Michał? Twoi przyjaciele?

Przytaknęłam.

— I Kuba, którego widziałeś wczoraj, a który śpi ciągle, dziad jeden. Znamy się od ponad dwudziestu pięciu lat. Praktycznie wychowywaliśmy się razem, pod nadzorem doktorostwa Nitsch. To takie moje rodzeństwo, na które się nigdy nie pisałam. Debilni bracia, od żab i błota wkładanego do plecaka, zamiast zeszytów z zadaniami.

Kochałam moich chłopaków. Byli najbliższymi ludźmi, jakich mam i czasem jedynymi osobami, które trzymały mnie przy życiu. Ale to była moja tajemnica, o której sami zainteresowani nie wiedzieli. Alex skinął głową i nie przerywał ładowania zmywarki.

[1] dziwak, dziwadło

[2] franc. mamusia

rozdział 5: alex

Kolejne dni były… spokojne. Po pierwszym spotkaniu, tym w kawiarni, obawiałem się ryczącej na cały regulator muzyki, ale już pierwszy poranek i wspólne, nieoczekiwane śniadanie, i jeszcze bardziej nieoczekiwana rozmowa, pokazały mi Andreę z innej strony. Mniej kolczastej, mniej napiętej, nie tak przestraszonej. Nie wiem, dlaczego dopiero teraz do mnie dotarło, że ona po prostu się bała i reagowała tak, jak pewnie zawsze reagowała na strach. Agresją. Podobnie robią Zmienni. Ciekawe.

Andrea, kiedy była w domu, preferowała ciszę. Tylko dźwięki ogrodu i jego zapachy zwykle rozbijały ciszę tego domu. Nie była gadatliwa. Powiedziałbym nawet, że nie lubiła mówić. Lubiła rozmawiać, ale szanowała moją ciszę, której potrzebowałem. Zadawała kilka pytań przy śniadaniu, subtelnie mnie obrażała, sprawdzała, czego mogę potrzebować i wychodziła do pracy. Nie miałem pojęcia, co robi. Nie pytałem. Dotarło do mnie, że sprzątaczką nie jest z całą pewnością. Nawet jeśliby odziedziczyła ten dom po rodzinie, to nie byłoby jej stać na utrzymanie go, w takim stanie, z pensji osoby sprzątającej. Ale pracowała. I to dużo.

Czasem wracała tak zmęczona, że zapach fizycznego wycieńczenia można było kroić nożem. Czasem wracała zła, czasem smutna. Kiedy była smutna, szła do dojo i nie wychodziła stamtąd przez godzinę, dwie. Wypełzała, pachnąc zmęczeniem fizycznym, lekko krwią z otartych dłoni, adrenaliną i spokojem.

Często pachniała tą kawiarenką nad rzeką, a czasem jak wąskie uliczki: śmieciami, spalinami, smogiem i ludzkimi wydzielinami.

Kilka razy, miała bardzo gorącą dyskusję przez telefon, po francusku. Jej rozmówca, jakiś Pastis, zgaduję, że to pseudonim, nie nazwisko, usilnie ją do czegoś namawiał, a ona równie forsownie, tylko bardziej kolorowo, odmawiała. „Tu m’emmerdes”[1] było jednym z częściej używanych wyrażeń. Mówiła, że gdyby ją interesowało to „putain de merde[2]”, to by w tym „bordel[3]" została. Zakończyła rozmowę radosnym „va te faire cuire ton cul”[4].

Nie, nie podsłuchiwałem. Po prostu my, Zmienni, mamy doskonały słuch. A życie czasem musi nam przynosić odrobinę radości, cóż z tego, że cudzym kosztem, n’est ce pas[5]?

Każdego dnia pytała o Homo Variabilis, o Zmiennych, a ja odpowiadałem i powstrzymywałem się od zadawania jakichkolwiek pytań z mojej strony. Chciałem zdobyć jej zaufanie, bez którego, z całą pewnością, nie powiedziałaby mi nawet, która jest godzina. Nie pytałem zwłaszcza o to, co Hyeon Ju dał jej, za udzielenie mi pomocy. Domyślałem się, że tego rodzaju mojej ciekawości mogłaby nie przyjąć z gracją. Andrea bywała cicha, ale nie sądziłem, żeby gracja była jedną z jej cech charakterystycznych.

Jej pytania były interesujące. Jakby szukała cegiełek, klocków, z których budowała większy obraz. Chciała wiedzieć, dla kogo pracują Inkwizytorzy (dla PBI, Preternatural Bureau of Investigation), jakie mamy uprawnienia (niezwykle szerokie, analogiczne do policji, prokuratury, sądów i systemu penitencjarnego), ilu nas jest (0,5% w populacji składającej się z drapieżników, wcale nie tak dużo), jakie są zasady hierarchii w stadzie (hierarchia Watahy układa się w walce, każdy może rzucić wyzwanie Alfie, ale musi ponieść konsekwencje takiego wyzwania), czy faktycznie najważniejszym obowiązkiem Alfy jest dbanie o dobro Watahy (tak). Uczyła się szybko. Każdego dnia zadawała nie więcej niż dwa pytania, każde z nich nadbudowywało jej wiedzę. Lubiłem patrzeć, jak pracuje jej mózg.

****

Kuba, którego twarzy nie widziałem tego pierwszego dnia, ale którego zapach miałem zapamiętany, wyszedł faktycznie następnego dnia, koło południa. Obserwowałem go w czasie jego rozmowy z Andreą. Stał bokiem, jakieś 30 cm od niej, przytakując, kiedy pokazywała mu coś na ekranie komputera i z uwagą coś na nim obserwował. Nie patrzył bezpośrednio na nią. Nie dotykał jej. Wyszedł, mruknąwszy tylko:

— Będę w sobotę.

Andrea miała swoje małe rutyny. Wstawała codziennie przed wschodem słońca i wychodziła biegać. Zakładała słuchawki, co mnie niebywale złościło, bo to było dobrowolne ograniczenie sobie pola percepcji, i wybiegała na godzinę, czasem dwie. Potem prysznic, śniadanie i wychodziła, często bez słowa. Wracała po południu, czytała, siedząc na jednej z kanap, czasem pracowała na komputerze, czasem szła bezpośrednio na górę i nie słyszałem żadnego szumu, ani szmeru dochodzącego z jej pokojów. Często długo w noc rozmawialiśmy. Zaczynałem ją bardzo lubić. I szanować.

Ja też zacząłem mieć swoje małe rutyny. Wstawałem, Zmieniałem się, jadłem. Robiłem swoją robotę.

Szperałem, szukałem, przeglądałem dokumenty. Czego szukałem? Zaginionych Zmiennych. W Europie jest nas dokładnie 18 004. Jesteśmy policzeni dokładnie, co do jednego. I w ostatnim czasie, na naszym, nie największym w końcu, kontynencie, zginęło 13 Zmiennych. Podobne zaginięcia odnotowywano na innych kontynentach. Oprócz Afryki. Afryka, z niewiadomych nam powodów, nie lubi Zmiennych. Żaden z lokalnych gatunków nie wytworzył swojego Zmiennego. Ani Lwy, ani Gepardy, ani Lamparty nie istnieją. Nawet Hieny, a przydałoby nam się parę mocnych kobiet. Nasi ludzie nawet unikali dłuższego przebywania na tym kontynencie. Źle się tam czuli, ich Bestie czuły się źle.

W sumie, na przestrzeni dziesięciu lat, na liście zaginionych znalazło się trzydzieści pięć osób. Gdyby tyle osób zginęło, nie miałbym z tym kłopotów. Zmienni walczą równie często, jak nawiązują kontakt dotykowy, czy wzrokowy. Non-stop. Tam, gdzie są walki, zawsze będą ofiary. Taka jest natura naszego świata. Ale Zmienni nie znikają, ot, tak sobie. My pilnujemy swoich, rejestrujemy bardzo częste zgony, Przemiany zakończone sukcesem i te, które się nie powiodły. Notujemy walki, ich wynik, los pokonanych. Jesteśmy nawet przygotowani na odnotowanie narodzin Zmiennego, gdyby taki cud się kiedyś zdarzył. Możemy nie wiedzieć, gdzie Zmienny jest przez miesiąc, ale nie przez lata. Musimy pilnować swoich, bo jako rasa, jako gatunek, jakkolwiek się nas nie definiuje, potrafimy być niebezpieczni i możemy wyrządzić za dużo szkody. Ludziom i sobie samym. To dlatego kontrola i dyscyplina są naszymi drugimi imionami.

Zaginionych Zmiennych nie łączyło ze sobą nic. Ani gatunek ich Bestii, ani wiek biologiczny, ani narodowość. Inne były i rasa, i wyznanie, i status społeczny. Nie byli, ani mniej, ani bardziej towarzyscy od innych. Nie wykazywali nietypowych zachowań społecznych, seksualnych, finansowych. Absolutna średnia. Szukałem wszędzie, wszędzie zaglądałem, na razie nic, ale to nic, nie miałem w rękach.

Czułem się bezradny. Zbędny. Oddany przez przełożonego pod czyjąś kuratelę, jak dziecko, jak szczenię. Pod opieką. Musiałem tłamsić frustrację, bo była absolutnie kontrproduktywna i szkodliwa. Była niszcząca. Lubiłem swojego kuratora, pracowałem dużo, zdrowiałem i wracałem do formy, ale potrzebowałem… wyników.

Czasem w życiu dostajemy nie to, co chcemy, tylko to, co jest nam potrzebne. Nawet jeśli tego nie chcemy. Czasem potrzebne jest nam… mnie przypomnienie, że nie jestem niezwyciężony, że nie wszystko ode mnie zależy, że muszę umieć wykorzystać także słabość i swoje słabości, żeby rosnąć i się rozwijać. Inaczej się nie da. Nie rośnie się w chwilach chwały, wzrasta się wtedy, kiedy się jest na dnie.

Wykorzystywałem zatem bycie w tym nadirze swojej rzeczywistości, jak tylko mogłem. Patrzyłem, co mnie wewnętrznie uwiera. Nazywałem te uczucia i stany. Zraniona duma, niechęć do polegania na innych, wstydliwe poczucie zależności od Ludzi, świadomość bycia omylnym. Nazywałem je, porządkowałem, wyciągałem wnioski. Żyłem z każdym z nich, zaprzyjaźniałem się. Pytałem, jak to, czego nie lubię, czego nie znoszę, czego nienawidzę, czego się wstydzę, może mi pomóc w rozwoju. I wygrzebywałem się z doła, dzień po dniu. Godzina po godzinie.

****

A Andrea… Andrea dawała mi przestrzeń i miejsce do tego, żebym się fizycznie i psychicznie poskładał do kupy. Korzystałem z tych cennych darów w całej pełni. Wstawałem, jadłem solidne śniadanie, potem powoli, o kulach, obchodziłem dom dookoła, coraz to więcej razy, coraz szybciej. Czasem kibicowała mi pani Oleńka, gosposia, czasem kucharka, pani Basia, obie zainteresowane moją rekonwalescencją i, powiedziałbym, że przekarmiające mnie, gdyby się dało przekarmić Zmiennego.

Po 5 dniach zapuściłem się do dojo i w części z maszynami popracowałem nad rozleniwionymi mięśniami. Czułem się, jakby moje ciało powoli budziło się do życia. Ciągle wszystko bolało, ciągle w nocy budziłem się prawie ze skowytem, bo wydawało mi się, że każda komórka nerwowa mi się pali i gotuje się, ciągle nogi miałem nieużywalne, a po schodach musiałem się czołgać, ale spokój wnikał we mnie i wsiąkał. Z każdą godziną byłem trochę silniejszy, trochę zdrowszy, moje mięśnie ciut sprawniejsze, moje ciało coraz to bardziej gotowe do powrotu do mojego normalnego życia.

****

Spokój nieodwracalnie skończył się po sześciu dniach. W sobotę rano. Siedziałem przy kuchennym stole, z tabletem przed sobą, odpowiadając na kilka maili i przegrzebując się przez przesłane mi przez Hyeon Ju dokumenty.

— No, Alex. Obawiam się, że dzisiaj jest dzień sądu — powiedziała Andrea, otwierając lodówkę i wyciągając gruszkę.

Miała jeszcze mokre włosy, niedawno wróciła ze swojej przebieżki i dopiero co wyszła spod prysznica. Pachniała ziołowym szamponem, a z rozgrzanej skóry bił zapach zielonej herbaty, ziemi i jaśminu. Mokre kosmyki przykleiły się jej do policzków i odsunęła je niecierpliwie, związując kucyk na czubku głowy, gumką, którą zsunęła z nadgarstka. Miała na sobie te same paskudne gacie, w których widziałem ją pierwszego dnia, a w których dorośli wyglądają, jakby mieli przepełnioną pieluchę i kolejną za dużą bluzę, tym razem od A&F, ale na tyle starą, że jej posiadanie wskazywało raczej na brak pieniędzy, niż na ich nadmiar.

— Sądu? — powiedziałem powoli, przełykając śniadanie.

Sąd, nie sąd, żaden Zmienny nie stawia czoła rzeczywistości z pustym żołądkiem.

— Sądu. Jest weekend, już nie mogę ich trzymać z dala od mojego domu.

— Ich? Trzymać? Z dala od domu?

Trzy pytania na raz. Jestem, jak widać, geniuszem przesłuchań.

Wgryzła się w gruszkę i powiedziała z pełnymi ustami.

— Trzymałam moich ukochanych debili na odległość, bo potrzebowałeś spokoju i ogarnięcia się w obcej przestrzeni. Dlatego, oraz oczywiście dla mojego świętego spokoju, mieli bana na zbliżanie się do domu. Niestety, jest weekend i nic, ani nikt, ich nie powstrzyma przed wkładaniem nosa w nie ich sprawy. Kocham moich przyjaciół. Dziką i absolutną miłością — poczułem lekką złość, słysząc te słowa — miłością, która wszystko wybacza, ale muszę być uczciwa i cię ostrzec. To nie jest towarzystwo dla słabych duchem. Serio. Będzie cieżko, ale będzie też fun. I bardzo, bardzo dobre jedzenie. Dlatego koniec na razie z twoim życiem pustelnika i rekonwalescenta. Gotowy? — popatrzyła na mnie ciepło.

Lubiłem to spojrzenie.

— Nie?

— Dobra odpowiedź — parsknęła śmiechem i przechyliła głowę nasłuchując.

Mnie także zainteresował odgłos motocykla, który zbliżał się od strony sąsiedniego domu.

— No ten, to jest dzisiaj wyjątkowo wcześnie, kurde, przecież jest dopiero 7.00, czy ci ludzie litości nie mają? — marudziła.

Zauważyłem, że zwykle robiła to, kiedy była głodna. W innych okolicznościach, zwykle klęła lub milczała. Usiadła teraz naprzeciwko mnie, kończąc swoja gruszkę. Zjadła ją całą, łącznie z ogryzkiem i ostentacyjnie położyła ogonek na stole. Popatrzyłem na ogonek, na nią, na ogonek.

— No co? Przecież wszystko jest jadalne. Oprócz ogonka, oczywiście.

— Oczywiście — zgodziłem się, wrzucając ogonek do kosza.

Nigdy nie antagonizuj szaleńca o siódmej rano.

Drzwi otworzyły się i, w oparach benzyny oraz bez pukania, do domu wpakował się mniej więcej trzydziestoletni mężczyzna. Jakieś metr siedemdziesiąt coś, może metr osiemdziesiąt, szeroki w barach, o potężnych udach, ciemny blond i absolutnie bez znaków szczególnych. Wszedł do kuchni i podszedł do lodówki, patrząc cały czas na mnie.

I ja, i moja Bestia wiedzieliśmy, że on nie rzuca nam wyzwania i nie jest dla nas, ani dla Andrei zagrożeniem, ale naprawdę, naprawdę wolałbym, żeby Ludzie nie patrzyli mi prosto w oczy. Tak byłoby dla nich bezpieczniej. Mężczyzna przyglądał mi się bez zmarszczenia brwi i zdziwienia, co, z racji tego, że byłem w swojej pełnej i wytatuowanej postaci, uznałem za osiągniecie. Sięgnął do lodówki, wyciągnął butelkę mleka, którego Andrea nigdy i do niczego nie używała, i wypił kilka łyków. Potem odstawił butelkę z powrotem. Nie zakręcając jej. I milcząc, przeniósł uważne spojrzenie na dziewczynę.

— I tobie także dzień dobry, słoneczko — powiedziała słodko, kopnięciem podsuwając mu krzesło — I nie krępuj się oczywiście.

Wzruszył ramionami i przeciągnął rękami po twarzy.

— Prysznic? — zapytał. Miał przyjemny, niski głos.

— Najpierw się przywitasz, jak normalny człowiek, potem możesz iść do mojego pokoju i się wykąpać. Masz ciuchy?

Skinął głową w kierunku motocykla.

— A one, kurwa, co? Same tu przykuśtykają? — zapytała ze sporą dawką, udawanego zdziwienia.

Westchnął, potem wyciągnął do mnie rękę.

— Wojtek Kubicki — miał silny uścisk dłoni, ale nie zrobił nic, żeby mi zmiażdżyć rękę, czy w inny sposób zaimponować siłą. Zyskał kilka punków za brak pozowania i zastraszania na wstępie — od ponad dwudziestu pięciu lat przyjaciel wędzonej papryki, tu siedzącej.

— Alex Fitzilliam, gość. Od tygodnia — nie bardzo wiedziałem, co powiedzieć więcej.

— To ciekawe, jesteś pierwszym gościem w domu Andrei od kilkunastu lat — podniosłem brwi — no, nie nazwałbym jej miss gościnności — wyjaśnił.

— Przypomnę ci to, psie, jak zjawisz się kiedyś głodny, śmierdzący i mokry.

— Psie? — zastanowiło mnie użycie słów.

Wojtek wykrzywił się w kierunku Andrei

— Jestem policjantem, po polsku, w języku niepraworządnych obywateli i mętów społecznych, jak tu obecna, krówka-mordoklejka, jesteśmy psami. Podejrzewam, że Andrea używa tego określenia jako zdrobnienia — popatrzył na nią, jakby oczekiwał potwierdzenia

— Spadaj. Co ty tu w ogóle robisz? O siódmej rano? Weekend dla normalnych ludzi zaczyna się dopiero kolo dziewiątej.

Wojtek przetarł jeszcze raz twarz.

— Spędziłem całą dobę, siedząc w samochodzie z gościem, który cały czas żarł kabanosy…

Andrea odwróciła się do mnie i mrugnąwszy powiedziała:

— Nasz pies jest wege. Nie je mięska. W ogóle.

— … no więc, całe dwadzieścia cztery godziny, z nim i oparami sztucznej wędzonki, w samochodzie, na siedząco. Jestem sztywny, w nieodpowiednich i nie dających mi żadnej przyjemności miejscach. Zmęczony. Wkurwiony, bo nic, ale to nic, z tego siedzenia nie wyszło.

Wzruszyła ramionami.

— To idź do dojo.

Andrea nie była także miss empatii, ale tego nie ukrywała. Pokręcił głową.

— Potrzeba mi czegoś mocniejszego — sugestywnie poruszył brwiami i poczułem coś dziwnego.

Coś jak złość. I zazdrość? Andrea uderzyła głową w blat stołu. Czasem tak robiła, uderzała głową w coś, jakby chciała wyrazić całkowitą bezradność wobec tego, co się dzieje.

— Przebiegłam dziś już 22 km… — jęknęła

— Nie bądź wiotkim szparagiem — namawiał policjant, a ja sztywniałem coraz bardziej.

— Nie mam ochoty… — jęknęła znowu

— A co konkretnie twoja ochota ma do tego? — zapytał, wzruszywszy ramionami. Podniosła głowę, spojrzała na niego złym wzrokiem.

— To po chuj chcesz się kąpać? Przecież zaraz się spocisz jak prosię? Mania czystości cię ogarnęła, jako dodatek do wegetarianizmu?

Zbierała się z krzesła powoli, przesadnie akcentując zesztywnienie mięśni po porannej przebieżce.

— Andrea… — powiedziałem ostrożnie, nie bardzo wiedząc, co powiedzieć.

Czułem, że coś muszę, bo sytuacja bardzo, ale to bardzo mi się nie podobała. Dziewczyna machnęła ręką i powlokła się na górę. Szczęśliwie się przymknąłem, bo okazało się, że Wojtek został ze mną, na dole. Zdjął skórzaną kurtkę, powiesił ją w szafie. Otworzył jedną z szafek w kuchni, w której, jak wiedziałem, był sejf, otworzył go, włożył tam broń, dwa noże, odznakę i portfel. Potem zatrzasnął drzwi i zamknął szafkę.

— Nienawidzę być taki sztywny i zmarniony. Jakby walec po mnie przejechał. Nie ruszać się przez tyle godzin, jest gorsze niż ćwiczenie bez przerwy przez kilkanaście godzin — powiedział i popatrzył na mnie.

— Co wy będziecie robić? — zapytałem i postarałem się, żeby mój głos brzmiał pewnie. Twarz Wojtka rozjaśniła się w uśmiechu.

— Nie widziałeś, jak Andrea tańczy?

Zaprzeczyłem.

Widziałem jak biega, je, suszy włosy, myje okna, czyta, gotuje, widziałem ją, w tych rzadkich momentach, kiedy siedziała w bezruchu, patrzyłem, jak drapie się w nos i w brzuch, ale nie, jak tańczy. Zdałem sobie sprawę, że w tym właśnie momencie odetchnąłem z ulgą.

Zbiegła ze schodów w legginsach i podkoszulku. Po raz pierwszy widziałem ją w dopasowanej odzieży, zwykle bowiem wybierała coś, co jest albo za duże, albo bufiaste. Musiałem przyznać, że no… wyglądała dobrze. Miała solidne, dobrze zarysowane, ale delikatne mięśnie, zwłaszcza mięśnie nóg. Płaski brzuch, niewielki biust, ładnie wyrzeźbione ramiona. Koszulka odkrywała tylko niewielki kawałek skóry pod szyją, rękawy sięgały prawie do łokcia. To było ciało sportowca, albo… wojownika? Szybko odrzuciłem tę myśl. Przebiegała codziennie co najmniej 10 km, czasem ćwiczyła także na dole, ale żeby być wojownikiem, to jednak trzeba czegoś więcej.

To było zdanie, które, patrząc perspektywy czasu, było moim największym osiągnięciem intelektualnym wszech czasów.

Patrzyła na Wojtka ze złośliwym uśmiechem.

— Jak wolisz dzisiaj?

— Po bożemu i bez osłonek — odpalił bez wahania.

— Świnia — zaśmiała się i pokazała mu drzwi — Pan zatem wypierdala na trawniczek. Alex, chodź z nami. Powachlujesz panienkę, jak już padnie dupcią na glebę.

— Panienkę? Nie jestem panienką. Jestem szybki jak strzała.

— Ty, strzała, żebyś się nie…. posikała — złośliwy śmiech — Możesz być szybki, ale jak zrzucisz ten tłuszczyk z brzucha.

— Jesteś, Andy, niewychowanym potworem. A to, to nie jest tłuszczyk, to są mięśnie — przekomarzali się po drodze, dostosowując tempo przemieszczania się do mojego, o wiele wolniejszego.

Dzisiaj chodziło mi się lepiej i wiele wygodniej niż wczoraj, jedna noga zaczynała się nawet zginać w kolanie. To było osiągnięcie.

— We’ll see — powiedziała. Zatrzymała się na trawniku, z boku domu.

Usiadłem na ławce z oparciem i wyciągnąłem zdrowszą nogę do przodu, razem z tą, która jeszcze nie zrastała się tak, jak powinna. Andrea stała prawie na środku trawnika i palcem skinęła na policjanta.

— No, pokaż, co tam masz chłopczyku. Bardzo, bardzo jestem ciekawa, czy ci męskości przybyło.

Wojtek parsknął śmiechem i … szybko ruszył w kierunku Andrei.

Wstałem z ławki. Nie do końca wiedząc, co robię, błyskawicznie przeszedłem dwa kroki w ich kierunku. Bolało, ale to nic. Zatrzymałem się gwałtownie, a potem cofnąłem. To tak wyglądał ich taniec…

Wojtek poruszał się sprawnie, oszczędnie, ale bez gracji. Widać było, że w niejednej bójce brał udział, ale to, jak walczył, nie było żadnym znanym mi stylem. To była czysta, bardzo fizyczna i siłowa, naparzanka streetfightingowa. A Andrea… Andrea poruszała się oszczędnymi ruchami kogoś, kto umie walczyć wręcz, zna wszystkie zasady i w odpowiedniej chwili umie je zlekceważyć. Była szybka, jak na Człowieka. Bardzo szybka nawet. I, po jakichś pięciu minutach ich sparingu, zobaczyłem coś, co powinienem zobaczyć o wiele wcześniej: że dziewczyna łagodzi ciosy, hamuje się, nie uderza, ani z pełną siłą, ani na pełnej prędkości, że co najmniej połowa jej ciosów nie dochodzi do celu, mimo że powinna, że bawi się z Wojtkiem i drażni się z nim, sprawnie unikając jego ciosów i nie chcąc mu zrobić prawdziwej krzywdy swoimi. Fakt, była niższa i drobniejsza, a przez to, zasięg jej ramion i nóg był mniejszy. Fakt, Wojtek pewnie także nie chciał jej uderzyć. Fakt, to był sparing, a nie prawdziwa walka. Ale, jako facet, czułem się lekko znieważony tym, że nawet nie chciała rzucić w jego stronę wszystkim, co miała.

Tego dnia, w tym momencie, siedząc leniwie na ławeczce w cieniu, w zaplutej mieścinie w środku Europy, patrząc na dwójkę spoconych, przeklinających się ludzi, rzucających w swoją stronę wyzwiska i ciosy, obserwując, jak Andrea lekko uchyla się, markując cios z prawej i jak wreszcie uderza Wojtka w brzuch, poczułem, że chcę być tym facetem, w którego stronę Andrea Niwiński rzuca wszystko, co ma i to z pełną siłą.

Cieszyłem się, że siedzę i że nikt nie widzi mojej erekcji. Cieszyłem się, że w otoczeniu mam wyłącznie Ludzi, i że ich zmysły nie wyłapują zapachu podniecenia. Cieszyłem się, że żyję i niebawem będę mógł zatańczyć z Andreą Niwiński.

****

Pozostała dwójka jej przyjaciół przyjęła mnie z ostrożną ciekawością. Kuba, który był dokładnie w wieku pozostałej trójki, wyglądał bardziej chłopięco i młodziej. Rzadko się odzywał, nigdy nikogo nie dotykał i zwykle siedział, jakoś tak razem, ale osobno, z oczami utkwionymi w tablecie lub w komputerze.

Michał Nitsch był wysokim, bardzo przystojnym mężczyzną. Chirurgiem. To był jeden z tych uroczych heartbreakerów. Ulubieńców pielęgniarek i pacjentek. Uśmiechał się często i szczerze, świntuszył bezustannie i patrzył na mnie z góry. Miał prawo, bo był co najmniej 10 cm wyższy niż ja. Czułem, że ta przewaga wzrostu bardzo go cieszyła.

Prawdę mówiąc, to nie wiedziałem, czy chciałem spędzić weekend z grupą nieznanych mi osób. Z grupą Ludzi. Z grupą istot, które były o wiele młodsze ode mnie. Ale… byłem rozluźniony, zapominałem, powoli i na chwilę, o bólu. Jadłem najlepszy obiad od dawna, w pełni dostosowany do mojego przyspieszonego metabolizmu. W domu Nitschów jedzono znakomicie i miałem wrażenie, że ilość jedzenia przeznaczona była dla grupy tak ze trzy razy większej niż nasza. Ale daliśmy radę. Siedziałem leniwie, nic nie robiąc, na słońcu. Słuchałem głupot i bzdur, mówiłem głupoty i bzdury, i miałem kłopoty z poznaniem w sobie Alexa Fitzwilliama.

Późnym wieczorem wracaliśmy do domu Andrei we trójkę, z Kubą. Szliśmy na tyle wolno, żebym nie musiał się potykać na wyłożonej polnymi kamieniami ścieżce.

— Co robimy jutro? — zapytałem niepewny tego, jak wygląda pełny plan weekendowy.

— W niedzielę ciocia Mary zwykle chce mieć dom dla siebie, żeby móc pisać poważne artykuły, dlatego wszyscy bunkrują się u mnie. Ale pogoda zapowiada się ok, więc siedzimy w ogrodzie.

— I piłka nożna… — mruknął Kuba

— Tak — przytaknęła Andrea — jutro niestety będziemy grać w nogę. I jeść. I słuchać kolejnych historii szpitalnych Miśka.

— Śpisz u Andrei? — zapytałem Kubę.

Skinął głowa i nie patrzył mi w oczy. Nigdy nie patrzył mi w oczy, patrzył bokiem na mój policzek, na szyję, na brodę. Kuba nie podnosił wzroku na duże drapieżniki. Mądry dzieciak.

— A Wojtek śpi u Miśka — potwierdził moje przypuszczenie.

— Czemu Wojtek nie śpi tutaj? — byłem autentycznie ciekawy

— Bo Wojtek chrapie — parsknął Kuba — ale to na serio chrapie. Kiedyś myślałem, że to silnik motocykla, taki niski, powtarzalny dźwięk, o kojącej amplitudzie. Ale nie, to tyko chrapanie. Alex, żebyś ty to słyszał… to jest kosmos!

Kuba rozjaśnił się i zapalił, i ucieszyłem się, że uśmiecha się do mnie. Kątem oka zobaczyłem uśmiech Andrei i zrobiło mi się jeszcze lepiej. Dziwniej, ale lepiej.

— Kubek, ale tak jeszcze bardziej w zgodzie z prawdą, to oni śpią w jednym domu, ponieważ, jak oboje wiemy, za chwilę pójdą na panienki, no. Po prostu. To są przecież dwie, straszne, męskie dziwki.

Kuba zaczerwienił się i Andrea parsknęła śmiechem.

— Kubek… — ale Kuba już zasłonił uszy rękami

— Ja nie chcę wiedzieć, co oni robią! — krzyknął, ale nie czułem od niego zawstydzenia, tylko rozbawienie i szczęście. Bo szczęście też ma swój zapach.

— Nie??? — Andrea wywindowała brwi do połowy czoła — a tę grę porno, to kto im napisał, ja?

— Ty o niej wiesz????? — Kuba tym razem był absolutnie i na serio wbity w ziemię — Wiesz o tej grze?

Andrea pokiwała głową.

— No pewnie, że wiem. Przecież oni nie mają pojęcia, co to tajemnica, ani bladego pojęcia o intymności czy prywatności. Te dwa długie jęzory, jeszcze niczego w życiu nie przemilczały, prawda?

Kuba skinął głową, ciągle czerwony i pulsujący wstydem. Zastanawiałem się dlaczego wstydem? Odpowiedź dostałem po sekundzie.

— I nie wściekłaś się, że …. że … że… — nie mógł się wysłowić.

Andrea podeszła do niego bardzo blisko, ale nie na tyle, żeby go dotknąć, nawet przypadkowo.

— Kubek. Powiedziałam im, że każdego tygodnia sprawdzasz ich logi w grze i powiesz mi, jeśli któryś z nich użyje mojego avatara. I to wystarczyło — uśmiechnęła się całą sobą i dodała — Dlatego, dzisiaj sprawdzisz logi gry. Od początku.

— To trzy lata!

— Tough shit, geniuszu. Od początku. I powiesz mi, czy któryś z tych dwu perwertów stukał mojego avatara. Jeśli tak, to tymi łapkami — pokazała na jego dłonie — utniesz winowajcy wiadomo co. W grze, nie w rzeczywistości. Rozumiemy się, Kubuś?

Kuba kiwał głową.

— Super

Andrea wyszczerzyła się do niego i nie obejrzawszy się na nas, poszła na górę. Otrząsnąłem się stuporu. Z trudem.

— Co to za gra? — zapytałem.

Kuba zastanowił się przez chwilę, potem wzruszył ramionami i pokazał palcem na mój tablet. Odblokowałem go i podałem. Coś stukał, coś przesuwał i po chwili podał mi mój tablet z dodatkową mała ikonką, w formie weneckiej maski, i tytułem gry „Midsummer dreams”.

— Jesteś czwartym użytkownikiem tej gry. Na całym świecie. Doceń to. I nie graj przypadkiem avatarem Andrei, bo będę musiał jej to powiedzieć, a następnie, straszliwie ukarać każdego męskiego avatara, którego będziesz używał na tym diwajsie. Sorry — powiedział, z przepraszającym uśmiechem i poszedł na górę.

I tak oto, po raz pierwszy w moim bardzo, bardzo długim życiu grałem w grę porno.

****

Powiedzenie, że niedzielne śniadanie było głośne, mogłoby być formą niedopowiedzenia. Było bardzo głośne. Michał robił pankejki w ilościach hurtowych, Wojtek odpowiadał za dostarczanie soku pomarańczowego, a Andrea nie dopuszczała nikogo do ekspresu do kawy. Po raz pierwszy była w obcisłej koszulce z dekoltem, bez biustonosza. Starałem się nie przyglądać, ale pewnych rzeczy nie da się nie zobaczyć. Siedziałem plecami do pokoju, obok Kuby, który trzymał się, jak zwykle, na dystans, ale nie był to dystans o szerokości Pacyfiku. Z drugiej strony miałem Michała, który władował na stół stertę naleśników. Wojtek, w popielatych spodniach od dresu, wiszących mu nisko na biodrach i czarnym, obcisłym podkoszulku, stał oparty o zlew i tłumaczył nam, że nic, ale to nic nie wiemy o prawdziwym życiu. Kiwaliśmy głowami ze zrozumieniem, nie komentując. Są takie stwierdzenia, które komentarza nie wymagają. W pewnym momencie zawiesiłem się nieco, wyłączyłem z dyskusji i zauważyłem, że Andrea ma na ramieniu różową, wypuklą bliznę. Dość charakterystyczną dla źle załatanych ran postrzałowych.

— Co to jest? — zapytałem, trochę pewnie głupio i głową wskazałem na jej ramię.

— Trzeci sutek — powiedział ze śmiechem Misiek i oczywiście moja uwaga powędrowała tam, gdzie zdecydowanie nie powinna.

Wzrok Michała powędrował tymi samymi torami.

— Wow, Andy, odziej się, kobieto!

Michał zasłonił oczy ręką, ale patrzył na Andreę przez rozłożone palce.

— Ile wy macie lat? Dwanaście? W sumie? — Andrea wzruszyła ramionami — Masz problem z moimi sutkami? To zrób z tym coś, bo to twój problem, Misiu-pysiu. Idź na górę, do łazienki, albo co….

Wojtek gwizdnął przeciągle.

— No idź Misiu, idź. Zajmij się tym swoim… narastającym problemem. Widzę, że ty w ogóle nie jesteś przyzwyczajony do takich widoków. Co innego podwójne D, hm? Małe B mocno zaskakują, prawda?

Brudna ścierka wylądowała na twarzy Wojtka.

— A bardzo ci, Alex, dziękuję, że wyciągnąłeś z nich hormonalnych nastolatków, którymi nigdy zresztą nie przestali być. Serio. Dzięki.

Na szczęście nie miała pod ręką drugiej brudnej ścierki. Podniosłem ręce w górę.

— Ale ja zapytałem o bliznę! — powiedziałem głośno — o bliznę!

— Ale im się wszystko kojarzy — powiedziała Andrea — czy wyście chłopcy wczoraj spędzili noc na medytacji? — popatrzyła na Wojtka i Michała — Serio pytam, bo nie mam zamiaru cały dzień z waszą burzą hormonalną się użerać.

— Nieeeee? — powiedział niepewnie Wojtek

— Aaha — Andrea wyraziła sceptycyzm.

— Pornoli nie oglądali, sprawdzałem — powiedział pomocny Kuba, czekając na reakcję.

— Zdrajca — Michał położył ręce na piersi — Obgadywaliśmy Alexa. Większość wieczoru. Tak nam zeszło, że inne sprawy… no.

— To wiele tłumaczy — mruknęła Andrea, jakby niczego innego się nie spodziewała.

Chwała niebiosom, że Kuba nie palnął, że z kolei ja, prawie całą noc, grałem w „Midsummer dreams”. Ale nie zakazanym avatarem. Nie miałem odwagi.

[1] zawracasz dupę

[2] kurewstwo

[3] burdel

[4] Daj mi święty spokój, odpie… się

[5] n’est ce pas? — czyż nie?

rozdział 6: andrea

Wiem, że są ludzie, którzy w swoim życiu często wykorzystują umiejętności zawodowe. Na przykład Misiek. On musi często łatać złamane serca i przepisywać antybiotyki. Na przykład Kuba, który nie ma życia, ani sensu stricte, ani sensu largo, i dla którego wszystko jest pracą. Dla niego kod jest życiem. Ale to ok, dzięki temu wszyscy jesteśmy zabezpieczeni na przyszłość. Ufamy przyjaciołom i w nich inwestujemy.

Ale ja dopiero teraz w pełni używam swoich skillsów. Obserwując Alexa, patrząc tak, żeby tego nie zauważył. Musiał mieć miejsce, czas, przestrzeń na zdrowienie. Nie był kimś, kogo da się włożyć do pudełeczka, kto wypełni jego przestrzeń i tam zostanie. Alex się wymykał z przestrzeni, potrzebował jej dużo, zwłaszcza teraz, kiedy wracał do zdrowia, do siebie, do formy. Dawałam mu przestrzeń, nie tylko dlatego, że jej potrzebował, ale także dlatego, że autentyczną przyjemność sprawiało mi obserwowanie go.

Poruszał się w taki spokojny, ekonomiczny sposób. Zatrzymywał się, rzucał niewielkie spojrzenie na bok, sprawdzając otoczenie. Zawsze wiedział, co jest przed nim, co za nim, co po bokach. Lubiłam go przyłapywać w tych momentach, kiedy nozdrza mu się lekko rozszerzały, kiedy łapał zapachy i je katalogował. Lubiłam to, jak siadał. W każdej chwili gotowy, żeby się zerwać, ale jednak jednocześnie taki abolutnie spokojny i wyluzowany. Mnóstwo czytał. Wszystko. Od Monteskiusza, po Feynmana. Zahaczył nawet, pewnie z czystych nudów, o Christie Caldwell. Szybko kartkował jeden z tanich romansów i zmarszczki koło oczu robiły mu się coraz głębsze. Najpierw pojawiły się te zmarszczki, potem jego oczy zrobiły się jakby płynne, potem podniósł mu się koniuszek ust. I uśmiechnął się. I było to coś absolutnie fenomenalnego. Chyba pierwszy raz w życiu użyłam tego słowa, wcześniej jakoś nie zdarzyło się nic, co by jego użycie uzasadniało. Cały się rozpromienił, a ja? Ja czułam się, jakbym zobaczyła kawałek prawdziwego Alexandra Dougala Fitzwilliama. I podobało mi się to, co widzę. Zwłaszcza, kiedy powiedział mi, że nie śmiał się z fabuły, tylko z tego, że jedną ze scen, którą właśnie przeczytał, widział na własne oczy. To się dziś nazywa „wardrobe malfunction” i oczywiście było znane i w tamtych czasach. Wtedy jednak problem z suknią miał o wiele poważniejsze konsekwencje. Ze ślubem włącznie. I że śmiał się, i ze swoich ówczesnych przyjaciół, i z siebie, i z tych pokoleń bardzo młodych ludzi, którzy za każdym razem myślą, że odkrywają nowe ruchy w najstarszym tańcu świata, w tańcu godowym, a tak naprawdę, to idą tymi samymi ścieżkami, co ich dziadkowie i pradziadkowie.

Podobał mi się jego upór z dochodzeniu do pełnej siły. Chodził koło domu, robił pompki, podnosił ciężary, które przyniosłam mu z dojo, ćwiczył nogi, mimo, że widać było, że boli go każdy ruch. Nie narzekał, nie miał złego humoru, nie wściekał się. Uparcie, krok po kroku szedł do przodu. Ćwicząc na zewnątrz, przekomarzał się z harpiami od Nitschów, Basią i Oleńką, które gapiły się na niego, jakby był ostatnim facetem na ziemi. Pytał Miśka o radę, powtarzał zadane przez niego ćwiczenia, raz czy dwa spotkał się z naszym zaprzyjaźnionym rehabilitantem.

Ubierał się konserwatywnie. Czarne dżinsy lub skórzane spodnie, ciemne, bardzo ciemne podkoszulki, w domu spodnie od dresu, które podkreślały muskulaturę. Dobrze mu było w czerni. Wyglądał jak postać z legend i mitów. Coś, co stuka do twoich drzwi, na chwilę przed tym, zanim świat zwali ci się na głowę.

Odpowiadał na moje pytania. Mam ich jeszcze tyle, że mam ochotę przywiązać go do kanapy i pytać, pytać, pytać. Także o te kwestie, które sprawiają, że drga mu mały mięsień na szczęce. O kwestie osobiste. Tak było na przykład, kiedy opowiedziałam mu o matce Martyny, która urodziła ją w wieku siedemnastu lat i jakoś nigdy nie wrosła w rolę matki. Wtedy to zauważyłam. Drobne drgnięcie, trudne do zauważenia, ale obecne. I coś w oczach. Smutek. Żal. Szybko zakopany. Alex był jeszcze lepszy w zakopywaniu uczuć niż ja. Rozumiem, że miał o wiele więcej czasu, żeby tę sztukę doskonalić. Co go tak zasmuciło? Co usłyszał w historii Martyny? Swoją historię? Matki? Żony? Czy on ma żonę?

Nie wiem czemu, ale ta myśl przywołała dawno nieobecny smutek. I świadomość, że od dawna, od kilku tygodni, nie mam ochoty zwijać się w kłębek i pozwolić, żeby porosły mnie mchy i paprocie. Że smutek gdzieś sobie poszedł. Owszem, teraz drań się pojawił, ale przecież wiedziałam dlaczego. Bo uświadomiłam sobie, że mała iskierka na dnie mojej duszy może nigdy się nie rozpalić na dobre. Ale normalnie, normalnie, to nie czułam tej strasznej, opasującej piersi, żelaznej obręczy smutku. Uśmiechnęłam się do siebie. Jeszcze się poskładam do kupy.

rozdział 7: alex

Udało mi się dokopać do nazwisk innych Zmiennych, którzy zniknęli z radaru w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat. Teraz namierzam tych, którzy zniknęli nam ostatnio.

Wszyscy, których nie możemy się doliczyć od więcej, niż czterdziestu lat, pochodzili z mojego kontynentu. Wszyscy, jak ja, byli Brytolami. Wszyscy, jak ja, mogliby nosić przed nazwiskiem tytuł lorda takiego lub innego, gdyby nie to, że nasza „przypadłość” niejako uwolniła nas od konieczności służenia naszym rodzinom i tytułom. Wszyscy byli starsi, niż 160 lat i mieli na swoim koncie kilka drobnych zatargów z naszym Prawem. I ci właśnie Zmienni po prostu wyparowali. Nikt ich nie wyzwał, w każdym razie nie ma po tym żadnego śladu. Nie zostali skazani, nikt zatem nie wykonał wyroku. Po tym także nie było śladu. Po prostu przez jakiś czas, nikt nie wie jaki, żyli spokojnie, jak myszy pod miotłą, a następnie rozpłynęli się we mgle. I z całą pewnością, to nie była brytyjska mgła. To, co się w tej mgle kryje, jest nieliczne i dość dobrze mi znane.

****

Francis Kerr, David Willets, Robert Hovell, Jacob Storey, Christopher Risbey. Patrzyłem na ich zdjęcia na ekranie komputera. Znałem Willetsa, miałem z nim do czynienia osobiście, stąd znam jego zapach i twarz, chociaż tę ostatnią, musiałem sobie przypomnieć. Kerr i Storey większą część swojego życia, po jednej i po drugiej stronie Przemiany, spędzili w Indiach, rozwijając swoje biznesy, a potem tylko ciesząc się życiem sahiba. Ci dwaj mogli się znać. Hovell i Risbey byli dla mnie większą zagadką. Hovell ma dokumenty na walkę po stronie Aliantów i nawet jedno, czy dwa mniejsze odznaczenia. Wyzwalał Syrakuzy, potem został przeniesiony do Francji. Niezłe akta.

Risbey… Risbey też uczestniczył w tej wojnie, tylko po zupełnie innej stronie, w Waffen SS, był bliskim, bardzo bliskim współpracownikiem Franka McLardy’ego, jednego z dowódców brytyjskiego oddziału Waffen SS.

Zwykle nie chciałem pamiętać historii. W historii, zwłaszcza takiej, którą przeżywa się samemu, dzień po dniu, przez kolejne, długie dziesiątki lat, jeden rok po drugim, i kolejny, i kolejny, nie ma nic specjalnie ekscytującego. Wszystkie lata są w zasadzie podobne do siebie. I wszystkie równie szybko umykają.

Lata czterdzieste XX wieku były jednak dla mnie znaczące. Nie z powodu wojny. Ta wojna nie różniła się od wielu poprzednich. Była tylko lepiej i szybciej udokumentowana. I ludzie mieli coraz to lepsze sposoby masowego zadawania śmierci. Zwłaszcza niezaangażowanym bezpośrednio w działania bojowe, cywilom, kobietom, dzieciom, starcom.

Dla mnie lata czterdzieste były ważne, bo wtedy umarła ostatnia osoba, połączona ze mną więzami krwi. Tytuł wygasł i wrócił do Korony jakieś dwadzieścia lat wcześniej. Ostatnią osobą, którą mogłem nazwać moją rodziną, była lady Georgiana Rawdon. Zmarła mając 92 lata, w 1943 roku, w Yorku. Moja pra, pra, pra- wiele razy „pra” bratanica, chociaż… jako że była także potomkinią mojej małżonki, może powinienem ją jednak nazywać „prawnuczką”?

Nieważne, to wszystko już jest tak bardzo nieważne.

Gi, jak ją nazywano, miała w sobie płomień i twardość diamentu. I umysł jak brzytwa. Kiedy w kwietniu 1868 Gi debiutowała i wchodziła oficjalnie na salony, zrobiłem wszystko, żeby być pierwszym mężczyzną, który z nią zatańczył. Jej pierwszy taniec. Onieśmielająco wspaniała sala balowa Grafton House lśniła od świateł i klejnotów. Georgiana nie była „diamentem pierwszej wody” w oczach arystokracji, ale dla mnie była najpiękniejszą z debiutantek. I zrobiłem wszystko, żeby jej pierwszy bal był dla niej niezapomniany. I był. Miała siedemnaście lat, była uroczą, kompaktową i krótkowzroczną dziewczynką, która z czasem stała się groźnym, dowcipnym, inteligentnym, ślepym jak kret, postrachem głupców wśród arystokracji.

Kategorycznie odmówiła wyjścia za mąż, chociaż nie odmawiała romansów, jeśli partnera uważała za wartego zachodu. Miała tytuł, miała pieniądze po obu babkach i matce, wiodła szczęśliwe, pełne i wartościowe życie. Bezustannie grała na nosie swojej kaście i nikt nie mógł zatrzasnąć drzwi do swojego salonu przed nosem lady Georgiany, bo ona miała wpływy, w tym także, na Jej Wysokość Królową Wiktorię. Lubiłem obserwować ją z daleka. Tak bardzo przypominała mi moją siostrę, że musiałem bezustannie sobie przypominać, że to nie jest moja Lizzie.

Kiedy Gi umierała, otaczał ją podobno wianuszek służby i przyjaciół. Ja byłem wtedy w Rosji, daleko, daleko w przestrzeni, jeszcze dalej w czasie. Musiałem zniknąć z jej świata dużo, dużo wcześniej. To jedno z przekleństw naszego życia. Musimy znikać z życia tych Ludzi, których kochamy.

Gi była ostatnią, cieniutką, chociaż na pewno nie wątłą, niteczką, która wiązała mnie z moim dawnym życiem. Z rodziną, z obowiązkami. Jej śmierć była jakby moją śmiercią. Śmiercią tej części mnie, która była zakorzeniona i zagnieżdżona. Mój ród umarł. Od jej śmierci, nawet w naszych dokumentach, używam nazwiska, które tak naprawdę jest ostatnim z moich imion. Nie ma sensu przywoływać na daremnie czegoś, co już nie istnieje. Kogoś, kogo już nie ma. Teraz jestem Fitzwilliam. I tyle.

****

Z początkiem kolejnego tygodnia wróciliśmy do spokojnej rutyny, przerywanej wizytami z sąsiedniego domu, wizytami Wojtka, czy rzadszymi nieco, odwiedzinami Kuby. Dom Andrei był fortecą, ale fortecą, do której kilka osób miało pełny dostęp. I żadna z tych osób, oprócz Mary, matki Michała, nie pukała. Basia i Oleńka oraz trzej panowie wchodzili, wychodzili, poruszali się, jak chcieli, gdzie chcieli i kiedy chcieli.

Moje sprawy nie posuwały się do przodu. Wcale. Przeglądałem dane dotyczące zainteresowań zaginionych Zmiennych. Przeszukałem historię i kartoteki Davida Wilettsa. Dobrze, że te wszystkie papiery są zdigitalizowane, inaczej siedziałbym w jakiś klimatyzowanych piwnicach, przeglądając jedną żółtą kartę za drugą i traciłbym godziny. A tak, siedzę w bibliotece rodziny Niwińskich, podłączony do bazy Inkwizytorów i tracę godziny.

W jeden z tych dni, kiedy byłem już sfrustrowany przegrzebywaniem się przez stertę wirtualnych stronic, Michał wpadł po jakieś książki. Jak zwykle wszedł bez pukania, potem włączył ekspres, przywitał się, zrobił dwie kawy i grzebał w bibliotece w poszukiwaniu, jak sam powiedział „czegoś lżejszego”. Powiedziałem wtedy żartem, że Andrei musi być trudno być w jakimkolwiek związku, kiedy stado ludzi wchodzi i wychodzi, kiedy chce i czuje się więcej niż swobodnie w jej domu. Michał odwrócił się od jednej z podwójnych, rozsuniętych w tym momencie, półek. Popatrzył na mnie uważnie, potem zmarszczył czoło, potem usiadł.

— Wiesz co… — zawiesił głos — dopiero teraz sobie uświadomiłem, że Andrea nigdy nie miała chłopaka. Z nikim nie chodziła. Ani na serio, ani na żarty. Ani z chłopakiem, ani z dziewczyną — to ostatnie, dodał nieco rozmarzonym głosem i po chwili namysłu.

Podrapał się po głowie swoimi długimi, szczupłymi palcami.

— Kurwa — mruknął — o, kurwa mać.

Wstał, niewidzącym wzrokiem popatrzył na pokój, na mnie.

— Czemu myśmy tego nie widzieli??

Wzruszyłem ramionami. Nie sądziłem, że to chodziło o ich niewidzenie. Byłem prawie pewny, że celowo, acz nieświadomie, odsuwali każdego potencjalnego partnera, którego ich Andy mogła wybrać dla siebie. A potem…, a potem, to już tak zostało. Misiek usiadł, wstał znowu, zgarnął stos książek, które zabrał z biblioteczki i powiedział mi w drzwiach

— Muszę o tym pogadać z chłopakami. Wrócę z tym do ciebie.

Stałem, zdziwiony dwoma faktami. Po pierwsze, tym, że Andrea nigdy nie była w żadnym związku, o którym oni by wiedzieli, poza ich specyficznym czworokątem oczywiście. Po drugie, tym, że Michał czuje potrzebę powrotu z jakimiś konkluzjami do mnie.

****

Andrea wróciła tego dnia po 22.00. Siedziałem przy kuchennym stole, dopiero co skończywszy rozmowę z Hyeon Ju. Od razu uderzył mnie w nozdrza zapach krwi. Krwi Andrei. Pachniała też błotem, benzyną i stresem. Swoim. I obcymi, damskimi perfumami. Nie miała miesiączki, to wiedziałem na pewno. Zrzuciła buty i postawiła stopę na pierwszym stopniu schodów.

— Co się stało? — zatrzymałem ją głosem Alfy.

Trudno jest nie odpowiedzieć na pytanie zadane takim głosem. Wzruszyła ramionami i zacisnęła wargi.

— Andrea? — zapytałem ciszej i bardziej miękko.

Zeszła ze schodów i podeszła do mnie. Pokazała rozcięty rękaw bluzy, lekko nasiąknięty krwią. Wciągnąłem zapach, który miała na sobie i znalazłem coś, co mi się bardzo nie podobało. Zapach obcego Wilka. Stłumiłem przekleństwo.

— Pokaż — delikatnie trąciłem ją palcem. Westchnęła i wskazała głową na górę.

— A dasz radę wejść po schodach?

Złe pytanie. Takiego nie powinno się zadawać Alfie. Dlatego, nawet na nie nie odpowiedziałem. Teraz, choćbym miał się czołgać, to wejdę. I wejdę wyprostowany, bez kuśtykania. Z godnością.

Pozbyłem się już jednej z kul i chodziłem coraz, coraz lepiej. Musiałem ćwiczyć, żeby nie dopuścić do nadmiernego skurczenia mięśni, a schody to bardzo dobre ćwiczenie. Bolesne, ale dobre.

Byłem na piętrze po raz pierwszy. Góra była podobnie jasna, jak ogromne pomieszczenie na dole, ale została podzielona na kilka mniejszych pokoi. Zaraz naprzeciwko schodów były pokoje Andrei. Sypialnia, gabinet i łazienka. Weszła do łazienki, zrzuciła bluzę. Zobaczyłem zalążek sporego sińca na jej prawym ramieniu i długą, ale dość płytką ranę ciętą na lewym przedramieniu. Syknąłem współczująco, patrząc na siniec. Wzruszyła ramionami. Pokazała mi apteczkę. Wyciągnąłem wodę utlenioną, maść arnikową i bandaż. Kiedy oczyszczałem przedramię zapytałem:

— Co ty właściwie robisz?

— Jestem prywatnym detektywem — odpowiedziała po prostu — specjalizuję się w pomocy kobietom, które muszą się wyrwać ze złych związków, czasem z dziećmi. Od kiedy mamy amerykańską bazę, te 10 km od miasta, w Wieliczce, to jest coraz więcej takich abuzywnych związków i cześciej kobiety muszą uciekać od dupków, którzy uważają, że można bić kobietę, jeśli się nie dostaje tego, co się chce, wtedy, kiedy się chce.

— Dzisiaj było inaczej niż zwykle? — zapytałem. Zastanowiła się.

— Inaczej. Douchebag był wielki i jakimś cudem nas znalazł bardzo szybko. Mojej koleżance udało się wydostać kobietę i wywieźć ją z miasta, ale musiałam skupić jego uwagę na sobie, na dłużej niż zwykle. Pół godziny trzymania go z dala od parkingu, nigdy nie było takie długie — wzruszyła ramionami — po 30 minutach kobieta i jej córka były z Martyną na nieczynnym w zasadzie lotnisku, a stamtąd fruuuuuuu, znalazły się daleko stąd.

Sporo mnie kosztowało opanowanie się. Alfa ma tendencję do brania spraw, szczególnie związanych z bezpieczeństwem, na siebie. Do bezustannych ingerencji. Do załatwiania rzeczy. To, co chciałem zrobić, to zapakować Andreę gdzieś, gdzie jest bezpiecznie i gdzie nic się jej nie stanie. Nigdy.

To, co powinienem zrobić, to dać jej przestrzeń do bycia tym, kim jest i tym, kim pozostanie, kiedy mnie już tu nie będzie. To było trudne. Bardzo trudne. Tym trudniejsze, że „arogancka” nie było już pierwszym słowem, które przychodziło mi na myśl, kiedy opisywałem Andreę. Ani drugim.

Była niezależna, zadziorna, silna, inteligentna, zorganizowana, ciekawa, ale nie ciekawska. Była lojalna. Była piękna. A teraz to. To, co robi. Wow, jak mówią kilka razy młodsi ode mnie.

— Są dwa sposoby — powiedziałem, pokazując na bandaż i arnikę — Albo dłuższe leczenie, ale klasyczne, albo metoda niekonwencjonalna, ale zapewniająca, że przestanie boleć. Ja nie lubię, kiedy cię boli. Ale wybór jest twój.

Popatrzyła na mnie tymi szarymi jak krzemień oczyma, które chyba widziały w życiu za dużo. Patrzyła mi w oczy. Które także widziały za dużo.

— Niekonwencjonalne boli? Nie przepadam za bólem.

Pokręciłem głową.

— Nie boli, ale jest bardzo niekonwencjonalne.

Przymknęła oczy, zastanawiając się, nie dłużej niż sekundę. Potem kiwnęła głową. Pochyliłem się nad jej ręką i, otwierając szeroko drzwi mojemu Wilkowi, polizałem delikatnie raz, a potem jeszcze dwa razy, jej ranę, dokładnie ją czyszcząc. Woda utleniona to nie jest smak, który polecam. Ale skóra Andrei i jej lekko słonawy pot, smakujący jak jaśmin i zielona herbata, wydawały mi się w tej chwili lepsze niż szampan. Głęboko zaczerpnęła powietrza i poczułem na chwilę, na moment pik jej zainteresowania i pożądania, nagły, gwałtowny, szybko ukryty, zakopany pod przyjaźnią. Bo przyjaźń też ma zapach. I ten zapach bardzo na Andrei lubiłem.

Rana zabliźniła się nim skończyłem mój trzeci, ostatni, przejazd językiem od nadgarstka po łokieć. Popatrzyłem na twarz Andrei, odbijającą się w lustrze. Podniosła głowę i popatrzyła na mnie. Miałem wielką ochotę ją dotknąć. Zobaczyć, czy policzki ma tak miękkie, jak się wydaje i czy napięte mięśnie karku da się rozluźnić. Zacisnąłem dłonie w pięści. Ręce przy sobie, Fitzwilliam.

Andrea patrzyła na mnie. Prosto w oczy mojej Bestii. W moje niebieskie oczy.

— Andy… czuję na tobie Wilka — powiedziałem po prostu. Zmarszczyła brwi.

— Wilka?

— Wilka — powtórzyłem, pokazując na siebie. Na moje błękitne oczy, ciągle obserwujące ją w lustrze. Przymknęła powieki. Uśmiechnęła się.

— Nie chciałam być wścibską babą i pytać o to, jaka jest twoja Bestia — powiedziała bardzo cicho, nie patrząc na mnie — Myślałam, że mnie ciekawość zeżre przez cały ten czas. Patrzyłam, obserwowałam, próbowałam zgadnąć. Jak chodzisz, jak się odwracasz, jak patrzysz w bok… jak obserwujesz świat dookoła. Wilk przeszedł mi przez głowę — uśmiechnęła się do siebie, takim bardzo, bardzo prywatnym uśmiechem — I niebieskie oczy? Kontrast jest… niesamowity.

Zrobiło mi się bardzo ciepło. Ale nie o mnie chodziło. Mimo to, nie mogłem się opanować i ukryć uśmiechu. Ale spoważniałem, ostrzegając ją:

— Andy. Jeśli miałaś spotkanie z Wilkiem… to sprawa robi się bardziej niebezpieczna. Dla Martyny przede wszystkim, ale dla innych także. I to w ogóle może nie być twoja sprawa, tylko PBI i Inkwizytorów — pokiwała głową. Rozumiała to.

— Wiem. Dlatego koniec chodzenia koło ciebie na paluszkach i zadawania homeopatycznej liczby pytań każdego dnia. Opowiesz mi więcej o was? Do’s i dont’s. Rzetelne dane operacyjne, konkrety. I jeszcze, jak mam unikać takich sytuacji? — podniosła rękę, na której nie było już nawet śladu po ranie.

— Nie wchodzić w drogę złym gościom? — zapytałem retorycznie

— Naaah — powiedziała z uśmiechem. I dodała — Na co działają takie niekonwencjonalne terapie?

— Na drobniejsze rzeczy. Grubych, niestety, tak nie mogę zaleczyć.

Zrobiła minę „I knew it” i zeszliśmy na dół, do kuchni.

Bycie Inkwizytorem miało wiele zalet. Jednym ze zdecydowanych plusów mojej profesji jest fakt, że to ja decydowałem, co mogę, a czego nie mogę powiedzieć Andrei. Dlatego powiedziałem jej sporo. O tym, jak się regenerujemy, że nie jesteśmy związani magią Księżyca przy zmianach, że jest nas w sumie niewielu, patrząc liczbami i statystyką. Że nie ma sposobu na rozpoznanie Zmiennych, chyba, że któryś pozwoli swojej Bestii wyjrzeć na świat tak, jak ja pozwoliłem przed chwilą. Tylko roztargnione osoby nie zauważają, że czyjeś oczy gwałtownie się zmieniły. Jedne są niebieskie, inne właściwie czarne, z błyszczącymi świetlistymi plamkami, jeszcze inne mają pionową źrenicę. Trzeba bardzo uważnie patrzeć i obserwować.

Powiedziałem w końcu, jak ważne dla jej przeżycia jest to, że, jakimś cudem, Zmienni jej zapachu nie wyczuwają. Przyznałem się do tego, że ja jestem w stanie ją poczuć. Powiedziałem też, co konkretnie zapach pokazuje. Jakie stany i jakie emocje. I jak można to uzupełnić obserwacją ciała. Chciałem, żeby mi ufała. Zastanawialiśmy się, jak chronić jej pomocników i doszliśmy do wniosku, że najlepiej będzie po prostu z nich, przez jakiś czas, nie korzystać i nieco zmniejszyć zakres działania.

Nie wzbudziło to zachwytu Andrei, ale jeszcze mniej by ją zachwyciło, gdyby Martynie lub którejkolwiek z osób, które jej pomagają, stała się krzywda. Andrea jest niezwykle pragmatyczna, gdy idzie o bezpieczeństwo i życie innych. To było dla mnie absolutnie jasne. Co innego, jeśli chodzi o jej życie. Tu była absolutnie nieuważna. Czy ją lubiłem? Bardzo. Czy szanowałem? I to jak. Czy pociągała mnie jako kobieta? Trzy razy tak.

Ale jestem Zmiennym i wiem, bo czuję, kiedy się mnie chce, kiedy nie. Ciało rzadko kłamie. Andrea miała takie małe, malutkie, piki zainteresowania mną, piki szybko zakopywane i zagrzebywane, gdzieś głęboko w środku. Jak ten przed chwilą. Czy to było frustrujące?

Niezwykle.

****

Kilka razy zdarzyło mi się pojechać z nią po coś do miasta, jej starym, bardzo starym Volvo. Nie produkowali ich już od ośmiu lat, a ta wersja, którą prowadziła Andrea, była chyba przedostatnim hatchbackiem, który wyszedł z ich fabryk.

W czasie tych wycieczek, widziałem, jak i kiedy wchodzi w interakcje z innymi ludźmi. Andrea trzymała się od ludzi, od mężczyzn w szczególności, z daleka. Najlepsza odległość to jakieś trzy kroki.

Nigdy nie wykonywała gwałtownych ruchów, nawet, gdy coś ją zaskoczyło, nie uciekała, nie zachowywała się jak spłoszona sarna. W przypadku, gdy ktoś znalazł się za blisko, robiła niewielki krok w bok lub zatrzymywała się pod jakimś błahym pozorem, jak poprawienie sznurówki, czy obejrzenie czegoś w witrynie sklepu. Tak naprawdę, to każdy pretekst był dobry, żeby odsunąć się od źródła dyskomfortu. Ludzie zazwyczaj tego nie zauważali lub nie widzieli w tym niczego dziwnego. Obserwowałem to z kliniczną uwagą, starając się lepiej ją zrozumieć.

Przez długie lata swojego życia nauczyłem się nie ingerować w życie Ludzi. Wiedziałem, że ja odejdę, oni zostaną. Że ja zostanę, oni przeminą.

To, że żyjesz długo, nie znaczy, że czujesz mniej. To znaczy, że, z czasem, doświadczasz straty coraz częściej. Więcej ludzi, których znasz, umiera. Chyba, że jesteś mądry i uczysz się. Ja byłem mądry i nauczyłem się stać z boku, nie angażować się, nie przywiązywać się do Ludzi.

Okazuje się jednak, że détachement, jak by to powiedziała Andrea, przestaje działać. Albo inaczej: przestaje wystarczać.

Dlatego w końcu przyszedł dzień, kiedy nie byłem w stanie powstrzymać mojej reakcji. I to było tego dnia, kiedy Andrea nie miała na sobie swoich ulubionych spodni trolla. Włożyła, na jakieś biznesowe spotkanie, czarne skórzane spodnie, ciemnozielony podkoszulek i czarną skórzaną kurtkę, plus aviatory, które nosiła na czubku głowy. Czemu służą okulary na głowie, nie na nosie, nie wiem. Stała, po spotkaniu, za barem w kawiarni, kryjąc Martynę, która podobno miała jakąś szybką i nieoczekiwaną randkę, której za skarby świata nie mogła sobie odpuścić.

Było po dziewiątej, po dwudziestej pierwszej, pół godziny do zamknięcia. Byłem za zapleczu i rozmawiałem z Hyeon Ju, kiedy usłyszałem niski, męski śmiech. Rozłączyłem się, nie szukając nawet specjalnych wymówek, i podszedłem do drzwi. Andrea stała koło ekspresu, z gościem praktycznie przyklejonym do niej. Widziałem jej zaciśnięte pięści, pobielałe kostki dłoni i usta ułożone w wąską linię. Złość, frustracja i strach, które promieniowały od niej, były wyczuwalne i prawie namacalne, podobnie jak podniecenie mężczyzny. Gość mówił po angielsku z akcentem zza oceanu, miał krótko obcięte włosy i był na sto procent Człowiekiem. Żołnierzem.

Andrea mówiła do niego bardzo spokojnie, trzymając ręce przy boku, lekko odsunięte od ciała, jakby chciała przypomnieć idiocie, że nie stanowi dla niego żadnego zagrożenia i chce tylko spokoju.

— Sir, proszę się odsunąć i przejść na drugą stronę lady.

— Ale dlaczego, lalunia? — trzeźwym głosem pytał GI Joe — oboje zasługujemy na trochę dobrej zabawy, nie?

— Sir, proszę się odsunąć. Nade mną jest kamera. W tej chwili nagrywa się, jak kręcę głową — co zrobiła — i jasno mówię „nie”.

— Ech, lalunia. Ja wiem, że „nie”, to znaczy „może, ale postaraj się bardziej” — powiedział głosem, który pewnie uważał za zniewalający.

Niestety, nie wytrzymałem, wszedłem, chwyciłem go za szyję i przycisnąłem do ściany, zaciskając dłoń mocno, bardzo mocno.

— Zacisnąć mocniej? — zapytałem. Pokręcił przecząco głową — Jesteś pewien? — przytaknął — Przecież „nie”, to znaczy, według ciebie, „może, ale postaraj się bardziej”. To ja się jednak postaram bardziej — zacytowałem jego słowa sprzed chwili i faktycznie, zacisnąłem dłoń jeszcze trochę.

Twarz mu poczerwieniała i widziałem, że brak tlenu zaczyna być odczuwalny. Dobrze. W końcu puściłem go, wycierając rękę w spodnie

— Nie masz tu już więcej wejścia. Out.

Wskazałem brodą drzwi. Wypadł tak szybko, jak potrafił. Odwróciłem się do Andrei, która stała oparta o ladę, blada i wściekła, na granicy wybuchu.

— Connard! Salaud! Merde de chien[1]! Jak ja takich chujków nie lubię — powiedziała zduszonym głosem — Urwałabym mu ten durny łeb i dała do zabawy gorylom w ZOO! Najgorsze jest to, że gówno mogę zrobić w kawiarni Martyny. Za „awantury z klientami” zabraliby jej prawo do podawania żarcia i nie zarobiłaby na kawie nawet czynsz. Nasze władze lubią Amerykanów i wszystko ma być frontem do nich. Najlepiej, żeby to był full frontal i rozłożone nogi na dodatek. Ja pierdolę, przecież ona tu jest sama z tymi bucami, regularnie — przejechała ręką po twarzy w geście bezradności i zmęczenia.

****

Jechaliśmy do jej domu spokojnie, w ciszy, przez zakorkowane do niemożliwości ulice Krakowa w wieczorno-nocnym szczycie. Andrea cały czas była we własnej głowie, myśląc, co zrobiła nie tak, co więcej powinna była zrobić dla Martyny, co mogłaby zrobić inaczej i lepiej. Bezsensowne dywagacje. To nie ona coś zrobiła, tylko on. I to nie ona powinna zmienić swoje zachowanie. A dla Martyny robi i tak bardzo dużo, pracując w kawiarni praktycznie na telefon, zastępując dziewczynę, kiedy tylko ta potrzebuje zastępstwa.

Postanowiłem zatem zmienić temat naszej nie-rozmowy.

— Twoja rodzina mieszka tu od pokoleń?

— Od końca siedemnastego wieku, w tym samym miejscu. Kiedyś, to był oczywiście większy kawałek ziemi, z polami uprawnymi i tak dalej. I wieś nazywała się inaczej, i domy mojej rodziny były inne, jeden zastępował drugi.

— Ale nie masz za wielu pamiątek rodzinnych… Wojny je zabrały?

— Nie. Mam to gówno. Mam, mam. Sławna biblioteka Niwińskich z białymi krukami i rękopisami, to jedno. Dwa, to portrety pierdyliona przodków, jeden z nich ładniejszy od drugiego. Trzy, to kufry, porcelana, ciuchy i inny badziew. Wszystko to pięknie odrestaurowane i zabezpieczone oraz ubezpieczone. I jest na strychu. Zrobiłam tam mini mauzoleum Niwińskich, zapraszam do zwiedzania. Ale masz rację. Nie jestem stworzeniem, które troszczy się o spuściznę mojej rodziny.

— …

— … Niwińscy oddychali tradycją, historia płynęła w ich żyłach, mieli erekcję recytując przywileje otrzymane od królów i cesarzy, mieli mokre majty od przywoływania drzewa genealogicznego i koligacji — uśmiechnęła się lekko, tym swoim szalonym uśmiechem — A ja, proszę pana, jestem, chwała bądź Entropii, ostatnią z Niwińskich — powiedziała z dumą, dodając — Ród umrze razem ze mną, alleluja.

— Oddychałam tym gównem od niemowlęctwa. Wszystko było a propos dziedzictwa i życia na wysokości oczekiwań przodków. Nie rozumiałam, dlaczego osoby, które umarły dwieście, sto, czy nawet osiemdziesiąt lat przed moim urodzeniem mają taki przemożny wpływ na moje życie. Dalej nie rozumiem. Wybrałam zatem bunt. Moi rodzice zmarli, jak miałam 12 lat. Moim prawnym opiekunem został ojciec Michała. Też pod pewnymi względami tradycjonalista, ale Nitschowie są młodsi i tutaj napływowi. Przywlekli się na Wolę dopiero pod koniec osiemnastego wieku. Ale, żeby nie było, też tradycja, tradycja, tradycja. Wiesz, że od 12 pokoleń wszyscy u nich to lekarze? Wszyscy mężczyżni, a od kiedy się da, to i kobiety? Niesamowite. To się nazywa oddanie. Tyle, że… — tu zastanowiła się na chwilę — oni są dobrzy w tym byciu lekarzami. Serio.

— A w twojej rodzinie? Był jakiś zawód nakazany?

— Prawnik — skrzywiła się

— A ty? Jesteś prawnikiem?

Zarumieniła się i po raz pierwszy poczułem lekki, ale ostry i przenikający wszystko, zapach wstydu. Ten zapach tak bardzo mi się gryzł z odważną, nieujarzmioną Andreą, że prawie się nim zakrztusiłem.

— A ja mam maturę i to wszystko, co mam z edukacji. Odmówiłam dalszej nauki.

Parsknąłem śmiechem i popatrzyła na mnie lekko zranionym wzrokiem.

— Andy, codziennie widzę cię z jakąś książką… Iloma językami władasz płynnie? Dwoma?

— Trzema. I dwoma tak średnio.

— O tym mówię. Pięć języków. I ty mówisz, że odmówiłaś nauki? I call bullshit. Ty, po prostu, nie chciałaś tracić czasu na uniwerku.

Przygryzła wargę, zastanawiając się nad tym, co powiedziałem.

— Nigdy tak na to nie patrzyłam. Zawsze widziałam siebie, jako osobę, która nie chciała się dalej uczyć — oderwała wzrok od sznura samochodów zatykających ulice jakiejś tam świętej i popatrzyła na mnie — Dziękuję.

A potem się uśmiechnęła. I w uśmiechu, i w oczach widziałem jakąś ogromną ulgę. I radość. Jakby zostawiła coś ciężkiego i doceniała nieobecność tego ciężaru.

Przymknąłem oczy i starałem się przywołać w pamięci twarz mojego ojca, Francisa, mojego młodszego brata, George’a, ale żadna z nich nie wracała. Żadnej z nich nie pamiętałem. Pamiętam obrazy, słowa, kolory ubrań. Ale nie potrafię przywołać z pamięci ich twarzy. Zapomnienie zajęło mi kilka stuleci. Oni, z rodzinnej Biblii, wykreślili mnie o wiele szybciej.

— Dziękuję — powtórzyła i wyciągnęła do mnie rękę.

Dotyk wyrwał mnie z przeszłości i zakotwiczył w tu i teraz. Dawno nikomu nie byłem tak wdzięczny za dotyk, jak w tej chwili i tej niewysokiej, ludzkiej istocie. Tym bardziej, że ona tak rzadko dotyka kogokolwiek, nawet najbliższych jej ludzi. Ten dotyk, to prezent, którego się nie da zlekceważyć. Podałem jej swoją dłoń i lekko uścisnąłem. Jakiś idiota wybrał ten moment, żeby wepchnąć się przed nas bez żadnego sygnału i Andy wyrwała mi dłoń, ustabilizowała kurs i rzuciła kilka dobranych przekleństw w przestrzeń.

[1] franc. Drań, debil, ludzkie gówno

[2] ouais — no, yup, niedbałe, francuskie „tak”

[1] franc. Jak debilka

[2] franc. Jaką jestem pizdą!

[1] peufra — zajebiste, w gwarze francuskiej

[2] franc. Dlaczego?

[1] boulot — franc. robota

[2] merde — franc gówno

[3] Maghrebi — mężczyzna pochodzący z Maghrebu

[1] franc. Serio, laska.

[2] Jak zwykle nie masz gnata?

[3] Mam kosę. Odczep się.

[4] franc. Tak jest panie generale!

[1] slang: I chuj

[2] franc. Nie ma problemu

[3] łc. I dlatego uważam, że Kartagina musi zostać zburzona

[1] fran. Tak panie marszałku!

[1] franc. Bez ubrania

[2] franc. Mówisz po francusku?

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.