Tytuł oryginału: Our little secret

Redakcja: Agnieszka Al-Jawahiri

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz ART.DESIGN

Ilustracja na okładce: © Katielittle / Shutterstock, © sumire8 / Shutterstock

Korekta: Beata Wójcik

OUR LITTLE SECRET

Copyright © 2017 by Roz Nay By arrangement with Westwood Creative Artists Ltd.

Copyright for the Polish translation by Anna Krochmal, Robert Kędzierski 2018

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.

Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 9788380159631

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Clinta

i za wszystkie kłamstwa, których mi nie mówi

Rozdział pierwszy

Przez cały ranek siedzę na komisariacie, a oni wypytują mnie o Saskię. Co godzinę przychodzą do mnie gliniarze, jeden po drugim, każdy z nowym notesem i pełnym kubkiem kawy. Kiedy wychodzą, muszą chyba przy drzwiach zdawać mózg i przekazywać go sobie nawzajem jak ogień olimpijski, bo wszyscy co do jednego trzymają się scenariusza: „Zna pani dobrze tę kobietę? Domyśla się pani, co się z nią stało? Denerwuje się pani? Jest pani zła? Co pani czuje do pana Parkera? Czy uważa pani swoje relacje z nim za szczególnie… bliskie?”. I zawsze chwila przerwy przed tym przymiotnikiem.

O to właśnie chodzi. Pozornie brzmi to tak, jakby wypytywali o Saskię, ale wszystkie drogi prowadzą do pana Parkera i do mnie. Policja chce wiedzieć, czy go kocham, i pytają o to tak, jakby to było najprostsze wyjaśnienie, a nie to najbardziej skomplikowane. Jednak moja definicja miłości w niczym nie przypomina ich definicji. Nie rozumiemy się: gdzieś po drodze wszystkie najważniejsze słowa tracą znaczenie i ostrość, zostają roztrwonione i gubią całą energię. Szczerze mówiąc, nie sądzę, żeby wiedzieli, o co pytają.

Pan Parker. To zabawne słyszeć, jak nazywają go w ten sposób; dla mnie jest i zawsze będzie HP. Przez te wszystkie godziny, kiedy siedzę w tym pokoju z obcymi, obojętnymi ludźmi, którzy mnie przesłuchują – to za nim najbardziej tęsknię. Nie zrobiłam nic złego i dopóki się nie dowiem, co się stało, nic im nie powiem. Zaklinam się na wszystko, powiedziałabym im prawdę i tylko prawdę, ale to, co robią, wygląda tak, jakby próbowali ułożyć układankę, fiksując się na jednym elemencie i licząc na to, że jeśli będą go szturchać małpimi paluchami i obracać dostatecznie długo, zmieni kształt. Siedzą ze spuszczonymi głowami, uprzedzają moje odpowiedzi i zapisują je, jeszcze zanim coś powiem. Zastanawiam się, czy to, co im mówię, ma jakiekolwiek znaczenie.

Lśniące ściany w pomieszczeniu zlewają się z wypolerowaną na połysk podłogą: trudno powiedzieć, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie. Zupełnie, jakby nigdy nie było tu żadnej żywej istoty. Jedyna oznaka człowieczeństwa widnieje na ścianie po mojej lewej stronie. To niewielkie graffiti zapisane żarliwą, czarną czcionką: CHĘĆ NISZCZENIA JEST TWÓRCZA. Wpatruję się w to przez cały ranek i martwię się, kto siedział tu przede mną i na co był gotów.

Jedyne meble w pokoju to chromowany stół i cztery krzesła. Nogi podklejone są gumą, żeby nie zarysować podłogi. Nad drzwiami zegar z beżową tarczą w szarpanym rytmie odmierza sekundy. W lewym górnym rogu znajduje się kamera. Mruga do mnie czerwone światełko.

Wysoko po mojej prawej stronie znajduje się okno, ale takie, które się nie otwiera. Długa cienka szyba połyskuje jak terrarium z gadami w sklepie zoologicznym. Z tego okna musi być widać policyjny parking. Często słyszę dźwięk zatrzaskiwanych drzwi samochodów.

W tym korytarzu muszą być też inne pokoje przesłuchań – jestem tego pewna, bo za każdym razem, gdy policjanci otwierają jakieś drzwi, powietrze zasysa się, jakby ktoś z trudem łapał oddech. Kogo przesłuchują w tych pokojach? Na pewno nie mnie jedyną tu sprowadzili.

W południe przysyłają świeżego rekruta. Jest ubrany w garnitur i do prawej kieszeni ma przypiętą plakietkę z nazwiskiem.

– Dzień dobry, pani Angelo. – J. Novak studiuje coś, co leży na podkładce z klipsem na jego kolanach.

Zapisuje godzinę i na kropkowanej linii wpisuje swoje nazwisko. J. to James? John? Jekyll? Zgolił bokobrody, więc linia włosów dziwnie wygląda nad uszami.

– Jak się pani czuje dziś rano? – Odchrząkuje i podskakuje mu jabłko Adama. – Jestem detektyw Novak. Poproszono mnie, żebym przejął to śledztwo, bo specjalizuję się w sprawach zabójstw. – Wypuszcza powietrze, jakby przepraszając za to, kim jest. – Proszę, przyniosłem pani wodę i coś do jedzenia. – Podsuwa mi butelkę wody mineralnej i dwa batoniki musli. Kiedy nie reaguję, delikatnie odkłada je na stół. – Proszę posłuchać, naprawdę chcemy, żeby coś nam pani powiedziała, żeby pomogła nam pani znaleźć Saskię. Jeśli wypełni pani luki, będziemy mogli zamknąć pani sprawę. – Detektyw Novak rytmicznie stuka długopisem w podkładkę. Zatyczka długopisu jest obgryziona.

– Mam pytanie. – Mój głos odbija się od winylowych ścian. Ciemne brwi Novaka się unoszą.

– Niech pani strzela – mówi, zupełnie jakbyśmy siedzieli przy kawie.

– Naprawdę chce pan wiedzieć, co się stało? – Mój głos to ochrypły szept. To jedyne pytanie, jakie w ogóle należało zadać.

Novak się uśmiecha, jego usta układają się w zaciśniętą kreskę. Pociąga rękawy marynarki, żeby zakryć mankiety koszuli. Kładzie płasko dłonie po obu stronach papieru, długopis układa równolegle u góry, jak łyżkę przy nakrywaniu stołu. Czeka, żebym go nakarmiła.

Rozdział drugi

Matka zawsze mi powtarzała, żebym nie zadawała pytań, na które nie chcę usłyszeć odpowiedzi. „Uważaj na swoje maniery, Angelo. Jesteś taka wścibska, taka zachłanna. Taka nieporadna. Niczego cię nie nauczyłam o byciu damą?” Przez dwadzieścia lat mieszkałam z rodzicami i nigdy tak naprawę ze sobą nie rozmawialiśmy. Byliśmy jak krety poruszające się po omacku w tym samym ciemnym tunelu.

Teraz, gdy spotykamy się całą trójką, mrugamy do siebie zaskoczeni moją dorosłością i niezdarnie szukamy jakiegoś punktu odniesienia. Ale gdy się nad tym zastanawiam, dochodzę do wniosku, że być może matka miała rację. W całej tej zmuszającej do rywalizacji dezaprobacie kryło się ziarno prawdy: jeśli nie chcesz się czegoś dowiedzieć, nie pytaj.

Detektywie Novak, nie wierzę w pana ciekawość.

Przesuwam palcem po chromowanym blacie stołu, pozostawiając rozmazany ślad.

– Powiem panu wszystko, co mogę, ale pod dwoma warunkami.

Novak czeka.

– Znam Saskię. Wiem, jaka jest. Naprawdę nikt jej nie widział od wczoraj wieczorem?

Mężczyzna kiwa głową.

– Chcę wiedzieć, dlaczego pan uważa, że chodzi o zabójstwo. Mogła po prostu gdzieś pojechać. Może poleciała z powrotem tam, skąd pochodzi.

Detektyw się zastanawia. Marszczy brwi.

– W tej chwili bierzemy pod uwagę wszystkie możliwości.

– To dobrze, bo niczego nie powinniście wykluczać. Nie wiecie, do czego ludzie są zdolni.

Tę ostatnią uwagę zapisuje. Czekam, aż skończy i starannie postawi kropkę na końcu zdania. Unosi głowę.

– A jaki jest drugi warunek?

– Co takiego?

– Wspominała pani o dwóch warunkach.

– Och, nie chcę przez cały czas mówić o Saskii.

Cztery przednie zęby Novaka są dziwnie płaskie.

– To jakby o nią w tym wszystkim chodzi.

Z rąbka mojej koszuli zwisa czarna nitka. Nawijam ją na palec, aż skóra opuszki palca sinieje.

– Przykro mi to panu mówić, detektywie, ale historia, którą mam dla pana, tak naprawdę nie jest o niej. Potrzeba pewnych umiejętności, by się zorientować, gdzie tak naprawdę jest początek opowieści. I proszę mi wierzyć, akcja zaczyna się na długo przed Saskią. – Szarpnięciem odrywam nitkę, zwijam ją w maleńką kulkę i rzucam na podłogę.

– Proszę zacząć, od czego pani chce. I tak muszę wysłuchać, co pani ma do powiedzenia.

Przyglądamy się sobie uważnie.

– Czy jestem podejrzana, detektywie Novak?

Zakłada nogę na nogę, potem znów ją opuszcza. Ma długie nogi. Znów je krzyżuje.

– Tak jak mówiłem, śledztwo jest w toku. Na tym etapie po prostu wypełniamy luki. Nie jesteśmy pewni, z czym mamy do czynienia. A pani nam pomaga uzyskać… – zbliża do siebie dłonie, jakby ugniatał w nich glinę – …lepszy obraz sytuacji.

– Wątpię, czy mogę wam pomóc. Znam HP lepiej niż Saskię, a w dodatku większość z tego, co mam wam do powiedzenia, dotyczy spraw sprzed dziesięciu lat.

Uśmiecha się, ale jego oczy pozostają bez wyrazu.

– Po prostu niech mi pani powie, co pani wie.

Wzruszam ramionami.

– W porządku. No to jedziemy.

– No dobrze, detektywie Novak, możemy dla odmiany porozmawiać trochę o mnie? Jak do tej pory, jest to temat, któremu nie poświęca się wiele uwagi, a mam dużo do powiedzenia. Koniec końców, może nawet doświadczę jakiegoś katharsis. Dziękuję. Założę, że to lekkie pochylenie głowy oznacza, że pozwoli mi pan wyrzucić to z siebie. Chociaż i tak nie ma pan żadnego wyboru.

Cofnijmy się w czasie i zacznijmy od tego, że moi rodzice często się przeprowadzali. Mamę i tatę połączyło to, że nigdzie nie mogli sobie znaleźć miejsca i pośpiesznie wzięli ślub. Poznali się w college’u – oboje interesowali się aktorstwem. Nigdy nie byli na tyle uzdolnieni, by mieć agentów czy przejść na zawodowstwo, gdy już pokończyli szkoły. Jestem pewna, że mama miała wielkie aspiracje. Pochodziła z bogatej rodziny, a tata z wykształconej. Był taki czas, gdy mógł dostawać główne role. Może to dlatego matka go wybrała. Ale to było wtedy, gdy oboje studiowali na ostatnim roku w Yale, tamtejsze kółko dramatyczne nie mogło mieć dużej puli talentów. Gdy rodzice skończyli szkołę, z gwiazdorstwa ojca nic nie wyszło i chyba nawet się tym nie przejmował. Nie potrzebował sławy, potrzebował akademickich wyzwań i czekały go inne, głębsze rozczarowania. W każdym razie, kiedy już się pobrali i przyszłam na świat, przeprowadzali się co trzy lata, jakby życie było jakąś wielką sceniczną produkcją, jakby odbywali tournée, choć w tym czasie mój ojciec zaczął się już zajmować zarządzaniem projektami artystycznymi i zarzucił pracę aktora. Matka nie poddała się tak szybko. Gdy wcieliła się w rolę potulnej pani domu, słychać było w jej głosie, jak bardzo pragnie prestiżu. W jej życiu nie było nic, co zaspokoiłoby to pragnienie. Z roku na rok coraz bardziej wysychała i stawała się coraz bardziej zdesperowana. Jedno z moich najwcześniejszych wspomnień pochodzi z czasu, gdy miałam jakieś cztery lata. Wycinałam właśnie zdjęcie indyka z kuponu ze sklepu spożywczego. Zaciskałam małą tłuściutką rączkę na nożyczkach, wycinając łuk, gdy matka zaczęła tuż przy mojej głowie dzwonić kluczami i mówić mi, że musimy wyjść, już teraz, natychmiast, chodźmy! No już, teraz, po prostu to zostaw. Wyrwała mi z ręki nożyczki i stała nade mną, kiedy próbowałam znaleźć buty.

Tak wyglądało całe moje dzieciństwo. Zawsze byłam gotowa na to, że coś mi wyrwą z rąk.

Przeprowadzki były związane z karierą ojca – na drabinie sukcesu zawsze był jednookim królem w krainie ślepców, choć według mnie musiał wspinać się po jej szczeblach w bardzo śliskich skarpetkach. „Ad astra per aspera, Angela – do gwiazd przez trudy”. Obserwowanie go było męczące. Mimo to matka z radością mu w tym towarzyszyła, dopóki każdy krok wydawał jej się kolejnym stopniem w górę. W tych wczesnych latach ich wyborom towarzyszyła jakaś dziwna ekscytacja. „Kochanie, tylko to sobie wyobraź!” Za każdym razem, gdy moi rodzice opuszczali jakieś miejsce, musieli wierzyć, że tam, gdzie się udają, będą naprawdę szczęśliwi.

Kiedy ma się piętnaście lat, przeprowadzka to coś przerażającego. To nie zabawa czy przygoda ani szalona podróż ku czemuś wspaniałemu. W dziewiątej klasie pożegnałam się z przyjaciółmi. Ich obraz zacierał się w mojej pamięci, choć myślami wciąż z nimi byłam. Kiedy ludzie są starsi, ponoć lepiej sobie radzą z rozłąką, ale nie wiem, czy to prawda. Czy naprawdę powinniśmy wierzyć, że ci, którzy są dla nas ważni, zostaną z nami niezależnie od tego, dokąd się udamy?

Jesienią, gdy zaczęła się dziesiąta klasa, pojechaliśmy trzy godziny na północny zachód do Cove, w stanie Vermont. Detektywie Novak, pewnie uwielbia pan to miasto i w ogóle pewnie urodził się pan i wychował w Nowej Anglii, ale muszę panu powiedzieć, że gdy po raz pierwszy jechaliśmy Main Street i Oak Street, wrażenie było takie, jakbyśmy przyjechali do miasta, które przypomina jakieś inne, bardziej interesujące. Miejsce, do którego człowiek się przeprowadza, bo mieszka się tam taniej. Pewnie, Vermont ma zadaszone mosty i sklepiki z cukierkami klonowymi, a życie jest jak wieczko puszki ze świątecznymi ciasteczkami, ale gdy wjechaliśmy do centrum Cove, był tam sklep z artykułami żelaznymi, parę barów z wyblakłymi banerami HAPPY HOUR nad drzwiami i lodziarnia Frostee Delite z odręcznie nabazgraną tabliczką w witrynie głoszącą (z błędem): NAJLEPSZY LUD NA PATYKU! Przysięgłam sobie, że nigdy tam nic nie zjem. Miejskie lodowisko do curlingu z zewnątrz wyglądało jak schron przeciwbombowy z czasów zimnej wojny, na blaszanym dachu brzęczały krople deszczu, gdy z opuszczonymi szybami przejeżdżaliśmy obok.

Dom, który kupiliśmy, był smutny, szary i wyglądał, jakby się kulił i kaszlał. Na podjeździe stał but. Pośrodku trawnika przed domem sterczał wbity głęboko w ziemię metalowy palik z przyczepionym zardzewiałym łańcuchem.

– Trzymali tu psy – matka wzdrygnęła się i powiedziała do ojca: – David, będziemy potrzebować profesjonalnej firmy sprzątającej.

Podobałoby się panu życie w miasteczku, które ma tylko cztery tysiące mieszkańców, detektywie Novak? Swojska, mała społeczność, światełka w oknach domów wokół jeziora Cove? Tata znał i lubił dyrektora szkoły średniej i był przekonany, że przeprowadzka do mniejszego miasteczka w jakiś sposób zwiększy moje możliwości dostania się do dobrego college’u. „Najważniejsza jest liczba uczniów w klasie, kochanie. Liczba uczniów przypadająca na nauczyciela. Postarajmy się sprawić, żebyś dostała się do Ivy Leagues”. Przyjął pracę w bibliotece miejskiej w Cove, rezygnując ze stanowiska badawczego w Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie, ponieważ dostał obsesji na punkcie mojej edukacji. Albo stracił nadzieję, że sam odniesie sukces, i zaczynał węszyć za moim. Albo chciał jeszcze raz przeżyć te swoje wspaniałe dni w Yale, kiedy był prymusem w klasie o profilu klasycznym i spędzał upojne popołudnia, czytając Iliadę w cieniu klonów. Sam pragnął drugiego podejścia do Yale, innej, bardziej rygorystycznej i elitarnej kariery po ukończeniu studiów. Ja nigdy nie chciałam opuszczać Bostonu. Małe miasteczka to opera mydlana: albo jesteś aktorem, albo się przyglądasz.

Poszłam do szkoły Lakeside High, choć na pewno już pan o tym wie. Był to budynek z cegły, z płaskim dachem i obręczami do koszykówki przed szkołą, w których od dawna brakowało siatek. Pierwszego dnia moje dłonie kwaśno i metalicznie pachniały od ściskania balustrady prowadzącej do wejścia. W szafce, którą mi dali, wciąż były naklejki poprzedniego dzieciaka – plastikowe tęcze, które marszczyły się, gdy się je przycisnęło. Wszystkie zdrapałam paznokciem.

W każdej szkole, do której chodziłam, nauczyciele WF-u wzdychali na mój widok i w Lakeside High nie było inaczej. Nigdy się nie paliłam do uganiania się za piłką, nie dostrzegałam w tym żadnego sensu. Może nie nadaję się do sportów drużynowych. Po WF-ie, w tamten pierwszy poniedziałek, poszłam się przebrać, ale nogawki moich spodni były zawiązane w węzeł zaciśnięty tak mocno, że ktoś musiał się na nich zwiesić całym ciężarem. Nie byłam w stanie ich rozsupłać. Zanim się poddałam, szatnia zdążyła opustoszeć.

– Angela, zgadza się? – Nauczycielka weszła, przyciskając dziennik do piersi. – Angela Petitjean? – Wymówiła to tak: „petit dżin”, bez cienia francuskiego akcentu, a nie lirycznie: „petiżą”. Lingwistką to ona nie była. – Co się tutaj dzieje? – Miała na sobie koszulkę polo zapiętą pod samą szyję i grzywkę zaczesaną na bok i utrwaloną lakierem do włosów. – Kto to zrobił? O rany, ale się postarali. – Chrząknęła i wbiła palce w węzły, rozluźniając je. – W porządku, już. A teraz się pośpiesz! Spóźnisz się na następne zajęcia.

Przez resztę dnia chodziłam w pogniecionych spodniach i wyglądałam jak na dyskotece z lat osiemdziesiątych. Wiedziałam, kto to zrobił; domyśliłam się od razu, bo kiedy wyszłam z sali gimnastycznej, korytarzem szły za mną dwie dziewczyny i cały czas się śmiały. Były wszędzie: czekały pod toaletą, ustawiły się za mną w kolejce po lunch i stały trzy szafki dalej, oparte o ścianę, gdy próbowałam przygotować książki na angielski. Wyższa z nich miała paznokcie pomalowane na ciemnofioletowo i koszulkę odsłaniającą pępek. Z kolczykiem. Druga była identycznie ubrana, aż po sznurówki w serduszka w tenisówkach. Co sprawia, że nastoletnie dziewczyny tak trudno od siebie odróżnić? Myślałam, że chodzi o styl, makijaż, te same ulubione zespoły i filmy. Teraz już wiem, co je do siebie upodabnia: panika.

Nie zauważył pan tego, detektywie Novak? Czternastoletnie dziewczyny przemieszczają się razem w okrutnych bandach i ciągle szukają kogoś, kogo mogłyby sterroryzować, bo dzięki temu same nie są w centrum uwagi. Polują w grupach po dwie lub więcej, bo jeśli stoisz obok snajpera, mało prawdopodobne, by wziął cię na celownik.

– Jesteś nowa, co? – powiedziała ta wyższa. – Taa… niezbyt nam to psuje. – Zachichotały. – Lubimy, kiedy się nas pyta, zanim coś się zmieni.

Nic nie odpowiedziałam, ale pamiętam, że sięgnęłam najgłębiej, jak się dało, do mojej szafki. Prawie do niej weszłam i zamknęłam za sobą drzwi.

– Co się stało z twoimi spodniami?

W tym momencie powstrzymał je jakiś głos.

– Odpuśćcie sobie, dziewczyny.

Wyjrzałam zza drzwiczek i zobaczyłam wysokiego chłopaka kilka szafek dalej. Miał około piętnastu lat, oliwkową cerę, blond włosy i koszulkę Metalliki bez rękawów, pozwalającą wyeksponować rozwijające się bicepsy. Na szyi nosił polerowane paciorki, a na głowie granatową czapkę z daszkiem z literą D.

– O, cześć HP. – Pierwsza z dziewczyn odgarnęła grzywkę.

– O, cześć – powtórzyła jak echo druga. – Skąd się tu wziąłeś? – Wyciągnęła z ust gumę do żucia i nawinęła ją na palec jak lśniącą pętelkę.

– Byłem na basenie. – Zatrzasnął drzwiczki szafki i podszedł do mnie.

Stałam w pogniecionych spodniach, z rozszerzonymi oczami, ściskając podręcznik do angielskiego i kuliłam się jak żółw, który próbuje schować się do skorupy.

– Chodź – powiedział. – Odprowadzę cię na zajęcia.

To w tym miejscu zaczyna się ta historia. W dziesiątej klasie, jedenaście lat temu. Niech to pan sobie zaznaczy, detektywie Novak. Opowiadam o tym tak, jakby to był początek historii miłosnej; zaspokajam pańskie potrzeby jako słuchacza. Ale oboje wiemy, że nie w tę stronę zmierza ta narracja, prawda? To znaczy, z pewnością zrobi się znacznie bardziej mrocznie, bo w przeciwnym razie, po co miałabym o tym opowiadać w policyjnym pokoju przesłuchań? Podoba mi się to, że poszedł mi pan na rękę i pozwolił na chwilę przejąć kontrolę nad sytuacją. Oczywiście, sposób, w jaki stuka pan stopą w linoleum, wskazuje, że według pana nie dość szybko zmierzam do celu; ale szczerze mówiąc, jeśli chodzi o morderstwo – to po co tu jestem? Chce pan, żebym po prostu mówiła dalej? W porządku, jak pan sobie życzy.

HP i ja ruszyliśmy pustymi korytarzami, a on co piąty krok kopał puste opakowanie po rodzynkach. Jak dotąd nie zdarzało mi się często chodzić w towarzystwie chłopaków, więc jedynie zerkałam co jakiś czas na jego gładką twarz. Spod czapki wysunął się niewielki kosmyk włosów.

– Nie pozwól, żeby Christie Burbank ci dokuczała. W sumie jest nikim. Nazwij ją po prostu Spermbank, wtedy da ci spokój. – Przystanął. – A ta druga to Danielle Moyzen. Wołam na nią Moistbum, Wilgotny Tyłek. – Przyklęknął, żeby zawiązać wysokie sportowe buty, i wyciągnął szyję w moją stronę. – A tak w ogóle, to jak się nazywasz?

– Boję się powiedzieć – odparłam, roześmiał się.

Wstał i pociągnął za mój podręcznik do angielskiego, który trzymałam kurczowo przy ciele.

– Angela Petitjean – przeczytał z naklejki na okładce i wymówił to właściwie. – Angielski dla dziesiątej klasy. W porządku, to tutaj. – Otworzył drzwi do klasy i przytrzymał mi je. Gdy wchodziłam, dodał:

– No to do zobaczenia, Mały Johnie.

To były jedyne zajęcia tego dnia, na które weszłam z uśmiechem.

Odprowadził mnie też do domu, okazało się, że mieszka przecznicę ode mnie, w domu, przy którym rosła wielka brzoza.

Szłam, szurając nogami w szarych converse’ach, gdy usłyszałam za plecami kroki. Odwróciłam się i zobaczyłam HP, który biegł z kciukami wsuniętymi pod paski plecaka z wytłaczanymi czaszkami.

– Hej – powiedział.

– Hej.

Szliśmy w milczeniu. Próbowałam znaleźć w głowie temat do rozmowy. Wiedział, że się nad tym zastanawiam, bo po chwili na mnie spojrzał.

– I nic?

– Skąd to HP? – palnęłam. Wyszło naprawdę głośno. Dotarliśmy już do mojego podjazdu, więc przystanęłam i mruknęłam:

– To tutaj.

– Dom starego Sneidera? Kupiliście ten dom z horroru? Wow! Kiedy byliśmy mali, chowaliśmy się za tamtą ścianą i wypatrywaliśmy duchów w oknach.

– Kto?

– Ja. Tutejsze dzieciaki. Ten dom jako jedyny nigdy nie był ozdabiany na Halloween. Nie było trzeba. – HP westchnął z nostalgią. – I mieszkał tu cholernie straszny pies. Przez całą dziewiątą klasę chodziłem do szkoły, ściskając w ręce kamień. – Zdjął czapkę i zmierzwił włosy. Odcisnęła mu się na włosach, bo włożył ją po pływaniu. – Macie psa?

– Mieliśmy w Bostonie, ale musieliśmy go oddać.

– Kto go musiał oddać? – powiedział to tak, jakby już zbierał grupę, by ścigać winnego.

– Mama oddała go jakiejś rodzinie na drugim końcu miasta. Chyba chodziło o sierść.

HP kiwnął głową, jakby ogarniał tę logikę. Spoglądaliśmy na siebie. Przeciągnął się.

– Będę tędy przechodził jutro o ósmej rano. Jak będziesz, to będziesz.

Oparłam się plecami o murowany słupek przy furtce i spojrzałam na niego.

– Skąd to HP?

– Nazywam się Parker, ale więcej ci nie powiem. – Z powrotem włożył czapkę. – By poznać niektóre tajemnice, trzeba sobie zasłużyć. Do zobaczenia, Mały Johnie.

A potem odszedł. Nogi piętnastolatka, tyczkowate, w obcisłych dżinsach. Obserwowałam, jak kopnął jakiś kamyk na chodniku, doszedł do miejsca, dokąd się potoczył, i znów go kopnął. Robił tak przez całą drogę do domu.

Od tamtej pory jedyne dni, gdy nie chodziłam do szkoły z HP, to były te, gdy któreś z nas chorowało. I jak się okazało, najwspanialszy sojusz, jaki można było zawrzeć w całej szkole, to był właśnie sojusz z HP. Już nikt nie robił mi problemów, Burbank i Moyzen też nie.

– Później – w jedenastej klasie – dziewczyny czekały na niego przy furtce, a on je mijał i kiwał mi głową, gdy brał za rękę tę, z którą akurat chodził. Ciągle miał jakieś fanki; często, gdy byłam w toalecie, grupka dziewczyn z jedenastej klasy pocieszała akurat ostatnią porzuconą przez HP, która ocierała łzy.

– Cii – szeptały i robiły przestraszone miny. – To ona, ta Mały John. Poczekaj, aż wyjdzie.

Dziewczyny rzucały się HP do stóp, a on jeszcze nawet nie wiedział, z którymi warto się zadawać. Wątpię, czy w ogóle go to obchodziło. Nim skończył siedemnaście lat, został kapitanem drużyny pływackiej. Miał błękitne oczy i ramiona jak Posejdon. Nawet pan Cameron, dyrektor szkoły, uważał, że HP jest „cool”, i przybijał mu piątkę w przerwie na lunch. HP zwracał się do pana Camerona per „Jerry”, a czasem „Jer”. Jednak jeśli chodzi o dziewczyny, żałowałam, że HP nie jest bardziej wybredny – mógłby trochę ograniczyć to trzymanie się za ręce. Mama zawsze mi powtarzała, że nieumiejętność dobierania znajomych świadczy o braku elegancji.

Nigdy nie zrozumiałam, dlaczego HP wybrał mnie na przyjaciółkę, ani jak to się stało, że miałam do niego taki łatwy dostęp. To było tak, jakbym miała klucze do Białego Domu. Mówił mi o wszystkim, co myślał, czuł i czego pragnął i nie wydaje mi się, by mówił takie rzeczy komukolwiek innemu, nawet Ezrze, swojemu najlepszemu kumplowi. Ezra był przygłupem i zapalonym sportowcem, gdyby mu powiedzieć, że cokolwiek się czuje, pewnie uznałby, że chodzi o zakwasy i nazwałby cię mięczakiem. Czasami HP malował obrazki na grubym, włóknistym papierze, a nad nimi pisał do mnie listy, listy o tym, co w życiu dobre – o tym, jaka jest twoja skóra po dniu w oceanie; o zapachu asfaltu przed deszczem; o tym, jak starzy ludzie w restauracjach obejmują dłońmi kubki z kawą. Gdyby Ezra się o tym dowiedział, pewnie przywaliłby HP w twarz. Zachowałam wszystkie te listy, mam je do dziś.

W wakacje po jedenastej klasie siedzieliśmy z HP oparci plecami o pień starej brzozy rosnącej przed jego domem. Często się tam spotykaliśmy, zwykle po obiedzie, kiedy chodziłam po okolicy boso i wołałam go przez otwarte frontowe drzwi. Jego rodzice rzadko je zamykali i nigdy nie używali klucza. „Jeśli coś ma nas spotkać” – mawiał tata HP – „to równie dobrze może przyjść przez okno”.

Był ciepły wieczór – chyba w sierpniu – i grały cykady. Pani Parker przyniosła nam ciasto, ale nie miałam na nie ochoty.

– Brzoskwiniowe. – HP nałożył je sobie na talerzyk i wziął widelec. Wsunął wielki kawałek do ust.

– Na pewno, Angelo? – Mama HP była malutka jak wróbel i miała delikatną jak papier skórę. Mówiła krótkimi zdaniami i gdy tylko mogła, mimochodem dotykała ramienia albo głowy HP.

– Dziękuję, pani Parker, dopiero co jadłam.

– Tylko tutaj nie zmarznijcie. – Powoli ruszyła z powrotem w stronę domu. – Wy dwoje. Zresztą, sama nie wiem.

HP przewrócił oczami.

– Uważa nas za bratnie dusze. Mówiła tak przy obiedzie. Mówi, że jeszcze nigdy nie widziała, żeby dwoje dzieciaków tak dobrze się ze sobą czuło. – Kilka ogromnych kęsów i ciasto zniknęło. – Powiedziałem jej, żeby przestała się tak rozckliwiać.

– Mnie się to podoba. – Podniosłam jakiś liść i przesunęłam nim po nagim kolanie. – Wierzę w bratnie dusze, ale moja mama mówi, że coś takiego nie istnieje. Uważa, że jest całe mnóstwo ludzi, z którymi można być, a nie tylko jedna osoba. Wiara w bratnią duszę jest jak wiara w Mikołaja. Według niej chodzi tylko o właściwą synchronizację. O to, czy wtedy, gdy kogoś spotkasz, jesteś gotowy. I to by było na tyle.

– Ale dół.

– No. – Przesunęłam stopę, bo była tuż obok jego. – Tak jej powiedziałam.

HP otarł się nogą o korę drzewa jak czochrający się niedźwiedź.

– W sumie, to wiesz co? Zgadzam się z twoją mamą. Naprawdę jest mnóstwo ludzi, z którymi można być. – Uniósł brwi i strzepnął okruszki ciasta z bluzy.

– Z całą pewnością sprawdzasz tę teorię.

– Ale jak dotąd natrafiłem na niewiele bratnich dusz. Więcej było świrów.

Rzuciłam liść na jego stopę.

– To dlatego, że tylko udajesz, że się z kimś spotykasz.

– Co to znaczy?

– Tak naprawdę wcale ich nie znasz!

Walnął mnie w kolano.

– Skąd mam wiedzieć, że to wariatki, kiedy gdzieś je zabieram? To tak jak wtedy, kiedy na Facebooku przyjmujesz kogoś do znajomych, a potem, jak już obejrzysz jego profil, dociera do ciebie, że to świr. A wtedy już się wpakowałeś.

– Można go wyrzucić ze znajomych! Po prostu.

– No dobra, możemy być bratnimi duszami. Będę się umawiał z wariatkami, a ty możesz być moją bratnią duszą.

– Kolejny zdrowy plan.

Opierałam się o niego całym ciężarem i przez tkaninę sportowej bluzy czułam jego nastoletnie, szczupłe ciało. Mogłam się wyprostować i odsunąć, ale tego nie zrobiłam.

– Jeszcze rok szkoły – westchnął. Uwielbiałam, jak jego mózg robił coś takiego: przeskoki były niemal widoczne. – Nie mogę się już doczekać końca.

– Wybierasz się w podróż?

Nieraz rozmawialiśmy o przygodach, jakie można przeżyć – nurkowanie z rekinami w Afryce Południowej, zdobycie Matterhornu. Ale teraz czekał nas ostatni rok nauki. Byliśmy wolni, niedługo mieliśmy nadać życiu kierunek, tylko że świat nie wydawał się już taki łatwy do podbicia. Prawdziwa podróż w różne miejsca była bardziej przerażająca niż rozmawianie o tym.

– Nie wiem. Tata się mnie czepia, żebym zdobył jakiś zawód. Zaproponował mi, że mogę być u niego praktykantem w warsztacie stolarskim. – HP wzruszył ramionami. – Brzmi w porządku.

– Boże, co jest z rodzicami, którzy mają jedynaków? Moi ciągle nie dają mi spokoju, mówią, że ta szkoła to, a to stypendium tamto. Rany! Zupełnie jakby mieli dziecko tylko po to, żeby wpadać w obsesje, ciągle się wtrącać i może mieć okazję jeszcze raz czegoś spróbować. Wiesz, o co mi chodzi.

Poczułam, że HP krzywi się i rozciąga bluzę pod szyją.

– Moi tacy nie są. Po prostu o mnie dbają. I tak naprawdę, to nie jestem jedynakiem. – Umilkł na chwilę. – Miałem brata.

Śpiew cykad nagle się nasilił, a może to działo się w mojej głowie. Wyprostowałam się, żeby móc na niego spojrzeć.

– Co takiego?

– Umarł, kiedy miałem cztery lata.

Pomyślałam o jego małomównej matce i apatycznym ojcu, któremu nie chciało się zamykać drzwi na klucz. Już wiedzieli, że nie uda im się obronić przed światem.

– Och, HP, czemu nie powiedziałeś mi wcześniej? To okropne.

– Rzadko o tym mówię. – Potarł oko. – I chciałbym, żebyś ty też o tym nie mówiła.

– Oczywiście, że nie…

– Miałem tylko cztery lata. Mój brat udławił się przy kuchennym stole. Tam. – Wskazał głową na kuchenne okno, otwarte i bursztynowe od światła. – Siedziałem tuż obok niego. Był rok ode mnie młodszy.

Musiał mi się wyrwać jakiś dźwięk, bo HP się zawahał i objął mnie ramieniem. Poczułam jego żebra.

– Niewiele z tego pamiętam, tylko to, jak się bałem. Ten paniczny strach. Taty nie było w domu, tylko mama.

– Jezu.

HP wciągnął powietrze i je wypuścił, po czym odsunął mnie i oparł z powrotem o brzozę.

– Wiesz, w życiu nie wszystko można kontrolować. Masz takie możliwości, jakie masz, i starasz się najlepiej, jak umiesz. I idziesz dalej.

– Jakim cudem nie rozbiło to twoich rodziców?

– Rozbiło. Zdruzgotało ich. Ale żyli dalej. I ja chyba też.

Tak dobrze znał samego siebie. Był o całe mile przede mną.

– Dlaczego się nie przeprowadziliście?

– Bo ten ból nie tkwi w domu. – Przełknął z trudem. – I kiedy stanie się coś takiego, to wiąże cię z domem. Jest jak blizna, w którą wrastasz. Nie potrafię tego wyjaśnić. – Podniósł jakąś gałązkę i zrolował kciukiem oddzielającą się korę. – Więc pewnie zostanę praktykantem u taty, a w szkole coś przebąkiwali, że chcą ze mnie zrobić trenera pływania. To też byłoby w porządku. Podoba mi się miejsce, gdzie mieszkamy. Latem jeziora, jesienią przytulny dom, zapach zbliżającego się śniegu. Jeśli chodzi o te podróże, to nie wiem…

– Jezu – mruknęłam znowu, wciąż wstrząśnięta. – Na twoim miejscu chciałabym zmiany otoczenia. Wyjedźmy gdzieś. Możemy to zrobić razem.

– Po co? Żeby „odnaleźć siebie”? Mówiłem ci już, Mały Johnie, gdziekolwiek pojadę, wciąż będę sobą.

Przez kilka minut siedzieliśmy w milczeniu wpatrzeni w światło bijące z wnętrza domu HP. Słyszałam, jak jego matka pobrzękuje naczyniami w kuchni.

– Ja też nie muszę donikąd wyjeżdżać – powiedziałam w końcu. – Na razie tu jest w porządku.

Przyciągnął mnie do siebie i przytulił. Miał nasunięty kaptur, więc widziałam tylko kosmyki jego jasnych włosów i mocną linię podbródka.

Wiosną, gdy chodziliśmy do dwunastej klasy – czyli osiem lat temu – moja klasa zaplanowała z okazji końca szkoły wyjazd na biwak nad jezioro Elbow pod koniec czerwca. Mama dziwnie się zachowywała i nie bardzo chciała mnie puścić, co było głupie, bo kiedy dorastałam, ciągnęła mnie po całym kraju z powodu projektów artystycznych, których organizacją zajmował się mój tata. Najwyraźniej wkroczyła teraz w fazę, bym więcej bywała w domu.

– A będą was pilnować jacyś dorośli? Przydałby się jakiś rozsądny opiekun. – Poprawiła perłowy kolczyk w uchu. Skrobała akurat marchew i kawałki skórki przywarły jej do ręki. Jak zwykle podczas szykowania jedzenia włączyła Les Misérables; zrobiła to tuż przed moim przyjściem i musiałyśmy krzyczeć, żeby słyszeć, co do siebie mówimy.

– A skończyłaś już wypracowanie o Fauście? Musisz utrzymać wysoką średnią, kochanie. Być lepsza od wszystkich i skończyć szkołę z mocnym wynikiem.

– Co? – spytałam z głową w lodówce. Nigdy nie było tam nic dobrego do jedzenia: zawsze tylko jakieś baba ghanoush i tapenady, jedzenie, które kupowała, wracając z krótkich wypadów do miasta. Jak mówiła, „potrzebowała trochę świata, ekstrawagancji, czegokolwiek”. Wyciągnęłam truskawkowy jogurt, który musiał tam zostawić HP, choć rzadko pozostawiał po sobie jakieś ślady. Więcej czasu spędzaliśmy u niego niż u mnie.

– Kochanie, nie mów „co”. Mów „proszę”. I tylko mężczyźni piją jogurt. Weź sobie łyżeczkę. – Dalej szykowała jedzenie. Włosy opadły jej na twarz, odgarnęła je nadgarstkiem, na którym nosiła ciężką bransoletę.

– Jest płynny, mamo. Ten jogurt jest płynny! – Podeszłam i ściszyłam muzykę, a potem oparłam się o kuchenną komodę, siorbiąc z kubeczka. Matka się skrzywiła. – To mogę jechać na ten biwak, czy jak? Czy proszę?

– Nie bądź przemądrzała, Angelo. Nikt nie lubi takich popisów.

Do kuchni wszedł tata, nucąc pod nosem linię basu z Czajkowskiego. Rzadko go widywałam. Kiedy akurat nie pracował w bibliotece, każdą wolną chwilę spędzał w swoim gabinecie, ślęcząc nad jakimiś tekstami o starożytnej Grecji. Wiedział wszystko o Orfeuszu, a o mnie nic. Kiedy sięgnął po plasterek marchewki, mama trzepnęła go po ręce.

– Kto jeszcze jedzie? – Sięgnęła po nóż i siekała dalej. Wiedziałam, że moja odpowiedź na to pytanie jest kluczowa.

– HP – rzuciłam i czekałam.

Na samą wzmiankę o nim rozpromieniła się. Czyżby uwielbiały go kobiety w każdym wieku? Przewróciłam oczami, ale tego nie zauważyła. Dawno temu doszła do wniosku, że wyjdę za HP. Mogłabym ją cztery razy zapytać o cokolwiek i nawet by mnie nie usłyszała. Ale wystarczyło tylko wspomnieć o HP, a obracała głowę jak sowa.

Kumplowałam się z nim przez prawie rok, zanim przedstawiłam go mamie. Wtedy byłam dosyć małomówna i kiedy rodzice pytali mnie, co w szkole, odpowiadałam monosylabami. Ale pewnego dnia mama przyłapała mnie i HP, jak wracaliśmy razem do domu.

– O, cześć! – powiedziała, nie patrząc na mnie. – Kim jest twój przyjaciel?

HP poprawił pasek plecaka i wyprostował się.

– Jestem Shelley Petitjean. – Mama odepchnęła mnie na bok. – Miło mi cię poznać. Angela mi nie wspomniała, że ma takiego przystojnego opiekuna, który odprowadza ją ze szkoły.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki