Tytuł oryginału

EVERYTHING BUT THE TRUTH

Copyright © Gillian McAllister, 2017

All rights reserved

Zdjęcie na okładce

© Zoltan Toth/Trevillion Images;

Maya Kruchankova/Shutterstock.com

Opracowanie graficzne okładki

Ewa Wójcik

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Aneta Kanabrodzka

Korekta

Katarzyna Kusojć

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8169-570-1

Warszawa 2019

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Gintrowskiego 28

www.proszynski.pl

Skończyło się oskarżeniem, które nigdy nie powinno było paść z moich ust, ciśniętym w jego stronę przez cały pokój niczym granat. Potem przyszła cała reszta: trzaśnięcie drzwiami, samotna pobudka ze świadomością tego, co zrobiłam. I niedające mi spokoju wspomnienie spojrzenia, które rzucił na odchodne.

Ale zaczęło się od miłości. To akurat było proste.

Lubiłam oglądać na Facebooku zdjęcia z rozmaitych imprez; zawsze patrzył w obiektyw z miną naburmuszonej surykatki. Bawiły mnie jego hipochondria i telefony do przychodni, gdy mówił lekko zażenowanym tonem, z tym swoim szkockim akcentem: „To znowu ja”.

Przepadałam za człowiekiem, którym usiłował się stać: dbającym o porządek rannym ptaszkiem, od czasu do czasu – w imię minimalizmu – wyrzucającym wszystkie ciuchy, a potem w zakłopotaniu kupującym nowe skarpetki. Kochałam też mężczyznę, którym bardzo starał się nie być: wiecznie spóźniającego się faceta wciskającego T-shirt w dżinsy, gdy czekał na stacji na pociąg, albo przygładzającego sterczące na wszystkie strony włosy z tyłu głowy, bo nie zdążył ich ujarzmić żelem. Z lubością myślałam o drobiazgach robionych przez niego bez namysłu, takich jak wyciągnięcie ręki, by powstrzymać młodszego brata przed przebiegnięciem przez ulicę, albo wlewanie resztek mleka do mojej, a nie swojej, herbaty. I podśmiewałam się w duchu, kiedy wracał z siłowni wręcz onieśmielony z powodu tych wszystkich ogromnych facetów.

No i oczywiście uwielbiałam jego ciało. Małe uszy. Wygięte w uśmiechu kąciki ust niczym narysowane ołówkiem zawijasy na twarzy. Albo cudownie prezentujące się ramiona, kiedy podwijał rękawy koszuli.

I całą resztę. Nic nieznaczące drobiazgi. Nie umiał na przykład gwizdać.

Nawet jego poglądy polityczne i przekonania religijne („nie wierzę w Boga, ale cholernie się go boję”), tak samo jak fakt, że nigdy nie potrafił usiedzieć spokojnie w miejscu i ciągle kupował ciastka Wagon Wheels, by potem maczać je w herbacie i nazywać to śniadaniem.

Uwielbiałam sposób, w jaki na mnie patrzył. Jego spojrzenie spod zmrużonych powiek. Uśmiech, od którego w policzkach robiły mu się dołeczki, przeznaczony tylko dla mnie. Lubiłam tę jego minę bardziej niż cokolwiek innego. Ale tak patrzył na mnie, zanim wydarzyło się to wszystko.

Przed dzieckiem.

I przed kłamstwami.

CZĘŚĆ I

KTO?

1

Obecnie

Balansowaliśmy na krawędzi snu, wtuleni w siebie tak mocno, że już bardziej chyba nie można. A potem nagle pokój rozświetlił błysk i zamienił szarość w błękitnawą biel, tak jasną, że widziałam ją nawet przez zamknięte powieki.

Usiadłam. Kołdra zsunęła się ze mnie i moje ciało odbiło się upiorną bielą w szybach wysokich okien. Na ramionach natychmiast pojawiła się gęsia skórka, ale u Jacka zawsze panował taki ziąb. Rozejrzałam się, próbując zlokalizować źródło światła. Okazał się nim leżący na nocnej szafce iPad.

Sama nie wiem, dlaczego po niego sięgnęłam. Na pewno byłam strasznie śpiąca, bo zdążyłam się już wyplątać z pościeli i chwycić urządzenie, zanim uświadomiłam sobie, co właściwie robię.

Dowód numer 1

Od: Charlie Masters

Do: Jack Ross

Temat: Fwd: Zbrodnia Douglasa znów unosi swój ohydny łeb

Cześć, przepraszam, że wywlekam twoją przeszłość, ale uznałem, że powinieneś to zobaczyć… że chciałbyś wiedzieć.

Charlie Masters. Nie miałam pojęcia, kto to taki. Poznałam najbliższą rodzinę Jacka, ale żadnego z jego przyjaciół.

Zamarłam na moment ze wzrokiem wbitym w nagłówek e-maila. Jedno muśnięcie palcem, a będę mogła przeczytać tę wiadomość. Wahałam się chyba jednak o sekundę czy dwie za długo, bo ekran iPada przygasł. Odłożyłam urządzenie na nocną szafkę i niemal zapomniałam o tej krótkiej chwili szaleństwa.

Nocne niebo nad Newcastle było czarne jak smoła. Zdawałam sobie sprawę, że gdzieś tam, w tych ciemnościach, kryje się cały świat, ale nic nie widziałam.

– Rachel, co ty wyprawiasz? – spytał Jack z ziewnięciem. Uwielbiałam jego szkocki akcent z wibrującym „r” i ten głęboki głos, na który obcy ludzie zawsze od razu zwracali uwagę.

Przekręcił się na bok i zapalił lampę. Ciemne włosy miał w nieładzie, a kiedy usiadł na łóżku, odsłaniając brodę i owłosioną klatkę piersiową, pomyślałam, że odrobinę przypomina jaskiniowca.

– Obudziło mnie jakieś światło – wyjaśniłam.

– Pewnie kot się czymś bawił.

– Możliwe, kręcił się tutaj – skłamałam, rozglądając się po pokoju.

Jack nie przyłożył się zbytnio do zmiany jego wystroju, w każdym razie nie tak, jakbym sobie tego życzyła. Jedyną ozdobą, która odcinała się wyraźnie na tle ceglanego muru w pokoju pozbawionym zasłon czy w ogóle czegokolwiek, był niewyraźny wydruk ciążowego USG, lekko już pomarszczony na brzegach.

Zauważył moje spojrzenie.

– Co porabia Wally? – zapytał.

Nazwaliśmy tak maleństwo, bo żadne z nas nie było w stanie dostrzec go na zdjęciu. I tak już zostało.

– Śpi – odparłam z uśmiechem.

Odruchowo podciągnęłam kołdrę pod samą szyję, przekonana, że światło lampki jeszcze wyraźniej uwidacznia grube niebieskie żyły, które pojawiły się na moich piersiach praktycznie z dnia na dzień, i różowe, pomarszczone sutki przywodzące teraz na myśl pokręcone korzenie roślin.

Odpowiedział mi uśmiechem, po czym podniósł się z łóżka i wyszedł z sypialni. Obserwowałam oddalającą się smukłą sylwetkę, kiedy szedł korytarzem, a wpadający przez okna blask księżyca rzucał refleksy na jego oliwkową skórę. Kołyszący się chód Jacka zawsze przyprawiał mnie o drżenie serca. Na widok pośladków poczułam mrowienie w kroczu, choć przecież kochaliśmy się zaledwie kilka godzin wcześniej – ach, ta wiecznie niezaspokojona ochota na seks świeżych kochanków.

Kilka sekund później wrócił z butelką gorącej wody w jednej ręce i Howardem, jego rudym kotem, w drugiej. Nabrał tego zwyczaju ostatnio. To znaczy zwyczaju przygotowywania dla mnie butelek z gorącą wodą. Któregoś razu zauważył, jak to robię, i bez słowa przejął ten obowiązek. Co wieczór, niezależnie od tego, czy nocowaliśmy u niego, czy u mnie, przynosił butlę i z uśmiechem mi ją wręczał.

– Mówiłam ci, że gdzieś się tu kręci – rzuciłam, wskazując na kota.

Howard odwrócił zwieszoną głowę w moją stronę. W jego ślepiach malowało się zdumienie.

– Tylko z nim kłopot – mruknął Jack.

Kot wyrwał mu się z rąk i skoczył na łóżko.

Jack pracował tymczasowo dla czasopisma „City Lights” i na czas zatrudnienia przeprowadził się do Newcastle ze Szkocji. Kiedy po raz pierwszy odwiedziłam go w domu, zapytałam, dlaczego w ogóle kupił kota. „Mężczyzna mieszkający sam, tylko w towarzystwie włochatego pupila?”, zaczęłam się droczyć.

„Każdy dom potrzebuje kota”, odparł. „Każdy. Ten, kto twierdzi inaczej, zwyczajnie się myli”.

Teraz Jack usiadł obok Howarda i popatrzył na mnie, a jego usta wygięły się w lekkim uśmiechu. Zastanawiałam się, kiedy to jego spojrzenie przestanie przyprawiać mnie o zawrót głowy. Pijana ze szczęścia, często jak ostatnia idiotka szczerzyłam się do swojego odbicia w lusterku, zmywając makijaż mydłem Nivea.

– Kiedy wreszcie sprawisz sobie zasłony? – spytałam, zamiast powiedzieć mu to wszystko. Czułam się dziwacznie, kiedy spod kołdry wystawała mi tylko głowa.

Zamyślił się nad moim pytaniem najzupełniej serio, choć sam w ogóle nie dbał o takie drobiazgi.

– Kiedy się przeprowadzimy. Sąsiedzi i tak chyba wszystko już widzieli – dodał, unosząc brew.

To był jeden z naszych prywatnych żartów. Sam fakt, jak często uprawialiśmy seks. I jak dobrzy w tym byliśmy. Tak dobrzy, że nawet zmajstrowaliśmy dziecko.

– A jakie byś chciała?

– Ładne. I grube – odparłam. – Rano budzi mnie słońce.

– Załatwione – rzucił, a potem dodał, wskazując gdzieś za moimi plecami: – Podasz mi?

Zamrugałam, a potem obejrzałam się i udałam, że dopiero teraz zauważyłam jego iPada. Jakbym wcale nie trzymała go w ręku, gotowa jednym ruchem palca otworzyć ten e-mail. Urządzenie parzyło mnie w dłonie, kiedy podawałam je Jackowi, a on trzymał je przez dłuższą chwilę w ręku, nawet nie spojrzawszy na ciemny ekran.

– W sobotę zaczął się sezon rugby – powiedział.

Przekręciłam się na bok i podparłam łokciem. Howard ułożył się między moimi stopami, ale wcale nie był przyjemnie ciepły i jedwabisty jak większość kotów, lecz gruby i ciężki.

– Nigdy nie znałam żadnego zawodnika rugby – wyznałam z szerokim uśmiechem.

– Nawet w liceum?

– Serio pytasz? – prychnęłam.

– A tak, zapomniałem, że chodziłaś do szkoły w Bronksie – roześmiał się, wsuwając ręce pod kołdrę, by położyć mi je na biodrze. Skóra natychmiast zaczęła mnie mrowić pod dotykiem jego palców, w brzuchu poczułam ogień. Próbowałam zebrać myśli, ale na próżno.

– Do najlepszej w Newcastle – mruknęłam. – Nie wszystkim trafiła się szkoła z własnym hymnem i mieszkającą na miejscu kadrą. Możesz mi przypomnieć, co zwykle jadaliście na lunch?

Takie przekomarzanki stanowiły jedną z naszych ulubionych rozrywek, Jack ciągle zabawiał przyjaciół i znajomych tymi opowieściami. Zawsze potrafił wymyślić jakąś nową pretensjonalną potrawę. Dzisiaj też spuścił głowę z udawanym zawstydzeniem.

– Krewetki tygrysie z pak choi? – Roześmiał się tak cicho, że przypominało to raczej rozbawione westchnienie. Muzyka dla moich uszu. – Żeby wszystko było jasne – dodał, chowając twarz w dłoniach – strasznie się tego wstydzę.

– Pak choi – zakpiłam. – Pak choi.

– Zwyczajnie nie da się uczestniczyć w rozgrywkach lacrosse’a, jeśli człowiek nie pokrzepi się najpierw solidną porcją pak choi – dodał.

– W naszej szkole nauczyciele nosili kamizelki kuloodporne – prychnęłam.

– Nieprawda!

– Tylko przez jeden semestr, po tym jak Jonny Steele przyniósł do szkoły wiatrówkę.

– Rany – wyszeptał samymi wargami i przesunął dłoń na moje udo. Jego palce muskały skórę, jakby tańczyły na klawiaturze fortepianu. Sprawiał wrażenie całkowicie rozluźnionego, ale po jego twarzy przemknął wyraz niepokoju. – Tak czy inaczej, powinnaś wpaść którejś soboty. Może niekoniecznie na sam mecz, bo to dosyć nudne, ale potem, czemu nie? Na drinka.

– Jasne – mruknęłam. Wzdłuż mojego kręgosłupa wędrowała już kolejna fala szczęścia.

Początki naszej znajomości były niesamowite: wpatrywaliśmy się w siebie przy kawiarnianych stolikach i zaabsorbowani sobą ignorowaliśmy kelnerów, całowaliśmy się pod drzwiami restauracji. Potem nadszedł kryzys i tamto szokujące popołudnie nad pozytywnym testem ciążowym, w który wpatrywaliśmy się oboje, nie wiedząc, co powiedzieć. Teraz znajdowaliśmy się na skraju jesieni, a ja wybierałam się do jego klubu rugby – jak przystało na prawowitą narzeczoną.

– Chcesz powiedzieć, że miałabym w końcu poznać twoich znajomych?

Tylko się z nim droczyłam, ale on nagle znieruchomiał, a potem cofnął rękę.

– Jeśli chcesz. – Nadal się we mnie wpatrywał, mrużąc oczy, aż pojawiły się przy nich kurze łapki.

Znaliśmy się już prawie siedem miesięcy, a ja nadal nie poznałam żadnego z jego przyjaciół. Byłam w trzecim miesiącu, Wally zdążył urosnąć z dwóch, czterech, ośmiu komórek do rozmiarów mandarynki. No i proszę, nareszcie. Lepiej późno niż wcale.

– Po meczu zwykle chodzimy razem na drinka, chociaż dosyć przy tym głośno.

– Czyżby za dużo pak choi? – zażartowałam.

Roześmiał się cicho.

– Raczej mizoginów. Po prostu nie zwracaj na nich uwagi.

– Dobrze wiedzieć.

Rzucił mi lekki uśmiech. Krótki, przelotny, ale szczery. Odwzajemniłam go, a potem wpatrywaliśmy się sobie w oczy o parę sekund za długo. Jack odwrócił wzrok pierwszy, potem patrzyłam już tylko, jak czubek jego palca wskazującego staje się wręcz biały pod wpływem nacisku na guzik HOME w iPadzie, a twarz zmienia się w nieruchomą maskę. Chociaż nie, to nie do końca tak. Coś się otworzyło, a zaraz potem zamknęło, zupełnie jakby człowiek nakrył dwójkę obcych sobie ludzi w jakiejś ustronnej sypialni w trakcie imprezy i zaraz potem zamknął z powrotem drzwi. Pokryte zarostem policzki Jacka nagle się zapadły i natychmiast wydęły się z powrotem, kiedy przesuwał palcem po ekranie. Wykasował wiadomość bez jej otwierania, a potem uruchomił aplikację Kindle’a i znowu zabrał się do czytania Austen (czytał chyba wyłącznie powieści napisane przez kobiety, co sprawiało tylko, że kochałam go jeszcze mocniej) – z całkowicie obojętną miną, a smagła twarz odcinała się jeszcze wyraźniej na tle białych poduszek. Na moment zatrzymałam wzrok na jego wydatnych, ciemnych wargach, a potem odwróciłam się na drugi bok.

Wpatrywałam się w pozbawione firanek okno i zastanawiałam się nad wyrazem twarzy Jacka. Ciągle miałam ją przed oczami. Czyż coś nie błysnęło w jego oczach, zanim przybrał tę wymuszoną, obojętną minę?

– Dostałeś maila? – spytałam. – Wydaje mi się, że twój iPad się zaświecił.

Nadal wpatrywałam się w okno.

– Nie, skąd – mruknął.

I chyba właśnie to przesądziło sprawę. Ten jeden moment dał początek całej reszcie.

Nie odpowiedziałam, bo co właściwie miałabym powiedzieć? Pomyliłam się. To tylko spam, o którym Jack zdążył już zapomnieć. Albo wiadomość z redakcji. Po prostu z redakcji, a on nie chciał rozmawiać o pracy.

– Tylko popatrz – rzucił kilka sekund później.

Odwróciłam się w jego stronę. Jeden z mięśni na klatce piersiowej lekko mu drgał.

– Palpitacje – mruknął, spoglądając mi w oczy.

Jego oddech pachniał pastą do zębów i kawą wypitą dziesięć minut przed pójściem do łóżka. Taki wieczorny rytuał: kawa i czekolada, a potem łóżko – najprostszy sposób na wydłużenie ostatniej, najprzyjemniejszej części wieczoru.

– Skąd, to tylko fascykulacje – rzuciłam zaspanym głosem. – Tik. Drobny skurcz mięśni. Za dużo kofeiny. A może jesteś po prostu wykończony. – Roześmiałam się leciutko, bo był to kolejny z naszych prywatnych żarcików.

W Szkocji Jack pracował jako korespondent polityczny i sądowy, a następnie przerzucił się na reportaże z podróży, co znacznie bardziej mu odpowiadało. Obruszyłby się na sugestię, że może być wykończony. Wstawał o dziesiątej i brał się do tego, czym rano mogą się zajmować tylko osoby pracujące na własny rachunek: robił pranie, parzył porządną kawę, przeglądał pocztę. Kończył pracę o szesnastej, a potem zasiadał do oglądania teleturnieju Pointless przy herbacie i ciasteczkach.

Podczas gdy mój poprzedni facet, Ben, wciąż narzekał na ciężki los nauczyciela wiecznie zajętego sprawdzaniem prac dzieci albo wywiadówkami, Jack bez zażenowania przyznawał się do bycia leniuchem. „Jasne, mogę sobie robić wolne w środy, jeśli tylko zechcę”, powtarzał, na przykład przy kolacji. „Mam najlepszą robotę na świecie”.

Tak naprawdę wcale nie był obibokiem. Całymi tygodniami dzień w dzień ślęczał nad tekstami do północy niczym rasowy nocny marek, podczas gdy jego broda stawała się coraz dłuższa i dłuższa, a po napisaniu piękną prozą całego zestawu świetnych artykułów znowu wracał do starych nawyków.

– Może weź coś na rozluźnienie mięśni – zaproponowałam. – Na przykład buscopan.

– A to zadziała? – zapytał wyraźnie uradowany.

Klasyczna reakcja nerwicowca, wręcz podręcznikowa. Oczekiwał pomocy, rozwiązania, zapewnień ze strony lekarza. Tyle że to był mój nerwicowiec.

– No cóż, skurcze mięśni to nic poważnego – powiedziałam. – Ale tak.

– Czyli na razie nie zrzucę z siebie więzów ciała?1 – Objął mnie ramieniem, a potem delikatnie zmierzwił mi włosy.

– Nie – zapewniłam. – Za to okropny z ciebie hipochondryk.

– Wiem. Z drugiej strony dobrze jest mieć pod ręką znajomego lekarza.

– Hm – mruknęłam, na co tylko westchnął.

Potem z powrotem wtuliliśmy się w siebie, z Howardem w charakterze drobnej przeszkody między nami. Jack natychmiast zapadł w sen, ale ja nie mogłam zasnąć, nigdy nie udaje mi się to tak od razu.

A potem znowu się to powtórzyło, jak zawsze, kiedy wreszcie odpływałam: śnił mi się chłopiec siedzący przede mną na podłodze z przezroczystą rurką wijącą się pod nosem niczym robak. Wyciągnął do mnie ręce, ale kiedy próbowałam je chwycić, znów złapałam tylko powietrze. Potem zniknął, jak zawsze, kiedy się budziłam.

1 Hamlet w przekładzie Józefa Paszkowskiego, akt III, scena 1.

2

Ten e-mail wciąż nie dawał mi spokoju. Nie, nie e-mail, tylko mina Jacka. I jego kłamstwo. Po raz pierwszy przyłapałam go na czymś takim.

Sprawdziłam to w pracy, kiedy siedziałam wśród zakurzonych prawniczych ksiąg. Właściwie powinnam była przepisywać stenogramy spotkań. Audrey, moja najlepsza przyjaciółka, załatwiła mi pracę asystentki jednego z partnerów w jej kancelarii adwokackiej. Serdecznie nie znosiłam stukania w klawiaturę, ale facet zajmował się sprawami błędów lekarskich, lubiłam więc czytać jego notatki, a poza tym byłam jedyną osobą umiejącą odcyfrować lekarskie bazgroły.

Wyciągnęłam słownik języka angielskiego i odszukałam odpowiednią definicję.

Dowód numer 2

Zbrodnia, ż., lm zbrodnie, wyjątkowo nikczemny i okrutny czyn, zazwyczaj powiązany z fizyczną przemocą i uszkodzeniem ciała.

Synonimy: akt barbarzyństwa, okrucieństwo, brutalność, nikczemność.

Pokiwałam głową, a potem zamknęłam słownik. Tak tylko chciałam sprawdzić. Z czystej ciekawości.

3

Obudziło mnie delikatne potrząsanie za ramię. Był sobotni ranek, sypialnia tonęła w błękitnawym półmroku.

– Rach, Rach – powtarzał Jack.

Ten jego głęboki głos i dotyk dłoni na mojej skórze przypominały mi początkowy etap naszej znajomości. Jeszcze sprzed ciąży. Zadzwonił pięć minut po tym, jak nasza pierwsza randka oficjalnie dobiegła końca, i powiedział, że chce ugotować dla mnie kolację. Kiedy mam wolne? Odparłam, że następnego dnia. Nie bawiliśmy się w żadne gierki. Pojechałam do niego prosto z kancelarii, w roboczych ciuchach i z lekko rozmazanym makijażem. Przygotowywał akurat fajitas z kurczakiem, stojąc boso w kuchni. Przedstawił mnie swojemu kotu. „Na pewno się dogadacie”, stwierdził. A potem mnie pocałował, bez zbędnych ceregieli, tak na serio, jeszcze w korytarzu. I dodał: „Nie mam ochoty przerywać, ale obawiam się, że wtedy Howard zje kurczaka”.

Teraz otworzyłam oczy w jego sypialni.

– O co chodzi? – spytałam, wynurzając się z fali wspomnień.

– Musimy już jechać.

– Dokąd?

– Mam przecież umówione spotkanie. Wywiad. Z tym muzykiem na temat festiwalu.

To nie słowa Jacka skłoniły mnie do otwarcia oczu, lecz jego ton. Taki naglący, chyba jak nigdy wcześniej. Zerknęłam na budzik, cyfry połyskiwały zielenią w półmroku.

– O siódmej rano?

– To był jego pomysł… – Urwał na moment, wciąż nie odrywając ode mnie wzroku. – Kocham cię – dodał.

Często mi to powtarzał, nie wstydził się takich wyznań. To było wręcz ożywcze.

Oparłam się o poduszki, starając się nie myśleć o rozczochranych włosach, a potem popatrzyłam na niego. W pierwszym okresie ciąży wczesne wstawanie stało się dla mnie sporym problemem, bo rozbudzałam się na dobre dopiero gdzieś w okolicach południa. Otworzyłam usta, by spytać, czy mogę zostać, a potem z powrotem je zamknęłam. Nie miałam pojęcia, czy dotarliśmy już do tego etapu w związku. To nie był przecież mój dom. Kupili go rodzice Jacka, by syn miał gdzie mieszkać podczas pobytu w Newcastle. Jeszcze nie mieszkaliśmy razem. Może taka propozycja zabrzmiałaby dziwnie w moich ustach, jakbym była leniwa i rościła sobie jakieś prawa do tego mieszkania.

A potem pokręciłam głową. Przecież spodziewaliśmy się dziecka, wkrótce i tak zamieszkamy razem. Znajdowaliśmy się już na tym etapie, czy nam się to podobało, czy nie.

– Idź sam – rzuciłam. – Ja zajmę się Howardem i przygotuję ci kanapkę z bekonem. – Uśmiechnęłam się do niego.

Znieruchomiał. Nie odpowiedział uśmiechem, nie odezwał się nawet słowem.

Mój wzrok wreszcie przywykł do półmroku, więc bez trudu dostrzegłam wyraz przerażenia na twarzy mojego faceta. Rozszerzone źrenice i wyraźnie widoczne białka oczu, zupełnie jak u psa, który nagle w środku nocy usłyszał jakieś hałasy przy drzwiach wejściowych.

– No nie – powiedział – to wykluczone.

– Naprawdę dam sobie sama radę.

– Proszę cię, wstawaj – dodał dziwnym, wręcz błagalnym tonem.

Popatrzyłam na niego spod zmarszczonych brwi.

– Bo widzisz – dodał – ktoś musi mnie podrzucić.

To nie jego słowa sprawiły, że wyplątałam się z pościeli, raczej mowa ciała. Stał nade mną, poganiając mnie ruchami dłoni. Przestępował przy tym z nogi na nogę jak ktoś już mocno spóźniony.

– Jack, musisz wreszcie wsiąść za kółko. Przecież to bez sensu – zdawać egzamin na prawo jazdy, a potem i tak nie jeździć autem. – Sama nie wiem, dlaczego to powiedziałam. To nie był najlepszy moment.

– Umiem prowadzić, ale minęło tyle czasu, że potrzebowałbym jazd doszkalających – wymamrotał. – No, proszę cię, wstawaj. – Nie przestawał mnie ponaglać.

– W porządku.

– Twoje ciuchy. – Pospiesznie zgarniał moje rzeczy, skarpetki leżące na podłodze i wpychał mi je w objęcia. Nie mogłam tego wszystkiego utrzymać, stanik upadł na podłogę, na co aż westchnął.

– Po prostu je tak zostaw – zaproponowałam.

– Nie ma mowy.

Pospiesznie odszukał moją torebkę i zaczął do niej wpychać odebrane ode mnie części garderoby. Twarz miał nieruchomą, ręce mu się trzęsły. Moim zdaniem w ataku paniki.

– Co się stało? – spytałam, nie odrywając wzroku od jego dłoni.

– Po prostu jestem już spóźniony. Jak zawsze zresztą – odparł.

Dałam spokój, bo przecież to akurat było prawdą.

Ubrałam się, podczas gdy on czekał cały czas w progu sypialni. „To tylko nerwowy sobotni poranek”, powtarzałam sobie w duchu.

– O co chodzi? – zapytałam w końcu. – Tak dziwnie się zachowujesz.

– Skąd, po prostu jestem już koszmarnie spóźniony – upierał się przy swoim.

Cóż miałam na to powiedzieć. Mogłabym wdać się z nim w dyskusję, ale tego nie zrobiłam. Ze względu na Wally’ego. Nie chciałam się kłócić, a poza tym czułam się odpowiedzialna za tę ciążę. Nie chciałam dokładać dodatkowych problemów do tych, których już narobiłam.

Jack włożył buty, a potem umył ręce, zawsze tak robił.

„Są brudne”, wyjaśnił z uśmiechem, kiedy pierwszy raz zauważył, że mu się przyglądam. „Buty”.

„Może nawet sama zacznę tak robić”, przytaknęłam.

„To całkowicie logiczne. Spróbuj”.

Stał oparty o blat, plecami do umywalki i kiwał na mnie palcem wskazującym. Podeszłam bliżej. Biło od niego ciepło, mięśnie klatki piersiowej sprawiały wrażenie tak twardych pod opuszkami palców. Przygarnął mnie na moment, żartobliwie wtulił twarz w moją szyję, by poczuć zapach skóry. Potem włożyłam buty, a on odkręcił dla mnie kran.

Nawet nie zwróciłam uwagi, co właściwie robię, a podwinęłam rękawy aż do łokci, wycisnęłam na dłoń odrobinę mydła w płynie i wreszcie porządnie wyszorowałam ręce: najpierw między palcami, potem wierzch dłoni i wnętrze. Przedramiona aż po same łokcie, z rękami trzymanymi pionowo.

„Zupełnie jak w Chirurgach”, zażartował.

Roześmiałam się nerwowo. „Kiedy już raz nauczysz się prawidłowo myć ręce, nigdy tego nie zapomnisz”.

Osuszyłam dłonie ściereczką do naczyń, starając się nie zwracać uwagi na spojrzenie, jakie mi rzucił.

Koniec końców niecałe pięć minut po pobudce znalazłam się we własnym wyziębionym aucie, ubrana w dżinsy, które w ten sobotni poranek wydawały się o wiele za szorstkie dla mojej skóry – to powinny być spodnie od piżamy, obicie kanapy Jacka czy pościel w jego łóżku, w każdym razie nie dżinsy.

– Dokąd mam jechać? – zapytałam.

– Powiem ci później, na razie jedź po prostu tą drogą – rzucił.

Ujechaliśmy niecały kilometr, kiedy poprosił mnie, bym skręciła w lewo i zatrzymała się na parkingu przed popularną kawiarnią. Często rozmawialiśmy o tym, że dobrze byłoby wybrać się tam na brunch, ale jakoś nigdy się nie składało. Spędziliśmy w aucie trzy minuty. Dotarcie tutaj pieszo zajęłoby jakieś dziesięć.

Jack odchylił się na oparcie fotela pasażera, ewidentnie odprężony.

– Przepraszam – powiedział.

– Jesteś już spóźniony?

– Jak zawsze. – Wysiadając, uśmiechnął się do mnie.

Zerknęłam na zegar. Był kwadrans po siódmej.

– Dzięki. – Wsunął głowę przez otwarte okno auta. – Może wpadnę do ciebie później? – zaproponował, przyciskając do piersi klucze od swojego mieszkania.

– Jasne – odparłam.

Na moment znieruchomiał z łokciami wspartymi o szybę i brwiami uniesionymi pytająco. Białymi, prostymi zębami przygryzał przy tym dolną wargę. Wyglądał, jakby miał wielką ochotę mnie pocałować, ale był już spóźniony, a poza tym sięgnięcie do wnętrza auta wymagałoby od niego niezłej ekwilibrystyki. Zamiast tego wyciągnął tylko w moją stronę dłoń, czubki palców musnęły moje ramię.

Kiedy odchodził, patrzyłam w ślad za nim. W progu się jeszcze odwrócił i posłał mi całusa.

Aż zarumieniłam się z zadowolenia, ale w głowie miałam gonitwę myśli. Jego zachowanie wydawało mi się dziwne, próbowałam jednak bagatelizować obawy. Jack po prostu spieszył się na spotkanie, na które dotarł spóźniony. Zawsze był przecież taki roztrzepany.

Wszedł do kawiarni i usiadł przy pustym stoliku. Nikt na niego nie czekał.

*

Tego wieczora zjawił się u mnie. W bloku panował taki ruch, że często udawało mu się wejść do budynku bez konieczności korzystania z domofonu. Nie miałam nic przeciwko temu, specjalnie nie zamykałam na klucz drzwi wejściowych do mieszkania.

Kiedy wszedł, przyjrzałam mu się uważnie. Nie sprawiał wrażenia speszonego czy skruszonego. Twarz miał spokojną, uśmiech szeroki. W rękach trzymał pakunek z keksem z Waitrose.

– Przyniosłem deser – oznajmił triumfalnie, wyciągając przed siebie ciasto niczym rasowy kelner.

Nie odpowiedziałam. Kiedy wszedł, wyjmowałam akurat rzeczy z pralki, na jego widok znieruchomiałam z mokrym ręcznikiem w garści.

Moja mina wystarczyła, by przestał się uśmiechać.

– Dzisiaj rano... – zaczęłam. Wydarzenia tego poranka kłębiły się w mojej głowie przez cały dzień, do tej pory zdążyły się już zamienić w gorący, gorzki napar. – Obudziłeś mnie bezceremonialnie. – Zaczęłam zaginać kolejne palce. – Kazałeś mi pozbierać moje ciuchy, potem zażyczyłeś sobie, bym zawiozła cię w miejsce, do którego bez problemu mogłeś dotrzeć pieszo.

Czekał, aż skończę, wciąż trzymając w wyciągniętych dłoniach ciasto.

– A poza tym, no cóż, byłeś zwyczajnie wredny. Zupełnie jakbyś się o coś na mnie wściekał – dodałam, zła na samą siebie, że zabrzmiało to jak skarga małej dziewczynki. – Na dodatek nikogo tam nie było. Widziałam na własne oczy. Kawiarnia była kompletnie pusta.

Błyskawicznie odłożył ciasto na kuchenny blat.

– Przepraszam.

Kiedy odwrócił się z powrotem w moją stronę, popatrzył mi spokojnie prosto w oczy.

– I? – rzuciłam.

– Wolę, kiedy przeprosiny są szczere. Inaczej nie mają sensu.

– Ale dlaczego…?

– Po prostu spanikowałem, przepraszam. Wiecznie się spóźniam i jestem w kompletnej rozsypce. Przepraszam. Nie powinienem cię zmuszać, żebyś gdziekolwiek mnie podwoziła. Niedługo z powrotem wsiądę za kierownicę.

– Nie chodzi o to, że nie chcesz prowadzić auta, tylko o to, jak mnie… traktujesz.

– Przepraszam – powtórzył raz jeszcze.

Wzruszyłam ramionami i na powrót zajęłam się praniem. Przeprosił mnie, a czasu i tak przecież nie da się cofnąć.

Jack pospieszył mi z pomocą: odebrał z rąk kłąb mokrych ubrań, by rozwiesić je na suszarce.

– Niedługo będziemy robić to samo z malutkimi ubrankami Wally’ego – powiedział. – Rządek maciupkich niemowlęcych skarpetek.

Niemowlęce skarpetki. Już raz o nich wspomniał – w dniu, kiedy zrobiłam test ciążowy. Tamtego dziwnego popołudnia o słodko-gorzkim, szokującym posmaku.

Kupiliśmy cyfrowy test w Spar. Jack przekonywał, że cyfrowy będzie najlepszy, bo łatwo wyobrazić sobie cienką różową kreseczkę, a my chcieliśmy mieć pewność. Właściwie znałam już wtedy prawdę, choć starałam się ignorować sygnały: potworne mdłości, spóźniający się okres, dziwne zawroty głowy, wspomnienia nocy, kiedy zapomnieliśmy o prezerwatywie. Wiedziałam już, próbowałam jednak nie dopuszczać tej wiedzy do świadomości.

Wróciliśmy potem do mnie i siedzieliśmy razem na brzegu wanny, podczas gdy test leżał na parapecie niczym tykająca bomba. Sprawdziliśmy wynik po dwóch minutach. Oboje nachyliliśmy się ostrożnie, jakby powstrzymanie się od gwałtownych ruchów mogło zmienić wynik.

„Ciąża, 1–2 tydzień”.

Tylko tyle.

Pierwszy odezwał się Jack.

„Ach”, mruknął.

„Ach, w rzeczy samej”. Popatrzyłam na niego. Miałam świadomość, że w tej jednej chwili wszystko się zmieniło.

Później mogłam twierdzić, że nigdy nie brałam pod uwagę aborcji ze względu na moje medyczne wykształcenie, bo zdawałam sobie sprawę, co się dzieje podczas takiego zabiegu. Wiedziałam, jak to się odbywa; widziałam pompę ssącą i szczątki, które potem pali się w szpitalnym krematorium. Ale nie, nie chodziło o to. Nie chodziło też o brak pewności, czy będę dobrą matką. Nie miałam jej. Nie po tym wszystkim, co się stało z mamą i z tamtym chłopcem. Ciągle zdarzały mi się bezsenne noce z ich powodu. Przewracając się w pościeli, zadawałam sobie pytanie, czy można mi zaufać. Czy kiedykolwiek będę godna zaufania.

A więc nie, nie chodziło o żaden z tych powodów, tylko o wyraz twarzy Jacka, który wpatrywał się w test z ewidentnie uszczęśliwioną miną. Przyciskał pięść do ust, całkiem jak podekscytowane dziecko, a kiedy popatrzył na mnie, jego oczy wręcz lśniły.

„Wiem… To nie najlepszy moment”, powiedział. „Jesteśmy ze sobą tak krótko, ale…” Wskazał na test, który ciągle wyświetlał słowa: „Ciąża, 1–2 tydzień”. „To przecież my, ty i ja”.

„Rzeczywiście”. Nie zdołałam powstrzymać uśmiechu.

„Całkiem nieźli z nas agenci”, dodał.

„To prawda”.

„No, a poza tym… niemowlęce skarpetki. To najlepszy argument przemawiający za tym, by mieć dzieci, jaki kiedykolwiek wymyślono”.

„Niemowlęce skarpetki?”

„Te lilipucie skarpeteczki”, wyjaśnił. „Czy istnieje coś cudowniejszego?”

Odsunęłam od siebie to wspomnienie i podeszłam do Jacka, a potem bez słowa zabrałam się do rozwieszania prześcieradła.

– Mogę sobie pójść, jeśli wolisz – powiedział. – Wiem, że zachowałem się nie w porządku, obudziłem cię bez sensu. Przepraszam.

Zastanawiałam się zaledwie sekundę, ale to było zbyt trudne. Okazał się taki kochany, kiedy pomagał mi z praniem, byśmy potem wśród żartów mogli zajadać się ciastem. Jego ciepłe ciało obok mojego w łóżku tej nocy – nie sposób było oprzeć się tej myśli. Poza tym przeprosiny zawsze świetnie mu wychodziły.

4

Rok wcześniej

Zaprzyjaźniliśmy się praktycznie od razu. Chłopak miał szesnaście lat, kiedy po raz pierwszy trafił na mój oddział. Dopiero co zakończyłam staż, po raz pierwszy nie byłam już najniżej w hierarchii. Dłonie mi się pociły.

Zbierał karty Topps ze zdjęciami znanych piłkarzy, miał ich setki. Kiedy poprawił się na krześle, wysypały mu się z kieszeni; sfrunęły na podłogę, a on zaczął pospiesznie je zbierać i układać starannie w sobie tylko znanej kolejności. Było to bardzo dziecinne. To jego kolekcjonerstwo. I obsesje.

– Ralph Callachan – wymamrotał pod nosem. Ciemna grzywka spadała mu na oczy.

Jego mama popatrzyła na mnie.

– Przepraszam – powiedziała. – On ciągle żyje w tych cholernych latach siedemdziesiątych. – Wskazała na jedną z kart leżących na kolanach syna, przedstawiającą piłkarza o dłuższych, jasnych włosach. – Zbiera te wszystkie stare karty.

– Taki old school – odparłam. – Bardzo na czasie.

Aż się uśmiechnął. Blady szatyn o ciemnych rzęsach i zaczerwienionych policzkach. Mógłby sprzedawać te rumieńce, gdyby tylko udało mu się zapakować je do butelki.

Ostatnio miał problemy z bieganiem, tak powiedział. Szkolne boisko wydawało mu się nierówne, kolano bolało w trakcie ruchu. Kiedy zjawił się na naszym oddziale, lekko kulał, a ja zdiagnozowałam go w myślach praktycznie od razu. Ledwie szesnaście lat. Żadnych wcześniejszych urazów. Nieustępujący ból kolana. Na tyle silny, by zdecydować się na wizytę w klinice pediatrycznej. Kostniakomięsak. Nowotwór kości.

Chłopak zdjął dżinsy i włożył szpitalną koszulkę. Jedno kolano było znacznie większe od drugiego, teraz miałam już pewność.

Wysłałam go na USG, a potem patrzyłam w ślad za nim. Kulał wyraźnie, zwłaszcza kiedy przeszedł z różowawoszarej wykładziny naszej kliniki na winylowe linoleum szpitalnego korytarza. I tak ciągnęła się dla niego ta podróż od „to nic takiego, samo przejdzie, wystarczy zaczekać kilka tygodni” do „to jednak coś poważnego”.

Po południu wyskoczyłam na colę z Amritem, mężem Audrey. Opowiedziałam mu o nowym pacjencie, wysłuchał mnie ze zrozumieniem. Potem zapomniałam o całej sprawie; nie było innego wyjścia, zawsze miałam zbyt wielu pacjentów. O dziewiętnastej chłopiec pojawił się jednak z powrotem. Sprzątaczka szorowała linoleum przed pracownią tomografii komputerowej, a na korytarzu unosił się zapach cytrynowej pasty do podłóg.

– O, dzień dobry – powiedziała jego mama na mój widok, chowając do torebki jakąś kartkę. Zauważyłam ściągniętą twarz, zmierzwione u nasady włosy, jakby gorączkowo przeczesywała je palcami. W uszach miała kolczyki w kształcie kół, jasny cień do powiek kontrastował ostro z ciemną kredką do oczu.

– Myślałam, że pojechała już pani do domu – powiedziałam.

– Wezwali nas pilnie na wizytę, już po USG… – Kobieta zmarszczyła brwi, ewidentnie zaskoczona moją niewiedzą.

W tym momencie stało się jasne, że moja diagnoza była trafna. Odczytałam to ze zmarszczki między jej brwiami, zdartej do żywego skórki przy paznokciu na prawym palcu wskazującym czy ze ściskanej przez nią w dłoni, jeszcze kilka sekund wcześniej, kartki. Nie dostawało się takich pism, kiedy pacjent wychodził ze szpitala. Wiedziałam, że ona też już wie.

– Pani kolega przyjął nas od razu po badaniu – powiedziała. – Nie miał dla nas dobrych wieści.

Pokiwałam głową.

Jej syn nie patrzył na nas, zajęty przekładaniem kart.

– Przykro mi – powiedziałam, wyciągając rękę. Chciałam jej powiedzieć, że rak kości to jeden z najlepiej rokujących nowotworów, że może za dwadzieścia lat jej syn będzie opowiadał o nim zaskoczonej dziewczynie jako o nic nieznaczącym incydencie, że każdy odczuwa w takiej sytuacji przerażenie, szok, bezsilność, ale zamiast tego zapisałam tylko pospiesznie numer swojej komórki na czystym blankiecie recepty, który przypadkiem miałam przy sobie, i wręczyłam kobiecie ze słowami: – Proszę dzwonić, gdyby miała pani jakiekolwiek pytania.

Wcale nie wyglądała na wdzięczną. Chyba to wszystko jeszcze do niej nie dotarło. Nie była gotowa.

Chłopiec podniósł na mnie wzrok. Jego niebieskie oczy lśniły.

– Tamten lekarz – powiedział – ma w domu Alana Gowlinga.

– Alana Gowlinga? – zdziwiłam się.

Pomachał w moją stronę plikiem kart.

– Środkowy napastnik Newcastle. Pokaże mi ją na następnej wizycie. – Na moment urwał i popatrzył na mnie. – To coś poważnego? – spytał. Nagle nie wyglądał już na naburmuszonego nastolatka.

Spojrzałam na jego mamę.

– To się jeszcze okaże – odpowiedziała za mnie.

5

Obecnie

Poznaliśmy się w zimny marcowy dzień w Newcastle, pod Grey’s Monument, miesiąc po tym, jak rozstałam się z Benem i zaledwie kilka miesięcy po najgorszej zimie mojego życia – ja, rodowita mieszkanka Northumberland, i Jack, Szkot na delegacji. To zabawne, bo ile razy mijałam wcześniej ten pomnik? Pewnie tysiące. Przechodziłam koło niego w drodze po czasopismo „Smash Hits” i po słodycze, kiedy miałam jedenaście lat i po raz pierwszy dostałam pozwolenie, by wyjść sama na miasto. Mijałam go, kierując się w wolne wieczory w stronę klubu nocnego Boat. Przestałam tamtędy chodzić, kiedy wyjechałam do Manchesteru na studia, ale po powrocie na stare śmieci znów zaczęłam wydeptywać utarte ścieżki. Traktowałam ten pomnik nie tylko jako charakterystyczny element krajobrazu, ale wręcz jako znajomego.

I właśnie obok niego poznałam Jacka, najlepszego faceta na świecie, ojca mojego dziecka. Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że nie wyobrażam sobie, że mogłabym gdzie indziej spotkać mężczyznę mojego życia. Z Benem poznaliśmy się w liceum, a nasz związek był dokładnie taki jak sceneria, w której wszystko się rozgrywało: prowincjonalny, miałki i pełen skrępowania. Za to z Jackiem w ogóle nie kryliśmy się z naszą miłością: całowaliśmy się w Sainsbury’s i chichotaliśmy. Byliśmy niczym ten jasno oświetlony, dumny i strzelisty na tle nieba pomnik.

Jack przyjechał tutaj jako reporter „City Lights”, miał pisać o miejscowych sposobach spędzania wolnego czasu.

„Przepraszam”, powiedział, nerwowo machając ręką, w której trzymał telefon.

To właśnie w tamtym momencie moje życie obrało zupełnie nowy kierunek, choć wtedy jeszcze nie zdawałam sobie z tego sprawy. Byłam sama, bez Bena, i martwiłam się o przyszłość, a oto ona stanęła przede mną, oczywista i jasno wytyczona.

„To jest Grey’s Monument, zgadza się?”, Jack uniósł telefon w moją stronę. Na ekranie miał wyświetlone zdjęcia z Google Images. Pomnik prezentował się na nich zupełnie inaczej, był imponujący, jasno oświetlony na tle nocnego nieba. W rzeczywistości sprawiał wrażenie jakby niższego i zaniedbanego.

„O tak”. Poklepałam ręką po kamieniu, jakby chodziło o dobrze mi znanego psiaka. „To właśnie on”.

„Pomyślałem, że lepiej się upewnić. Bo wygląda jakoś inaczej”.

„Ależ skąd, to właśnie ten”, zapewniłam.

Z perspektywy czasu muszę powiedzieć, że takie zachowanie było bardzo w stylu Jacka. Zawsze lubił się upewnić, nawet kiedy miał pewność. Dotyczyło to sprawdzania praktycznie wszystkiego: objawów chorób w internecie albo tego, czy kurki aby na pewno są zakręcone, a okno w łazience zamknięte. Często mnie to dziwiło.

„Proszę się nie przejmować”, rzuciłam z uśmiechem. „Chyba nie jest pan stąd, prawda?”

Od razu rozpoznałam jego akcent. Wiedziałam, że pochodzi ze Szkocji, a nie z Newcastle. Sama nie wiem, co mnie skłoniło do podtrzymania rozmowy, która właściwie dobiegła już końca. Nie chodziło przecież o brązowe oczy Jacka, tak ciemne, że niemal czarne, aż źrenice całkiem ginęły w tej czerni, ani o jego szerokie bary czy lekki zarost, chociaż oba te szczegóły bardzo mi się podobały. Wydaje mi się, że początkowo pociągała mnie w nim jego otwartość. Podczas gdy Ben z obruszeniem udawałby, że wie wszystko o pomniku, o którym nie miał pojęcia, Jack bez zawstydzenia przyznawał się do swojej niewiedzy. Interesujące.

„No właśnie nie”, rzucił. „Przyjechałem na trzy miesiące. Pracuję dla »City Lights«”.

I tak to się zaczęło.

Od tamtej pory czas dzielił się dla mnie na spędzany z Jackiem i bez niego. Ten ostatni trzeba było po prostu jakoś przetrwać, byle znowu być z nim. Serce waliło mi jak młotem za każdym razem, kiedy po pracy podjeżdżałam pod jego dom. Kilka pierwszych minut zawsze było najlepszych, nie dlatego, że witał mnie pocałunkiem, przywierając do mnie całym ciałem, lecz dlatego, że rozciągające się przede mną godziny wydawały mi się niczym kolejne dawki lekarstwa.

Pięć godzin Jacka. Nie mogło być lepszego leku.

W piątek późnym wieczorem dotarliśmy do Oban, niewielkiego szkockiego miasteczka, z którego pochodził mój facet. W sobotę wybieraliśmy się na mecz rugby. Nasze wizyty właściwie nie były już tylko wizytami, lecz krótkimi okresami życia tutaj: wspólne wyjścia do restauracji i przechadzki po okolicy poszły w zapomnienie, zastąpiły je bardziej prozaiczne zajęcia. Jack przeglądał stare podręczniki na strychu, a ja zostawiałam w łazience szczoteczkę do zębów.

Oban prawie zawsze tonęło we mgle. Kutry w zatoce przypominały zarysy dziwacznych istot, widać było jedynie kadłuby, bo maszty znikały w mlecznych oparach. Obłoki zdawały się wisieć nad domem rodziców Jacka, całkiem jakby ktoś oderwał je od większych chmur i celowo je tam umieścił.

Jego dawna drużyna rugby miała rozegrać mecz dla uczczenia kolegi, który miał zbyt uszkodzony kręgosłup, by dalej występować. Nie poszłam na stadion. Jack powiedział, żebym się nie fatygowała.

– Wpadnij po dziewiętnastej – zaproponował. – Spotkanie akurat się skończy i zacznie się impreza.

W rezultacie wybrałam się na samotne zakupy, by pooglądać śpioszki i maciupkie skarpetki w sklepie Mothercare. Zjawiłam się w klubie dopiero po meczu. Dostałam długaśnego SMS-a z wytycznymi, jak się tam dostać, i mimowolnie się uśmiechnęłam. Jack był dziennikarzem, więc słowo pisane stanowiło jego ulubioną formę przekazu.

„Kiedy dotrzesz do parku otaczającego klub, na lewo od szpaleru topól, obejdź budynek i skieruj się do białych, a nie do granatowych drzwi. Jak miniesz szatnie, dotrzesz do tymczasowego baru. Rozglądaj się w gwarnym tłumie w poszukiwaniu wysokiego i niesamowicie przystojnego bruneta – to będę ja. xx”.

Stałam przed klubem dobre dziesięć minut. Powinnam od razu wejść do środka, ale byłam zbyt zdenerwowana. Nosiłam pod sercem dziecko, ale z jakiegoś powodu wizja poznania przyjaciół ojca tego maleństwa wydawała mi się przerażająca. Po części dlatego, że tak długo musiałam czekać na tę chwilę. Tyle miesięcy, w trakcie których nie spotkałam ani jednego z jego znajomych. Bywałam w Oban wiele razy, ale nigdy nie mieli dla nas czasu. Przestałam o to dopytywać, nie ze strachu, lecz dlatego, że zwyczajnie stało się to krępujące. A tu, proszę bardzo, za chwilę wreszcie ich poznam.

Miejscowy klub rugby składał się z jasno oświetlonego boiska i zaniedbanego, niegdyś pomalowanego na biało, drewnianego budynku. Pasma jesiennych mgieł wirowały w świetle reflektorów, z grzejników ustawionych na tarasie buchała para. Kiedy oczy przyzwyczaiły się wreszcie do ciemności, uświadomiłam sobie, że na trawniku znajduje się dobrych pięćdziesiąt osób. Stojących, pijących, palących.

– Halo! – W ciemnościach rozległ się głos Jacka, akurat w chwili, gdy położyłam dłoń w rękawiczce na klamce białych drzwi.

– Cześć – odpowiedziałam.

Wynurzył się z półmroku. Zapewne dopiero co wziął prysznic, bo pachniał czystością, a włosy miał wilgotne. Przywarł ustami do moich warg, były rozpalone w porównaniu z mroźnym powietrzem. Na tarasie rozległy się okrzyki zachęty, uśmiechnął się więc i zdecydowanie objął mnie ramieniem. Jego dłonie nigdy nie pozostawały w bezruchu. Palcami jednej delikatnie uścisnął moje przedramię przez materiał płaszcza, podczas gdy drugą ręką gładził zagłębienie tuż nad moimi pośladkami. Uwielbiałam tę pieszczotę.

– Chodź, poznasz wszystkich – powiedział, a potem poprowadził mnie po czterech rozchwianych stopniach na taras. Pachniało ostatnimi ciepłymi dniami, schnącą w słońcu skoszoną trawą, rozlanym cydrem i papierosami. Wszystkie te zapachy przypominały mi przeszłość, kiedy razem z Kate, moją siostrą, byłyśmy młode, wolne i szalałyśmy na rowerach po ulicach rodzinnego miasteczka.

– JD – rzucił przysadzisty blondyn. – W końcu mamy okazję poznać damę twego serca.

Poczułam, jak stojący obok mnie Jack sztywnieje.

– Rach, to Pricey – powiedział, wskazując mężczyznę, który uścisnął mi dłoń. – Pricey, poznaj Rachel.

Wymówił moje imię z naciskiem i dumą. Pricey zmrużył oczy w uśmiechu.

– Sporo o tobie słyszałem.

Może wszyscy tak tutaj powtarzali, ale nie wydawało mi się, by była to jedynie grzecznościowa formułka. Jack objął mnie ramieniem. Spodobał mi się ciepły ciężar jego ręki, aż uśmiechnęłam się do siebie. Tak znacząco mnie przedstawił: „Poznaj Rachel”.

– Przejdziemy do baru? – zaproponował.

Popatrzyłam na boisko skąpane w półmroku jednego z tych ciepłych wieczorów wczesnego października, który wkrótce miał ustąpić miejsca niekończącemu się zimnu, deszczom i śniegom zimy.

– Poproszę mrożoną herbatę – powiedziałam.

Przed pojawieniem się Jacka i Wally’ego pewnie napiłabym się wina, ale mój facet był abstynentem, a ja nie mogłam sobie pozwolić na alkohol, więc spędzaliśmy czas na innych rozrywkach; niegdyś o tej porze roku przesiadywałabym w ogródkach piwnych, teraz oddawałam się grze w kręgle i minigolfa albo chodziłam na wieczorne przechadzki. Ostatnie lato było naprawdę wyjątkowe.

– Chodź – odezwał się Jack.

A ja dopiero w tym momencie uświadomiłam sobie, jak zwrócił się do niego przyjaciel. Na moment znieruchomiałam, a potem rzuciłam do Priceya:

– JD? – Nie mogłam tego rozgryźć. Jack nie miał drugiego imienia, nazywał się po prostu Jack Ross. – Czemu nie JR?

– Bo to był mój ulubiony alkohol – wyjaśnił mój facet.

Pricey popatrzył na niego bez słowa, a potem poklepany przez kogoś w ramię, odwrócił się w drugą stronę. Skierowaliśmy się w stronę baru. Jack szedł tuż za mną, z biodrami cały czas przyklejonymi do moich pleców. Po drodze ktoś chlapnął mi zimnym piwem na rękę.

Przy barze odwróciłam się do niego.

– Przecież ty nie pijesz, JD – zauważyłam.

– Ale piłem – odparł. – Piłem, i to całkiem sporo. – Popatrzył na mnie. – Byłem niezłym agentem. Kompletnym, nieodpowiedzialnym idiotą.

Przysunęłam się do niego. Poznawanie kogoś na początkowym etapie związku było niczym zwiedzanie pięknego angielskiego ogrodu: chciałam jak najszybciej odkryć kolejny zakątek i ścieżkę wiodącą ku następnej niespodziance. Nigdy nie miałam dość. Nie powiedziałam jednak tego na głos.

– Naprawdę dużo piłeś? – drążyłam. – Nie umiem nawet sobie tego wyobrazić.

– Aha. Ale teraz mam kota – odparł, przyciągając mnie do siebie. – Muszę o nim myśleć.

Wargi same wygięły mi się w uśmiechu. Lubiliśmy dowcipkować, że ten kociak to małe dziecko. Chwaliliśmy go za to, że przespał całą noc. Udawaliśmy, że spieszymy się, by podrzucić go do żłobka. To był jeden z naszych zwyczajów – wielu rzeczy, z których sobie żartowaliśmy.

– Pomyśl tylko, jakich nabrałby nawyków, gdyby zobaczył pijącego tatusia – dodał Jack.

– No właśnie, sięgnąłby po butelkę, zanim skończyłby naście lat.

Uśmiechnął się do mnie, wsparty plecami o bar. Dłonie miał zaczerwienione, jakby mu przemarzły, chociaż w środku było całkiem ciepło. A potem zaczął mnie całować, dopóki nie dołączyło do nas dwóch jego kolegów.

Mówili w pretensjonalny sposób, jak wielu lekarzy, z którymi zdarzyło mi się pracować przez te wszystkie lata. Język ciała takich ludzi zawsze wydawał mi się wyjątkowy. Ich ruchy świadczyły o tym, że czują się u siebie, gdziekolwiek by się znaleźli.

– Jestem Roger – przedstawił się wysoki mężczyzna z potężnym karkiem. Drugi, Ian, też się przedstawił, a potem zapadła niezręczna cisza.

– Roger to typowy samiec alfa – zażartował Jack.

– Niemożliwe – rzuciłam. Jack był wysoki, lecz bary miał szersze od nich obu.

– A ty w głębi serca jesteś drugi w kolejności, co? – zakpił Roger.

Mój facet skinął głową z uśmiechem, a ja pokochałam go za to jeszcze mocniej.

– Byłbym tym nieśmiałym, przestraszonym gorylem – dodał. – Tym, nad którym wszystkie inne się znęcają. – Pochylił głowę, a potem wszyscy trzej parsknęli śmiechem.

– Długo się znacie z JD? – zapytał Ian.

– Och, nie – odparłam. – Poznaliśmy się w marcu.

– A my ile go znamy? – Ian zwrócił się do Rogera. – Dwadzieścia lat? Dwadzieścia pięć? Widywaliśmy się co tydzień, dopóki nie spieprzył do Newcastle.

– Poznaliśmy się w drużynie młodzików, mieliśmy wtedy po osiem lat – rzucił Roger. – Czyli minęło dwadzieścia. Chryste, a mnie się wydaje, że nadal mam dwadzieścia jeden.

– Drużyna młodzików – powtórzyłam. – Brzmi poważnie.

– A ty co wtedy robiłaś? – zapytał Jack.

Często ciekawiły go takie rzeczy, jakby chciał wiedzieć o mnie absolutnie wszystko.

– Kursy pierwszej pomocy w St John Ambulance – wyjaśniłam z uśmiechem. – Pod względem organizacyjnym to był straszny chaos i ogromnie mnie to irytowało.

– Miałaś ochotę sama je poprowadzić? – zażartował.

– No właśnie.

– Oprócz rugby kopałem też w nogę – dodał Roger.

Jack nie zwrócił jednak na niego uwagi. Koncentrował się wyłącznie na moich słowach, więc czułam się tak, jakbyśmy byli sami, tylko we dwoje. Aż zadrżałam pod jego zaciekawionym spojrzeniem.

– I dlatego zajęłaś się medycyną? – dopytywał.

– Owszem, chociaż oczywiście bawiłam się też lalkami w pielęgniarki i lekarzy – wyjaśniłam.

Rzucił mi lekki uśmiech, a potem skinął głową.

– Daj spokój – wtrącił Roger – postaw pani drinka.

– Zamówię mrożoną herbatę – odparł i skinął głową w stronę baru za plecami.

– A więc rycerskość ostatecznie umarła, co? – zakpił Roger.

Jack odwrócił się od nas niechętnie, a potem, nawet kiedy opierał już łokcie w znoszonym szarym swetrze na kontuarze, ściskając między palcami dziesięciofuntowy banknot, ciągle się na nas oglądał.

– No więc kiedy były te czasy JD? – zagaiłam.

Jack gwałtownie odwrócił głowę w połowie zamówienia i rzucił do nas zamiast do barmana:

– Herbatę.

– Co takiego? – zdziwił się Roger.

– Czasy JD. Picia.

Roger i Ian popatrzyli po sobie, ewidentnie nie rozumiejąc, o co mi chodzi, po czym z powrotem skierowali wzrok na mnie. Mój partner tymczasem zdążył się już znaleźć z powrotem u mego boku. Nie przyniósł napojów. Popatrzyłam na niego zdziwiona, ale zbył to milczeniem.

Chwilowe napięcie ustąpiło, ale nie umknęło mojej uwadze spojrzenie, które Jack rzucił przyjaciołom, ewidentnie nieprzeznaczone dla mnie. Po części ostrzeżenie, po części pytanie. Szeroko otwarte oczy, uniesione brwi.

Sama właściwie nie wiem, dlaczego tak postąpiłam, ale odwróciłam się całym ciałem, jakbym podziwiała wnętrze, choć kątem oka nadal obserwowałam Jacka. Wykonał pewien gest – nie widziałam dokładnie, ale zrozumiałam ogólny sens: przesunął ręką wzdłuż gardła, nie jednym palcem, lecz całą dłonią. Znaczenie było jasne: „Skończcie z tym”. Odwróciłam głowę w jego stronę i zmarszczyłam brwi, by dać mu do zrozumienia, że widziałam ten ruch, ale minę miał całkiem obojętną, a spojrzenie równie serdeczne i czułe jak zawsze.

– Co z naszymi napojami? – zapytałam.

– Będą za momencik – rzucił lekko. Niefrasobliwy ton zupełnie nie pasował do jego miny, przywodzącej na myśl zwarzoną masę tortową, która właśnie zaczyna się rozdzielać.

Przeprosiłam wszystkich na moment, wymawiając się koniecznością odebrania telefonu, podczas gdy tak naprawdę wymknęłam się na zewnątrz do auta. Co to miało znaczyć? Nagle rozpaczliwie zapragnęłam pobyć chwilę sama, a może raczej porozmawiać z kimś, kto dobrze mnie zna.

Trawa miękko się uginała pod stopami. Spomiędzy poszycia wychylały się kapelusze grzybów. Światła reflektorów przecinały mgłę, widziałam sylwetki bawiących się na tarasie ludzi. W mroku od czasu do czasu pojawiał się pomarańczowy punkcik rozżarzonego czubka papierosa wędrujący do ust palacza i z powrotem, a potem kłęby wydmuchiwanego w powietrze dymu.

Mimowolnie znów dotknęłam brzucha. Wcale nie był to czuły, macierzyński gest, raczej rozpaczliwe chwytanie się czegokolwiek. Tego dziecka. Tego faceta, którego właściwie nie znałam.

Musiałam porozmawiać z Audrey, moją najlepszą przyjaciółką. Dorastałyśmy razem, a potem studiowałyśmy na jednym uniwersytecie – „jak ostatnie frajerki”, lubiłyśmy żartować. Później Audrey poznała Amrita, mojego znajomego, który studiował położnictwo. Ostatnio praktycznie go nie widywałam.

Wybrałam numer Audrey.

– Mam jakieś idiotyczne jazdy – zaczęłam, gdy tylko odebrała. Usłyszałam, jak ścisza telewizor, w którym akurat leciał X Factor, i tłumaczy Amritowi, kto dzwoni. – Cześć, duża dziewczynko – dodałam, używając naszego ulubionego zwrotu sprzed lat.

W dniu, kiedy wspólnie z Amritem wzięła kredyt hipoteczny, oświadczyła mi, że jest już dorosła, a potem jednocześnie rzuciłyśmy: „Duże z nas dziewczynki”. To był jeden z tych nieoczekiwanych momentów, które składają się na przyjaźń.

– Mam jakieś idiotyczne jazdy – powtórzyłam, robiąc krok do przodu. Krzyż strasznie mi dokuczał. Więzadła się rozciągały, przystosowując się do odmiennego stanu, ale nie mogłam przecież połknąć ibuprofenu. Tylu rzeczy nie mogłam ostatnio robić.

– O czym ty mówisz?

– Stoję przed klubem rugby w Oban. – Odchyliłam głowę, próbując się uspokoić. Wbiłam wzrok w październikowe niebo, tu, w Szkocji, ciągle jeszcze niebieskie o tej porze – ach, te cudowne białe noce – ale coś zakłuło mnie pod powiekami, więc czym prędzej je zacisnęłam. Przed oczami przemknęła mi twarz mamy, często się tak zdarzało. Zastanawiałam się, gdzie mogła się teraz podziewać.

– A tak, oczywiście. I jak się bawisz?

– Jest naprawdę dziwnie.

– Chodzi o niego czy o ciebie?

– O niego. I o jego kumpli. Nazywają go tutaj zupełnie inaczej: JD.

– JD? Dlaczego?

– Podobno jack daniel’s był dawniej jego ulubionym trunkiem.

– No i co w związku z tym? Dobrze się czujesz?

– Tak, po prostu… sama nie wiem.

Audrey ewidentnie się wahała. Słyszałam to, całkiem jakbym widziała kursor migający na ekranie iPhone’a, kiedy człowiek ciągle wykasowuje tekst i pisze go od nowa.

– Może to… przez ciążę? – odezwała się w końcu. – Sama mówiłaś, że masz problemy ze snem i płaczesz na reklamach papieru toaletowego. Nie chcę, żeby to zabrzmiało seksistowsko, ale…

Kopnęłam kasztan, rdzawa kulka potoczyła się po trawie. Jakaś para wsiadała właśnie do samochodu, światła ich auta wyłowiły mnie na moment z mroku, kiedy odjeżdżali.

– Sama nie wiem – powiedziałam po dłuższej chwili. – Gdy tylko poszedł do baru, spytałam jego kolegów, jak to było z tym piciem, a potem… zapanowała dziwna atmosfera. Mieli takie idiotyczne miny.

Przysiadłam na masce auta, wciąż jeszcze ciepłej, bo przecież przyjechałam zaledwie kwadrans wcześniej, tak pełna nadziei.

– I co powiedzieli? – mruknęła Audrey. Sprawiała wrażenie rozkojarzonej.

– Nic, zwyczajnie nie zrozumieli, o co pytam – wydusiłam z trudem, bo głos wiązł mi w gardle.

To wreszcie zwróciło jej uwagę. Nie dzwoniłam do niej po to, by poplotkować o błahostkach, wyskoczywszy na moment z baru.

– Rachel, mów natychmiast. Co się stało?

– Po prostu czuję, że któregoś dnia moje dziecko może zacząć dopytywać o swojego tatę, a ja nie będę miała pojęcia, co odpowiedzieć. Najmniejszego... – Głos na dobre odmówił mi posłuszeństwa.

Nie wspominałam jej nawet o całej reszcie, o tych wszystkich aspektach, którymi zamartwiałam się w bezsenne noce. Nie chodziło przecież o podekscytowanie, z jakim zaczęlibyśmy starać się o dziecko w noc poślubną, czy o radość, z jaką przyjęłabym oświadczyny po kilku latach randek – nie chodziło o żadną z tych rzeczy. Chodziło o uniesione brwi Jacka. O świadomość wpadki i tego, że ludzie mogą myśleć: „Nieplanowane to pewnie niechciane”.

– Och, nawet tak nie myśl – rzuciła Audrey. – Ciąża trwa dziewięć miesięcy, żeby rodzice mieli czas się przygotować. Niedługo będziesz znała Jacka jak własną kieszeń, a już na pewno zdążysz go dobrze poznać, zanim Wally nauczy się mówić.

– No wiesz, po prostu… zrobił taki znak. – Mimowolnie tam, na parkingu, powtórzyłam gest Jacka, unosząc dłoń do gardła. Poprawiłam włosy i aż zadrżałam, kiedy postąpiłam krok w stronę wejścia do budynku, a pod stopą trzasnęła gałąź. – Zupełnie jakby kazał im się zamknąć.

– Naprawdę?

Przymknęłam oczy i odetchnęłam, a potem znowu popatrzyłam w nocne niebo. Od domu dzieliło mnie zaledwie kilkaset kilometrów, a miałam wrażenie, jakby to były całe lata świetlne.

– Tak mi się zdaje.

– Jesteś pewna? – rzuciła Audrey powątpiewającym tonem.

Przechodziłam to już wcześniej po tym, co się stało z mamą. Z Benem.

Znowu pomyślałam o geście, który zrobił Jack. Byłam tego pewna… a jednak. Czy naprawdę widziałam, jak go wykonał? Może po prostu poprawiał sweter, którego nigdy nie chciał nosić, bo uważał, że wygląda w nim jak palant. Może nie słyszał, o czym rozmawialiśmy, albo zwyczajnie wcale się tym nie przejął. Może po prostu zrobiłam się… Może to żałoba. Albo zaczynam popadać w obłęd.

– Pewnie tylko ci się zdawało, bo czy rzeczywiście zrobiłby coś takiego na twoich oczach? Przecież to prawdziwy… gentleman – orzekła Audrey. – Może jest tak samo jak kiedyś z Benem.

– Może – mruknęłam.

Tak dobrze znała Bena, mojego byłego chłopaka. Tylko ona wiedziała, co się tak naprawdę wydarzyło, tylko ona rozumiała te wszystkie niuanse. Zdawała sobie sprawę, że koniec końców to moje oskarżenia go odstraszyły, choć było przecież więcej powodów. Może jednak tak było lepiej. Nie byliśmy szaleńczo w sobie zakochani, nie tak naprawdę. Ben był dla mnie bardziej wsparciem niż partnerem. A Jacka w ogóle nie znała.

– Po prostu paranoja – dodałam.

– Stara śpiewka. – Po głosie poznałam, że Audrey wreszcie się odprężyła. – I znowu do tego wracamy. Do lęku, że ludzie nie są tymi, za których się podają. Tyle że to przecież nie dzieje się naprawdę.

– Może masz rację.

– Na pewno nie wykonałby takiego gestu na twoich oczach. Chcesz pogadać z Amem? – zapytała z nadzieją.

On pewnie też się za mną stęsknił, pomyślałam.

– Muszę kończyć – rzuciłam. – Przepraszam.

Pożegnałyśmy się, a potem wróciłam do środka. Jack objął mnie ciepło ramieniem, jego noga dotykała mojej. Atmosfera wciąż była jednak napięta. Nie chodziło o nic konkretnego. Nic namacalnego. A może raczej chodziło o wiele drobiazgów składających się w jedną całość: o ciszę, która zapadła, kiedy do nich wróciłam, nie taką nieskrępowaną, łatwą do wypełnienia niezobowiązującą pogawędką, lecz nagłą i nieoczekiwaną, jakby ktoś nacisnął guzik wyciszający dźwięk w samym środku opowieści. Wymiana spojrzeń między dwoma przyjaciółmi Jacka. Chrząknięcie Priceya.

– Powiedziałam coś nie tak? – zażartowałam, ale mój głos zabrzmiał jakoś głucho, płasko.

– Skąd. – Jack uśmiechnął się do mnie.

Rozmowa toczyła się dalej, a może raczej – tak mi się przynajmniej zdawało – rozpoczęła się na nowo. Jeden z kolegów mojego faceta zaczął opowiadać o nowym psie swojej dziewczyny i atmosfera znów się zmieniła – na wręcz serdeczną, ale to tylko uświadomiło mi jeszcze wyraźniej, jak odmiennie sytuacja przedstawiała się zaledwie kilka minut wcześniej. Jakby coś kryło się w półmroku i takim miało pozostać.

Odwróciłam się do Priceya, by wciągnąć go w rozmowę.

– O co chodziło… to znaczy w tej całej sprawie z JD? – zapytałam.

Nie od razu zdążył przybrać pokerową minę. To błyśnięcie białkami oczu, szybki ruch brwi ku górze. Po prostu szok.

– Jakiej sprawie?

– No wiesz, zareagował tak dziwnie, gdy nazwałeś go JD i potem, kiedy próbowałam się czegoś dowiedzieć.

Czułam na sobie wzrok Jacka, ale nie podnosiłam oczu. Miałam pewnie góra kilka sekund, zanim nam przerwie.

– Skąd – zaprotestował Pricey, cały czas wpatrując mi się w oczy. A potem odwrócił wzrok, unosząc przy tym brwi. Uznał mnie za paranoiczkę. Pokręconą dziewczynę Jacka.

Wszystko sobie wymyśliłam. Podniosłam wzrok. Jack wcale nie patrzył w naszą stronę, w ogóle nie zwracał na nas uwagi. To też tylko sobie wyobraziłam.

Wyszliśmy tuż po wpół do jedenastej bocznym wyjściem, wzbudzając tym mnóstwo żartów, przez szatnię, skąd zabrał jeszcze swoją torbę. Jego mięśnie napięły się, kiedy zarzucał ją sobie na ramię.

– W porządku – odezwał się wysoki mężczyzna z afro na głowie i sportową torbą na ramieniu, stojący w kącie szatni. Rozmawiał przez komórkę.

– O, cześć, nie zauważyliśmy cię – rzucił Jack, puszczając moją rękę. – To Rachel. Rachel, poznaj Charliego.

– Tak. – Charlie wyciągnął rękę. – Masters, miło mi cię poznać.

To była jedna z tych chwil, kiedy nie od razu dotarło do mnie, co właśnie usłyszałam. Uświadomiłam to sobie dopiero wtedy, gdy wrzucałam prawy kierunkowskaz, by wyjechać z parkingu.

– Jak się czujecie, ty i Wally? – zapytał Jack, przesuwając palcami po moim udzie. Nabrał zwyczaju mówienia o nas w ten sposób. – Moglibyśmy zatrzymać się na curry nad zatoką. Chyba jeszcze nie jest za późno?

Ciągle wychodził z takimi propozycjami, a mnie, dziewczynie wychowanej przez ojca, który z oszczędności warzył własne piwo, wydawało się to wręcz nieprzyzwoitą rozrzutnością. Tata był marudny i gospodarny aż do przesady. Korzystał z kuponów rabatowych i sprawdzał ciśnienie w oponach praktycznie co tydzień, zupełnie bez powodu – po prostu taki nawyk z lat siedemdziesiątych. Mama początkowo tolerowała te dziwactwa, potem jednak dopadła ją frustracja. Podczas pierwszej wizyty w szpitalu najbardziej martwiła się o to, że ojciec będzie zły o te wszystkie opłaty parkingowe, które będzie musiał ponieść podczas jej leczenia. Oczywiście nawet o tym nie wspomniał, ale ona taka już była. Zabawna, lecz zawsze kąśliwa wobec taty.

Życie w domu Jacka wyglądało zupełnie inaczej. Kiedy wrócimy, jego rodzice nie będą jeszcze spali. Jedząc krakersy z serem i popijając wino, będą zamawiać film w wypożyczalni telewizyjnej, całkiem jakby Gwiazdka trwała okrągły rok. Zawsze pogodni i mili, żadnych uszczypliwych uwag.

– W porządku – rzuciłam.

Wyjechałam z parkingu, a mózg podsunął mi nazwisko Charliego, jakby przeszukiwał zakamarki pamięci od momentu, gdy w szatni uścisnęłam dłoń temu mężczyźnie.

Charlie Masters. Nazywał się Charlie Masters. Zaintrygowana w końcu przerwałam milczenie.

– Pracujesz z nim? – zapytałam, wskazując kciukiem za siebie, w kierunku klubu.

Jack odchylił się na oparcie fotela pasażera i popatrzył na mnie z miną małego chłopca.

– Wyobrażasz sobie, jak by to było, gdybyśmy tu zamieszkali? – powiedział, wpatrując się w światła mijanej właśnie przez nas przystani.

– Ach – mruknęłam.

– Trochę jakbyśmy mieli podwójne obywatelstwo.

– Ja, ty i Wally?

– Aha – przytaknął. – Mały będzie Szkotem czy Anglikiem?

Uśmiechnął się do mnie, jego oczy sprawiały wrażenie takich mrocznych w ciemnym wnętrzu auta.

Często o tym napomykał. Ciągle przedłużał swój angaż w „City Lights”, ale w końcu będziemy musieli podjąć decyzję. Krążyliśmy wokół tego tematu, wracaliśmy do niego w momentach takich jak te: podczas jazdy samochodem, w chwili, gdy akurat wchodziliśmy na przyjęcie, albo tuż przed zaśnięciem. Zawsze najmniej odpowiednich.

– Oban to takie spokojne miasteczko. A do tego leki są w Szkocji za darmo – dodał.

Roześmiałam się, nie mogłam się powstrzymać. Garściami łykał antybiotyki, których wcale nie potrzebował, robił sobie badania bez najmniejszego uzasadnienia i brał skierowania do specjalistów, których śmiertelnie się bał.

– Masz rację – przytaknęłam, myślami błądząc zupełnie gdzie indziej. Odczekałam chwileczkę, dając mu czas na odpowiedź, a kiedy nadal milczał, podjęłam wątek: – No więc co z tym Charliem?

Wyprzedziło nas jakieś auto, jego reflektory oślepiły mnie na moment we wstecznym lusterku.

– A nic, gramy tylko razem w rugby.

Milczałam, zastanawiając się gorączkowo. No i co na to powiesz, Rachel? Kolega z drużyny rugby napisał do niego e-mail. Potrząsnęłam głową, by zebrać myśli. Nie mogłam wspomnieć o wiadomości, której fragment przypadkiem przeczytałam, zamiast tego postanowiłam poruszyć inną kwestię.

– Nie wyglądałeś na zadowolonego, kiedy wspomniałam o twoim przezwisku – wytknęłam.

– Naprawdę? Czemu?

Spodobało mi się to „czemu”. Umościłam się wygodniej w fotelu. Moja ciekawość zostanie wreszcie zaspokojona.

– Po prostu... miałeś taką minę.

– Byłem wtedy idiotą. Szczeniakiem, który wlewał w siebie morze alkoholu i urządzał wyścigi w wózkach z marketów. Tego rodzaju głupoty.

– Hm – mruknęłam.

To miało sens, bo czy sama chciałabym, by wiedział o wszystkich idiotyzmach, które wyczyniałam jako nastolatka? Na przykład o tym, jak w wieku dziewiętnastu lat rzucałam z Audrey czary w akademiku, podczas gdy reszta dziewczyn wybyła akurat na imprezę?

– Doskonale cię rozumiem. Sama może nie przepadałam za alkoholem, ale byłam kompletną wariatką.

– Nie wierzę! – Uśmiechnął się do mnie szeroko.

– Naprawdę?

– Ani trochę. Przecież jesteś najfajniejszą dziewczyną w mieście! – rzucił, ale jego ton wcale nie pasował do tak wesołych słów. Kryło się w nim napięcie. Strach.

Resztę drogi odbyliśmy w milczeniu.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

PEŁNY SPIS TREŚCI:

Wprowadzenie

CZĘŚĆ I. KTO?

CZĘŚĆ II. CO?

CZĘŚĆ 3. DLACZEGO?

PODZIĘKOWANIA

Pytania do dyskusji