Tytuł oryginału: Riverdale. The Day Before

Przekład: Marek Cieślik
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Redakcja: Marta Stęplewska
Skład i adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak

Tytuł wiersza Nothing Gold Can Stay Roberta Frosta za przekładem S. Barańczaka

© 2019 Archie Comics Publications, Inc. All Rights Reserved.
Riverdale and Archie Comics are trademarks and/or registered trademarks of Archie Comics in the U.S. and/or other countries.
Polish-language edition published by JK WYDAWNICTWO JACEK KASZYK, by arrangement with Scholastic Inc., 557 Broadway, New York, NY 10012, USA.
Zdjęcie na okładce © 2019 Warner Bros. Entertainment Inc.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-835-5
Wydanie I, Łódź 2019

Wydawnictwo JK
Wydawnictwo JK, ul. Krokusowa 3,
92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

PROLOG

PROLOG

JUGHEAD

Przy wjeździe do Riverdale widnieje napis ze sloganem: „The Town with Pep!” – „Miasto z werwą!”. Ale kiedy zostaniesz u nas odpowiednio długo, zaczniesz zdawać sobie sprawę, że za wieloma z tych sztucznie przyklejonych uśmiechów kryje się pełna trupów szafa wielkości Narnii. Pewnie, każde miasteczko ma swoje sekrety. Ale nawet ci z nas, którzy się tu wychowali, którzy mieszkali w Riverdale przez całe życie, są w szoku, widząc, co teraz wyciąga się z tej puszki Pandory.

Możecie mi wierzyć – wiem, co mówię. Ostatnio sam zdałem sobie sprawę, że wszyscy, na których mi zależy, są zamieszani w całą serię melodramatów jak z Lyncha.

Riverdale to także miasteczko z tradycjami idyllicznymi jak z obrazów Normana Rockwella, na przykład późnozimowym bankietem naleśnikowym, podczas którego mróz o północy maluje obrazy na szybach okien ratusza, a z naszych ust uchodzą kłęby pary, o ile odważymy się wyjść na dwór. Albo dorocznym weekendowym zjazdem absolwentów Liceum Riverdale, niemal gotowym przepisem na telewizyjny show wielbiący szczyty amerykańskości: futbol, tańce i małomiasteczkową dumę.

Ale gdybym musiał wskazać moją najulubieńszą tradycję – tak naprawdę jedyną, która kiedykolwiek coś dla mnie znaczyła – byłoby to doroczne wesołe miasteczko, letni festyn z okazji święta Czwartego Lipca. Zwykle Betty, Archie i ja wpadaliśmy tam razem, opychaliśmy się hot dogami i watą cukrową oraz sprawdzaliśmy się przy jednym z tych baseników, do których wrzuca się siedzącego nad wodą delikwenta celnym rzutem piłką (do czego niezmiennie najlepszą rękę miała Betty). Wieczorem zawsze wybierałem się z Archiem do Centerville, żeby obejrzeć tamtejsze fajerwerki, a Betty zostawała w Riverdale popatrzeć na miejscowy pokaz ze swoją siostrą Polly (nigdy nie przeszkadzało jej, że zawadza siostrze i – ostatnio – niemal zrośniętemu biodrem z Polly jej chłopakowi Jasonowi). Letni festyn to po prostu coś naszego. Coś, co zawsze obchodziliśmy razem. Archie i ja zaliczaliśmy go dzięki naszym rodzicom, zanim de facto nauczyliśmy się chodzić. Betty zaczęła zabierać się z nami gdzieś tak w pierwszej klasie. Od tamtej pory jest to naszą niepisaną tradycją.

A może raczej powinienem powiedzieć: to było naszą niepisaną tradycją.

Bo tego lata wszystko wygląda inaczej. Betty wyjechała daleko stąd, do Los Angeles, gdzie szlifuje swoje dziennikarskie pióro na stażu w redakcji portalu internetowego Hello Giggles. (Nie wspomnę nawet, że Polly i Jason epicko ze sobą zerwali – łącznie z paleniem za sobą wszelkich mostów, jak w Wojnie państwa Rose). Archie jest wiecznie zajęty, pracuje na budowie u swojego taty…

Tak szczerze, to ostatnio nie za często go widuję. Sam już nie wiem. Nawet nie pytajcie.

A co słychać u mnie? Na razie wszystko jak zwykle latem. Wieczorami pracuję w kinie samochodowym Twilight, próbuję zarobić trochę kasy, nie spać w domu, a przy okazji nie wchodzić w drogę tacie…

Niewchodzenie w drogę – to zawsze idzie mi najlepiej. Patrzenie na sprawy z dystansu i opisywanie ich.

Tymczasem, choć nikt z nas nie był tego wówczas świadomy, daleko w Nowym Jorku młoda bywalczyni salonów nazwiskiem Veronica Lodge przeżywała sobie beztrosko własny, prywatny odcinek Plotkary – nie bez pomocy konta bankowego swojego tatusia, niejakiego Hirama Lodge’a, które to konto wydawało się nie mieć dna. Rodzice Veroniki mieli swoje własne zatargi z Riverdale, ale przecież, hej – nie miało to nic wspólnego z nami.

A w każdym razie tak nam się wydawało.

Zgodnie z tak zwanym efektem motyla małe przyczyny mogą mieć nieprzewidywalne – i katastrofalne – skutki. Jedno zdarzenie… i cała seria rozchodzących się falami kręgów na wodzie. Efekt, którego nie da się przewidzieć.

To byliśmy my owego lata. Archie, Betty, Veronica i ja. Był trzeci lipca. A przed nami święto niczym niedotrzymana obietnica. Byliśmy osobno, ale spleceni ze sobą mnóstwem powiązań, o których nie mieliśmy pojęcia. Małe, głupiutkie motylki, ślepo trzepoczące skrzydełkami.

Część I. Rano

CZĘŚĆ I

RANO

Od: DDoiley1@AktywniSkauci.net
Do: [lista: Wszyscy_skauci]
Re: Lista zapasów na biwak z noclegiem

Do wszystkich członków drużyny Aktywnych Skautów z Riverdale:

Liczę, że wszyscy jesteście gotowi na dzisiejszy biwak z noclegiem pod namiotami. (Nie bylibyście w mojej drużynie, gdybyście nie wiedzieli, że trzeba być gotowym na wszelkie okoliczności przyrody!) Oto szczegółowa lista rzeczy i zapasów do zabrania:

* plecak z zewnętrznym stelażem
* namiot
(Nie zapomnijcie śledzi, linek i podłogi do namiotu! Ziemia w lesie nad Sweetwater potrafi być bardzo grząska).
* śpiwór (może być docieplany)
* narzędzie uniwersalne – NIE SCYZORYK! Zakaz drużynowego
* latarki (i zapasowe baterie)
* kąpielówki
* sandały trekkingowe
* piżama z długimi spodniami i skarpetki na noc
* bidon z wodą
* batoniki energetyczne lub inne małe przekąski
* krem z filtrem przeciwsłonecznym
* balsam do ust
* papier toaletowy
* środek odstraszający owady
* szczoteczka / zestaw toaletowy według potrzeb

Ja wezmę podręczną apteczkę. Zastanówcie się nad zabraniem aparatu fotograficznego, lornetki oraz załączonego przewodnika po lesie Sweetwater (chociaż do tej pory powinniście już byli dobrze zorientować się w jego topografii).

Przygotujcie się na dwa energiczne marsze: pierwszy dziś wieczorem na miejsce obozowiska, a drugi jutro rano, skoro świt. Wszyscy, którzy podczas dowolnego z tych marszów (lub obydwu z nich) będą w stanie prawidłowo zidentyfikować wybrane gatunki flory i fauny, zdobędą stosowne sprawności i otrzymają odznaki.

Nie mogę się już doczekać święta, które spędzę z tak kompetentnymi adeptami skautingu jak Wy! W razie jakichkolwiek pytań dajcie mi znać.

Z pozdrowieniami
Wasz drużynowy, druh Dilton

Cheryl:

Jay-Jay, FYI, tatko cię szuka. Ścieżka wojenna.Przyczaj się, ale wiesz, że w końcu będziesz musiał połknąć tę żabę.

Jason:

Dzięki, zajmę się tym. Do zobaczenia wkrótce?

Cheryl:

Jestem w drodze. Właśnie prysnęłam Najdroższemu Tatusiowi ofkors. xo

ROZDZIAŁ PIERWSZY

BETTY

Kochany Pamiętniku,

nie chce mi się wierzyć, że to już Czwarty Lipca! Jakoś superdziwnie jest świętować ten dzień w Los Angeles, daleko od Polly, Archiego i Jugheada. Nie mogę sobie przypomnieć, kiedy ostatnio nie poszliśmy na letni festyn w Riverdale. Zdarzyło się to chyba tylko raz, tamtego lata, gdy Archie złamał rękę, budując z Jugheadem domek na drzewie. Spędziliśmy wtedy cały dzień w domu na czytaniu komiksów i jedzeniu czerwono-biało-niebieskich lodów z zamrożonego soku na patyku. Wszystkim języki zrobiły się jaskrawofioletowe, a Juggie zjadł trzy razy więcej porcji niż ja i Archie razem wzięci. Ale to było całe wieki temu.

Oczywiście tęsknię za Riverdale i przyjaciółmi. Ale LA jest NIESAMOWITE. W domu cioci Gertrude może i pachnie trochę dziwnie (ta pokręcona woń, jakby pomieszanie czosnku z mydłem dla staruszek, czymkolwiek ona jest, zdążyła już na serio wniknąć w ściany), ale za to mieści się on tuż na skraju Runyon Canyon. Codziennie więc mogę iść przed pracą na spacer po parku. Widoki są obłędne. Porywające. Nic w Riverdale nie może się z nimi równać.

Pogoda jest fantastyczna, barista w kafejce Blackwood Coffee zna już na pamięć moje zamówienie (kawa z filtra, mleko i dwie kostki cukru)… A, i jeszcze coś…

Prawda, tęsknię za Polly. Ale to, że po raz pierwszy w życiu oderwałam się od mamy? No, nie jest źle.

Oczywiście, że ją kocham, i wiem, że ona kocha mnie, ale jest taka apodyktyczna. Wreszcie czuję, że mam trochę niezależności. I wcale mi to nie przeszkadza.

Podoba mi się też praca w Hello Giggles. Nawet jeśli nie udało mi się jeszcze zaskarbić sobie sympatii mojej szefowej, redaktor artykułów tematycznych, Rebekki Santos. Nie mam pojęcia, o co chodzi: uważa mnie za jakiegoś buraka z pipidówki czy co, w każdym razie po prostu nie robię na niej żadnego wrażenia.

Wiem, że jestem nowa i nietutejsza, i pewnie mam najmniej doświadczenia z całego personelu redakcji, ale na razie Rebecca traktuje mnie jak gońca na posyłki: noszę kawę, umawiam spotkania, wysyłam paczki – jestem dziewczyną od wszystkiego.

Oczywiście nadal totalnie mi się to podoba. Ale najbliższe pisaniu zajęcie, jakie udaje mi się wykonywać, to wypisywanie tytułów na teczkach z dokumentami. Rebecca chce, żebym najpierw oznaczała etykiety ołówkiem, a dopiero potem pisała po ołówku markerem. Czyżby nerwica natręctw? Nie powiem nie. Jak by nie było, materiał na Pulitzera to raczej nie jest.

W każdym razie dzięki Rebecce mam co robić. A to dobrze. Z wielu powodów. Choćby dlatego, że nie będę miała czasu rozmyślać nad jedynym prawdziwie koszmarnym aspektem mojego letniego pobytu w LA – odcięciem od moich przyjaciół w święto Czwartego Lipca.

Ech, po co się tak oszukuję, Pamiętniku? Koszmarem jest to, że jestem odcięta od Archiego.

Polly:

Hej, Siostra. Masz chwilę? Chcę pogadać. Plus potrzebuję więcej szczegółów o tym Twoim "Super Bradzie". Brzmi bardzo… jak nie Archie. Co może być niezłą odmianą. Tęsknię.

Betty:

Ja za Tobą też! Wystarczy, jak będziesz pisać "Brad". PROSZĘ :) Totalnie nie Archie. W sensie pozytywnym. Ale też nie Archie. W sensie negatywnym.

„Super Brad”. Dokładnie tak mi się przedstawił. Było to tak z premedytacją przesadzone, że musiałam się roześmiać – i pewnie o to mu właśnie chodziło.

Poznałam go w moim drugim tygodniu pobytu tutaj. Zaczynałam się wreszcie przyzwyczajać do energii panującej w LA – szalonego ruchu samochodów, konieczności spędzania długich godzin w korkach na autostradzie, i to codziennie, niezmienności pogody (serio, w tych rzadkich przypadkach, kiedy pada deszcz, nikt tutaj nie ma pojęcia, co robić; chyba by OSZALELI, gdyby musieli przetrwać całą zimę w Riverdale, nawet jeśli mamy u siebie dość syropu klonowego, żeby zapewnić wszystkim mieszkańcom wieczną dietę przeczyszczającą Master Cleanse)… Do faktu, że nawet zwykli ludzie wyglądają tu trochę jak celebryci, i kto wie, może rzeczywiście są to przyszłe gwiazdy, tylko jeszcze tkwiące w poczekalni. Ja tymczasem nadal czułam się jak małomiasteczkowe dziewczę w wielkim mieście, no bo jak mogłam czuć się inaczej? Dosłownie na każdym moim ciuchu widniał jakiś kwiecisty nadruk. Było tak, jakbym miała na czole napisane TURYSTKA… albo KOSMITKA. Ale zaczynałam dostrajać się do rytmu miasta i chociaż czułam się w nim jeszcze obco, to już także w miarę komfortowo.

Polly ciągle esemesowała, pytając mnie, jacy są chłopcy w LA, a ja wciąż jej odpisywałam: chłopcy zwykle nie zwracają na mnie uwagi. Jestem „tą sympatyczną”. Dziewczyną z sąsiedztwa. A ten jeden, o którym od lat marzę, żeby mnie w końcu zauważył, na sto procent bardzo mnie lubi… tylko pewnie nie w ten sposób, o który mi chodzi. Dla niego naprawdę jestem dziewczyną z sąsiedztwa.

(Tak na sto procent to jednak nie jestem pewna, co on czuje. Zawsze za bardzo się bałam go spytać).

No więc było lato i był piątek, a Rebecca wysłała mnie, żebym odebrała i przyniosła jej do redakcji sushi (krewetkowe rollsy w tempurze, brązowy ryż z dodatkiem pikantnego majonezu i sałatkę z alg – jej zamówienie znałam już na pamięć). Ale, mimo że zadzwoniłam wcześniej i uprzedziłam, że przyjdę, kelner powiedział mi, że chwilę to jeszcze zajmie, więc chwyciłam książkę (Najbardziej niebieskie oko, oczywiście, ulubioną i wielokrotnie przeczytaną) i usiadłam na trawniku w Maguire Gardens, skąd zawsze idealnie obserwuje się przechodniów.

Był jeden z tych dni, w które nawet pachnie latem: wszystko jest zielone i w rozkwicie, a niebo ma ten odcień błękitu, który zna się tylko ze zdjęć zawodowych fotografów. Ale to było prawdziwe, realne życie. Hasztag #bezfiltra.

Nagle na stronę, którą czytałam, padł czyjś cień.

– Lekka lektura na lato, co?

Podniosłam wzrok. Chłopak wyglądał, jakby był w moim wieku, miał casualowy styl – T-shirt i bojówki – oraz piaskowoblond włosy w typie surfera. Uśmiechał się do mnie, błyskając siekaczami jak w reklamie pasty do zębów.

Zaczerwieniłam się.

– To może nie do końca lektura na letnią ucieczkę w świat fantazji, ale moja ulubiona autorka – przyznałam. Oględnie powiedziane. Toni Morrison to moja IDOLKA. Hello Giggles przygotowuje dla niej tego lata spotkanie z czytelnikami, a ja wszystko bym dała, żeby wziąć w nim udział. Odkąd się dowiedziałam, robię na ten temat „subtelne” aluzje, na przykład zawsze chodzę z którąś z jej książek pod pachą.

– To ma być twoja letnia ucieczka? Oj, będzie ci potrzebna jakaś inna – powiedział. Kiedy się uśmiechał, mrużył nieznacznie, w samych kącikach oczy.

– Co proponujesz? – zapytałam. Czy flirtowałam z nim? Może Betty z LA umiała flirtować. Może Betty z Riverdale mogłaby się od niej tego i owego nauczyć.

Chłopak znów przymrużył oczy.

– Liczyłem, że mnie zapytasz. Moja propozycja numer jeden: pozwól, że wezmę na siebie obowiązki animatora twojej rekreacji. – Musiałam zrobić zdziwioną minę, bo szybko dodał: – Albo, no wiesz, po prostu chodźmy gdzieś na kolację. W jakieś kameralne miejsce. Przysięgam, że nie jestem dziwakiem ani psychopatycznym mordercą. Słowo.

– Hmm. – Udawałam, że się zastanawiam. – No, skoro nie jesteś dziwakiem ani psychopatycznym mordercą… Lubię kameralne miejsca.

– Widzisz? Jesteśmy jak bratnie dusze.

„Bratnie dusze”. W myślach błysnęła mi ruda czupryna Archiego, jego piegi i ciemnozielone oczy. Ale choć regularnie jadaliśmy razem u Popa w Chock’lit Shoppe, naszych posiłków mimo najlepszych chęci nie dałoby się uznać za randki.

– Mój telefon. Wpiszesz mi swój numer? – Podał mi komórkę. A potem zmarszczył czoło. – Aha. I jeszcze byłoby miło, jakbyś zdradziła mi swoje imię. Bo chyba się trochę pośpieszyłem.

Roześmiałam się.

– Nazywam się Betty. Betty Cooper. – Wzięłam od niego komórkę i wydałam z siebie stłumiony okrzyk, kiedy zobaczyłam, która godzina. Tempura na krewetkowych rollsach Rebekki zdążyła już pewnie całkiem wystygnąć. Cholercia. Wstukałam mu swój numer najszybciej, jak umiałam, złapałam rzeczy i wstałam, żeby odejść. – Przepraszam, muszę lecieć, jestem na stażu…

– Nie ma sprawy. Możesz mi wszystko opowiedzieć przy kolacji.

Uśmiechnęłam się, ciekawa, czy oczy też mrużą mi się w kącikach tak jak jemu.

– Przy kolacji.

– A! A tak nawiasem mówiąc, jestem Brad. Albo, bo domyślam się, że ta południowokalifornijska stylistyka jest jeszcze dla ciebie czymś nowym, możesz mówić do mnie Super Brad.

Popatrzyłam na niego.

– Dobra, a czy mogę też tak do ciebie NIE mówić? – Znowu ta Betty z LA, co za flirciara! Szok. A także jakby fun.

– Betty Cooper, możesz mówić do mnie, jak ci się żywnie podoba. Ale powinnaś chyba faktycznie wracać do pracy, zanim szef przyłapie cię na tym, że spędzasz przerwę obiadową na podrywaniu surferów.

Od: KociaKrolowaJosie@Pussycats.net
Do: [lista: Niegrzeczne_Kicie]
Re: Set lista na jutro

Moje godne wszelkiej sławy Boginie/Siostry/Pieśniarki:

Dziękuję Wam obu za miażdżący sukces naszej wczorajszej próby. Ewidentnie rządzimy.

Nie zapomnijcie, że widzimy się dziś w szkole punkt 14.00 na jeszcze jedną sesję przed jutrzejszym wielkim wieczornym show na placu przed ratuszem. W załączniku znajdziecie set listę. Przyjrzyjcie się, pozaznaczajcie, co trzeba, i bądźcie gotowe obronić wszelkie swoje komentarze czy sugestie zmian.

Jutro spotykamy się na placu o 16.00 na próbie dźwięku. Tylko punktualnie, moje panie. Nie musimy koniecznie zdążyć na doroczny pokaz Dnia Niepodległości w kinie Twilight (czy Jughead Jones wyobraża sobie, że to z jego strony jakaś ironia czy co?), ale – w hołdzie odwiecznej tradycji The Pussycats – musimy zarezerwować sobie trochę czasu na rozruszanie naszej przedwystępowej imprezy.

Aha, i jeszcze jedno: jeśli któraś z Was zobaczy gdzieś Reggiego Mantle, sugeruję, żeby wiała gdzie pieprz rośnie. Chłopak chodzi i męczy, że zostanie „impresario” naszego zespołu. Nie dajcie mu się osaczyć, chyba że szukacie dzisiaj bólu głowy. A wiadomo, że na ból głowy nie możemy sobie pozwolić!

Uściski i miauki,
J

ROZDZIAŁ DRUGI

JUGHEAD

W naszej przyczepie kempingowej jest zawsze najbardziej obrzydliwie (a może powinienem powiedzieć: „szykownie jak u nędzarzy”?) wcześnie rano; szkoda więc, że należę do tych, którzy sami wcześnie się budzą. Drobiny brzasku, który z trudem wpełza przez okienka – małe jak w domku dla lalek – są w stanie tylko rzucać cienie na rozpadające się meble rodem z lombardu i oświetlać kłaki kurzu we wszystkich możliwych zakamarkach. To niemalże artystyczny performance w hołdzie zaniedbaniu.

Ten ranek dopiero się zaczynał, a już niczym nie różnił się od innych. W powietrzu gęstniał odór stęchłego dymu z papierosów i taniego piwa. Zmusiłem się, żeby z pozycji leżącej na kanapie przejść do siedzącej – poprzedniego wieczoru wróciłem przed tatą, co znaczyło, że muszę zająć kanapę; zostawienie mu sypialni było absolutnym minimum przyzwoitości z mojej strony – i rozejrzałem się.

W przyczepie było pusto. A nawet czuło się, że jest w niej pusto, w sensie wrażenia echa albo negatywnej przestrzeni, którego nie da się do końca wyrazić, ale rozumie się je wewnętrznie. Są miejsca, w których pustka przenika nas aż do szpiku kości.

Mój powrót przed tatą oznaczał także, że miał on wrócić dużo później. A to z kolei…

No, nie oznaczało to niczego dobrego.

Kłótnie moich rodziców były nieprzerwane i okropne; ściskało mnie w dołku, kiedy patrzyłem, jak wrzeszczą i krzyczą na siebie, zwłaszcza nad głową Jellybean; było widać, że ona się tym naprawdę przejmuje. Ale nawet jeśli było to straszne dla mojej siostry i dla mnie, te wrzaski mamy na tatę przynajmniej znaczyły, że oboje są w tym samym miejscu, razem.

„To tylko na krótko” – tyle mi powiedziała, a tuż potem wpakowała poobijaną walizkę do bagażnika jeszcze bardziej poobijanego używanego auta, przypięła Jellybean pasami na tylnym siedzeniu – mimo protestów mojej siostry, że jest już dość duża, by podróżować z przodu – i odjechała. „Tylko póki twój ojciec nie weźmie się w garść”. Zupełnie jakby „wzięcie się w garść” było jakąś łatwizną, ustaloną społecznie listą czynności do odfajkowania, z którymi mój ojciec będzie mógł się uporać punkt po punkcie, aż nagle jakimś cudem ozdrowieje.

Tak jakby kiedykolwiek wcześniej w życiu był zdrów.

Nie żebym nie chciał w niego wierzyć. Albo w nich. Ale miałem szesnaście lat, a nie pamiętałem ani jednego okresu, w którym mój tata zdołał „wziąć się w garść”. To nie wróżyło dobrze planom mamy.

A że nie zapytała, czy pojadę z nią i Jellybean? Wolałem nie myśleć o tym, co to może znaczyć. Tak czy siak, ktoś musiał zostać tu z ojcem i mieć oko na jego egzystencję, tak zdecydowanie nie „w garści”. Tkwiłem więc w Riverdale, pozostawiony jak przeciwieństwo syna marnotrawnego, żeby uważać na tatę.

Co prawda na tatę byłoby łatwiej uważać, gdyby się w ogóle pojawiał. Ale pewnie o to właśnie chodziło.

Większość uczniów w szkole niecierpliwie odlicza dni do wakacji. Szczerze mówiąc, tęskniłem za strukturą roku szkolnego, za rytmem rządzącym kolejnymi dniami (nawet jeśli w rytm ten wpisane były kartkówki, wypracowania na zaliczenie i tak dalej). A może tylko to lato wydawało się szczególnie nijakie: mama i Jellybean się wyprowadziły, Betty wyjechała… a Archie był ciągle zajęty… kto wie czym, wcale go już nie widuję, i niemożliwe, żeby aż tak ciężko pracował na budowie u swojego taty. Tego to na pewno nie kupię.

Kiedyś Archie i ja byliśmy praktycznie jak bracia. Nasi ojcowie byli wspólnikami, więc dorastaliśmy razem. Ale ostatnio Archie jest jakiś inny. A kiedy trzy tygodnie temu szukałem go, żeby opowiedzieć mu, co się dzieje z mamą – że odeszła, zabierając ze sobą Jellybean… No, po prostu nigdzie go nie było. Dosłownie. Nie odpowiadał nawet na esemesy. Mój najlepszy kumpel po prostu… potraktował mnie jak powietrze.

A tak w ogóle to ile czasu może trwać „na krótko”?

Zmyłem z siebie pod prysznicem choć część brudu z wilgotnej nocy i ubrałem się szybko, chowając w jedną kieszeń badziewną komórkę z pękniętym wyświetlaczem (zero nowych wiadomości), a w drugą kieszeń – żałośnie pusty portfel. Wieczorem miałem pracę, więc przynajmniej wiedziałem, że nie pozostanie pusty zbyt długo. Ale przed zajrzeniem do kina Twilight i rozpoczęciem kompleksowych przygotowań do naszego bynajmniej-nie-ironicznego pokazu Dnia Niepodległości trzeciego lipca chciałem usłyszeć, jak Archie mówi mi prosto w oczy, że nie jedziemy jutro do Centerville na kiczowate fajerwerki i wieczór męskiej przyjaźni. (Wiem, wiem – ale co robić, taka tradycja).

A to oznaczało, że muszę znaleźć i tatę, i Archiego.

Dlaczego coś mi mówiło, że żaden z nich nie zamierza ułatwić mi sprawy?

Z domku na kempingu poszedłem do baru Popa piechotą; nie było to idealne rozwiązanie, ale buchnięcie półciężarówki tacie, żeby go znaleźć i poprosić o pożyczenie samochodu na wycieczkę, uznałem za poroniony pomysł. (Oczywiście, małomiasteczkowe Riverdale wcale nie wydaje się takie małe, kiedy dajesz gdzieś z buta). Gdy wyruszałem, furgon stał zaparkowany przed domem, czyli tata musiał pojechać gdzieś motocyklem (co, nawiasem mówiąc, nie było wcale dużo lepszym pomysłem niż pojechanie pikapem, jeśli wcześniej pił, ale nad tym postanowiłem zastanowić się zupełnie osobno i dużo później – o ile w ogóle). Tak czy inaczej, zostawiłem auto tam, gdzie stało, i poszedłem na piechotę.

Wybrałem okrężną drogę, co nie miałoby sensu, gdyby nie brać pod uwagę, że mijałem w ten sposób osiedle Archiego, licząc, że go zobaczę i porozmawiam z nim o jutrzejszym wieczorze. Na ulicy panowała cisza, ciemne jeszcze domy stały w rzędach, czekając spokojnie, aż słońce wzejdzie na dobre. Właściwie świeciło się jedynie w oknie pokoju Archiego, co wyglądało dość wariacko, biorąc pod uwagę, jak wczesna to była pora. Uznałem, że Archie pewnie nie śpi. Ale nawet kiedy przeczekałem kilka minut, czując się jak jakiś stalker – ach, to tylko Jughead Jones czai się w cieniu jak zawsze, taki już z niego dziwoląg – nie dostrzegłem w jego pokoju żadnego śladu ruchu. Wyraźnie widziałem łóżko Archiego – i to, że go w nim nie ma.

Westchnąłem i wyłowiłem z kieszeni komórkę. Nie śpisz? – zaesemesowałem, czując się jak jakiś zbok wpadający na szybki numerek, a nie zwykły koleś (no, może lekko odjechany i przyczajony), który sprawdza, co słychać u kumpla. Bacznie obserwowałem okno, ale nic się nie działo. A na moim wyświetlaczu nie pokazała się żadna odpowiedź, nawet żaden z tych trudnych do zniesienia komunikatów w dymkach, które – w ramach absolutnego minimum – informują, że po drugiej stronie jest ktoś, kto przynajmniej zastanawia się, co odpowiedzieć. Tak więc po kilku minutach – których było, szczerze, więcej niż mam odwagę przyznać – wzruszyłem ramionami, schowałem komórkę i poszedłem dalej przez miasteczko w stronę baru Popa.

Nie miałem pojęcia, gdzie Archie może być o tej porze. Powiedziałbym, że ze swoim tatą, że skoro świt pojechał na budowę, do pracy. W ten sposób najłatwiej mógłbym usprawiedliwić jego nieobecność. Ale wymagałoby to udawania, że nie zauważyłem stojącego nadal na ich podjeździe pikapa pana Andrewsa. Co znaczyło, że pan Andrews jeszcze nie pracuje. A skoro pana Andrewsa nie było w pracy, Archiego też tam jeszcze nie było. Nawet ja nie umiałem uporać się z tym dysonansem poznawczym.

Wobec tego gdzie, do cholery, podziewał się Archie?

Zanim dotarłem do baru, słońce wzeszło i zgrzałem się tak, że aż zrobiło mi się lepko. Było jeszcze na tyle wcześnie, że parking był prawie pusty… choć, inaczej niż się spodziewałem, nie całkiem pusty. Sartre stwierdził kiedyś: „Piekło to inni” i nie trzeba było spędzić ze mną wiele czasu, by się przekonać, że zdecydowanie się z nim zgadzam.

(W zasadzie, biorąc pod uwagę to motto, pewnie i tak nikt nie spędziłby ze mną wiele czasu. A nawet gdyby mógł, toby nie chciał).

Od Archiego – nadal nic. O tak wczesnej porze to nawet nie byłoby dziwne, tyle że wiedziałem, że nie ma go w domu, co znaczyło, że na pewno nie śpi. Kolejna pożywka dla wyobraźni w związku z zagadką, jaką stał się ostatnio Archie Andrews.

Poprzednim razem zdarzyło mi się widzieć go na własne oczy właśnie w tym barze. Równo tydzień temu. Jak to się mówi, noc była ciemna i burzliwa, a ja garbiłem się samotnie w barowym boksie i próbowałem pisać. Ostatnio robię to coraz częściej. Nie mam pojęcia, czy to, co piszę, ma jakąkolwiek wartość – pewnie żadnej, nie oszukujmy się – ale właściwie mi to wisi. Kiedy piszę, mogę się odciąć od świata zewnętrznego, a równocześnie zastanawiać nad różnymi sprawami. Dla mnie to najwygodniejsze ze wszystkich możliwych rozwiązań.

Rzecz jasna zdaję sobie sprawę, że zdanie „noc była ciemna i burzliwa” to chyba największy kicz, jakim autor może rozpocząć swoją opowieść, ale wiecie, jak to jest – trzeba pisać, jak było, całą prawdę i tak dalej. Więc tamtej nocy było ciemno i burzliwie. Nic nie poradzę, że taka wtedy była pogoda.

Pop zawsze się ze mną droczył, że spędzam u niego tyle czasu sam jeden w boksie, zgarbiony nad swoim starym, zdezelowanym laptopem – choć powinien się już do tego przyzwyczaić – ale tamtej nocy dogadywał mi trochę ekstra, że jeśli będę się tak dalej zaszywał ze swoim pisaniem (choć, technicznie rzecz biorąc, byłem w miejscu publicznym), to zmienię się w jakąś postać z horroru, jak ten koleś z Lśnienia albo ktoś jeszcze gorszy.

Odpowiedziałem mu: „Tacy kolesie nie mieszkają w Riverdale”. Wtedy w to wierzyłem. Wkrótce jednak miałem się przekonać, że jest inaczej.

Na dworze było tak paskudnie, że przez wiele godzin w barze byliśmy tylko ja i Pop. Parę osób wpadło po zamówienia na wynos, ale dało się wyczuć, że właściciel nie zamyka baru głównie po to, żebym miał gdzie posiedzieć. To poczciwy facet, a ja nie chciałem nadużywać jego gościnności. Zaczynałem już myśleć o tym, żeby zebrać rzeczy i sobie pójść – zastanawiając się przy okazji, czy z powrotem do przyczepy, gdzie nieobecność mamy i Jellybean utrzymywała się jak plama, której nie da się wywabić wybielaczem, a jeśli nie tam, to dokąd – kiedy zadźwięczał dzwonek zawieszony nad drzwiami do baru i ktoś wszedł do środka.

Jeszcze zanim podniosłem wzrok, by sprawdzić, kto to taki, usłyszałem, jak Pop odpowiada moim myślom:

– Archie! Co za licho cię tu przyniosło w taką pogodę?

– Hej, Jughead. – Włosy Archiego kleiły mu się do głowy w strąkach, pozlepiane od deszczu, a u jego stóp zaczęła się już tworzyć mała kałuża. Wyglądał nie jakby po prostu licho go tu przyniosło, tylko jakby wcześniej przeciągnęło go przez całe piekło; ulewa odpowiadała za ten efekt tylko połowicznie. Wzrok miał jakiś nieobecny. Nie, gorzej niż nieobecny. Może nawet udręczony.

– Hej – odpowiedziałem, nie do końca pewny, jak powinienem zareagować. Po krótkiej chwili, obserwując, jak krople deszczu zbierają mu się na koniuszkach palców i ściekają z nich na podłogę, wskazałem ręką miejsce obok siebie. – Usiądziesz?

Wyglądał, jakby się wahał, co tylko dolało oliwy do ognia. Kiedyś nie musiałbym go pytać, a on nie zastanawiałby się tyle. I to „kiedyś” było całkiem niedawno. Najwyraźniej jedno lato może wszystko zmienić.

Wzruszyłem ramionami, jakby było mi wszystko jedno, i próbowałem wmówić sobie, że tak właśnie jest.

Usiadł.

– Hej.

– Kopę lat – powiedziałem, bo ewidentnie tej nocy nie przychodziło mi do głowy nic prócz banałów. – Co u ciebie?

– Robię u taty, no wiesz. Leję beton. – Skrzywił się. – Nie jest to praca moich marzeń, ale tata potrzebuje pomocy. No więc tak.

– No więc tak – zgodziłem się. Mój tata też pracował dla pana Andrewsa; Archie nie musiał mi mówić, jakie to wyczerpujące.

– A ty… nadal piszesz – dodał i ruchem głowy wskazał leżącego przede mną laptopa.

– Staram się. To raczej nie jest materiał na National Book Award. Nie wiadomo, czy ktokolwiek w ogóle zechce to kiedyś przeczytać.

Mina mu trochę złagodniała, jakby pomyślał właśnie o czymś odległym.

– No weź. Pewnie, że tak. Zawsze byłeś najlepszy w wymyślaniu historii. Pamiętasz wszystkie te biwaki w domku na drzewie? Twoje opowieści o duchach były zawsze najstraszniejsze. Musiałem udawać, że się nie boję. Najczęściej miałem ochotę popędzić z powrotem do domu i schować się pod łóżkiem z Vegasem.

Uśmiechnąłem się.

– Aha, pamiętam. I to udawanie zupełnie ci nie wychodziło…

Czytałem w tobie wtedy jak w książce, Arch – pomyślałem. – Nadal czytam. Praca na budowie nie usprawiedliwiała tego, że oddaliliśmy się od siebie, że nigdy go nigdzie nie było. Ani nie tłumaczyła jego zasępionej miny i nieobecnego spojrzenia.

– Hej – odezwał się nagle, trochę z przejęciem i zapałem, ale też trochę nieśmiało. – A gdybym ci powiedział… że ja też ostatnio co nieco piszę? – Opuścił wzrok na blat stolika, jakby wyznał mi właśnie najbardziej wstydliwą rzecz w życiu.

– Nie wierzę. – Wstydził się niepotrzebnie, ale i tak było to zaskakujące. Archie, gwiazda futbolu, coś pisze? „Niespodzianka” to by było mało powiedziane. – Ale że jakąś powieść czy coś?

– Ee… bardziej poezję – odparł, czerwieniejąc się trochę.

– Poezję? Ty?

– No, sam już nie wiem. Może bardziej… teksty piosenek? – Teraz był już kompletnie zażenowany. Machnął ręką. – Nieważne. No więc tak. – Chwila, właściwie chwilka jego słabości odeszła w przeszłość. – Co planujesz na Czwartego Lipca?

– Projekcja Dnia Niepodległości będzie w Twilight trzeciego, zgodnie z tradycją. Ale czwartego kino jest nieczynne, więc mam wolne.

– No tak, jasne. Fajnie. – Przeciągnął dłonią po włosach, pogrążony w myślach.

Nie mam pojęcia, co mną owładnęło, że zadałem mu to pytanie. Myślałem o tym od tygodni – cholera, nawet dzisiaj, kiedy się obudziłem. Tyle że sprawy z Archiem wydawały się za bardzo pogmatwane. Już chciałem dać za wygraną. A potem zmieniłem zdanie.

Może stało się tak z powodu tej jego nostalgicznej miny. A może przez to jego gadanie o domku na drzewie, o tym, jak wiele i od jak dawna nas łączy.

– Pamiętasz, jak co roku jeździliśmy do Centerville pogapić się na fajerwerki?

– Stare dobre czasy.

– Może by tak w tym roku znowu tam pojechać? Autobusem? Taki powrót do przeszłości.

Przez chwilę byłem kłębkiem nerwów, jakbym miał odczuć jego odmowę jak cios w splot słoneczny. Ale oczy Archiego rozbłysły.

– Aha. Pewnie, dobry plan! Wpadniesz po mnie o czwartej?

– Się wie – odpowiedziałem. I przez chwilę wydawało się, że między nami wszystko jest dokładnie tak, jak zawsze było.

Aż żenujące, jak strasznie chciałem, żeby to była prawda. Gdy w końcu zorientowałem się, w jakim dokładnie miejscu Archie i ja jesteśmy, jak wątła i niepewna stała się nasza dawna, wypróbowana przyjaźń… no cóż, wtedy było już za późno na cokolwiek – można było tylko o niej zapomnieć.

PROGNOZA WĘDKARSKA
DLA RZEKI SWEETWATER NA 4 LIPCA

Przepływ wody: 20 m sześc./s

Widoczność: 90 centymetrów

Temperatura wody w południe: 10,5°C

Stan wody: Czysta

Najlepsza pora dnia na połów: Od późnego rana do wczesnego wieczoru

Najlepszy odcinek: Za Striker’s Cove

Najlepszy dojazd: Parking u wejścia na teren biwakowy, 5,5 km piechotą od rzeki

Gatunek łowny: Pstrąg

Sezon wędkarski: 1 kwietnia – 30 listopada

Zalecana żyłka przyponowa: 4X

Najlepsza wędka muchowa: 2,75 m, klasy 5

Najlepsza linka sucha: Linka muchowa WF

Najlepsza linka tonąca: Linka muchowa typu Sink Tip klasy V

* * *

Biuro Burmistrza Riverdale oraz miejski Wydział Parków i Rekreacji życzą wspaniałego święta i BEZPIECZNEGO WĘDKOWANIA!

ROZDZIAŁ TRZECI

VERONICA

„Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje, m’hija” – jak mawia tatko. Ale, tak serio: czy wiadomo właściwie, co Pan Bóg daje? Ktoś to w ogóle zweryfikował? Bo jeśli nie, to wolę sobie pospać.

Możecie więc wyobrazić sobie moje zagniewanie, kiedy ocknęłam się i odkryłam, że matka majaczy nade mną niczym jakaś olbrzymka – niesamowicie piękna i z idealną fryzurą olbrzymka – która właśnie jednym szarpnięciem podciągnęła roletę w oknie mojego domku, a teraz lekko potrząsa mną za ramiona, równocześnie stukając o podłogę praktyczną balerinką od Valentino.

– Ronnie, wyjeżdżamy – powiedziała tonem, w który wkradła się odrobina zniecierpliwionej irytacji. – Niedługo. Wiesz, że ojciec ma napięty harmonogram. Katie, przykro mi, ale musisz już iść.

Zerknęłam na mojego cartiera – oczywiście prezencik od tatusia. Była dopiero siódma rano. Pora iście barbarzyńska.

– Chyba że, Katie – uch, w ustach miałam sucho, język jak z waty, a w głowie huczało mi po wczorajszej imprezie – zechcesz pojechać z nami? Ostatnia szansa na zmianę zdania. Naprawdę chcesz powiedzieć pas najlepszemu party tego lata?

Ostrożnie, mrużąc oczy w świetle słońca, przekręciłam się na bok i uniosłam na łokciu. Spojrzałam z pytającym uniesieniem brwi na swoją najlepszą przyjaciółkę, która spędziła tę noc, jak wiele wcześniejszych letnich nocy, na gościnnym łóżku w moim domku po tym, gdy nocna feta potrwała dłużej, niż planowano. Katie zostawała na noc tak często, że miała już własny słoiczek kremu La Mer w każdej łazience posiadłości Lodge’ów.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki