Copyright © Gabriela Gargaś, Katarzyna Berenika Miszczuk, Agnieszka Krawczyk, Agata Przybyłek, Agnieszka Lingas-Łoniewska, Natalia Sońska, Karolina Wilczyńska, Agnieszka Lis, Natasza Socha, Joanna Szarańska, Lidia Liszewska, Robert Kornacki, 2019

Copyright © by Wydawnictwo Poznańskie Sp. z o.o., 2019

Redaktor prowadząca: Adriana Biernacka

Redakcja: Kinga Gąska

Korekta: Alicja Laskowska

Projekt okładki: Katarzyna Borkowska

Fotografie na okładce: © Cecilie_Arcurs | iStock

ISBN 978-83-7976-108-1

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Spis treści

MIŁOŚĆ JEST WTEDY…
Gabriela Gargaś

RENDEZ-VOUS Z DUCHEM
Katarzyna Berenika Miszczuk

KAŻDY MA SWOJĄ ŚCIEŻKĘ
Agnieszka Krawczyk

PIERWSZA RANDKA
Agata Przybyłek

ALGORYTM MIŁOŚCI
Agnieszka Lingas-Łoniewska

POCZTÓWKA ZNAD MORZA
Natalia Sońska

ŚLEDZTWO W SPRAWIE MIŁOŚCI
Karolina Wilczyńska

LIST
Agnieszka Lis

JASKÓŁKI
Natasza Socha

TAMTEJ GRUDNIOWEJ NOCY
Joanna Szarańska

TRAMWAJ ZWANY POŻĄDANIEM
Lidia Liszewska, Robert Kornacki

POLECAMY

Miłość jest wtedy…

Gabriela Gargaś

Aneta, przygryzając dolną wargę, robiła wszystko, żeby się nie rozpłakać. Przełknęła ślinę, której nadmiar poczuła w ustach. Chwilę wcześniej Igor przyszedł do jej mieszkania i po prostu z nią zerwał. Jakby nigdy nic zakończył ich związek. A ona tyle mu poświęciła…

– Sama wiesz, że nasz związek zmierza donikąd. – Trzymał ręce w kieszeni i nawet na nią nie spojrzał.

Jak to donikąd? – chciała krzyczeć. – Jeszcze kilka dni temu planowali ślub, dzieci, a on jej teraz nagle mówi, że zmierza donikąd?!

Spojrzała na niego załzawionymi oczami. Cała w środku się trzęsła.

– Czy jest jakaś inna kobieta? – słowa z trudem przechodziły jej przez gardło. Bo doskonale wiedziała, że zazwyczaj jest jakaś inna lub jakiś inny.

Igor nie patrzył na nią, błądził gdzieś wzrokiem. Nie musiał nawet odpowiadać. Już wiedziała, że bezbłędnie odgadła powód ich rozstania. W co ona się wpakowała? Myślała, że co? Typowe. Za dużo sobie wyobrażała.

– No wiesz… – Czuł się zakłopotany. Przynajmniej tyle… – Margerita.

– Margerita? Tak ma na imię?

– Tak. Ładnie, prawda? – Rzucił w jej stronę przelotne spojrzenie, a ona się wzdrygnęła.

– Dlaczego?

– Sam nie wiem… Spotykamy się od kilku tygodni.

– Jak to spotykacie?

Wzruszył ramionami, a Aneta poczuła, że jej świat rozsypuje się na kawałki. Karma wraca. Ona też kiedyś kogoś rzuciła… Teraz, kiedy to ona była porzucana, zrozumiała, jak to boli. Cholernie boli.

– Tak jakoś wyszło. Byliśmy na drinku.

– Wtedy, kiedy rzekomo zostawałeś dłużej w pracy? – Wstała gwałtownie z łóżka. Podeszła do niego i wbiła palec w jego klatkę piersiową.

– Przepraszam… Starałem się wyrzucić ją ze swojej głowy, ale jakoś mi nie wyszło. Myślę o niej każdego dnia, kiedy się przebudzę i kiedy kładę się spać.

– A kiedy kochasz się ze mną, też o niej myślisz? – Aneta rozpłakała się na dobre. Nie chciała robić scen, ale emocje wypływały z niej niczym niepohamowanym strumieniem. Gdyby chociaż coś przeczuwała, ale przez cały czas była niczego nieświadoma.

– Wynoś się! Ale już. Ty podły draniu! – zaczęła krzyczeć. Chociaż sama powinna się wynosić, bo to było jego mieszkanie.

Pół roku wcześniej

– Wiesz, ja znów to czuję. Myślałam, że już nigdy nie będę przeżywała tego, co teraz… Że to już za mną. Tyle rzeczy już za mną… – Aneta popijała drinka Sex On The Beach i zwierzała się Lidce, przyjaciółce, z którą znały się od ponad piętnastu lat.

– Nie powinnaś tego wszystkiego czuć. – Lidka nie podzielała jej entuzjazmu.

– Dlaczego? – Aneta zmrużyła oczy i oblizała dolną wargę.

– Bo masz męża…

Kobieta nic nie odpowiedziała. Przez chwilę siedziały w ciszy.

– Ja widzę to w jego oczach.

– Co widzisz?

– Uwielbienie, pożądanie. Lidka, wiesz, jak to jest, kiedy jakiś facet znów cię pożąda? Mam prawie czterdzieści lat…

– Mikołaj cię kocha.

– Kocha, kocha. – Aneta wydmuchała dym papierosowy z ust. Paliła rzadko, ostatnio może trochę częściej niż zwykle.

– Czytałam kiedyś, że kobiety, kiedy zauważają pierwsze objawy starzenia, takie jak zmarszczki w kącikach oczu, cellulit, to, że ich piersi nie są już takie jędrne, chwytają się niczym tonący brzytwy swojej ostatniej szansy.

Kilka tygodni wcześniej Aneta zwierzyła się Lidce. Wyznała jej całą prawdę o swoim zauroczeniu.

– Nadal ze sobą piszecie? – Lidka omiotła kobietę badawczym spojrzeniem.

– Tylko piszemy, co w tym złego?

– Proszę, nie oszukuj samej siebie. Takie pisanie to zło, szczególnie, jeśli masz męża.

– Nie układa nam się. – Aneta pociągnęła łyk kawy. Skrzywiła się. Była za mocna i zbyt kwaśna.

– Dopóki nie poznałaś swojego Adonisa, między tobą a Mikołajem nic złego się nie działo.

– Czy ty wiesz, jak to jest, kiedy każdy dzień wygląda tak samo? A teraz nareszcie, po tak długim czasie, znowu czuję powiew wiatru we włosach.

Była mężatką od piętnastu lat. Nie mieli dzieci. Nie dlatego, że nie chcieli, ale wciąż odkładali tę decyzję na później. Teraz, kiedy Aneta skończyła trzydzieści osiem lat, na macierzyństwo było już za późno. A może to właśnie ostatni dzwonek, by mieć dziecko? Do tej pory sądziła, że są zgodnym małżeństwem. Przyjaźnili się, dużo ze sobą rozmawiali. Na seks też nie mogła narzekać. Wyjeżdżali dwa razy do roku na wakacje. Raz sami, drugi raz ze znajomymi. Świetnie się bawili i nie nudzili ze sobą. Ale nie było już tego czegoś, tego, co jest na początku związku, tej iskry zapalnej. Zawsze powtarzała sobie, że niewierni ludzie zawsze mają wybór: zdjąć majtki, przeżyć kilka ekscytujących chwil i tym samym zburzyć swoje poukładane życie, czy zrezygnować z szaleństw na rzecz stabilizacji. Nie wierzyła, że takie sprawy nie niszczą dotychczasowego życia. Doskonale o tym wiedziała. Tylko uważała, że wszystko sprowadzało się do wyboru. I ona właśnie mogła taką decyzję podjąć.

Poznała go w sklepie, a dokładniej mówiąc, przy skrzyniach z warzywami. Zapakowała do foliówki kilka pomarańczy. Torebka się rozerwała, a owoce potoczyły po podłodze. Poczuła zakłopotanie. Zaczęła wykonywać nerwowe ruchy i zbierać niesforne zakupy. Nie lubiła takich sytuacji. Nagle zobaczyła przed sobą męskie buty. Ktoś się nachylił i pomógł jej zebrać pomarańcze. Uniosła głowę. Poczuła, że się czerwieni.

– Dziękuję – powiedziała.

Mężczyzna kucający obok niej miał ciemne włosy, sympatyczne zielone oczy, szeroki uśmiech, a pod koszulą dostrzegła dobrze zarysowane, silne ramiona.

– To teraz musisz się napić ze mną kawy – zaproponował.

Aneta zaniemówiła. Od kilku lat czuła, że jest dla mężczyzn niewidzialna, nawet specjalnie się nie starała, by zwrócić na siebie ich uwagę. Bo po co? Czuła się kochana. Nie musiała niczego ani sobie, ani innym udowadniać.

– Zapraszasz mnie na kawę?

– Tak. Jeśli masz ochotę.

Spojrzała w jego oczy. W tym spojrzeniu było coś figlarnego. Zawahała się.

Kilkanaście minut później siedzieli w niewielkiej kawiarence przy filiżance kawy i jakimś czekoladowym cieście, którego ona nie tknęła. Nie dlatego, że nie lubiła, ale odechciało jej się jeść w jednej chwili. Chyba była w szoku, że ten mężczyzna, na oko koło trzydziestki, o przystojnej twarzy zaprosił ją na kawę.

– A więc oprócz tego, że robisz zakupy w warzywniaku, to co jeszcze porabiasz? – Igor, bo tak miał na imię mężczyzna, spoglądał na nią ciepło.

– Pracuję w dziale inwestycji w jednej z korporacji. A ty?

– W dziale IT innej korporacji.

Wybuchnęli śmiechem.

Opowiedział jej trochę o sobie. O tym, że jeździ na snowboardzie, kocha grać na gitarze i śpiewać też lubi. Wieczorami chętnie ogląda stare filmy. I robi tyle innych niesamowitych rzeczy, których ona z mężem już dawno nie wcielali w życie. Z każdym słowem imponował jej coraz bardziej. Jak to miło porozmawiać z innym mężczyzną niż mąż – pomyślała.

Może bezwiednie, a może z ciekawości zaczęła wodzić wzrokiem po jego twarzy. Miał pełne usta, wysokie kości policzkowe, zarysowaną szczękę, kilka zmarszczek wokół oczu. Podobał jej się jako facet. Ciekawiło ją, czy i ona mu się podoba. Odruchowo poprawiła włosy.

Powiedział, że jakiś czas temu świętował trzydzieste trzecie urodziny. Był od niej młodszy o całe pięć lat. To dużo – pomyślała. Mikołaj miał czterdzieści dwa. Zawsze pociągali ją starsi mężczyźni.

Przez kolejne kilkadziesiąt minut wybuchali non stop śmiechem. Kiedy ostatnio z mężem mieli takie napady śmiechu? Ich życie nie było nudne, ale jakieś takie… Przewidywalne. Tak, „przewidywalne” to dobre słowo.

Spotkanie skończyli dopiero późnym popołudniem. Wymienili się numerami telefonów. Niepotrzebnie, pomyślała Aneta. Niepotrzebnie/potrzebnie. Kobieta na samą myśl o Igorze poczuła trzepotanie motylich skrzydełek w brzuchu.

Nie bądź żałosna – zaczęła sobie powtarzać. – Jesteś dojrzałą kobietą, która nie szuka ekscesów ani dobrej zabawy. Jesteś szczęśliwą mężatką, z którą nikt od wieków nie flirtował.

Przez cały tydzień chodziła z „przygłupim uśmiechem” na twarzy. Właśnie tak określiła to Lidka. Ale jak tu się nie uśmiechać, kiedy Igor napisał do niej kilka SMS-ów. Niezobowiązujących. Ale chyba trochę z nią flirtował. A ona śmiała się do telefonu jak małolata. I odpisywała, a serce jakoś dziwnie szybciej biło.

Umówili się na drinka. Nawet nie musiała okłamywać Mikołaja, bo on nie pytał, gdzie wychodzi. Oznajmiła mu tylko, że wychodzi na drinka, a on skinął głową zajęty oglądaniem jakiegoś motoryzacyjnego programu.

Niespiesznie sączyli wino i patrzyli sobie w oczy. A ona czuła się pożądana. I miała wrażenie, że emanuje seksapilem. Kupiła w lumpeksie małą czarną i biustonosz typu push-up, przez co jej piersi uniosły się i wyglądały bardzo ponętnie. Było oczywiste, że między nią a Igorem zaiskrzyło, chociaż nie dopuszczała do siebie tej myśli. Ale kiedy mężczyzna spogląda na kobietę takim wzrokiem, jakby chciał ją pożreć, pocałować, popieścić, od razu wiadomo, że zaczyna działać chemia, a namiętność wiruje w powietrzu ciężkim od emocji. Niczego nieodpowiedniego nie zamierzała zrobić. Na pewno nie chciała się zakochać.

Jestem szczęśliwa w małżeństwie. Jestem szczęśliwa – powtarzała sobie.

– Jakie jest twoje życie? – zapytał Igor.

Aneta obracała kieliszek w dłoni. Wino obijało się o ścianki. Jakie jest? Sama dawno nie zadawała sobie tego pytanie.

– Stabilne.

– Czyli nie wariujesz?

Kiedy będziesz w moim wieku i kiedy będziesz miał taki staż małżeństwa, przejdzie ci skłonność do wariactw – pomyślała.

– Jesteś poukładaną osobą?

Jak to zabrzmiało? „Poukładana”. Już chciała głośno coś odpowiedzieć, ale ugryzła się w język. Poukładana równa się nudna.

– Jestem mężatką – oznajmiła po chwili milczenia. Nie chciała go zwodzić.

– Zauważyłem. Masz obrączkę. Mnie to nie przeszkadza.

Odetchnęła z ulgą, a może i z lekkim rozczarowaniem. Bo przecież oddawała się fantazji. Wyobrażała sobie, jak się całują, spędzają razem noc… I robią z sobą to, o czym tylko skrycie marzyła. Te wszystkie rzeczy, o które wstydziła się poprosić męża. Sama nie wiedziała, dlaczego. Kiedyś zastanawiały się nawet z Lidką, co wypada z mężem, a co z kochankiem.

– Nie przeszkadza ci… – urwała i upiła kilka łyków wina. Igor napełnił kolejny kieliszek i podał jej go. Który to? Czwarty. Poczuła, jak krew w żyłach zaczęła buzować, a jej ciało natychmiast stało się chętne. Chętne, by poczuć go. Pragnęła, by ją dotknął.

Potrząsnęła głową. O czym ja myślę? – przywołała się do porządku.

Nagle usłyszała dźwięk SMS-a. Wyjęła telefon z torebki, odczytała wiadomość i się uśmiechnęła.

Kiedy wrócisz? Wiesz, że nie mogę zasnąć bez ciebie.

Oboje z mężem nie lubili sypiać bez tej drugiej połowy. Przez piętnaście lat wspólnego życia zawsze spali ciasno w siebie wtuleni.

Nagle ogarnęła ją niepewność i panika. Co ona tutaj robi? Nic nie robi. Pije drinka. I nic nie zrobi. Jest lojalna. Kocha Mikołaja. A może jej się tylko tak wydaje? Może ta miłość gdzieś po drodze się zgubiła, wybrzmiała?

– Muszę już iść. – Poderwała się nagle ze stołka. Świat zaczął wirować jej przed oczami. Igor również wstał. Złapał ją pod łokieć. Co by to było, gdyby ktoś znajomy ich zobaczył? – przemknęło jej przez głowę.

– Odprowadzę cię – zaproponował szarmancko.

– Nie… Zamówię taksówkę – zaprotestowała. Przez chwilę stali blisko siebie. Zbyt blisko. Dzieliło ich kilka centymetrów. Twarz przy twarzy. Wystarczyłby jeden ruch głowy, a ich usta by się złączyły. Z trudem podjęła decyzję. – Pójdę już. – Chwyciła torebkę i wyszła na zewnątrz.

Następnego dnia spędziła miły dzień z mężem. Mikołaj ugotował specjalnie dla niej rosół.

– Dobry na kaca – stwierdził, kiedy Aneta ociężale wstawała z łóżka.

Wypiła cały kubek i faktycznie poczuła się lepiej. Wzięła prysznic, przebrała się w dres i usiadła obok Mikołaja na kanapie. Mąż otoczył ją ramieniem. Tylko przy tym mężczyźnie mogę chodzić w wyciągniętym dresie, a on i tak będzie mnie pragnął – przemknęło jej przez głowę. Kiedy pomyślała, że na nowo musiałaby umawiać się na randki, stroić, bawić w te wszystkie gierki, to aż nią wzdrygnęło.

– Mhm… – mruknął Mikołaj, wciągając powietrze do płuc. – Pięknie pachniesz.

Aneta poczuła się jak zdrajczyni. Nic nie zrobiła, ale jednak ziarno niepewności zostało zasiane w jej sercu. Jak mogła oddawać się fantazjom z tamtym, skoro miała u boku takiego fajnego mężczyznę?

Obiecała sobie, że przestanie SMS-ować z Igorem i wróci do rzeczywistości.

Przestała. Do następnego razu. Dwa dni później Igor przesłał jej jakiś śmieszny filmik, a potem zapytał, jak mija dzień i ona po raz kolejny wpadła w trans. Odpisywała, śmiała się i z niecierpliwością czekała na kolejnego SMS-a.

Dlaczego nie potrafiła tego przerwać? Jeszcze tylko jeden i kolejny… I jeszcze jeden. I tak do następnego dnia.

– To jest silniejsze ode mnie – tłumaczyła Lidce. – Nie potrafię tego zakończyć.

– Bzdura – prychnęła przyjaciółka. – Nieprawda, że nie potrafisz, ty po prostu nie chcesz. Bo cię ten flirt pociąga. Czujesz się jak jakaś nastolatka i to jest takie nęcące.

– Może masz i rację.

– Mam. Pewnie, że mam.

Aneta wypuściła ze świstem powietrze. Czuła się, jakby do tej pory wstrzymywała je w płucach.

Przez kolejny tydzień nic do niego nie napisała. Chciała być silna i o wszystkim zapomnieć. Najgorsze było to, że nie wiedziała, jak ma na nazwisko. W przeciwnym razie odszukałaby go na Facebooku i mogłaby pooglądać chociaż zdjęcia. Tęskniła za nim. A może wcale nie tęskniła, ale uzależniła się od jego słów. Od wszystkiego można się uzależnić, czy zatem od słów też?

Igor też przestał do niej pisać. Poddał się. Zbyt łatwo.

Siódmego dnia odwyku od SMS-ów zaczęła nerwowo kręcić się w łóżku. Mikołaj zajął jej połowę. Podirytowana szturchnęła go. Obrócił się na drugi bok, a ona sięgnęła po leżący na nocnym stoliku telefon i napisała:

Tęsknię za tobą.

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast:

Ja za tobą też.

Pisali do trzeciej nad ranem…

Słowa, podteksty, teksty piosenek, urywki wierszy…

Bijące szybciej serca, podekscytowanie, senne marzenia, emocje…

Spotkała się z przyjaciółką. Musiała z kimś pogadać o swoich rozterkach, bo inaczej by eksplodowała, a przynajmniej tak się jej zdawało.

– Nie chcę o tym rozmawiać! – Lidka szybko ucięła temat.

– A ile razy ja wysłuchiwałam ciebie?

– Różnica między nami polega na tym, że ja nie jestem mężatką.

– Co powinnam zrobić? – Aneta traciła grunt pod nogami. Wyraźnie to czuła.

– Zakończyć tę relację. Poboli, poboli i przestanie…

Westchnęła i nagle zamarła w bezruchu. Do środka wszedł nie kto inny jak Igor. Nie mogła uwierzyć w taki zbieg okoliczności.

Wyprostowała się niczym dobrze naciągnięta struna, zaczerwieniła i na moment zamarła. Przyjaciółka spojrzała na nią podejrzliwie.

– Co? – zapytała.

– Co, co?

– Co ci jest?

Aneta przełknęła głośno ślinę.

– To on.

Lidka odwróciła się i zobaczyła mężczyznę, który zamawiał kawę. Był ładny, nawet za ładny. Zbyt lalusiowaty jak na jej gust. Za młody, ale mógł się podobać.

– Ten Igor?

– Jezuuu… – jęknęła przeciągle Aneta. – Mów ciszej i nie gap się tak na niego.

Lidka odwróciła się w stronę zaczerwienionej koleżanki.

– Co się z tobą dzieje? Zachowujesz się…

– Ciszej, idzie tu.

Igor zauważył Anetę i ruszył w stronę ich stolika.

Przywitał się. Aneta przedstawiła Lidkę.

– Co za miłe spotkanie – powiedział.

– Tak, pijemy sobie kawkę i… Pijemy kawkę. – Aneta czuła, że robi z siebie idiotkę.

Lidka spoglądała to na przyjaciółkę, to na Igora. Gdy zobaczyła, jak się w siebie wpatrują, odniosła wrażenie, że jest piątym kołem u wozu. Wyczuwała chemię między nimi.

– Ja też wyskoczyłem na kawę. Mam przerwę na lunch. – Igor nie spuszczał wzroku z Anety.

– Ja mam dzisiaj wolne.

– Aha.

– No, tak.

– Przypomniałam sobie, że muszę lecieć do pralni, odebrać garsonkę. – Lidka walnęła dłonią w stół.

– Naprawdę? – Aneta poderwała się z krzesła. – To pójdę z tobą.

Koleżanka spiorunowała ją wzrokiem. Specjalnie wymyśliła pralnię, żeby zostawić ich samych. Choć wcale jej się ten pomysł nie podobał. Od zawsze kibicowała małżeństwu Anety, jednak wiedziała, że przecież i tak niczego nie zmieni. Przyjaciółka w pojedynkę musiała uporać się z tym chwilowym zauroczeniem.

– Pójdę sama – powiedziała z naciskiem Lidka, po czym poderwała się z krzesła, rzuciła jeszcze: – Cześć! – I ruszyła w stronę drzwi.

Aneta i Igor zostali sami.

– Mogę się dosiąść? – Skinął głową na krzesło.

– Tak, pewnie.

Usiedli naprzeciwko siebie. Oboje byli zdenerwowani. Może trochę skrępowani tym niespodziewanym obrotem sprawy.

– Co za spotkanie – powiedział Igor, a na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

Aneta pomyślała o wczorajszych SMS-ach, które do siebie wysłali. Poczuła się głupio, gdy wspomniała słowa, jakie padły w ich korespondencji. Bo niby to był tylko flirt, ale z podtekstami.

Nie chciałabyś wiedzieć, co bym ci zrobił, gdybyśmy zostali sam na sam.

Na twoim miejscu obawiałabym się, że to ja zrobię więcej.

Zarumieniła się.

– Słuchaj… – zaczęła niepewnie. – Wczoraj przesadziliśmy z pisaniem.

– Masz z tym jakiś problem? – Igor nonszalancko rozsiadł się na krześle.

– No wiesz… Chyba powinnam…

– Daj spokój. – Nachylił się i dotknął jej ręki. – Nie zauważyłaś, że ludzie sami sobie stwarzają problemy tam, gdzie ich nie ma?

– Jestem mężatką – mruknęła i spuściła wzrok.

– A także kobietą, która podoba się mężczyznom – powiedział, nie odrywając od niej oczu. Przewiercał ją tym spojrzeniem na wylot.

Przez moment Aneta poczuła się dziesięć lat młodsza, piękniejsza, seksowniejsza.

Może Igor miał rację. Co w tym złego?

Rozmawiali, śmiali się, ich spojrzenia co rusz się spotykały. Jedna dłoń niekiedy dotknęła drugiej dłoni. Między nimi było tyle emocji, tyle iskier i chemii.

Rozstali się niechętnie.

Aneta weszła do domu i poczuła, że ogarnia ją złość. Na to miejsce, na ten związek. Wiedziała doskonale, dlaczego była zła i wstydziła się tego. Z jednej strony chciała odzyskać spokój ducha, z drugiej pociągało ją cholernie to, że ktoś zwrócił na nią uwagę. Igor był… sympatyczny. Uśmiechnęła się do siebie na wspomnienie jego osoby. Był nią zainteresowany. To też. Aż też.

Tydzień później, dzień przed walentynkami, Mikołaj podając kawę Anecie, zapytał:

– Standardowo, jak co roku, nie obchodzimy walentynek?

Oboje nie przepadali za tym świętem. Nie lubili odwiedzać zatłoczonych w tym czasie kawiarenek czy restauracji. „To święto dla małolatów” – mówił Mikołaj. Ona też niespecjalnie chciała wychodzić. Ale w tym roku ubodły ją jego słowa. Pragnęła, aby mąż zapewnił ją o swojej miłości, żeby zrobił w ten dzień coś szalonego. Obsypał ją płatkami róż. Wynajął samolot z transparentem: „Kocham Anetkę”. Kobiety niekiedy lubią takie rzeczy.

– Jak chcesz. – Wzruszyła ramionami.

– A ty czego chcesz? – I tu był problem, ponieważ sama nie wiedziała, czego pragnie. Od tygodnia nie widziała Igora. Biła się z myślami, co dalej ma począć z tym fantem, z myślami, które stały się niemal obsesją. I w końcu, kiedy on zaproponował spotkanie, odmówiła. Była przecież mężatką.

– Może byśmy gdzieś wyszli? – zapytała niepewnie.

– Jutro? – Mikołaj uniósł do góry brwi. Zdziwił się pytaniem żony.

– Tak, jutro. Może tym razem zrobilibyśmy to, co robią miliony innych ludzi w ten dzień?

– Sądziłem, że do tej pory ci nie przeszkadzało to, jak spędzamy czas.

– Dobrze, obejrzyjmy w takim razie jakiś film. Zrobię prażoną kukurydzę i napijemy się wina – powiedziała z rezygnacją w głosie. Dlaczego akurat w tym roku jej to przeszkadzało? Może dlatego, ponieważ Igor napisał, że gdyby była jego żoną, partnerką, dziewczyną, kochanką, to w ten dzień nosiłby ją na rękach, wyciąłby dla niej tysiące serduszek z kolorowego papieru. Kupił kosze róż. Bo taka kobieta jak ona zasługuje na wszystko, co najlepsze. Mikołajowi widocznie spowszedniała.

Walentynki okazały się katastrofą. Spaliła popcorn. Zamiast na dwie minuty nastawiła mikrofalówkę na cztery. Do tej pory zawsze tak robiła, ale nie zauważyła, że tym razem wzięła prażoną kukurydzę z innej firmy. Mikołaj zapomniał kupić wina. Otworzyli więc szampana, którego chyba oboje nie mieli ochoty pić. A potem włączyli film. Jakąś komedię romantyczną. Aneta wtuliła się w ciało męża. Mikołaj ją objął. Poczuła to co zwykle: bezpieczeństwo. W jego ramionach była taka bezpieczna. Po kilku minutach usłyszała pochrapywanie. Wiedziała, że Mikołaj jest zmęczony, bo przez ostatnie tygodnie pracował ze wspólnikiem nad jakimś projektem. Ale spać w najlepsze 14 lutego? Co jej odbiło z tymi walentynkami? Sfiksowała na punkcie jakiegoś jednego dnia wyjętego z kalendarza. Przecież kartkę mógł jej wręczyć, a tego nie zrobił. Ona mu kupiła, ale nie dała, bo skoro on jej nic nie podarował, to po co miała wyskakiwać przed szereg. Szturchnęła męża w bok. Otworzył oczy.

– Jesteś zmęczony, idź do łóżka.

Wstał zaspany, cmoknął ja w czoło i przeniósł się do sypialni.

Co miał znaczyć ten buziak w czoło? Ludzie w związku się tak nie całują, chyba, że między nimi nic już nie ma. A co, jeśli już nie ma?

Wypiła całego szampana. Bąbelki uderzyły jej do głowy. Złapała telefon i wystukała na klawiaturze:

Co robisz?

Myślę o tobie…

Może się spotkamy?

Dzisiaj? Są walentynki… Myślałem, że spędzasz je z mężem?

Zapomnijmy o tym, że są walentynki, po prostu spotkaj się ze mną.

Zaskoczyła ją jej własna śmiałość.

Ciąg dalszy w wersji pełnej