GEORGES FLIPO

PANI KOMISARZ NIE CZUJE SIĘ W KLUBIE JAK W RAJU

Przełożyła
Krystyna Arustowicz

NOIR SUR BLANC

Tytuł oryginału: LA COMMISSAIRE N’A POINT L’ESPRIT CLUB

Opracowanie redakcyjne: MIROSŁAW GRABOWSKI

Korekta: BEATA WYRZYKOWSKA, JANINA ZGRZEMBSKA

Grafika na okładce: © Dazibaocom.com

Skład i łamanie: Plus 2 WITOLD KUŚMIERCZYK

Copyright © Editions de la Table Ronde, 2011
Published by arrangement with Literary Agency „Agence de l’Est”
For the Polish edition
Copyright © 2014, Noir sur Blanc, Warszawa

Wydanie I elektroniczne

Warszawa 2014

ISBN 978-83-7392-466-6

Oficyna Literacka Noir sur Blanc Sp. z o.o.
ul. Frascati 18, 00-483 Warszawa
e-mail: nsb@wl.net.pl
Księgarnia internetowa: www.noirsurblanc.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Rozdział 1

– Chwileczkę, sierżancie... Chce mi pan powiedzieć, że spędziliście cały wieczór Czternastego Lipca, tańcząc wokół wiszącego trupa i tłukąc go kijem?

– Tak, ale to było dla draki. Nie mieliśmy złych zamiarów.

W niewinnym spojrzeniu policjanta można było wyczuć osobliwą prośbę o wyrozumiałość.

Komisarz Viviane Lancier zareagowała wzruszeniem ramion, po czym zagłębiła się w swoich notatkach.

– Wracam do pańskich zeznań. To był ostatni wieczór, jaki spędzał pan w roli zwykłego turysty w tym klubie wakacyjnym na Rodos. Wstał pan od stołu i poszedł wraz z innymi letnikami w stronę amfiteatru, gdzie odbywało się przedstawienie, prawda?

– Potwierdzam. Wszyscy byliśmy nabuzowani: na święto narodowe dali nam musującego wina, ile kto chciał, hmmm... i to dobrego, włoskiego, a nie jakiegoś greckiego sikacza.

– Kiedy doszliście, było już ciemno. Organizatorzy podpalili bengalskie ognie, więc scena i proscenium były przesłonięte. Dopiero gdy dym się rozproszył, zapalono reflektor, a wy wszyscy dostrzegliście trupa dyrektora klubu...

– Tak, pani komisarz, był zawieszony na maszcie na wysokości pięciu metrów. Łagodnie dyndał nad areną. Trzeba przyznać, że wyglądał dostojnie w królewskiej szacie: w złocistej tunice i z koroną na głowie. Biliśmy mu brawo, myśląc, że udaje trupa, rozumie pani?

– Do tej pory tak. Ale dalej... nie bardzo.

– Zdaję sobie sprawę. Z początku byliśmy nawet trochę skrępowani, widząc, jak do stóp wisielca podchodzi klaun przebrany za sankiulotę i śmieje się do rozpuku. Nagle się rozsierdził i zaczął miotać okropne zniewagi, wskazując palcem na denata. Wreszcie klubowi animatorzy polecili nam zejść i ustawić się dookoła szubienicy. Włączyli muzykę, a my puściliśmy się w wielką republikańską farandolę.

– Łatwo się podpierać republiką. Wtedy rozdali wam długie tyczki bambusowe i namówili do grzmocenia wisielca. A pan, podoficer policji, posłuchał tak jak reszta, nie zadając sobie pytań?

– Co innego było nam w głowie, pani komisarz. Mogę nawet powiedzieć, że naprawdę dopiero wtedy zrobiła się atmosfera... szałowa atmosfera.

Komisarz wolała uniknąć filuternego spojrzenia sierżanta. Zwróciła się w prawo, potem w lewo, ku ministrowi spraw wewnętrznych i ku wszechmocnemu dyrektorowi Policji Kryminalnej, którego lekkie skinięcie dłonią zachęciło ją, by zmierzała do zakończenia. Ona sama niczego bardziej nie pragnęła.

– Nic więcej do dodania, sierżancie?

– Z dalszej perspektywy można, rzecz jasna, krytykować. Niech każdy myśli, co chce, ale to przecież istny obłęd: trzeba lecieć aż na jakąś grecką wyspę, żeby hucznie świętować Czternasty Lipca. Powie pani, że to także obłęd obchodzić ten dzień w taki sposób, ale człowieka to wszystko wciągnęło...

– Proszę zamilknąć – poleciła. – Pan mnie zniesmacza.

Komisarz Viviane Lancier wcale nie była zniesmaczona. W swoim zawodzie spotykała się z gorszymi rzeczami. Po prostu przeżywała piękny wieczór i nie życzyła sobie, by ktoś go psuł tymi opowiastkami o wiszeniu i grzmoceniu.

Tak, to był naprawdę piękny wieczór.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki