Autor: Magdalena Majcher

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Zuzanna Wierus

Projekt graficzny okładki: Katarzyna Borkowska

Skład: IMK

Zdjęcia na okładce: Shutterstock (graphuvarov.ai, karakotsya.ai, Konstanttin, Romolo Tavani, Yuliya Kim); Weronika Smieszek (zdjęcie Autorki)

Redaktor prowadząca: Agnieszka Górecka

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

© Copyright by Magdalena Majcher

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2018

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl

www.pascal.pl

ISBN 978-83-8103-381-7

Przygotowanie eBooka: Jarosław Jabłoński

Mojej Rodzinie, która sprawia, że zawsze z niecierpliwością czekam na tych kilka grudniowych dni

ROZŚWIETLONY FEERIĄ BARW RYNEK ZA SPRAWĄ ŚWIĄTECZNEGO JARMARKU PRZEMIENIŁ SIĘ W ZIMOWĄ WIOSKĘ, która przyciągała przychodniów zapachem pierników i grzanego wina oraz skrzącymi się w mroku światełkami. W centralnym miejscu postawiono ogromną choinkę, wokół której z zachwytem biegały dzieci, podczas gdy ich rodzice ze smartfonami w dłoniach próbowali uwiecznić swoje pociechy na fotografii.

Wrocław, Warszawa, Kraków, a teraz Katowice. Znana i popularna w Europie tradycja, od lat kultywowana chociażby w Wiedniu, Berlinie czy Strasburgu, z roku na rok zdobywała coraz więcej zwolenników również na Śląsku.

Magdalena Wiśniewska była prawdopodobnie jedną z niewielu osób, której nie udzieliła się świąteczna atmosfera. Poprawiła kołnierz i wsunęła zmarznięte dłonie do kieszeni kurtki. Odwróciła wzrok, ale i tak zewsząd atakował ją świąteczny klimat. Zamierzała udawać, że święta wcale nie zbliżają się wielkimi krokami, jednak świat najwidoczniej nie zamierzał jej w tym pomagać.

Kiedyś, dawno temu, okres świąteczny rozpoczynał się wraz z pojawieniem się na niebie pierwszej gwiazdki. Mogłaby przespać te dwa i pół dnia, ewentualnie, tradycyjnie już, przepracować. Ale jak wyrzucić z kalendarza cały miesiąc?

Wyszła ze szpitala kilka minut po dziewiętnastej. Miała za sobą naprawdę długi i wyczerpujący dzień. Przełom listopada i grudnia przyniósł przymrozki i opady śniegu, dlatego przez SOR przewinęło się wielu pacjentów, głównie starszych, ze stłuczeniami i złamaniami. W szpitalu, w którym pracowała od dziewięciu lat, brakowało personelu. Trzy pielęgniarki na izbę przyjęć tak dużego ośrodka?!

Była wyczerpana i marzyła już tylko o tym, żeby położyć się pod ciepłą kołdrą, zamknąć oczy i zasnąć. Daniel miał wrócić ze służby późnym wieczorem, więc w mieszkaniu czekała na nią tylko cisza, ale w tej chwili nie zaprzątała sobie tym głowy. Chciała jak najszybciej opuścić centrum miasta i znaleźć się w domu. Bez kolorowych światełek, bez choinki, bez oświetlonej, ciągniętej przez renifery karocy, która jak co roku stanęła przed budynkiem Teatru Śląskiego, i bez świątecznych szlagierów, które dobiegały z ustawionych na rynku głośników. Niestety, na wysokości Galerii Skarbek tramwaj się zepsuł i wszystko wskazywało na to, że resztę drogi do domu będzie musiała pokonać pieszo.

Przyspieszyła i skierowała się w stronę alei Korfantego, rzucając okiem na przymocowane do latarni świecące choinki, które ciągnęły się w stronę Spodka. Na rondzie ustawiono rozświetloną konstrukcję. Dlaczego wszyscy, dosłownie wszyscy uparli się na to, by obwieścić światu swoją radość ze zbliżających się świąt? Czy celebrowanie tych kilku grudniowych dni przestało być przywilejem, a stało się obowiązkiem?

Szła ze spuszczoną głową, patrząc pod nogi. Stawiała kroki powoli, żeby się nie potknąć. Kiedy weszła do przejścia podziemnego, odetchnęła z ulgą. Oddychała szybciej, bynajmniej nie z powodu wysiłku, bo przecież przeszła ledwie kilkaset metrów. Czuła się osaczona szczęściem i radością.

Nie potrafiła odnaleźć magii świąt, które od jakiegoś czasu kojarzyły jej się tylko ze stratą. Miała ochotę zatrzymać się i wykrzyczeć w twarz roześmianym przechodniom, że kompletnie nie liczą się z uczuciami innych, na odchodne życząc im, żeby się porzygali tym swoim szczęściem, ale tylko skuliła się w sobie i szybkim krokiem wspięła się po schodach.

Do bloku przy placu Grunwaldzkim, w którym mieszkała z Danielem od dwóch lat, wbiegła zdyszana po szybkim marszu. Długo nie mogła się przyzwyczaić do odgłosów centrum miasta, ale dopiero tutaj każdy kąt przestał jej boleśnie przypominać o tym, co straciła. Wcześniej mieszkali w przestronnym mieszkaniu w Panewnikach, ale cały dom był przesiąknięty obecnością tej, która odeszła.

Magdalena unikała miejsc, w których bywały razem. Wiedziała, że ta żałoba nigdy się nie skończy, dlatego robiła wszystko, żeby nie dodawać sobie bólu. To właśnie dlatego w każdą Wigilię brała dyżur w pracy. Całkiem możliwe, że gdyby pracowała na oddziale, święta i tak by ją dopadły, ale w te grudniowe dni cieszyła się, że jej miejscem pracy jest izba przyjęć. Na oddziale do tych pacjentów, którzy nie dostawali przepustki na święta, przychodziła rodzina, żeby podzielić się opłatkiem i stworzyć chociaż namiastkę świątecznej atmosfery. Na SOR-ze nikomu nawet nie przeszłoby przez myśl, żeby organizować wigilię. Nie było na to czasu. W taki wieczór przywożono tylko tych najbardziej potrzebujących: ofiary wypadków, pacjentów z zawałami serca czy udarami mózgu. Nieustannie odpędzała od siebie natrętną myśl, że ona też została przetransportowana do szpitala w podobny grudniowy wieczór, że inna pielęgniarka niecierpliwie klepała ją po ręce, szukając odpowiedniej żyły, że inny zespół ją reanimował, bezskutecznie walcząc z tym, co miało nadejść…

Rzuciła klucze na szafkę i z westchnieniem ulgi zdjęła kozaki. Odwiesiła kurtkę na wieszak i udała się w głąb mieszkania. Najpierw opuściła rolety. Lubiła myśleć, że w ten sposób odgradza się od świata. Rozmasowała obolałe skronie i włączyła wieżę. Niewielu jej znajomych korzystało jeszcze ze sprzętu grającego, większość z nich słuchała muzyki z YouTube’a, ale Magdalena wciąż kupowała płyty CD i nie potrafiła się przekonać do odtwarzania piosenek z aplikacji. Z głośników popłynęły kojące nuty The Walls of the World Katie Meluy. Uwielbiała głos tej wokalistki, jej gruziński akcent i tajemnicę, jaką odnajdowała w jej utworach. Jakież było jej zdumienie, kiedy odkryła, że piosenkarka obchodzi urodziny w tym samym dniu co ona.

Lubiła piosenki Katie chyba nawet bardziej niż utwory Norah Jones. W jej żyłach płynął blues, czego nie rozumiał Daniel, wychowany na kawałkach Paktofoniki. Z dumą opowiadał, że pochodzi z Bogucic, dzielnicy Katowic, w której urodził się i wychował legendarny „Magik”.

Daniela i jego spodnie z krokiem w kolanach kojarzyła jeszcze z liceum. Był typem buntownika: i w szkole było głośno o jego wyskokach. Kiedy spotkała go po latach i dowiedziała się, że został policjantem, nie mogła w to uwierzyć!

– Wiesz, najlepszym gliniarzem jest ten, kto kiedyś był po tej drugiej stronie – tłumaczył jej wówczas z szelmowskim uśmiechem.

Nie pasowali do siebie. Ona wrażliwa, empatyczna, o rozbudowanym zmyśle obserwacji. Nigdy nie postrzegała świata w czarno-białych barwach, potrafiła dostrzec tysiące odcieni szarości. Zawsze czuła więcej. I on, jej kompletne przeciwieństwo. Do bólu pragmatyczny, oschły, zamknięty w sobie, nieokazujący uczuć, których ona tak bardzo potrzebowała. Świat był dla niego zero-jedynkowy.

Byli zupełnie różni, a jednak w pewnym momencie coś zaiskrzyło. Kiedy przypadkiem spotkali się w szpitalu, od razu zaczęli ze sobą rozmawiać. Magdalena była w pracy, a Daniel akurat przywiózł jednego z zatrzymanych na badanie. Kiedy zaprosił ją na kawę, pomyślała, że to zwykłe spotkanie starych znajomych. Owszem, była samotna, przed kilkoma miesiącami rozstała się z narzeczonym, ale nie traktowała Daniela w kategoriach potencjalnego partnera. Ot, kolega. A jednak zaiskrzyło.

Pierwsze miesiące były bardzo udane, kolejne nieco mniej, ale przecież nigdy nie jest idealnie. Etap fascynacji drugą osobą mija i przychodzi proza życia. Było zwyczajnie, może nie dobrze, ale normalnie. Nie mieli już po osiemnaście lat, oboje wiedzieli, że wielka miłość i namiętność zdarzają się głównie w filmach, zdecydowali się więc założyć rodzinę, bo taka była kolej rzeczy.

Przez jakiś czas coś ich łączyło, nawet czasem myśleli, że są szczęśliwi, spełnieni, że właśnie o to im w życiu chodziło. Ale potem zabrakło spoiwa, i nie wiadomo kiedy oddalili się od siebie. Najpierw byli dwoma niezależnymi bytami, potem rodziną, a teraz znów wrócili do punktu wyjścia. Uważała, że rodzina to mąż, żona i dziecko. Koniec kropka.

Nalała sobie kieliszek wina. Nie przepadała za słodkim, lubiła czuć gorycz na języku. Nie zwykła okłamywać samej siebie, po co więc oszukiwać kubki smakowe, jeśli życie jest jedną wielką czarą goryczy?

Pogłośniła muzykę. Tak, Katie Melua była niezawodna nawet w taki dzień jak ten, kiedy nadchodzące święta boleśnie przypominały o tym, co najtrudniejsze.

Kiedy odpoczywała na kanapie z kieliszkiem wina, zadzwonił telefon. Podniosła się dość niechętnie, ale kiedy zobaczyła, kto próbuje się z nią skontaktować, uśmiechnęła się sama do siebie.

Podobno z rodziną dobrze wychodzi się tylko na zdjęciach, ale nie w każdym przypadku. Magdalena darzyła Kamilę, swoją kuzynkę, ogromną sympatią. Żal ściskał jej serce na myśl o tym, że dziewczyna dorastała w przekonaniu, że jest gorsza od swojej przyrodniej siostry Kingi. Magdalena starała się nie wartościować ludzi, ale gdyby miała ocenić, która z kuzynek jest po prostu lepszym człowiekiem, zdecydowanie wskazałaby na Kamilę. Wciąż nie mogła zrozumieć, dlaczego ciotka Teresa nie potrafi tego dostrzec. Czy nienawiść do ojca Kamili aż tak ją zaślepiła?

– Cześć! Myślałam dziś o tobie. Jak się czujesz? Byłaś u lekarza?

W słuchawce usłyszała przeciągłe westchnienie.

– Właśnie od niego wróciłam – przyznała Kamila. – Muszę porozmawiać z kimś, kto nie jest moją mamą lub Kingą.

Magdalena nie mogła powstrzymać chichotu.

– Rozumiem, że dostałaś od nich mnóstwo rad i wskazówek?

– Oczywiście – prychnęła Kamila. – Obie uważają, że skoro zaszłam w ciążę, powinnam jak najszybciej wyjść za Adama i nawet nie chcą słyszeć o tym, że postanowiliśmy najpierw się przekonać, jak nam ze sobą będzie, po prostu pobyć razem, a potem ewentualnie… – urwała. – Po co mam się spieszyć ze ślubem? Żeby potem równie szybko się rozwieść? To nie jest dziewiętnasty wiek, do cholery, a ludzie nie wytykają palcami panien z dziećmi już od dawna!

Magdalena położyła się na kanapie z telefonem w dłoni i z wysoko uniesionymi nogami. Po dwunastogodzinnym dyżurze czuła ból w łydkach.

– Nie przejmuj się, to twoje życie i nikt go za ciebie nie przeżyje – podsumowała wywód Kamili. Wiedziała, że zabrzmiało to patetycznie, ale nic lepszego nie przyszło jej do głowy.

– Wiem, ale zdajesz sobie chyba sprawę z tego, że to ich ględzenie jest trochę wkurzające. Chciałabym żyć po swojemu, ale jak mam to zrobić, skoro zawsze jestem porównywana do idealnej siostry? Kiedy poinformowałam mamę o ciąży, od razu zaczęła biadolić, że skończę jak ona, i oczywiście wypomniała mi, że Kinga urodziła Miłosza dziesięć miesięcy po ślubie, jak Pan Bóg przykazał… Od kiedy ona jest taka konserwatywna? Zapomniał wół, jak cielęciem był! – Kamila najwidoczniej dopiero się rozkręcała. – Sama jest po rozwodzie, a ja nie zamierzam pójść w jej ślady! Jeśli miałabym wyjść za mąż, to tylko z wielkiej miłości i wewnętrznej potrzeby, a nie dlatego, że jestem w ciąży…

Magdalena nie chciała opowiadać się po żadnej ze stron. Wiedziała, że Teresa, Kamila i Kinga w końcu się dogadają, a po jej interwencji mógłby pozostać tylko niesmak, dlatego się nie wtrącała. Zdawała sobie sprawę z tego, że wina nigdy nie leży tylko po jednej stronie, i chociaż sercem była z Kamilą, to jednak rozum podpowiadał jej coś innego.

– Daj cioci trochę więcej czasu – powiedziała. – Musi się oswoić z nową sytuacją.

Lubiła Kamilę za to, że jako jedna z nielicznych w tej rodzinie nie obchodziła się z nią jak z jajkiem. Maria, mama Magdaleny, przez dwa tygodnie zastanawiała się, jak poinformować córkę o ciąży ulubionej kuzynki. Bała się jej reakcji. Jak ognia unikała rozmów na tematy związane z macierzyństwem. Tymczasem Magdalena już o wszystkim dawno wiedziała, właśnie od Kamili. Prawdę mówiąc, była pierwszą osobą, z którą kuzynka podzieliła się tą nowiną. To do niej przyszła w pierwszej kolejności, jeszcze przed rozmową z przyszłym ojcem. Stanęła w progu i wybuchnęła płaczem, po czym obwieściła, że spodziewa się dziecka. Magdalena jej nie zrugała, nie zwyzywała od idiotek, które nie potrafią docenić tego błogosławieństwa, tylko wpuściła do domu i cierpliwie poczekała, aż dojdzie do siebie.

– Mnie się wydaje, że już zawsze będą czarną owcą. Taką przypisano mi rolę w tej rodzinie i tak już zostanie – podsumowała Kamila.

– A jak Adam? Oswoił się już z myślą, że zostanie ojcem? – Magdalena dość zręcznie zmieniła temat.

– Nie spodziewałam się, że to powiem, ale… jest dobrze – rzuciła tajemniczo kuzynka. – Wiesz, kiedy zobaczyłam dwie kreski na teście ciążowym, pomyślałam, że czeka mnie samotne macierzyństwo, a tymczasem on naprawdę się stara.

– Zobaczysz, będzie dobrze, a ciocią się nie przejmuj! Pogada trochę i jej przejdzie!

Maria otarła łzę. Czas nie był jej sprzymierzeńcem. Im była starsza, tym chętniej wracała myślami do przeszłości. Nie podobały jej się te wszystkie zmiany.

Właśnie oglądała zdjęcia z czasów, kiedy Magdalena i Kamila były jeszcze malutkie. O Kindze wówczas nawet ptaki nie ćwierkały. Od wielu lat w tej rodzinie rodziły się tylko dziewczynki, dopiero Kinga przełamała tę babską passę, wydając na świat dwóch synów.

Maria z nostalgią spoglądała na fotografie, śledząc uchwycone na nich uśmiechy, grymasy i wybuchy radości i smutku. Ile by dała, aby choć na chwilę wrócić do czasów, kiedy los tak okrutnie nie doświadczał ich rodziny i kiedy wraz z siostrą patrzyły w przyszłość z nadzieją… To były ostatnie naprawdę szczęśliwe miesiące w ich rodzinie. Niedługo później się zaczęło. Mąż Teresy odszedł do innej, zostawiając ją bez środków do życia. Robił wszystko, żeby wymigać się od płacenia alimentów. Przez wiele lat pracował na czarno, żeby komornik nie mógł ściągnąć zaległości z jego pensji. Nie interesował się ani córką, ani tym bardziej byłą żoną. Teresa wprawdzie ułożyła sobie życie, ale jej rozwód był początkiem pasma nieszczęść. Później już nigdy nic nie było takie samo.

– A ty znowu oglądasz stare zdjęcia? – Cezary wszedł do pokoju i poruszył niespokojnie wąsem, który nosił od niepamiętnych czasów. Wąs stał się jego znakiem rozpoznawczym. – Kobieto, zadręczysz się! Przestań ślęczeć nad tymi albumami i rozpamiętywać przeszłość. Było, minęło!

Maria spojrzała na męża zaczepnie.

– A co mi innego na starość zostało? Tylko wspomnienia. – Wzruszyła ramionami. – Zajęłabym się przygotowaniami do świąt, ale nie ma dla kogo, więc co mam robić?

Cezary machnął ręką, usiadł na fotelu i sięgnął po pilota od telewizora, którego zawsze miał w zasięgu wzroku.

– Jest pierwszy grudnia – uświadomił żonę. – Niby co miałabyś przygotowywać? Pierogi lepić czy barszcz gotować?

Maria zignorowała uwagę męża. Co on tam mógł wiedzieć! Zapatrzyła się w okno. W świetle ulicznych latarni wirowały pojedyncze płatki śniegu, wprawiane w ruch przez podmuchy wiatru. Mogłoby już tak zostać przynajmniej do końca grudnia, bo święta powinny być białe, ale podejrzewała, że na to, tak jak w poprzednich latach, nie ma większych szans.

Po południu pojechała do apteki w centrum. Kupowała w niej od lat, bo była najtańsza, a wiadomo, że w pewnym wieku człowiek zostawia w aptekach połowę emerytury. Jej uwagę przyciągnęły cudowne ozdoby świąteczne. Iluminacje w postaci choinek, bombek czy reniferów w połączeniu z leniwie sypiącym śniegiem przywodziły jej na myśl baśnie Andersena.

Maria poczuła się jak dziecko, kiedy przechodziła przez podświetloną bramę ustawioną przy urzędzie miasta, która przypominała jej tajemne przejście do świata magii. Każdego roku z początkiem grudnia jej serce przepełniała nadzieja, że tym razem będzie inaczej, że uda jej się ponownie zebrać całą rodzinę przy świątecznym stole, ale szybko okazywało się, że po raz kolejny wigilijny wieczór spędzi tylko z Cezarym.

– Rozmawiałam dzisiaj z Magdaleną – odezwała się nieśmiało do męża.

Córka przed laty poprosiła rodziców, aby nie używali skróconej wersji jej imienia. Była wówczas nastolatką i uparła się, że ma na imię Magdalena, nie Magda. Uważała, że Magdalena brzmi bardziej dojrzale, a ona bardzo pragnęła być dorosła. Pobudki się zmieniły, jednak w świadomości całej rodziny Magdalena była dziś Magdaleną, nie Magdą.

Cezary czekał, aż żona ponownie podejmie temat, jednak ona wbiła w niego zniecierpliwione spojrzenie, czekając na jakąkolwiek reakcję.

– I? – zachęcił ją.

– Oczywiście, zamierza ten wieczór spędzić w pracy – prychnęła z irytacją Maria. – Tak nie można! Próbowałam ją przekonać, ale uparła się i zdaje się, że się nawet zgłosiła się na ochotnika na dyżur… Pytałam, czy Daniel też będzie w pracy, ale powiedziała, że jeszcze z nim o tym nie rozmawiała. Rozumiesz, nie rozmawiała z nim o tym, jak zamierza spędzić Wigilię! – Zacisnęła usta. – Co to za małżeństwo, no sam powiedz? Żyją razem, a jakby osobno.

Zapadła cisza. Cezary czekał w napięciu, ale w końcu zrozumiał, że żona wymaga od niego, żeby zaangażował się w rozmowę. Dla świętego spokoju pokiwał ze zrozumieniem głową. Byli małżeństwem od trzydziestu siedmiu lat. Miał wystarczająco dużo czasu, aby zrozumieć, że dla dobra rodziny czasem trzeba przynajmniej sprawiać wrażenie, że słucha się z uwagą drugiej połówki.

– Nie ma co się wtrącać – podsumował, licząc na to, że odgadł, co przed chwilą zakomunikowała jego żona.

Wiedział, że szanse na pomyłkę są niewielkie. Maria mówiła dużo i martwiła się jeszcze więcej, a powodem jej zmartwień najczęściej była Magdalena. Trafił bezbłędnie, odgadując sens wygłoszonego przez żonę monologu. Udało się: Maria nadal tkwiła w przekonaniu, że mąż jej słucha.

– Ale jak to: nie ma co się wtrącać? Ja wiem, że ona jest dorosła i ma swoje życie, ale popełnia błąd! Tragedia, która ją spotkała… – Przełknęła głośno ślinę. – Która spotkała nas wszystkich – poprawiła się – sprawiła, że przestała być sobą. Minęło już tyle lat. To zrozumiałe, że już nigdy nic nie będzie takie samo, ale nasza córka musi zrozumieć, że jeszcze może być pięknie! Inaczej, ale pięknie.

Cezary w końcu postanowił włączyć się do rozmowy. Zamrugał i spojrzał na żonę.

– Przecież nie zmusisz jej, żeby przyszła do nas na święta – rzucił, zmieniając kanał. – Popatrz, tyle pieniędzy płacimy za kablówkę, a nie ma nic sensownego…

– A co mnie teraz obchodzi kablówka!? – zirytowała się Maria i z hukiem zamknęła album ze zdjęciami. – Czy to takie dziwne, że chcę, żeby córka i zięć spędzili z nami święta? Chciałabym, żeby było tak jak w innych rodzinach… Żebyśmy wszyscy usiedli przy stole, podzielili się opłatkiem, wspólnie pośpiewali kolędy. Sąsiadka opowiadała mi wczoraj, że ma już prezenty dla wnuków i nie może się doczekać, aż przyjadą do niej na święta. Nawet sobie nie wyobrażasz, jak jej zazdrościłam!

– Najwidoczniej nasza rodzina nie jest taka jak inne – mruknął Cezary, strzepując z koszuli niewidoczny pył.

Maria i Teresa zawsze po cichu się z niego podśmiewały. Codziennie rano zakładał czystą koszulę i denerwował się, kiedy żona mu jej nie wyprasowała. Było to o tyle zabawne, że od kilku lat był na emeryturze i zdarzały się dni, kiedy w ogóle nie wychodził z domu.

– No co ty nie powiesz! – fuknęła ze złością Maria. – Pożytku z ciebie żadnego, wcale a wcale! Chciałam z tobą porozmawiać, poradzić się, a tymczasem ciebie interesuje tylko telewizor! Mruczysz pod nosem, udając, że mnie słuchasz, żebym dała ci spokój, a sprawa jest naprawdę poważna! Nie mamy już po dwadzieścia lat, nie chcę więcej tracić czasu. Jaką mogę mieć pewność, że to nie będzie moja ostatnia Wigilia? Skąd mogę wiedzieć, czy dożyję kolejnej?

Cezary, dość niestosownie do okoliczności, zachichotał pod nosem.

– Mówisz tak każdego roku – podsumował ze śmiechem – a tymczasem żadne z nas jeszcze się na tamten świat nie wybiera. Nie wiesz, kochanie, że złego licho nie bierze? – Spojrzał na nią z czułością.

Irytowała go, to oczywiste. Odkąd oboje przeszli na emeryturę, denerwowała go jeszcze bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Byli na siebie skazani. Jedno osaczało drugie. Potrzebowali dłuższego czasu, żeby odnaleźć się w emerytalnej rzeczywistości, ale nigdy nie przestał jej kochać. Kłócili się, dogryzali sobie, ale nie potrafili bez siebie żyć.

– A daj ty mi spokój! Z roku na rok jestem słabsza, dlatego albo teraz zgromadzę całą rodzinę przy wigilijnym stole, albo nigdy! – powiedziała stanowczo Maria, po czym nieco słabszym głosem dodała: – Tym razem naprawdę czuję, że to moja ostatnia Wigilia…

Kinga ostatkiem sił powstrzymała się przed wyrzuceniem z siebie kilku przekleństw. Gdyby miała podać trzy rzeczy, których nienawidziła, bez zastanowienia wymieniłaby plotki na swój temat, niespodziewane, wymykające się planom wydarzenia i bezmyślni kierowcy.

Z miesiąca na miesiąc coraz mocniej utwierdzała się w przekonaniu, że kobiety zasłużyły sobie na miano najgorszych kierowców. Kiedy widziała, że na drodze ktoś dopuszcza się głupich lub wręcz niebezpiecznych manewrów, w dziewięciu na dziesięć przypadków okazywało się, że za kierownicą siedzi kobieta. Nie inaczej było i tym razem. Zatrąbiła z wściekłością. Lewy pas to nie kółko różańcowe, na litość boską!

Kinga cierpiała na notoryczny brak czasu. Nic dziwnego, była kobietą pracującą, kobietą sukcesu, należy dodać, a na dodatek miała na głowie dwoje dzieci i dom. No i była perfekcjonistką. Mogła się poszczycić idealnym życiem, dzięki Bogu, nie to, co jej siostra.

Pracowała w korporacji, jednej z wielu w Katowicach. Zajmowała stanowisko human resources managera. Na potrzeby jej matki – kierownika działu personalnego, bo Teresa nigdy nie uczyła się angielskiego i nie rozumiała wymagań współczesnego świata, aby nazwę zawodu podawać w tym języku. Zajmowała się rekrutowaniem pracowników i trzeba przyznać, że miała nosa do ludzi. Zazwyczaj udawało jej się trafnie ocenić kandydata już po pierwszej rozmowie. Rzadko się myliła, dlatego już od jakiegoś czasu dostawała oferty pracy od konkurencyjnych firm. Podkradanie sobie pracowników wcale nie należało do rzadkości w korporacyjnym światku. Kinga wiedziała, że w końcu się ugnie i zacznie pracować pod szyldem innej firmy, ale czekała na bardziej sprzyjający czas. Liczyła na wyższą pensję i wiedziała, że jeśli wystarczająco długo potrzyma potencjalnego pracodawcę w niepewności, ten będzie jadł jej z ręki.

Żyła w wiecznym pędzie, łącząc karierę zawodową z macierzyństwem. Praca, dom, szkoła, przedszkole, dodatkowe zajęcia chłopców. Bardzo ambitnie podchodziła do wychowywania dzieci. Owszem, pomagała jej mama, ale nie przesadzajmy: wkład Teresy w wychowanie Miłosza i Leona był ograniczony. Nie mieli niani, bo miała wrażenie, że jej obecność wysłałaby dość jasny sygnał: nie radzę sobie. A przecież radziła sobie znakomicie, o czym bezustannie informowała resztę świata przez media społecznościowe.

Świetlica była otwarta tylko do szesnastej trzydzieści, więc od razu po pracy jechała po Miłosza. Potem pędziła do matki, u której czekał na nią młodszy Leon. Wprawdzie tuż obok szkoły Miłosza, oczywiście nieprzypadkowej, było przedszkole, ale Kinga postawiła na placówkę artystyczną, która edukowała poprzez sztukę, co stanowiło wyzwanie logistyczne, bo to przedszkole znajdowało się po drugiej stronie miasta. Na szczęście na tyle blisko osiedla, na którym mieszkali rodzice Kingi, że Teresa zgodziła się odbierać młodszego wnuka.

Po tym, jak Kinga odbierała Miłosza ze szkoły i Leona od babci, wspólnie pędzili na dodatkowe zajęcia któregoś z synów. Wprawdzie młodszy chodził tylko na angielski, bo miał dopiero cztery lata, ale starszy oprócz zajęć językowych miał jeszcze sportowe i muzyczne. Grafik był naprawdę napięty. Dzieci często zasypiały w samochodzie w drodze powrotnej do domu, ale nie było jej ich żal. Wiedziała, że tak trzeba. Chciała przygotować synów na wymagania, jakie stawia współczesny świat. Musieli być silni. I idealni, tak jak matka i ojciec.

– Mamusiu, jesteś zła? – zapytał Miłosz, z zainteresowaniem przypatrując się matce. – Kiedy będziemy w domu? Jestem głodny.

– Zaraz będziemy na miejscu, nie jęcz! – zirytowała się.

Rzadko zdarzało jej się krzyczeć na dzieci, ale dziś miała naprawdę okropny dzień. Konkurencja sprzątnęła jej sprzed nosa specjalistę, którego planowała zatrudnić, a na dodatek miała paskudną migrenę. Chciała już tylko znaleźć się w domu, położyć dzieci do łóżek i może poczytać książkę, ale od kilku minut wlokła się za srebrną fiestą, która blokowała lewy pas.

– Nie krzycz na mnie – bąknął pod nosem Miłosz.

– Przepraszam – westchnęła z rezygnacją Kinga. – Leon śpi?

– Tak, śpi – potwierdził synek. – A, mamo, zapomniałem… Na jutro mamy przynieść do szkoły pastele olejne.

– Niech to szlag! – Kinga uderzyła dłonią w kierownicę. – I dopiero teraz mi o tym mówisz?! Będziemy musieli jeszcze podjechać do sklepu… Albo czekaj, zadzwonię do taty i poproszę, żeby on to załatwił.

Zaczęła wybierać numer Tomka, co chwila zerkając na toczącą się przed nią fiestę. Nie ufała kobiecie, która prowadziła samochód, i bardzo słusznie, gdyż po chwili ostro zahamowała. Kinga uważała, że dobrego kierowcę poznaje się po tym, jak zachowuje się w niezbyt sprzyjających warunkach atmosferycznych. Każdy głupi potrafi prowadzić, kiedy nawierzchnia jest sucha, a śnieg, deszcz czy gęsta mgła nie utrudniają widoczności. Zima weryfikuje umiejętności kierowców.

Na prawym pasie w końcu się rozluźniło, dlatego Kinga zdecydowała się na wykonanie manewru wyprzedzania. Kiedy zrównała się z kobietą w fieście, zatrąbiła, posłała jej nienawistne spojrzenie i wcisnęła pedał gazu.

Kiedy wybrała numer męża, natychmiast odezwała się poczta głosowa: „Dzień dobry, tu Tomasz Smoliński. Nie mogę teraz odebrać telefonu, proszę zostawić wiadomość”. Rozłączyła się i ze złością cisnęła telefon na miejsce pasażera.

– Cóż, chyba jednak będziemy musieli podjechać do sklepu sami… Potrzebujesz czegoś oprócz tych pasteli olejnych? – Zmusiła się do sztucznego uśmiechu i złapała w lusterku spojrzenie syna.

– Nie, wszystko inne mam – zapewnił.

Załatwienie sprawunków zajęło jej niewiele ponad kwadrans, co można było uznać za duże osiągnięcie, biorąc pod uwagę, że zakupy robiła w towarzystwie dwojga dzieci, z których młodsze miało wyraźne pretensje o to, że zostało wyrwane ze snu.

Kinga czasem łapała się na myśli, że jej codzienność to prawdziwy dzień świra, ale tłumaczyła sobie, że nie jest w tym sama. Liczba jej obowiązków dowodziła tego, że jest dobrą mamą dla swoich synów. Nie zaniedbywała ich, nie pozwalała zbyt długo bezproduktywnie biegać po placu zabaw, tak jak inne matki, które godzinami przesiadywały w parkach. Za bardzo kochała swoich synów, żeby im na to pozwolić. Zależało jej, żeby byli kimś, żeby coś w życiu osiągnęli, a przecież charakter kształtuje się od najmłodszych lat.

Ona sama często musiała walczyć ze swoimi słabościami. Dobrze wspominała dzieciństwo, uważała, że ma wspaniałych rodziców, ale w głębi serca czuła żal. Można było zrobić więcej. Matka i ojciec nie zadbali o jej edukację, nie wysyłali jej na lekcje angielskiego, przez co już jako dorosła kobieta miała kompleksy i starała się szybko nadrabiać zaległości. Rzeczywiście, angielskiego nauczyła się niemal perfekcyjnie, co podobno nie było takie łatwe w jej wieku, ale udało się. Wypracowała sobie nawyki zdrowego odżywiania, wciąż walczyła z wrodzonym lenistwem z całkiem niezłym skutkiem. Było dobrze, ale uważała, że mogłoby być lepiej, gdyby rodzice odpowiednio wcześnie zaczęli stymulować jej rozwój.

W domu przywitała ją martwa cisza. Nigdy by się do tego nie przyznała, ale Tomek ją irytował. Denerwował ją, kiedy pracował za dużo, bo wtedy nie było go z rodziną, ale drażnił ją również wtedy, kiedy za długo siedział w domu, bo przecież musiał zarabiać. Starała się nie okazywać emocji. Ani tych dobrych, ani tych złych.

Zaniosła śpiącego Leona do łóżka. Nawet się nie obudził, kiedy ściągała mu czapkę, rękawiczki, szalik, kurtkę i kolejne warstwy ubrań. Spojrzała na niego i poczuła rozlewającą się po całym ciele falę ciepła. Widok śpiących dzieci, jej dzieci, ją rozczulał. Czasem miała wszystkiego dość, czuła zmęczenie i zniechęcenie, miała ochotę zadzwonić do pracy i oznajmić, że dzisiaj nie przyjdzie, bo nie ma siły, by wstać z łóżka, ale wtedy po cichutku, na palcach, wchodziła do pokoju synów, którzy najczęściej jeszcze spali, i zapominała o wszystkich wątpliwościach. Zerkała na nich i przypominała sobie, dla kogo to wszystko robi. Dla nich. I dla siebie trochę też. Chciała mieć idealne życie. Czy to coś złego?

– Miłoszku, idź się, proszę, kąpać, bo jutro nie wstaniesz – powiedziała do starszego syna.

– Ale mamo… – zaczął niepewnie chłopiec.

– Tak?

– Praca domowa – przypomniał jej.

No tak. Praca domowa.

Spojrzała na zegarek. Dwudziesta piętnaście. Kiedyś o tej porze dopiero zaczynała funkcjonować, ale to było dawno temu, w poprzednim życiu, zanim na świecie pojawiły się dzieci. Teraz najchętniej kończyłaby swój dzień już o dwudziestej.

Tomek wrócił do domu, kiedy już uporali się z Miłoszem z pracą domową i chłopiec brał prysznic. Jako geodeta prowadzący z dwoma kolegami spółkę cywilną Tomasz miał nienormowane godziny pracy. Zdarzało mu się wracać do domu zarówno o czternastej, jak i o dwudziestej drugiej. Kinga przyzwyczaiła się już do trybu pracy męża, chociaż czasem łapała się na myśli, że wolałaby, żeby wracał do rodziny po ośmiu godzinach, jak zwykły człowiek. Szybko jednak się za to rugała. Oni nie byli zwykli.

– Jak w pracy? – zapytała, szorując blat.

Tomek zerknął do kuchni i jęknął, kiedy zrozumiał, że w domu nie ma nic do jedzenia.

– Jestem głodny – rzucił, ignorując jej pytanie.

– To sobie coś zrób – oznajmiła z uśmiechem Kinga.

– Niedawno wróciłam z dziećmi do domu, a musiałam jeszcze odrobić z Miłoszem lekcje. Chyba że… może coś zamówimy? Sama jestem głodna.

– Dobry pomysł. Na co masz ochotę?

Zmarszczyła nos, zastanawiając się przez chwilę.

– Może jakiś makaron? Coś włoskiego? – zasugerowała, ignorując uporczywy głosik w głowie, który podszeptywał, że włoska pasta nie jest najlepszym pomysłem o tak późnej porze.

Tomek skinął głową i wycofał się do salonu, gdzie leżał ich wspólny laptop. Kinga szczyciła się tym, że nie mają przed sobą żadnych tajemnic.

Kiedy kuchnia błyszczała, a Miłosz słodko spał, dołączyła do Tomka, który zdążył się rozsiąść na kanapie. Odruchowo wygładziła koc. Ściągała go z sofy za każdym razem, kiedy spodziewali się gości. Uwielbiała słuchać pochlebstw: „Ale wy macie czysto! To niewiarygodne, przy dwójce dzieci taki porządek…”.

Pozory. Kochała pławić się w ich blasku. To nic, że całymi dniami przebywali poza domem, a w mieszkaniu tylko sypiali. Nieważne, że większość mebli – wszystkie łóżka, kanapy, fotele – przykrywała na co dzień kocami, żeby się nie brudziły. Najważniejsze, że inni myśleli, że jest idealna i ma perfekcyjnie wysprzątany dom.

– Wyczerpujący dzień? – zapytała, zezując na męża.

– Yhm – potwierdził.

– Może chciałbyś, żebym zrobiła ci masaż? – zasugerowała, zalotnie okręcając kosmyk włosów wokół palca.

Nie, nie miała ochoty na seks, była zbyt zmęczona, ale chciała zobaczyć w oczach męża błysk zainteresowania. Nie potrafiła zaakceptować upływu czasu. Pierwsze zmarszczki, worki pod oczami, wolniejsza przemiana materii – to wszystko sprawiało, że czuła się coraz gorzej w swojej skórze, a przecież chciała być zawsze piękna, zawsze idealna. Przywiązywała ogromną wagę do swojego wyglądu i jeszcze większą do zdania innych. Chciała, żeby jej zazdrościli, żeby myśleli, że jej się udało.

W oczach Tomka zobaczyła tylko wielkie znużenie, więc szybko się wycofała.

– Myślałeś już o Wigilii? Gdzie ją spędzimy?

– Pewnie najpierw pojedziemy do twoich rodziców, a potem do moich, jak zawsze – podsumował, nie siląc się na entuzjazm.

Kinga nie zdążyła mu odpowiedzieć, bo ktoś zadzwonił do drzwi. Dostawca przywiózł jedzenie.

KAMILA UBOLEWAŁA NAD TYM, ŻE TRADYCJA WYSYŁANIA KARTEK ŚWIĄTECZNYCH ZANIKA. Pamiętała, że kiedy były z Kingą dziećmi, wysyłały z mamą życzenia do rodziny i przyjaciół. Same też dostawały mnóstwo kartek. Siostra raczej nigdy nie przywiązywała do tego większej wagi, ale Kamili nie umknął fakt, że z roku na rok docierało do niej coraz mniej świątecznych życzeń. W ich miejsce pojawiły się rozsyłane najpierw w SMS-ach, a potem przez Messenger identyczne wierszyki. Nikomu nie chciało się nawet personalizować życzeń.

Kamila ciągle kultywowała rodzinną tradycję wysyłania kartek świątecznych. Mało tego: co roku przygotowywała je własnoręcznie. Miała swój ulubiony sklep, w którym zaopatrywała się w niezbędne materiały: scrapki, drewniane ozdoby, cekiny, brokat, tasiemki.

Taka praca ją odprężała. Zapominała wtedy o wszystkich problemach, a cała jej uwaga była skupiona na cudach, które wychodziły spod jej rąk. Każda kartka była malutkim dziełem sztuki. Wykorzystywała głównie klasyczne motywy, takie jak choinka, święty mikołaj czy prezenty, ale robiła to w niekonwencjonalny sposób – choinka na kartce była geometryczna, a święty zgolił brodę i wąsy.

Kamila przekonała się, że dobro wraca. Wcześniej w okresie przedświątecznym na próżno wypatrywała listonosza, a odkąd sama zaczęła wysyłać kartki, z roku na rok znajdowała w skrzynce pocztowej coraz więcej kolorowych kopert. Cieszyły ją wszystkie życzenia, nieważne, czy spisane na zwykłej pocztówce, bogato ozdobionej kartce, czy spisane na skrawku papieru. Uznawała je za swój mały sukces – w końcu zmotywowała rodzinę i znajomych. W ubiegłym roku dostała również kilka kartek z wymiany zorganizowanej przez administratorów jednej z grup na Facebooku. Uważała, że to bardzo miłe – nigdy nie widziała tych ludzi na oczy, a jednak włożyli w życzenia mnóstwo serca.

Te drobne odruchy życzliwości były jej bardzo potrzebne, szczególnie teraz, w tym trudnym momencie życia.

Delikatnie, aby nie uszkodzić ozdoby, przykleiła koronkową śnieżynkę na błękitnym papierze. Uśmiechnęła się do swoich myśli. Tę kartkę postanowiła wysłać do Natalii, przyjaciółki, która przed pięcioma laty wyemigrowała do Szkocji. Natalia uwielbiała subtelne dodatki.

Właśnie przygotowywała ostatnią kartkę, kiedy w zamku zazgrzytał klucz. Wciąż nie mogła się przyzwyczaić do tego, że dzieli z kimś mieszkanie. I to nie z byle kim, bo ze swoim mężczyzną.

Miała swoje przyzwyczajenia, nawyki, które teraz musiała dopasować do jego zwyczajów. Długo mieszkała sama, i lubiła tę swoją samotnię. A teraz wszystko stanęło na głowie.

Bardzo wcześnie wyprowadziła się z rodzinnego domu. Nie czuła się w nim akceptowana. Wiedziała, że za każdym razem, kiedy matka na nią patrzy, przypomina się jej mężczyzna, który tak bardzo ją skrzywdził, ojciec Kamili. Ale to przecież to nie była jej wina, że była tak do niego podobna!

Teresa założyła nową rodzinę, a Kamila praktycznie od zawsze czuła, że do niej nie pasuje. Ojczym starał się traktować obie córki na równi, ale nie potrafił oszukać biologii. Kinga zawsze mogła liczyć na bardziej ulgowe traktowanie nie tylko ze strony taty, ale także mamy. Teresa podświadomie przenosiła niechęć do ojca Kamili na starszą córkę.

– Poszedł do innej i nawet o tobie nie pamięta! Nie łoży na twoje utrzymanie, wszystko jest na mojej głowie! – powtarzała, a z każdym jej słowem Kamila utwierdzała się w przekonaniu, że coś musi być z nią nie w porządku, skoro zapomniał o niej nawet rodzony ojciec.

Miała zaledwie kilka lat, kiedy doszła do wniosku, że to ona jest winna wszelkim nieszczęściom, które spotkały jej matkę. Dorastała w poczuciu winy. Zazdrościła Kindze, że o niej tatuś nie zapomniał, że nie zostawił jej w spadku tylko niechęci mamy.

Teresa nigdy nie przyznałaby się do tego głośno, ale obecność córki przypominała jej o największej pomyłce w życiu. Dariusz był jej zgubą. Od początku zdawała sobie sprawę, że ten związek nie ma przyszłości, ale bardzo chciała, żeby było inaczej. Udawała, że nie widzi braku zainteresowania w jego spojrzeniu, nie chciała przyznać, że wodzi wzrokiem za jej koleżanką. Była wtedy w trzeciej klasie liceum, on w maturalnej. Marzyła o tym wysokim, pewnym siebie, popularnym wśród dziewcząt chłopaku i zastanawiała się, co zrobić, żeby wybrał właśnie ją.

Okazja nadarzyła się na jednej z prywatek. Darek był bardzo pijany, więc zaciągnięcie go do łóżka nie sprawiło jej żadnego problemu. Nie, nie miała tego w zwyczaju, on był jej pierwszym mężczyzną. Wiedziała, że nie tak powinien wyglądać jej pierwszy raz, ale była beznadziejnie zakochana i uznała, że zapłaci każdą cenę, byle tylko ten facet był jej. Liczyła na to, że zmieni swój stosunek do niej, ale nie zmienił. Nadal jej nie zauważał. Jedyna różnica polegała na tym, że zaczął jej mówić „cześć”.

Czuła się poniżona: była załamana, ale wiedziała, że nie może się poddać, a wielka miłość wymaga wyrzeczeń. Nie potrafiła, a może nie chciała zrozumieć, że on nie jest dla niej. Przełykała łzy goryczy, kiedy się dowiedziała, że nie jest jedyną, którą tak potraktował. Że sypianie na prywatkach z przypadkowymi dziewczynami nie jest dla niego niczym nowym. Trudno, nie była pierwsza, ale postanowiła być ostatnia. Chciała być tą jedyną. Okazja pojawiła się dość szybko.

Dla Darka życie było niekończącą się prywatką. Na jednej z nich upił się do nieprzytomności, a koledzy go zostawili. Musiała mu pomóc, uratować go. Wiedziała, gdzie mieszka. Poprosiła przypadkowego chłopaka o pomoc i we dwoje dotargali Darka do domu.

– Twój chłopak chyba dzisiaj trochę przesadził – skomentował jej towarzysz.

Teresa uśmiechnęła się pod nosem. Ktoś nazwał Darka jej chłopakiem!

Podziękowała za pomoc i zadzwoniła do drzwi, ale nie odeszła. Czekała, aż matka Darka otworzy. Zamierzała uświadomić tej kobiecie, jak wiele Darek jej zawdzięcza.

– Koledzy zostawili go w takim stanie. Bałam się, że coś może mu się stać, dlatego go przyprowadziłam. Tak nie może być, trzeba jakoś na niego wpłynąć, za chwilę matura, a on, zamiast się uczyć, baluje bez końca… – biadoliła, z każdym słowem zyskując sympatię potencjalnej teściowej.

Chciała mieć w niej sprzymierzeńca, chciała, żeby matka otworzyła Darkowi oczy, uświadomiła go, jaki skarb ma w zasięgu ręki.

Kobieta złapała przynętę.

– Znacie się z Darkiem? Nigdy o tobie nie opowiadał – zawahała się. – Chodzicie razem do klasy?

– Nie, jestem o rok młodsza, ale bardzo go lubię i wiem, że stać go na więcej – wytłumaczyła jej Teresa, zerkając podejrzliwie na półprzytomnego chłopaka.

Na szczęście nie był w stanie uczestniczyć w tej rozmowie i zaprzeczyć jej słowom.

Następnego dnia podszedł do niej w szkole. Podziękował i przekazał pozdrowienia od mamy. Tak to się zaczęło. Teresie trudno było uwierzyć, że jest pod tak silnym wpływem matki. Widziała w nim buntownika, a tymczasem on zaczął się z nią umawiać, bo polubiła ją mama. A może w końcu przejrzał na oczy? Nieważne. Teresa kuła żelazo, póki gorące. Była zachwycona, że Darek wybrał właśnie ją i z zadowoleniem odnotowywała zazdrosne spojrzenia koleżanek.

Ale on szybko zaczął się jej wymykać. Sypiała z nim regularnie, więc realizacja planu nie sprawiła jej problemu. Ciąża nie była wynikiem wpadki, była raczej starannie zaplanowanym przedsięwzięciem. Wiedziała, że jeśli w nią zajdzie, Darek będzie musiał się z nią ożenić. Tak też się stało.

Kamilę urodziła dwa miesiące po maturze. Rodzice jej i Darka trochę marudzili, że to za szybko, że młodzi nie mają środków do życia, ale kiedy wnuczka przyszła na świat, oszaleli na jej punkcie. Niestety, nie można było tego samego powiedzieć o świeżo upieczonym tatusiu.

Darek zdradzał Teresę i nawet specjalnie się z tym nie krył. Tak jak i z tym, że do ślubu został poniekąd zmuszony. Wielka miłość powoli zamieniała się w wielką nienawiść. Teresa nie mogła uwierzyć, że była taka głupia, ale otrzeźwienie niestety przyszło za późno. Jeszcze miała nadzieję, że on dorośnie, że się zmieni, ale każda kolejna nieprzespana noc, kiedy on nie wracał do domu, a ona chodziła od okna do okna, utwierdzała ją w przekonaniu, że zmarnowała sobie życie. Gdyby nie Kamila…

– Głupia jesteś, nawet tak nie gadaj. Dziecko się samo nie pchało na ten świat – rugała ją starsza siostra Maria, która sama była już matką. – Pogoń Darka, poradzisz sobie sama. Na co ci taki chłop?

Ale Teresa nie potrafiła z niego zrezygnować. Kochała go i nienawidziła jednocześnie. Wiedziała, że musiałby stać się cud, żeby on się zmienił, ale ona wierzyła w cuda. On tylko musiał zrozumieć, że ją kocha i że ona i Kamila są dla niego najważniejsze…

Groziła, płakała, prosiła, tłumaczyła. Kłótniom między młodymi małżonkami nie było końca. Darek w końcu odszedł. Powiedział, że ma dość i nie o takim życiu dla siebie marzył.

Kamila pamiętała ojca jak przez mgłę. Miała zaledwie cztery lata, kiedy zniknął z jej życia, i już nigdy więcej go nie zobaczyła. Teraz już sama nie wiedziała, czy rzeczywiście pamięta twarz ojca, czy ją sobie po prostu wymyśliła. Teresa wyrzuciła wszystkie zdjęcia. Wprawdzie u ciotki Marii zachowało się kilka fotografii ze ślubu Teresy i Darka czy chrzcin Kamili, ale matka nie pozwalała jej ich oglądać.

– Po co? – irytowała się, kiedy córka pytała o ojca. – Po co chcesz rozdrapywać stare rany? Teraz mamy nową rodzinę, jest dobrze, po co to zmieniać?

Nie rozumiała potrzeby Kamili, żeby poznać swoje korzenie. Liczyła, że córka, tak jak i ona, będzie nienawidzić Dariusza. Bo na to zasłużył. Na nienawiść i pogardę. Ale Kamila wciąż uparcie o niego dopytywała.

W końcu dziewczynka zrozumiała, że nie powinna drążyć. Rozmowy prowadzone szeptem przez mamę i ciocię tylko utwierdzały ją w przekonaniu, że jej ojciec był po prostu złym człowiekiem. Czuła wstyd, bo Kinga miała takiego wspaniałego ojca. Ciocia Maria często mówiła, że tylko wyjątkowy mężczyzna może związać się z kobietą, która ma dziecko, i pokochać je jak swoje. Kamila miała wrażenie, że to nie do końca tak – w końcu dostrzegała ogromną różnicę w traktowaniu jej i Kingi – ale i tak zazdrościła siostrze. O jej tacie nikt nie mówił, że jest wyjątkowy. Cała rodzina go nienawidziła.

Kamila opuściła rodzinny dom już mocno pokiereszowana przez życie. Rodzina wcale nie kojarzyła jej się ze stabilizacją i bezpieczeństwem, a raczej z niechęcią i wstydem. Miała niskie poczucie własnej wartości, w końcu zawsze była tą gorszą. Matka zaszczepiła w niej nienawiść do ojca, a ona sama rozbudowała ją do niechęci wobec wszystkich mężczyzn. Jacek, jej ojczym, też nie był taki idealny. Miał odmienić ich życie, a nieświadomie niszczył Kamilę drobnymi gestami, faworyzowaniem swojej biologicznej córki i wynoszeniem jej na piedestał, podczas gdy Kamila zawsze pozostawała w cieniu. Podczas imieninowych przyjęć chwalił się osiągnięciami Kingi, pomijając przeciętne oceny Kamili. Wiadomo, tylko młodsza z córek mogła być idealna. Starsza miała wadliwe geny po ojcu.

Dorosła Kamila dość niechętnie podchodziła nie tylko do instytucji małżeństwa, ale i samej rodziny. Nie zamierzała jej zakładać. Nie chciała się wiązać z nikim na stałe: niezobowiązujące znajomości były tym, czego chciała od życia. Bała się wchodzić w głębsze relacje, a uczucia takie jak miłość i przywiązanie budziły w niej lęk. Wolała unikać rozczarowań.

Adam był dla niej partnerem idealnym. Sam nie chciał się angażować, tłumaczył, że nie ma do tego głowy, ale pewnie jak każdy miał w sobie demony, które nie pozwalały mu wejść w związek całym sobą. Czasem wyskakiwali razem do kina czy restauracji, ale zdecydowanie najwięcej czasu spędzali w łóżku. Kamila lubiła myśleć, że ma z nim romans. Podobało jej się to słowo. Kojarzyło się z namiętnością, oceanem emocji i doznań. Było dobrze. Nie czuła potrzeby, aby cokolwiek zmieniać. Wyłączyła uczucia, bo tak było łatwiej. I wcale nie uważała, że w jej życiu czegoś brakuje. Oczywiście wiedziała, skąd się biorą dzieci. Zabezpieczali się z Adamem, ale najwyraźniej nie dość skutecznie, bo w listopadzie zrobiła test ciążowy i przeżyła szok, kiedy zobaczyła dwie kreski. Najpierw zaczęła się głośno śmiać, a potem płakać. Co ona zrobi? A Adam? Jak zareaguje?

Od razu pojechała do Magdaleny, jedynej osoby w rodzinie, na której dyskrecję mogła liczyć. Bardzo lubiła kuzynkę i uważała za niesprawiedliwe, że tak dobrą i ciepłą osobę los doświadczył w tak paskudny sposób. Wiedziała, że może na niej polegać, i nie pomyliła się. Później o ciąży dowiedział się Adam. Kiedy szła na spotkanie z kochankiem, bała się, że zakwestionuje swoje ojcostwo. Nie umawiali się na wyłączność, nie obiecywali sobie wierności, Kamila jednak nie potrafiła sobie wyobrazić, że miałaby sypiać z innymi mężczyznami. Owszem, nie wiązała się na stałe, nie przysięgała wierności, uczciwości i miłości aż po grób, ale uważała, że wymaga tego zwykła przyzwoitość. Gdyby Adam jej nie uwierzył, byłoby to dla niej ciosem prosto w serce.

Kiedy powiedziała mu, w czym rzecz, przełknął głośno ślinę i powoli podniósł wzrok, który wcześniej zatrzymał na filiżance kawy.

– No cóż – mruknął. – Jesteśmy dorosłymi ludźmi, więc chyba mogliśmy się spodziewać, że tak to się może skończyć.

Po jego słowach zapadła cisza. Kamila nie wiedziała, jak ma to rozumieć. Ruga ją za to, że zabezpieczenie zawiodło? A może po prostu chce odejść?

– Co zamierzasz? – Adam w końcu przerwał przedłużającą się ciszę i spojrzał na nią uważnie.

Próbowała ukryć emocje, ale strach i niepewność miała wypisane na twarzy.

– Nie wiem – bąknęła, bawiąc się bransoletką. Nie chciała na niego patrzeć. Jeszcze nie teraz. – To znaczy… aborcja nie wchodzi w grę, jeśli o tym myślisz. Chcę urodzić to dziecko. Uważam, że kobieta powinna mieć prawo wyboru, ale mój wybór w tej kwestii jest jasny…

– Nawet o tym nie pomyślałem – wszedł jej w słowo. – Pytałem raczej, czy… no wiesz. Czy chcesz wychowywać to dziecko sama, czy ze mną?

Uniosła wysoko brwi i w końcu zmusiła się do tego, aby na niego spojrzeć. Nie przypuszczała, że pozostawi jej wybór.

Lubiła go. Miał piękną twarz i mocno zarysowaną szczękę. W łóżku potrafił robić cuda. Był jednym z lepszym kochanków, jakich miała, chociaż nie było ich znowu aż tak wielu. Ale czy to wystarczy, aby zbudować związek, założyć rodzinę?

– A ty czego chcesz? – zapytała zachrypniętym z emocji głosem.

Chciała uniknąć sytuacji, w której to ona powie: „Bądź ze mną”. Jej matka zmusiła ojca do związku, i co z tego wyszło? Nie zamierzała powtarzać jej błędów. Ale z drugiej strony… Przecież było dziecko. Może warto chociaż spróbować? Ono zasłużyło na pełną rodzinę.

– Na pewno nie chcę, żeby moje dziecko nawet nie wiedziało, kim jestem. Zamierzam być obecny w jego życiu – zadeklarował Adam.

– Nie wiem, naprawdę… Może moglibyśmy spróbować? Tylko spróbować – zasugerowała niepewnie.

I właśnie to „tylko spróbować” stało się podwaliną ich wspólnego życia. Zgodnie uznali, że lepiej będzie, jeśli on wprowadzi się do jej odziedziczonego po babci mieszkania w bloku przy Ściegiennego. Było bardziej przestronne od jego kawalerki na Tysiącleciu. Kawalerki, którą postanowił wynająć, a nie sprzedać, bo na razie przecież „tylko próbowali”.

Życie stanęło na głowie. Kamila nie pogodziła się jeszcze z myślą, że zostanie matką, a już musiała zaakceptować kolejną zmianę – pojawienie się w jej mieszkaniu mężczyzny. Sama nie potrafiła określić swoich uczuć do Adama. Cieszyła się, że był, ale denerwował ją chaos, który wprowadzał. Nauczyła się samotności, udomowiła ją. Podejrzewała, że oswojenie mężczyzny może być o wiele trudniejsze.

– Co robisz? – Adam z zainteresowaniem zerknął jej przez ramię.

– Kartki świąteczne.

Aż gwizdnął z podziwem.

– Raczej małe arcydzieła, a nie kartki świąteczne! To jest bardzo dobre – rzucił, bez pytania siadając obok niej. – Nie myślałaś, żeby zacząć je sprzedawać?

– Prawdę mówiąc, znajomi mnie o to pytali – przyznała – ale nie jestem przekonana, czy ktoś by je kupił… Poza tym przygotowywanie ich jest bardzo czasochłonne, a niedługo będę miała o wiele mniej czasu.

Adam wziął do ręki pierwszą z brzegu kartkę.

– Są na tyle dobre, żeby sprzedawać je ludziom – zawyrokował – ale to twój wybór, do niczego cię nie zmuszam. Słuchaj… – zawahał się, kręcąc się niespokojnie na krześle.

Spojrzała na niego z zainteresowaniem. Ostatnio coraz częściej łapała się na tym, że lubi mu się przyglądać.

– Tak?

Odłożył delikatnie kartkę, żeby jej nie zniszczyć.

– Wiem, że jestem beznadziejny i powinienem sam wybrać dla ciebie prezent pod choinkę, ale może byś mnie chociaż naprowadziła? – poprosił, posyłając jej błagalne spojrzenie.

Szczerze się zaśmiała. Odkąd zaczęła sobie pozwalać na odrobinę swobody w jego towarzystwie, całkiem nieźle się dogadywali. Nadal nie była przekonana, czy to na tyle mocny fundament, aby zbudować na nim rodzinę, ale nie poddawała się. Chciała dla swojego dziecka lepszego dzieciństwa niż jej własne.

– Mówiłam, że nie pójdzie ci ze mną tak łatwo – powiedziała tajemniczo i jak gdyby nigdy nic wróciła do przygotowywania kartek.

– Zrobisz jedną dla mnie? – zapytał dość niespodziewanie.

Zmarszczyła brwi i zatrzymała wzrok na jego twarzy. Nie żartował.

– Kartkę?

– Tak, kartkę.

– Ale… po co? Niby co miałabym w niej napisać?

– Nie wiem, ale liczę, że przygotujesz coś specjalnie dla mnie i napiszesz mi coś… osobistego. – Zatopił spojrzenie w jej oczach, aż przeszedł ją dreszcz. – To jak będzie?

– Coś wymyślę – wyszeptała.

Teresa nienawidziła kilkupiętrowych galerii handlowych. Nigdy nie potrafiła zapamiętać, na którym piętrze znajduje się dany sklep, przez co traciła dużo czasu na błąkanie się między poziomami. Mimo że był dopiero drugi grudnia, w Galerii Katowickiej czuć było już przedświąteczny szał zakupowy. Zresztą co się dziwić – jeszcze w październiku w jednym z marketów Teresa ze zdumieniem odkryła świąteczne ozdoby i słodycze. Przed dniem Wszystkich Świętych! Świat stanął na głowie.

Co ci wszyscy ludzie tak kupują? A podobno Polacy nie mają pieniędzy! Zamierzała już teraz poszukać prezentów, żeby potem uniknąć stania w kolejkach, ale najwyraźniej nie ona jedna wpadła na taki pomysł. Do sklepu z zabawkami nawet nie było po co wchodzić. Wiadomo, za cztery dni mikołajki. Postanowiła, że rozejrzy się za prezentami dla córek, ale ostatecznie, jak co roku, nie potrafiła się zdecydować. Zawsze zaczynała świąteczne zakupy w okolicach listopada, a koniec końców wszystko i tak kupowała dzień przed Wigilią.

Wyszła ze sklepu niezadowolona. Naciągnęła czapkę na uszy i owinęła się starannie szalikiem. Mróz szczypał ją w policzki. Ze znajdującego się nieopodal rynku dobiegały takty piosenki Adele One and Only, którą śpiewała młoda piosenkarka z obiecującym głosem. Jarmark bożonarodzeniowy trwał w najlepsze, przyciągając tłumy mieszkańców i przyjezdnych.

Z roku na rok czerpała coraz mniejszą przyjemność ze świąt. Kojarzyły jej się z przykrym obowiązkiem, a nie z radością. Nie miała najmniejszej ochoty na pucowanie mieszkania na błysk tylko po to, żeby po wizycie wnuków wyglądało tak, jakby przeszedł przez nie tajfun, ubieranie dwumetrowej choinki, pakowanie w ozdobny papier prezentów, za którymi wcześniej trzeba się nieźle nachodzić, przygotowywanie kolacji dla całej rodziny… Barszcz z uszkami, karp, pierogi z kapustą i grzybami, kapusta z grochem, makówki, kompot z suszu, a potem i tak się okazuje, że nie ma kto tego zjeść.

Chciała chociaż raz spędzić święta inaczej. Po prostu odpocząć, nacieszyć się bliskością ukochanej osoby, zamiast stać przy garach i denerwować się, czy posiłki będą smakować gościom. Perspektywa przeżywania kolejnych świąt w ten sposób wcale jej nie odpowiadała.

Rozmyślała o tym w drodze powrotnej do domu. Tramwaj sunął po szynach, a ona obserwowała miasto przez szybę. Pokryte kilkucentymetrową warstwą śniegu, rozświetlone blaskiem ulicznych lamp i świątecznych światełek, przyciągało wzrok.

To nie były Katowice z lat jej młodości. Teraz miasto prezentowało się nowocześnie, szykownie i elegancko. Ale wystarczyło zjechać z głównej drogi, aby odkryć szare odcienie codzienności. Takie właśnie było jej życie.

Nie pamiętała, kiedy po raz ostatni zrobili z Jackiem coś tylko dla siebie. Najpierw pochłonęły ich obowiązki rodzicielskie i praca, później dzieci dorosły, a na świecie pojawiły się wnuki i brakowało czasu na spełnianie marzeń i realizację planów.

Czuła znużenie. Kiedy urodziła Kamilę, nie miała nawet dwudziestu lat. Nie zdążyła się wyszaleć, nacieszyć młodością. Myślała, że zacznie żyć pełnią życia, gdy dzieci dorosną, ale okazało się, że jest już za późno, że siły już nie te i w pewnym wieku po prostu nie wypada już myśleć o głupotach. Tęskniła za beztroską i swobodą, których tak naprawdę nie doświadczyła. Za ten stan rzeczy mogła winić tylko siebie, w końcu nie zaszła w ciążę przypadkiem. Wszystko sobie starannie zaplanowała, nawet to, że urodzi już po maturze.

Jacek przywitał ją w progu mieszkania. Spojrzał na jej puste ręce i nawet się specjalnie nie zdziwił. Znał ją na tyle, że wiedział, iż z zakupów wróci bez prezentów, ale za to w kiepskim humorze. Teresa nie była typem kobiety, która odnajduje radość w bieganiu po sklepach.

– Nie było nic ciekawego?

Machnęła ręką, sugerując, że nie ma co strzępić języka.

– Kiedyś ludzie mieli problem, bo w sklepach niczego nie było. Teraz też mają problem, bo wybór jest za duży i nie wiadomo, na co się zdecydować – stwierdziła, walcząc z kozakami. – Znasz mnie. – Przewróciła oczami. – Zawsze muszę się zastanowić, zanim coś kupię.

– Na pewno zdążysz z prezentami, do świąt został prawie miesiąc – powiedział Jacek, biorąc od niej płaszcz i odwieszając go na wieszak.

Teresa poszła prosto do kuchni, żeby wstawić wodę na herbatę. Nie czuła palców i potrzebowała czegoś, co ją rozgrzeje. Zimowa herbata z imbirem i sokiem malinowym wydała się jej dobrym rozwiązaniem.

– Widziałaś coś, co cię zainteresowało? – zapytał Jacek, wchodząc za żoną do kuchni.

– Chłopcom pewnie kupię klocki Lego – powiedziała, wrzucając torebkę herbaty do kubka z reniferem. – Wiem, że to nic oryginalnego, ale znasz ich, najbardziej ucieszą się z klocków. Miłosz wznosi naprawdę imponujące budowle, a Leon chce we wszystkim naśladować brata! – Uśmiechnęła się do swoich myśli. – Kindze chciałabym kupić jakiś modny szalik, wiesz, jak ona lubi takie dodatki, Tomkowi planuję podarować książkę, a Kamili… – Wzruszyła ramionami. – Z nią jak zawsze mam problem. Ona jest taka… – Zmarszczyła nos, szukając odpowiedniego słowa. – Alternatywna. Nigdy nie wiem, co mam jej kupić. Nie wspominając o tym jej facecie, którego tylko raz widziałam na oczy!

– Przyjedzie z nim na kolację wigilijną? – zainteresował się Jacek. – No tak, w końcu razem mieszkają…

Teresa zalała herbatę wrzątkiem.

– Właśnie chciałam z tobą porozmawiać o Wigilii – oświadczyła.

Jacek rozsiadł się wygodnie przy stole, nie spuszczając oczu z żony.

– Co masz na myśli?

– Nie wiem, czy chce mi się po raz kolejny przygotowywać wigilię – przyznała, siadając z kubkiem herbaty naprzeciw męża. – Jestem po prostu zmęczona. Myśl o spędzaniu kolejnych świąt w ten sam sposób przeraża mnie, zamiast cieszyć.

– Mogę ci pomóc.

– To nie o to chodzi – wyjaśniła Teresa. – Zauważ, że nigdy nie spędziliśmy tego dnia tak jak chcieliśmy, nawet jak byliśmy młodzi. Gonitwa od matki do teściowej, wyrzuty sumienia, wysłuchiwanie wymówek, bo u kogoś dłużej… Teraz nie jest lepiej, bo zamiast odpocząć, nacieszyć się sobą, uwijamy się jak w ukropie, żeby wszystkich zadowolić, żeby jedzenie smakowało, a mieszkanie lśniło czystością. Wydaje mi się, że nie tędy droga – Teresa głośno westchnęła i popatrzyła na męża.

Jacek powoli skinął głową.

– Co zatem proponujesz?

– Pamiętasz, jak byliśmy młodzi i marzyliśmy, żeby zamknąć się w święta w domu, nie wysłuchiwać żali i pretensji, że za krótko, że za szybko, że nie zjedliśmy wszystkiego?

Kąciki jego ust drgnęły.

– Jasne, że pamiętam. Każdego roku obiecywaliśmy sobie, że następnym razem będzie inaczej, ale kiedy nadchodził grudzień, brakowało nam odwagi – powiedział.

– Otóż to! Jestem zmęczona zaspokajaniem oczekiwań innych. Może dla odmiany spędzilibyśmy Wigilię, jak chcemy? Nie wiem, jak ty, ale ja do pełni szczęścia wcale nie potrzebuję dwunastu potraw, dwumetrowej choinki i góry prezentów. Wystarczy barszcz z uszkami, a najlepszym podarunkiem będzie dla mnie wieczór w spokoju, tylko we dwoje, bez żadnych zmartwień. Prezenty możemy dać dzieciom i wnukom w pierwszy dzień świąt. Nic się nie stanie, jeśli dostaną je dzień później – zasugerowała. – Co ty na to?

Jacek podrapał się po brodzie, zastanawiając się na jej słowami.

– Prawdę mówiąc, podoba mi się ten pomysł. Jesteśmy małżeństwem od prawie trzydziestu lat, a nigdy nie spędziliśmy Wigilii tylko we dwoje. Może najwyższy czas, żeby to zmienić?

Teresa aż klasnęła w dłonie. W jednej chwili zrzuciła z barków ogromny ciężar. Już od dłuższego czasu zastanawiała się, jak zorganizować tegoroczne święta, i czuła niechęć na myśl o tym, że będzie tak jak zawsze.

– Wspaniale! Nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę! – Wstała z krzesła, obeszła stół i mocno pocałowała męża. – Będzie cudownie, zobaczysz!

Jacek objął ją w talii i skrzyżował dłonie za jej plecami. Spojrzał na żonę. Teresa nie należała do osób, które ukrywają przed światem swoje prawdziwe samopoczucie, wręcz przeciwnie – marudziła dużo i często, więc zdawał sobie sprawę, że żona już od dłuższego czasu odczuwała znużenie, ale wiedział też, że jest szczęśliwa i nie zamieniłaby swojego życia na żadne inne. On czuł tak samo. Cieszył się, że właśnie tę kobietę spotkał na swej drodze. Jego miłość do niej nie osłabła przez te wszystkie lata. Owszem, przeszła wiele transformacji, od zauroczenia i namiętności poprzez zakochanie i stabilizację, aż po dojrzałe uczucie, ale nie osłabła. Nie, dziś kochał ją jeszcze bardziej niż wtedy, kiedy prosił ją o rękę, jeszcze bardziej niż wtedy, kiedy składali przysięgę małżeńską, jeszcze bardziej niż wtedy, kiedy na świat przyszła ich córka. Każdy dzień spędzony razem potęgował to uczucie.

– A co z dziewczynami? Jak sobie poradzą?

– To już dorosłe kobiety. Kinga ma rodzinę, a Kamila… Cóż, Kamila też najwyraźniej zakłada swoją. Jestem przekonana, że dadzą sobie radę bez karpia i barszczu u mamusi – powiedziała ze śmiechem Teresa.

KINGA MIAŁA WIELE DOBRYCH WSPOMNIEŃ ZWIĄZANYCH Z WROCŁAWIEM. W czasach studenckich przyjeżdżała do stolicy Dolnego Śląska do koleżanki, która wynajmowała kawalerkę w bloku przy Legnickiej. Czuła żal na myśl o tym, że tamte szalone imprezy i nieprzespane noce już nie wrócą. Miała ogromny sentyment do Wrocławia, zwłaszcza że to właśnie w mieście stu mostów przeżyła swoją pierwszą miłość. Kontakt z chłopakiem się urwał, ale sympatia do miejsca została. Nic więc dziwnego, że kiedy analizowała opcje weekendu z rodziną, jej wybór padł właśnie na Wrocław.

Sunęli autostradą w stronę stolicy Dolnego Śląska, a z każdym przebytym kilometrem krajobraz się zmieniał. Zostawili za sobą zasypane śniegiem Katowice. Za Opolem po białym puchu nie został już nawet ślad, a Wrocław przywitał ich dodatnią temperaturą.

Kinga w milczeniu obserwowała prowadzącego Tomka. Nie lubiła, kiedy to on siadał za kółkiem. Twierdziła, że jeździ jak emeryt, a on odgryzał się, że w przeciwieństwie do niej nie zamierza zostawać dawcą organów. Czasy, kiedy rozumieli się bez słów, odeszły w zapomnienie, a jednak Kinga nie wyobrażała sobie bez niego życia. Czy to już tylko przywiązanie, czy jeszcze miłość? A może kłopot z przyznaniem się do porażki?

Tomek wyczuł, że jest obserwowany. Oderwał na chwilę wzrok od drogi i spojrzał pytającym wzrokiem na żonę.

– Dlaczego mi się przyglądasz? – zapytał.

Kinga wzruszyła ramionami. Co miała mu odpowiedzieć? Że zastanawia się, dlaczego w ogóle z nim jest?

– Po prostu, bez powodu – podsumowała.

Miłosz i Leon kłócili się w najlepsze na tylnej kanapie. Starszy z chłopców był oburzony, że brat zabrał mu tablet. Kinga rzadko pozwalała korzystać synom ze smartfona czy tabletu, ale w podróży chciała mieć po prostu święty spokój.

Odwróciła się z głośnym westchnieniem.

– Daj mu ten tablet – poprosiła. – Niech teraz on przez chwilę pogra.

– To niesprawiedliwe! – oburzył się Miłosz. – On ma swój tablet!

Tomek mocniej zacisnął dłonie na kierownicy. Miał dość hałasów. Wcale nie miał ochoty na ten wyjazd, ale Kinga się uparła. Obiecała, że przypilnuje, żeby chłopcy byli grzeczni i mu nie przeszkadzali.

– Ale mój się rozładował! – zawył Leon, wyrywając bratu sprzęt.

– To moje! – Miłosz nie zwykł łatwo odpuszczać.

W innej sytuacji Kinga zapewne byłaby dumna z syna.

– Miłoszku, proszę cię, jesteś starszy, mądrzejszy… – Użyła argumentu, którego miała nigdy nie wykorzystywać. Zresztą zrobiła to nie po raz pierwszy.

Kiedy zaszła w drugą ciążę, obiecała sobie, że będzie sprawiedliwie traktować dzieci. Miała nie faworyzować żadnego z nich, ale życie zweryfikowało to postanowienie. Nie, nie miała ulubionego dziecka, broń Boże. Po prostu z Miłoszem można było więcej załatwić. Leon był młodszy i mniej rozumiał, a raczej potrafił umiejętnie wykorzystać swoją pozycję w rodzinie, ale Kinga nie miała już sił, żeby roztrząsać tę kwestię.

– To nie fair! – upierał się Miłosz. – Zawsze muszę mu ustępować!

– Życie nie zawsze jest fair – mruknął Tomasz pod nosem.

Po jego słowach w samochodzie zapadła cisza. Suv z rodziną Smolińskich na pokładzie wjechał na parking Galerii Dominikańskiej. Wyglądało na to, że nie tylko Kinga i Tomek doszli do wniosku, że centrum handlowe będzie najlepszą bazą wypadową.

Jarmark we Wrocławiu należał do najpopularniejszych i najbardziej lubianych nie tylko w Polsce, ale także w Europie, więc każdego roku przyciągał tłumy. Miał niepowtarzalną atmosferę. Nie potrzeba było śniegu i mrozu, aby poczuć klimat zbliżających się świąt.

Dzieci niemal natychmiast rzuciły się na karuzele i opanowały Polarny Ekspres. Kinga obserwowała synów z uśmiechem. Chciała im stworzyć bezpieczną, szczęśliwą rodzinę. To dla nich robiła to wszystko, musiała o tym pamiętać.

– Chyba im się podoba – odezwała się.

Od dłuższego czasu się zastanawiała, co powiedzieć, żeby przerwać tę nieznośną ciszę. Niesamowite. W którym momencie zwykła rozmowa z mężem zaczęła sprawiać jej trudność? Nie wiedziała. Nie zauważyła, że nie ma z nim o czym rozmawiać, że brakuje im wspólnych tematów.

– Na to wygląda – bąknął, rozglądając się wokół.

Spojrzała na niego i niemal natychmiast poczuła wściekłość. Dlaczego tak wszystko utrudniał? Dlaczego był wiecznie niezadowolony? Czy naprawdę tak dużo od niego wymagała? Chciała po prostu, żeby kochał ją i dzieci. Żeby był zaangażowanym, kochającym mężem, bo tak przedstawiała go światu. Dlaczego za cholerę nie potrafił się dostosować?

– A tobie? – zapytała, mrużąc oczy.

Miłosz i Leon zsiedli z karuzeli, błagając matkę, żeby kupiła im jeszcze po żetonie. Bez słowa stanęła we wcale niemałej kolejce. Jarmark był okupowany od godzin porannych, a Kinga podejrzewała, że największe oblężenie przeżyje o zmroku.

Kupiła synom jeszcze po dwa żetony na przejazd kolejką i wręczyła je Miłoszowi.

– Masz, pilnuj brata – nakazała.

Rozejrzała się, żeby namierzyć Tomka. Stał w tym samym miejscu, w którym go zostawiła. Znudzony przesuwał palcem po ekranie smartfona.

– Tak ci się nudzi? – rzuciła do niego ze złością.

– I po co te nerwy? – Pokręcił głową. – Schodzę ci z drogi od rana, żebyś na mnie nie warczała, a ty i tak znajdziesz powód do kłótni…

Wypuściła głośno powietrze.

– To raczej ty od rana jesteś obrażony – zauważyła. – Nie chciałeś tutaj z nami przyjeżdżać?

– Mogłaś zapytać mnie o zdanie, zanim podjęłaś decyzję. – Ostentacyjnie odwrócił wzrok.

Kinga zacisnęła wsunięte do kieszeni płaszcza dłonie w pięści.

– Chciałam, żeby dzieci miały jakąś rozrywkę – bąknęła naburmuszona.

– I mają – skwitował, wzruszając ramionami.

– Dlaczego ty mnie tak nienawidzisz?

Ekspres Polarny zatrzymał się, ale Miłosz i Leon nie wysiedli. Starszy z chłopców podał mężczyźnie obsługującemu karuzelę dwa żetony.

– Nienawidzę cię? Skąd ci to przyszło do głowy? – Tomasz uniósł brwi.

– Traktujesz mnie obojętnie…

– Od obojętności do nienawiści daleka droga – stwierdził, odwracając wzrok. – Właśnie tego chciałaś, prawda? Idealnej rodziny, pięknych, zdrowych dzieci, męża spełniającego każdą twoją zachciankę… O co ci chodzi? Czy nie zapewniam ci wszystkiego, o czym marzyłaś?

Kinga przygryzła dolną wargę. Nie, nie mogła się teraz rozpłakać. Szkoda tuszu na tego kretyna. Nie jest tego wart.

– Czy ty mnie jeszcze kochasz?

– Od kiedy to cię interesuje? – prychnął. – Nigdy nie przejmowałaś się uczuciami.

– Idą święta – bąknęła pod nosem. – Chciałabym usiąść przy rodzinnym stole z mężczyzną, który darzy mnie miłością i szacunkiem.

– Przecież przy ludziach ci je okazuję, a tylko o to ci chodzi. – Tomek przestąpił z nogi na nogę. – Wrzuciłaś już zdjęcie z Wrocławia na Instagram?

– Jeszcze nie – wycedziła, po czym zostawiła go i odeszła na kilka metrów, stając przy schodkach, którymi za chwilę mieli schodzić z karuzeli jej synowie.

Nie miał racji. Oczywiście, że nie miał racji! Owszem, liczyła się z opinią innych, ale nie była dla niej najważniejsza. Chyba nie… Czy to źle, że chciała, aby ludzie ją podziwiali? Żeby jej zazdrościli?

Odkąd tylko Kinga sięgała pamięcią, czuła na karku oddech starszej siostry. Z marszu dostała lepszą pozycję – miała prawdziwą mamusię i prawdziwego tatusia, nie to co Kamila – ale stale musiała ją umacniać. Kamila w sumie nie robiła nic, żeby zaimponować innym, a i tak miała mnóstwo koleżanek i kolegów. Nawet Magdalena, w którą Kinga była wpatrzona jak w obrazek, chciała się bawić tylko z nią. Owszem, Kinga miała poklask rodziców, ale przecież świat nie kończy się na matce i ojcu. Kiedy tylko przestępowała próg rodzinnego domu, czuła strach.

Czy rówieśnicy ją zaakceptują? Czy będą chcieli się z nią bawić?

Tatuś zawsze był w nią wpatrzony. Kinga była jego oczkiem w głowie, co zresztą umiejętnie wykorzystywała. Namawiała tatę na zakup markowych zabawek, potem ubrań i kosmetyków. Zawsze musiała być najlepsza.

Dostała w spadku po babci ze strony ojca dobre geny. Kamila wrodziła się w Teresę, której dodatkowe kilogramy osadzały się w okolicach bioder i ud. Kinga właściwie mogła jeść bez opamiętania, a i tak była szczupła. Jej twarz zapadała w pamięć, wystarczyło umiejętnie podkreślić urodę. Do perfekcji opanowała sztukę nakładania makijażu i ubierania się w taki sposób, aby ukryć drobne niedoskonałości. Była piękna. Kiedy jako nastoletnia dziewczyna sunęła szkolnym korytarzem, skupiała na sobie wszystkie spojrzenia. Koleżanki jej zazdrościły, a ona bardzo dobrze się z tym czuła.

Już wtedy wiedziała, że nie może dopuścić do żadnej skazy na swoim idealnym wizerunku. Unikała imprez, z marszu spławiała chłopców, którzy odbiegali od jej wyobrażeń o idealnym partnerze, i nie pakowała się w żadne skandale, czego nie można było powiedzieć o Kamili. Raz czy dwa słyszała od starszych kolegów, że jej siostra się nie szanuje, że zdarza się jej pójść do łóżka z kumplem na imprezie.

– Co ty wyprawiasz? – zrugała ją pewnego dnia. – Będziesz miała opinię puszczalskiej, na tym ci zależy?

– Nie twoja sprawa – prychnęła Kamila. – W przeciwieństwie do ciebie jestem już dorosła, mieszkam sama i mogę robić, co chcę.

– Potem będziesz tego żałować – podsumowała Kinga. – Mam tylko nadzieję, że twoje zachowanie nie odbije się na mnie. Nie zamierzam płacić za twoje błędy!

Kinga doskonale się czuła, kiedy koleżanki patrzyły na nią z podziwem i mówiły: „Ty to masz szczęście: jesteś ładna, szczupła, mądra, masz fajnych starych i wszyscy kolesie szaleją na twoim punkcie!”. Nieważne, że po powrocie do domu Kinga zamykała się w domu i płakała nad swoją samotnością. Nieistotne, że w głębi ducha podziwiała Kamilę, która miała odwagę tupnąć nogą, wyprowadzić się z domu i żyć na własnych zasadach. Liczyło się tylko to, że inni myśleli, że to właśnie ona prowadzi idealne życie. Wtedy sama jeszcze mogła w to wierzyć.

Trochę odpuściła, kiedy poszła na studia. Wiadomo, w życiu każdego człowieka przychodzi czas na zabawę, i najczęściej przypada on właśnie na lata studenckie. Kinga, jako jedna z nielicznych, zachowywała jednak zdrowy rozsądek. W przeciwieństwie do rówieśnic wierzyła, że nie pozna wartościowego mężczyzny na dyskotece i na wszystkich patrzyła z góry. To nie tak, że chowała cnotę dla męża, ale starannie dobierała partnerów, z którymi się umawiała, wiedząc, że żaden z nich nie jest tym na zawsze. Bo jaką rodzinę mogła zbudować z absolwentem socjologii czy studentem kulturoznawstwa?

Kamila odziedziczyła po matce figurę, a Kinga wyrachowanie. Teresa dość niefortunnie wybrała sobie partnera, ale nie można było jej odmówić jednego – potrafiła manipulować nim tak, aby doprowadzić go do ołtarza. Ta umiejętność została udoskonalona w następnym pokoleniu. Kinga polowała na męża idealnego, który dopełni jej idealny wizerunek, i kiedy tylko taki pojawił się na horyzoncie, od razu przystąpiła do działania. Nie, nie poniżyłaby się tak jak matka, naciągając faceta na dziecko. Uważała, że mądra kobieta potrafi wymóc na mężczyźnie ślub w bardziej elegancki sposób.

Tomek był starszy od niej o pięć lat, czyli podstawowy warunek został spełniony. Nie wyobrażała sobie, że miałaby się związać z którymś ze swoich kolegów ze studiów, którzy dopiero zaczynali swoją zawodową drogę. Szukała mężczyzny z ustabilizowaną sytuacją. Był również bardzo przystojny, co oczywiście nie pozostawało bez znaczenia. Wprawdzie Mark Zuckerberg zdążył już uruchomić na Harvardzie projekt, który miał zrewolucjonizować internet i wprowadzić świat w zupełnie nową erę Facebooka, ale kiedy Kinga poznała Tomka, dopiero przymierzano się do uruchomienia polskiej wersji językowej, co nie zmieniało faktu, że chciała, żeby koleżanki zazdrościły jej takiego chłopaka. Nie potrzebowała konta w mediach społecznościowych, żeby zaimponować znajomym. Zamierzała brylować z Tomkiem w towarzystwie, i to jak najczęściej.

Młody i zdolny geodeta był wymarzonym partnerem. Wiedziała, jak go zdobyć. Bo Tomek, owszem, był Kingą zainteresowany, ale nie do końca w taki sposób, w jaki by sobie życzyła. Traktował ją bardziej jak koleżankę, z którą może porozmawiać. Poznała go na weselu, na którym był z narzeczoną, ale potem coś między nimi zaczęło się psuć, więc skorzystała z okazji.

– Wiesz, ja ją naprawdę kochałem, oświadczyłem się jej, myślałem, że to kobieta na całe życie, a nagle ona mi mówi, że potrzebuje czasu na zastanowienie się, bo nie jest pewna, rozumiesz? – tłumaczył jej.

– Nie jest warta tego, żebyś o niej tyle myślał, spróbuj zapomnieć – radziła mu, a w duchu dodawała: „I zwróć na mnie w końcu uwagę”.

Była cierpliwa. Pokazywała mu się z jak najlepszej strony, raz czy dwa odebrała go z imprezy, bo upił się do nieprzytomności. Brzydziła się pijakami, ale zapewniała, że nic się nie stało, że wszystko jest w porządku. Raz, kiedy odwiozła go pod blok, próbował ją pocałować, ale mu na to nie pozwoliła.

– Na trzeźwo – zażądała.

Chciała, żeby wiedział, że ona zawsze jest w pobliżu, że zawsze może na nią liczyć, ale kiedy w końcu zaczął do niej robić maślane oczy, ona się wycofała. Wiedziała, że to najlepsza taktyka. Tomek zgłupiał. Sam nie mógł dojść do ładu ze swoimi uczuciami wobec Kingi, nie rozumiał, co się dzieje, ale nie podobała mu się nowa sytuacja. Najpierw wydawało mu się, że jest nim zainteresowana, a potem przestała zwracać na niego uwagę. To uraziło jego męską dumę. Im bardziej ona uciekała, tym bardziej miał ochotę ją gonić.

– Co się dzieje? Dlaczego nagle nie masz dla mnie czasu? – dopytywał.

– Po prostu jestem zajęta – tłumaczyła z szelmowskim uśmiechem, czym tylko podnosiła mu ciśnienie.

Była bezczelna! Miał wrażenie, że sobie z niego kpi i nie podobało mu się to. Postawił sobie za punkt honoru zdobyć tę małą i utrzeć jej nosa. Udowodnić sobie i jej, że jeszcze żadna kobieta mu się nie oparła.

Kilka razy pozwoliła mu się pocałować, ale kiedy jego ręce błądziły zachłannie po jej ciele, powiedziała „dość”.

– Nie należę do kobiet, które sypiają z kolegami – stwierdziła chłodno.

– Ale… – Coraz bardziej mu się to wszystko nie podobało. – My przecież nie… To znaczy nie tylko, i…

– Więc kim dla siebie jesteśmy? – Przyparła go w końcu do muru.

Już nie miał odwrotu.

– No… parą… chyba… – wydukał.

Nie zamierzał się wiązać. Nie, kiedy jeszcze nie zdążył odetchnąć po nieudanym związku. Ale ona doprowadzała go do szaleństwa. Zrobiłby wszystko, żeby była jego. Cała.

Kiedy Kinga uzyskała od Tomka deklarację, nieco odpuściła, ale nadal trzymała rękę na pulsie. Musiała. Stawka była zbyt wysoka. Chciała, żeby poprosił ją o rękę, chciała, żeby kochał tylko ją. Czy ona go kochała? Tak, chyba tak. A może kochała tylko wizję idealnego życia?

Była z nim, ale jakby obok. Wciąż trzymała go na dystans.

– Tak zostałam wychowana – wytłumaczyła mu, kiedy pytał, co się dzieje.

Miał jej ciało, ale nie tak często, jak by chciał, a wciąż pragnął więcej. Zdobył ją, ale jakby nie całkiem. Z tą kobietą można było oszaleć! Oświadczył się, bo co miał zrobić?

I tak przypieczętował swój los. Kinga oszalała ze szczęścia i zaczęła planować idealny ślub. Facebook był już dostępny w Polsce, więc mogła bez ograniczeń publikować zdjęcia z wesela i podróży poślubnej. Wybrała tylko najlepsze ujęcia. Nie pokazywała znajomym całego życia, a tylko jego najlepsze momenty. Jaki jest sens we wrzucaniu trzydziestu zdjęć z wakacji? Kto w ogóle zada sobie tyle trudu, żeby je wszystkie obejrzeć? Lepiej opublikować jedno a dobre, które na dzień dobry zdobędzie sto lajków.

Kinga do perfekcji opanowała kreowanie wizerunku w mediach społecznościowych. Była jedną z pierwszych użytkowniczek Instagrama, który jej skromnym zdaniem bił Facebooka na głowę. Maksimum treści, minimum słów…

Z zamyślenia wyrwał ją nagle radosny okrzyk.

– Mamo, było ekstra! Teraz chciałbym watę cukrową, kupisz mi? – Leon aż podskakiwał z ekscytacji.

– Najpierw obiad – oświadczyła z przekonaniem. – Potem może dostaniecie jakieś słodycze, ale musicie być grzeczni.

Powoli zaczął zapadać zmierzch. Tamtego roku jarmark objął swym zasięgiem nie tylko Rynek i ulice Świdnicką i Oławską, ale także plac Solny. Wśród przechodniów nie brakowało spacerowiczów, a także osób, które przybyły na jarmark z konkretnym celem – kupienia bliskim prezentu świątecznego. A czegóż na tym kiermaszu nie było! Ciepłe koce i odzież zimowa, biżuteria z kamieni szlachetnych, muszki i spinki do mankietów, a nawet ceramika z Ukrainy czy instrumenty muzyczne z Tajlandii. Wzrok Kingi przykuły ozdobne torby filcowe i poduszki z motywami ludowymi. Leon koniecznie chciał obejrzeć drewniane zabawki, ale Miłosz podsumował, że to dobre dla maluchów.

Smolińscy zatrzymali się na placu Solnym. Chłopcy ubłagali matkę, żeby weszła z nimi do Zimowego Labiryntu. Tomek tradycyjnie oświadczył, że poczeka na zewnątrz, i niemal natychmiast wyciągnął z kieszeni telefon. Kinga obserwowała go z mieszaniną niedowierzania i strachu. Z dnia na dzień coraz bardziej się od niej odgradzał. A co, jeśli pewnego dnia po prostu odejdzie? Natychmiast odpędziła od siebie te myśli. Tomek nie był mężczyzną, który porzuca rodzinę, dzięki Bogu. Iluzja może trwać, co nie zmienia faktu, że będzie musiała na niego jakoś wpłynąć. Tak nie może być. Co on sobie wyobraża? Że do wigilijnej kolacji zasiądzie ze smartfonem?

Wędrówka po krętych korytarzach Zimowego Labiryntu spotkała się z umiarkowanym zainteresowaniem chłopaków. Czasem myślała, że widzieli już za dużo i stali się przez to zbyt roszczeniowi. Ona w wieku Miłosza po raz pierwszy zobaczyła morze! A oni? Weekend w Pradze, w Wiedniu, wakacje na egzotycznych wyspach. Kiedy usłyszeli, że jadą nad Bałtyk, jęknęli z zawodem. Jak to nad Bałtyk? Tam jest nudno! A woda? Nie da się w niej zanurzyć stopy, taka jest lodowata! Czy to możliwe, że dała im zbyt wiele?

Kiedy wyszli z labiryntu, Tomek taktownie schował smartfon do kieszeni.

– Co ty robisz na tym telefonie? – zapytała w końcu.

– Przeglądam wiadomości na portalach informacyjnych – rzucił nonszalancko. – Jestem głodny, a wy?

Miłosz i Leon natychmiast przytaknęli. Starszy zażyczył sobie kołacz węgierski, a młodszy watę cukrową.

– O nie! Mieliśmy najpierw zjeść obiad – przypomniała im Kinga. – Jeśli dotrzymacie słowa, kupię wam to, na co będziecie mieć ochotę.

Zdawała sobie sprawę, że to nie jest zbyt wychowawcze, ale miała dość przepychania się z niesfornymi synami. W ich wychowaniu już dawno przestały się sprawdzać inne metody niż szantaż.

– Tutaj jest jakiś punkt gastronomiczny – zauważył Tomek, wskazując na lewo.

I rzeczywiście, z jarmarcznego stoiska unosił się aromatyczny zapach. Kinga spojrzała na menu i zmarszczyła nos, zastanawiając się, co zamówić synom. Bracia byli wyjątkowo wybredni, wiedziała, że wzgardzą żurkiem czy bigosem, ale szaszłyk z grilla powinni zjeść. Tomek zażyczył sobie pierogi, a ona zdecydowała się na kartofle z gzikiem.

Oświetlona choinka wyróżniała się na tle zachodniej wieży zabytkowego ratusza, jednak uwagę Kingi przyciągnął budynek dawnej Miejskiej Kasy Oszczędności, w którym dziś mieściła się siedziba jednego z największych banków w Polsce. Nie potrafiła powiedzieć dlaczego, ale kiedy myślała o wrocławskim Rynku, oczyma wyobraźni widziała właśnie ten gmach. Wielu turystów twierdziło, że ten budynek nie pasuje do zabytków Starego Miasta, jednak dla niej stanowił jego integralną część i przypominał o tym, jak bardzo złożona jest historia miasta. Uważała, że postęp jest rzeczą nieuniknioną. Nowe mieszało się ze starym i absolutnie nie należało w te procesy ingerować. Spojrzała na Tomka. Czy w ich przypadku istniało jeszcze jakieś „nowe”?

Tomek i Kinga przyciągali uwagę. Ona była zjawisko piękna, on przystojny i niedostępny. Kobiety lubią tajemniczych mężczyzn, przyciąga je w nich mrok. Tomek tak jakby nosił w sobie ciemną, nieodkrytą tajemnicę. Tak atrakcyjna para nie mogła spłodzić innych dzieci niż te, które najłatwiej określić przymiotnikiem „śliczne”. Stali całą rodziną przy niewielkim stoliku. Chłopcy rozgrzewali się gorącą czekoladą, Kinga grzańcem w kubku w kształcie świątecznej skarpety. Patrzyła gdzieś daleko, jakby nieobecna, aż nagle się zreflektowała i wyjęła z torebki smartfon. Tomek jęknął, ale wiedział, że nie uniknie obowiązkowego rodzinnego selfie. Nawet nie protestował, bo wiedział, że Kinga się obrazi, a nie miał zamiaru znosić jej fochów. Dla świętego spokoju wolał się zgodzić.

Miłosz i Leon od razu ustawili się do zdjęcia. Szczególnie starszy lubił pozować. „Po mamusi”, jak często myślał z przekąsem Tomasz.

Kinga ustawiła telefon pod odpowiednim kątem. Chwilę przy nim manewrowała, tak aby w kadrze było widać świąteczną choinkę. Doskonale. Zaprezentowała idealnie proste i białe zęby, cierpliwie czekając, aż mąż i synowie zapozują do zdjęcia. Chociaż na fotografii mogła mieć idealną rodzinę.

Zrobiła kilka zdjęć, aby wybrać to najkorzystniejsze. Pozostałe od razu usunęła. Opublikowanie fotografii na Facebooku i Instagramie zajęło jej mniej niż trzydzieści sekund. Opanowała to do perfekcji. Niemal natychmiast posypały się komentarze: „Pięknie wyglądacie”, „Wspaniała rodzinka!”. Samopoczucie Kingi od razu się poprawiło. Znajomi nadal ją podziwiali, nadal nie odkryli iluzji.

– W porządku, idziemy dalej. Zaraz ma się rozpocząć parada z udziałem świętego mikołaja. Chyba nie chcielibyśmy jej przeoczyć, prawda?

MAGDALENA WSTAŁA Z ŁÓŻKA Z BÓLEM GŁOWY. Pierwszym, co zrobiła, jeszcze zanim skierowała kroki do łazienki, było połknięcie proszków przeciwbólowych, chociaż doskonale wiedziała, że nie powinno się przyjmować tabletek na pusty żołądek. Starała się zachowywać cicho, żeby nie obudzić Daniela, który wrócił z pracy wcześnie rano.

Miała wolny dzień i zastanawiała się, co z nim zrobić. Ostatecznie doszła do wniosku, że dawno nie odwiedzała rodziców i postanowiła to naprawić. Najchętniej zaszyłaby się na cały grudzień pod kołdrą, schowała przed całym światem, ale nie mogła być aż taką egoistką. Szybko, aby się nie rozmyślić, zadzwoniła do Marii i zapytała, czy zastanie w domu ją i ojca.

– Oczywiście, jesteśmy, zapraszamy! Przyjedziesz z Danielem?

– Eee… – bąknęła pod nosem. Nie chciała, aby matka się domyśliła, że od dłuższego czasu prowadzą właściwie osobne życia. – Daniel dopiero niedawno wrócił z pracy, nie chciałabym go budzić – powiedziała. – Chyba przyjdę sama.

– W porządku, niech tak będzie – powiedziała Maria. – Niczego nie gotuj, ja zrobię obiad i zapakuję na wynos dla Daniela, żeby zjadł, jak już się wyśpi.

– Dobrze, mamo – zgodziła się Magdalena.

Umówiła się z Marią, że wpadnie za dwie godziny, więc miała jeszcze chwilę dla siebie. Położyła się na łóżku i z nudów sięgnęła po smartfon. Przeglądając Facebook, natrafiła na zdjęcie Kingi z rodziną dodane przed dwoma dniami.

Tradycyjnie już cała czwórka prezentowała się lepiej niż dobrze. Magdalena po cichu zazdrościła kuzynce tego szczęścia. Zawsze uważała młodszą z córek ciotki Teresy za wredną i rozpieszczoną dziewuchę. Jako dziecko niechętnie się z nią bawiła, wybierając towarzystwo Kamili. Zresztą dzieliła je spora różnica wieku, która wówczas wydawała jej się nie do przeskoczenia. Niechęć z biegiem czasu się rozmyła, ale pozostała nie do końca zrozumiała dla Magdaleny zazdrość.

Już dawno się przekonała, że los nie daje po równo. Kinga miała wszystko: przystojnego, kochającego i czarującego męża, zdrowe, szczęśliwe dzieci, dobrze płatną pracę, wielkie, nowocześnie wyposażone mieszkanie… Stop. Zapędziła się. Pieniądze, apartament czy samochód to rzecz nabyta. Ale rodzina… Magdalena przekonała się już, że rodzina jest najważniejsza na świecie. Zwykle człowiek dowiaduje się o tym, kiedy już ją straci. Tak było w jej przypadku.

Ile by dała, żeby chociaż przez jeden dzień być po prostu szczęśliwa, tak jak Kinga! Patrzyła na tę idealną rodzinę i żal ściskał jej serce. Ona też miała taką rodzinę… Może nie taką samą, ale przecież miała! A teraz? Cisza, cztery ściany i mąż, który już dawno przestał z nią rozmawiać. Co w ogóle go przy niej trzymało? Bo to, dlaczego ona od niego nie odejdzie, było przecież jasne. Nie miała sił ani ochoty na przepychanki w sądzie. Brakowało jej energii, aby cokolwiek zmienić.

Kiedyś jeszcze próbowała z nim rozmawiać.

– Słuchaj, nie możemy udawać, że nic się nie stało, że jej nie było – mówiła. – To nie może być temat tabu. Ona zasługuje na to, żeby o niej mówić!

Ale Daniel tłumaczył, że nie potrafi, że nie może, że to dla niego zbyt dużo. Oboje rzucili się w wir pracy. Skupili się na obowiązkach, żeby nie zwariować. Oddalili się od siebie. Magdalena miała wrażenie, że znaleźli się w miejscu, z którego nie ma powrotu.

Polubiła zdjęcie Kingi i wyłączyła smartfon. Jeszcze przez chwilę leżała, wpatrując się w sufit i czekając, aż tabletka zadziała. Wzdrygnęła się, kiedy usłyszała, że drzwi od drugiego pokoju się otworzyły. Rzadko sypiali w jednym pomieszczeniu, a co dopiero mówić o jednym łóżku.

Daniel był dyżurnym w szóstym komisariacie. Policjanci zazwyczaj mają ośmiogodzinne służby, ale w przypadku dyżurnych sprawa ma się inaczej. Pracują po dwanaście godzin, tak jak pielęgniarki. Rzadko pracowali w tym samym czasie. Zazwyczaj się mijali. Ona przychodziła do domu, kiedy on z niego wychodził, i odwrotnie. Sypiali w różnych godzinach. Utrzymywali, że chcą mieć ciszę podczas snu, dlatego przenieśli się do osobnych pokoi.

– Już nie śpisz? – zdziwiła się, kiedy zobaczyła Daniela w drzwiach swojej sypialni.

– Wstałem, żeby się napić, i zaraz wracam do łóżka. Masz dziś wolne?

„Jesteś moim mężem, powinieneś to wiedzieć”, pomyślała, ale na głos powiedziała:

– Tak. Wybieram się do rodziców.

– Pozdrów ich ode mnie – mruknął i już miał się wycofać, kiedy nagle sobie o czymś przypomniał. – Słuchaj… W pracy pytają, czy mają mnie wpisywać na dyżur w Wigilię.

– Jak zawsze. – Aż cała zesztywniała.

Wiedziała, że to nie święta zabrały jej córkę, że to tylko cholernie nieszczęśliwy zbieg okoliczności, iż Ola zginęła właśnie w Wigilię, ale nic nie potrafiła poradzić na to, że od tamtej pory tak bardzo nienawidziła Bożego Narodzenia.

– W porządku, idę się napić i spać. – Machnął tylko ręką i już go nie było.

Magdalena schowała się pod kołdrę. Mogła sobie pozwolić na chwilę lenistwa.

Poczuła bolesny skurcz w podbrzuszu. To była czysta fizjologia, potrzeba seksu. Skrzyżowała nogi, żeby uspokoić ciało. Zawsze tak było w dni płodne. Sterowały nią hormony.

Nie potrafiła sobie przypomnieć, kiedy uprawiała seks, a przecież była mężatką! A Daniel? Jak on sobie radził? Miał kochankę? Sam się zadowalał? Magdalenie przeszło przez myśl, żeby w pojedynkę rozwiązać problem, ale ostatecznie stwierdziła, że skoro żyje bez seksu od wielu miesięcy, nic się nie stanie, jeśli jeszcze raz zlekceważy libido i odwróci swoją uwagę.

Planowała pójść do rodziców na piechotę, ale kiedy tylko wyszła z klatki schodowej, zrezygnowała. Miała wrażenie, że chłód przenika ją do szpiku kości. Postanowiła podjechać jeden przystanek autobusem, ale niemal natychmiast tego pożałowała.

Kiedy tylko skasowała bilet, od razu zauważyła dawno niewidzianą i wyjątkowo nielubianą koleżankę. Sylwia miała nieznośną tendencję do wtykania nosa w nie swoje sprawy, a na dodatek paplała bez końca. Jeśli ją dostrzeże, to koniec. Magdalena opadła szybko na wolne siedzenie, ale czujna znajoma od razu ją namierzyła. Kiedy usłyszała przeciągłe „Magdaaa!”, wiedziała, że tym razem jej się nie upiecze.

Sylwia wychowywała się w bloku obok i przez całe życie lekceważyła prośby Magdaleny, aby nie mówić do niej „Magda”.

– Co za spotkanie! – Siadła obok i mocno, ku przerażeniu Magdaleny, ją uściskała. – Sto lat cię nie widziałam! Co tam u ciebie?

Magdalena bardzo nie lubiła takich przypadkowych spotkań. W jej głowie zawsze rodziło się pytanie, ile jej rozmówca wie. Nie epatowała swoją stratą, więc wiele nowych koleżanek w ogóle nie wiedziało o śmierci jej dziecka. Nie czuła potrzeby rozmawiania o żałobie, nie chodziła ubrana na czarno, ale wiedziała, że jej mama zupełnie inaczej przeżyła śmierć Oli. Miała potrzebę, by mówić o stracie; opowiadała sąsiadkom, jak bardzo jej ciężko, że jej świat się zawalił po śmierci ukochanej wnuczki.

Sylwia miała mnóstwo okazji, aby usłyszeć o tym, co spotkało Magdalenę. Poczta pantoflowa działała całkiem sprawnie. Takie wieści szybko się rozchodzą. Tragedie przyciągają niezdrowe zainteresowanie, zwłaszcza, gdy ofiarą jest dziecko, dlatego nie wiedziała, co odpowiedzieć na pytanie Sylwii. Minęło już sporo czasu od śmierci Oli, a ona wciąż nie miała pojęcia, jak rozmawiać z ludźmi. Strata dziecka wydawała się zaraźliwa. Ci, którzy wiedzieli, odsuwali się, nie mieli pojęcia, jak się zachować, jak z nią rozmawiać. A ona nade wszystko potrzebowała normalności.

– Nic ciekawego – odpowiedziała po prostu.

Pamiętała, że Sylwia była bardzo komunikatywną egocentryczką, liczyła więc, że się nie zmieniła. Nie pomyliła się.

– Och, a ja właśnie wracam do domu zmienić męża przy córce, bo mała złapała w przedszkolu grypę żołądkową… Koszmar! Nawet sobie nie wyobrażasz!

Magdalena zmrużyła oczy i spojrzała na Sylwię. A więc nie wiedziała o Oli… Dziwne. Taka plotkara?

Potrafiła sobie wyobrazić, czym jest grypa żołądkowa. Jej dziecko też kiedyś chorowało. Ale… to naprawdę problem? Za trzy dni córka Sylwii będzie zdrowa. Chwila i po strachu.

Trzeba przyznać, że po śmierci Oli Magdalena przestała przejmować się drobiazgami i odkryła w sobie pokłady spokoju. Skończyła z przejmowaniem się nieważnymi sprawami.

– Przykro mi – bąknęła cicho.

– Nasz przystanek – zauważyła Sylwia, a Magdalena spojrzała na nią zdziwiona. – Nie wysiadasz? Nie jedziesz do rodziców?

– Nie – skłamała.

Wolała zawrócić, niż przejść kilkaset metrów w towarzystwie Sylwii. Odetchnęła z ulgą, kiedy znajoma wysiadła z autobusu. Nie lubiła przebywać w towarzystwie emocjonalnych pijawek. Już dawno zweryfikowała swoje grono znajomych. Wolała być sama niż z ludźmi, którzy wysysają z niej energię.

– Z tygodnia na tydzień jesteś coraz chudsza! – zacmokała z niezadowoleniem Maria, kiedy otworzyła drzwi.

– Też się cieszę, że cię widzę, mamo. – Magdalena delikatnie objęła matkę.

– Sama skóra i kości, niedługo nic z ciebie nie zostanie! – biadoliła Maria, bacznym wzrokiem przyglądając się córce. – Czy ty się odchudzasz?

Z pomocą niemal natychmiast przyszedł Cezary.

– Dajże jej spokój, niech się rozbierze, wejdzie do mieszkania! – Posłał małżonce ostrzegawcze spojrzenie. – Myślisz, że to miło już od progu wysłuchiwać twoich wymówek?

Magdalena się uśmiechnęła. Rodzice często sobie dogryzali, ale i tak byli najszczęśliwszą i najbardziej dopasowaną parą, jaką znała. Przeżyli razem trzydzieści siedem lat i, jak sami powtarzali, nigdy nie położyli się spać, nie pogodziwszy się po kłótni.

– Jak miło widzieć, że u was wszystko po staremu – zauważyła.

Maria machnęła ręką, w której trzymała szmatkę. Ku przerażeniu Cezarego już zaczęła przedświąteczne porządki. Nie chciała słuchać, że zanim święta się zaczną, wszystko trzeba będzie myć drugi albo trzeci raz.

– Wejdź, dziecko, co tak będziesz w progu stała! – zachęciła córkę.

Magdalena powiesiła kurtkę na wieszaku i zdjęła kozaki. Powoli poruszyła palcami u stóp. Cienkie pończochy nie były najlepszym wyborem, ale czucie w palcach stopniowo wracało.

– Kawy, herbaty? – zapytała Maria.

– Zdecydowanie kawy – poprosiła Magdalena. – Od rana boli mnie głowa. Wzięłam tabletkę przeciwbólową, ale niewiele mi pomogła.

– Ciśnienie gwałtownie spadło – zauważyła Maria, po czym zniknęła w kuchni.

Magdalena poszła za ojcem do większego z pokoi. Cezary wyłączył telewizor, wygładził gazetę z programem telewizyjnym i położył na niej pilot.

– Siadaj, córciu. Chyba nie muszę ci mówić, żebyś się czuła jak u siebie w domu.

Magdalena powoli usiadła na kanapie, która czasy świetności zdecydowanie miała już dawno za sobą. Rodzice żyli skromnie. Oboje mieli niewielkie emerytury, dlatego ich mieszkanie od lat się nie zmieniło. Zresztą byli starej daty i uważali, że nie ma sensu wyrzucać czegoś, co jest dobre. A że stare i nieładne? Cóż, dorastali w czasach, kiedy najważniejsza była użyteczność.

– Co u was słychać, tato? – zagadnęła, wdychając dobrze znany zapach mieszkania.

Już dawno zauważyła, że każdy dom ma swój charakterystyczny zapach. Każdy, tylko nie jej. Mieszkanie rodziców pachniało morskim odświeżaczem powietrza, którego mama używała niezmiennie od lat, i nieśmiertelnymi kotletami schabowymi, których Cezary życzył sobie na obiad tak często, że ich zapach zdążył już wsiąknąć w firanki. Dom Magdaleny nie pachniał niczym.

– A co może być słychać? – zapytał Cezary. – W pewnym wieku największą atrakcją dla człowieka jest wyjście do piekarni po chleb. Ty lepiej opowiadaj, co tam u was, bo to pewnie dużo ciekawsze od życia emerytów…

Magdalena wzruszyła ramionami.

– U nas też bez większych zmian – stwierdziła zachowawczo. – Mamy dużo pracy.

Pech chciał, że w tym samym momencie, w którym wypowiadała ostatnie słowa, do pokoju weszła Maria z kawą dla córki. Mężowi nie zrobiła, bo przecież tego dnia wypił już dwie, a lekarz powiedział, że mu nie wolno z uwagi na problemy z ciśnieniem.

– Nie samą pracą żyje człowiek – oburzyła się od razu. – Kiedy macie czas na normalne życie?

Magdalena zaśmiała się nerwowo.

– Mówisz, jakbyśmy robili zawrotne kariery i zarabiali krocie, a tymczasem my po prostu próbujemy się utrzymać.

– A jak jest między wami? – Maria postawiła kubek z kawą na niewielkim stoliku i usiadła naprzeciw córki, ściskając w dłoniach tacę.

– A jak ma być? – Magdalena odważnie spojrzała jej w oczy. – Normalnie.

– Na pewno? Wybacz, że cię tak wypytuję, córciu, ale po prostu się o was martwię… Kiedy Daniel był u nas ostatnio? Dlaczego z nim nie przychodzisz? Przecież to twój mąż! Czy wy w ogóle spędzacie razem czas?

– Oczywiście – skłamała Magdalena. – Mamo, wszystko jest w porządku. Mówiłam ci, że Daniel wrócił z pracy i śpi.

– Skoro twierdzisz, że jest dobrze… – Maria nieco rozluźniła zaciśnięte na tacy dłonie. – Powiedz mi, zastanawialiście się już, jak w tym roku spędzicie Wigilię?

Magdalena kilka razy zamrugała. Myślała, że wszystko jest już ustalone…

– Tak jak w ubiegłych latach, nic się nie… – zaczęła, ale Maria jej przerwała.

– Najwyższa pora z tym skończyć! – Zastanawiałaś się, jak my się z ojcem czujemy, kiedy na stare lata przychodzi nam spędzać Wigilię tylko we dwoje? Mamy córkę, rodzinę, a jakby nikogo nie było… – W jej oczach pojawiły się łzy.

Magdalena westchnęła zniecierpliwiona. Łzy matki działały na nią drażniąco. Nie potrafiła być wobec nich obojętna.

– Mamo, możemy spędzić ze sobą każdy dzień w roku, tylko nie ten – powiedziała łagodnie.

– Kiedy mnie właśnie o ten wyjątkowy dzień chodzi! – Maria podniosła głos, ale błyskawicznie się zreflektowała i dodała już nieco ciszej: – Dziecko, my z ojcem jesteśmy starzy. Nie wiadomo, co będzie za rok, kto ze skraju… Nie możesz ciągle udawać, że dwudziesty czwarty grudnia to dzień jak każdy inny! Wigilię spędza się w gronie najbliższych, z rodziną, a nie w pracy. No jak to tak? Córciu, jakie wartości zaszczepisz swoim dzieciom, jeśli kiedyś będziesz je mieć?

Magdalena zastygła w bezruchu. Zaczęła szybciej oddychać. Nie, nie, to niemożliwe. Matka tego nie powiedziała, prawda? Nie zasugerowała, że ona będzie kiedyś mieć dzieci!

– Nie będę mieć więcej dzieci – oświadczyła z furią w głosie. – Ja już jedno miałam.

Po jej słowach zapadła cisza. Maria skuliła się, przez cały czas ściskając tę nieszczęsną tacę. Cezary poruszył wąsem i spojrzał na córkę z niepokojem.

– Mama nie miała nic złego na myśli. Chodziło jej o to, że warto pójść przed siebie, zamiast tkwić w miejscu – odezwał się nieśmiało.

Maria powoli podniosła głowę i z niedowierzaniem zerknęła na męża. Poparł ją? Niesłychane!

Magdalena również musiała odnotować ten niecodzienny fakt, gdyż z powątpiewaniem pokręciła głową.

– Widzę, że zawarliście przeciwko mnie koalicję – podsumowała.

– Nikt cię nie atakuje, broń Boże! My się po prostu o ciebie martwimy – zapewniła Maria. – A poza tym… wiesz dobrze, że to mogą być moje ostatnie święta – dodała słabym głosem.

– Równie dobrze to mogą być ostatnie święta ojca, a nie biadoli tak jak ty – żachnęła się Magdalena. – Przepraszam, tato, ja cię na tamten świat nie wysyłam! – Posłała ojcu uspokajające spojrzenie.

Maria powoli pokręciła głową.

– Nie, nie, Madziu… – odezwała się, a przez ciało Magdaleny przeszedł dreszcz. Jeśli zwracała się do niej „Madziu”, coś musiało być na rzeczy. Coś złego. – Nie zrozumiałaś. Ja wiem, że co roku mówię, że nadchodzące święta mogą być tymi ostatnimi, ale tym razem – przełknęła ślinę – mam podstawy, aby przypuszczać, że tak będzie.

W pierwszej chwili Magdalena parsknęła śmiechem. Wszyscy w rodzinie zdawali sobie sprawę z hipochondrii Marii, ale tym razem mówiła tak, jakby… jakby rzeczywiście coś wiedziała. I ta „Madzia”. Matka nie zwracała się tak do niej bez wyraźnego powodu.

Śmiech zastygł na jej twarzy. Wciągnęła gwałtownie powietrze.

– Nie rozumiem, co masz na myśli.

Cezary próbował ściągnąć na siebie uwagę Marii, wymachując rękami i robiąc dziwne miny, ale żadna z kobiet nie zwróciła na niego najmniejszej uwagi. Żona, bo nie chciała dostrzec jego wymownych gestów, a córka, bo słowa matki ją zszokowały.

– Cóż, po świętach czeka mnie terapia. Ubłagałam lekarza, żeby nie kładł mnie do szpitala przed Wigilią…

– Mario! – Cezary nie wytrzymał. Nie mieściło mu się to wszystko w głowie. Co ta kobieta wyprawia!

– Spokojnie, Czarku, Madzia chyba powinna o wszystkim wiedzieć, nie sądzisz? – Posłała mu miażdżące spojrzenie.

Co miał począć, no co? Zadzwonić pod sto dwanaście i poprosić, żeby wysłano na Wajdy karetkę wyposażoną w kaftan bezpieczeństwa, bo jego żona zwariowała? Uznał, że to kiepski pomysł. Maria nigdy by mu tego nie wybaczyła. Wolał siedzieć cicho.

– Ale o czym? – Magdalena zamrugała nerwowo.

Próbowała odpędzić od siebie złe myśli.

– Chciałabym, żebyście z Danielem spędzili z nami Wigilię, bo ja… bo ja jestem chora – dokończyła Maria dramatycznym tonem.

– Czy to rak? – zapytała Magdalena drżącym głosem.

– Jezus Maria! – krzyknął Cezary, łapiąc się za głowę, ale i tak nie zwrócił na siebie uwagi żony i córki, zbyt pochłoniętych rozmową.

– Córciu, nie chciałam ci o niczym mówić, żebyś się nie martwiła, ale w tej sytuacji… – urwała znacząco.

Magdalena nie mogła uwierzyć w to, co właśnie usłyszała. W jednej chwili runęła cała namiastka świata, którą zbudowała po śmierci Oli.

– Mamo, może nie ma sensu czekać? Może powinnaś jak najszybciej pójść do szpitala? – powiedziała. Tak bardzo się bała o mamę! Wiedziała, że oboje z tatą nie są już pierwszej młodości, ale nawet nie dopuszczała do siebie myśli, że kiedyś mogłoby ich zabraknąć. – Co to w ogóle za lekarz?

– Bardzo dobry – zapewniła Maria. – Nie ma potrzeby, żebym już teraz szła do szpitala. Sytuacja jest poważna, ale nie… aż tak poważna.

– Dobry Boże, co to znaczy? – Magdalena zasłoniła usta dłonią. – Poważna, ale nie aż tak poważna?

Cezary już zamierzał się wtrącić, ale Maria skutecznie powstrzymała go gestem.

– Jestem pod dobrą opieką – powiedziała. – Kochanie, poradzę sobie, naprawdę. O nic innego cię nie proszę, tylko… Spędź z nami święta, dobrze?

Ta prośba była ciosem poniżej pasa. Magdalena nie miała najmniejszej ochoty siadać przy wigilijnym stole, dzielić się opłatkiem, wymieniać prezentami i kolędować. Jeszcze kilka lat temu w tym pokoju… Rozejrzała się wokół. Tak, dokładnie w tym pokoju i przy tym stole cała rodzina zasiadała do wigilijnej kolacji. W tym kącie stała ogromna choinka. Ola nie mogła się doczekać, aż rozpakuje prezenty, ale Magdalena jej na to nie pozwoliła. Kazała czekać. Dlaczego, u licha, kazała jej czekać? Dlaczego nie była dla swojej córki mniej surowa?

Dom rozbrzmiewał głośnym dziecięcym śmiechem. Serca przepełniała prawdziwa radość ze świętowania w rodzinnym gronie. Miała powód, aby usiąść przy wigilijnym stole, podziękować za kolejny, jak się potem okazało – ostatni – wspólnie spędzony rok. Miała co świętować. A teraz?

Już chciała odmówić, ale spojrzała na zmęczoną twarz matki. Ile czasu jej jeszcze zostało? Chyba mogła sprawić mamie tę drobną przyjemność, nawet kosztem siebie, nawet kosztem własnego strachu i bólu?

Westchnęła z rezygnacją.

– Porozmawiam o tym z Danielem…

Nie zauważyła oburzenia na twarzy ojca.

Idealna randka? Jeszcze do niedawna Kamila miała w głowie gotową wizję: dobra restauracja, jeszcze lepsze jedzenie, nastrojowa muzyka, wytrawne wino, a może nawet coś mocniejszego. Ewentualnie teatr, może kino, ale ambitne, nie masówka. Mieszkańcy Katowic na szczęście nie mieli z tym problemu, mieli kino Kosmos, kultowe wręcz miejsce na mapie Koszutki. Ale gry planszowe czy wspólne klikanie w Wikipedię? Nuda.

.

.

...(fragment)...

Całość dostępna w wersji pełnej.

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

1 grudnia

2 grudnia

3 grudnia

5 grudnia

6 grudnia

8 grudnia

10 grudnia

12 grudnia

14 grudnia

15 grudnia

16 grudnia

18 grudnia

19 grudnia

20 grudnia

21 grudnia

22 grudnia

23 grudnia

24 grudnia