SPIS WIERSZY

Niekompletne

Długo odwlekany list do Getarii

Rozmowa

Blackstar

Sekwencja

Chronologia

Moment decydujący

Obrazek z północy

lingwistyka

Łostowice

Z perspektywy

Słoneczne dni

Zwyczaj

Z andaluzyjskich notatek dla Ikera

Santa Indiferente

Palcem po mapie

zu Lëtzebuerg

65. (to, co mogę dać w te urodziny)

Segovia

Bohaterowie z dzieciństwa

Zawód

Niedzielne historie

W autobusie z Rumelange

O normalności

La respuesta

Sprawunki

AITA

KAMIL KACZMARSKI

AITA

Copyright © Kamil Kaczmarski

Wrocław 2018

ISBN: 978-83-951215-8-6

Skład i korekta: Liberum Verbum

Redakcja: Zbigniew Zebar

Projekt i wykonanie okładki: Tomasz Pawluczuk

Zdjęcie autora na ostatniej stronie okładki:

Aurelija Jovaišaitė

Wydanie I

Liberum Verbum

50-078 Wrocław

ul. Leszczyńskiego 4

www.liberumverbum.com.pl

liberum-verbum.sklepypasejo.com.pl

wydawnictwo@liberumverbum.com.pl

Rodzicom

Myśli raz rozpędzonych

nie da się już zatrzymać.

Niekompletne

to jest tak jakby ktoś wygryzł cząstkę ciebie

mówi w filmie Hiszpanka

przyjaciołom przy stole

prawo nieobecności wymaga

aby z każdej całości czegoś ubywało

dodaje Elif Shafak1

nawet jeśli to wszystko nieco wycisza czas

gdy oswajam się z faktem

że wizyta na cmentarzu to mały rytuał

niedzielnego popołudnia

mimo że jestem w stanie

mówić o tobie ze spokojem

wierząc wytrwale że pamięć

to trochę jak podtrzymywanie przy życiu

regularnie przychodzą momenty

kiedy brakuje głęboko boleśnie

fizycznie

i wówczas jest najtrudniej

Długo odwlekany list do Getarii

Jakiś czas nie pisałem – Iker –

ale trochę się tutaj wydarzyło

Nie mam nawet dla ciebie listu

tylko te drobne fragmenty

Próbę przebicia się pod prąd czasu

który zabiera to co najważniejsze

Porozrzucane nieskładnie

jak ja sam

wersy bezsilności

Rozmowa

Zadzwonię do taty, myślę sobie.

Jest noc, miał badania,

rano wychodzi ze szpitala.

Wciskam dwójkę, tę samą,

którą wybieram, kiedy jest zła pogoda,

i pytam, jak mu się pracuje.

Kiedy jestem na wyjeździe

i Polacy wygrywają mecz.

Żeby podziękować za kolejną książkę,

którą dla mnie wypożyczył.

Dzwonię do taty, złapię go jeszcze,

bo zaraz się kładzie.

Rozmawiamy o prezencie dla mamy

na jej urodziny, które są tuż tuż.

Dobrze tak pogadać jak syn z ojcem

w spokojną styczniową noc początku roku,

kiedy do pokoju przez uchylone okno

wpada żółte światło latarń.

Dobrze pogadać, tym bardziej,

że wieczór był trochę nerwowy.

Trzymaj się przyjacielu,

mówi na koniec tata.

Zadzwonię do taty,

myślę następnego dnia.

1. Elif Shafak, Araf, tłum. Jerzy Kozłowski, Wydawnictwo Znak, Kraków 2017