Copyright © by A.M. Rosner, 2018

Redakcja i korekta: Maciej Robert

Projekt okładki: Marcin Głowacki

Skład i łamanie: Piotr Molski

Druk i oprawa: Drukarnia im. Adama Półtawskiego

www.dap.pl

Wydanie I

Warszawa 2018

Wydawnictwo Magnus

Seria wydawnicza: Ciepło/Zimno

cieplo-zimno.pl

ISBN: 978-83-950536-1-0

ISBN EPUB, MOBI, PDF: 978-83-950536-3-4

Wszelkie prawa zastrzeżone

Mamie 

I’m waiting in my cold cell when the bell begins to chime. 

Reflecting on my past life and it doesn’t have much time, 

cause at 5 o’clock, they take me to the gallows pole. 

The sands of time for me are running low. 

When the priest comes to read me the last rites, 

I take a look through the bars at the last sights, 

of a world that has gone very wrong for me. 

Hallowed Be Thy Name, Iron Maiden

Rozdział I 

Nevis, Charlestown, Fort Charles na południowym krańcu miasta. 4 maja 1715 roku, sobota. 

Kamienne ściany fortecy były wilgotne, a zamocowane w nich metalowe uchwyty od lat zżerała rdza. Choć na zewnątrz panował upał, powietrze w celi pozostawało przejmująco chłodne. W oddali dało się słyszeć pomruki zbliżającej się burzy. Siedzącego na sienniku mężczyznę przechodziły dreszcze, czuł, że pobyt w takim miejscu zdecydowanie mu nie służy, było to jednak najmniejsze z jego zmartwień.

Przeczesał palcami przydługie włosy i zerknął na współwięźnia. Drobny, niższy od niego człowiek stał na złożonym sienniku i starał się wyjrzeć przez zakratowane okno. Póki słychać było regularne uderzenia młotkami i rozmowy pracujących na placu ludzi, był przygaszony. Teraz wezbrała w nim energia. Przez jakiś czas chodził nerwowo po celi. W końcu postanowił spróbować wyjrzeć przez otwór, którego wylot znajdował się na wysokości udeptanej, pozbawionej roślinności ziemi.

– Widzi pan coś, panie Adams? – spytał go po chwili.

Jego samego niespecjalnie interesowało to, co działo się na dziedzińcu. Widział podobne sceny wiele razy, zawsze jednak od drugiej, przyjemniejszej strony… O ile którąkolwiek z nich można było zaliczyć do przyjemnych.

– Chmury, niebo i ptaki…

Wstał ociężale i podszedł bliżej. Splótł dłonie, tworząc mostek, na którym jego kompan mógł oprzeć nogę.

– Niech pan spróbuje teraz, choć myślę, że ten widok nie podniesie pana na duchu.

Adams, bo tak mu się przedstawił, wspiął się wyżej, dosięgnął krat i po chwili powiedział to, czego obaj nie chcieli usłyszeć:

– Skończyli. Postawił się szafot. Wygląda się, cholera, na solidny.

– To szubienica, nie szafot – mruknął, pomagając mu zejść.

– Też mnie się za różnica…

Usiadł na pryczy, ignorując ostrzegawcze trzeszczenia drewnianej konstrukcji. Siennik był zawilgocony i przegniły, a drewno zmurszałe, jak wszystko, co zbyt długo miało kontakt ze słoną bryzą.

Zarzuty, jakie mu postawiono, były kuriozalne. Wiedział to, tak samo jak jego oskarżyciel, komodor Jonathan Wilson. I podobnie jak wicegubernator Wysp Podwietrznych na Nevis, Daniel Smith, który obserwował cały proces i od którego zależało wydanie wyroku w imieniu korony brytyjskiej, pozostawał absolutnie skonfundowany aż do końca rozprawy. W obliczu argumentów dowódcy miejscowej flotylli, jego świadków i przytaczanych paragrafów, był całkowicie bezsilny. Nawet wieloletnia znajomość kapitana Burnsa ze Smithem i względy, którymi się cieszył, a także oddana, choć nie do końca nienaganna, służba nie były w stanie mu pomóc. Wyrok mógł być tylko jeden, a wykonanie go zaplanowano na jutrzejsze popołudnie. Komodor nalegał na szybkie rozwiązanie sytuacji, tłumacząc, że zwracanie się w tej sprawie do gubernatora czy króla byłoby zwykłym nietaktem. Takie kwestie, powiedział, rozwiązuje się na niższym szczeblu.

Zatonięcie slupa, z którego załogą kapitan Burns miał współpracować, było nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności. Podciągnięcie tego zdarzenia pod zdradę i działanie na szkodę korony zakrawało na absurd. Wypadki po prostu się zdarzały, tym razem zresztą zawinił nawigator. Wprowadził na skały jednostkę, mającą trzymać się blisko brzegu. Przy pogodzie, która utrzymywała się tego dnia, podpłynięcie bliżej znacznie większym brygiem równałoby się samobójstwu. Wiedział to kapitan slupa, wiedział Burns i z pewnością zdawał sobie z tego sprawę również komodor. Ten ostatni szukał jednak czegoś, co pozwoliłoby mu pozbyć się niewygodnego korsarza. Lepszej okazji nie mógł sobie wyśnić.

Zaraz po tym, gdy Burns zjawił się w forcie, aresztowano go za umyślne zepchnięcie drugiej jednostki na niebezpieczne wody. Powołano na świadków kilku marynarzy z pechowego slupa, którzy cudem przeżyli jego zatonięcie i przez trzy dni koczowali na niewielkiej, bezimiennej wyspie. Mężczyźni zeznali, że Burns nawet nie zatrzymał się, by im pomóc. Kiedy to mówili, nie zadrżał im głos, ani nie mrugnęła powieka. Odpowiednia kwota tudzież obietnica objęcia lepszych stanowisk na większym okręcie pomogły im wyprzeć z pamięci fakt, że wysłana z jego brygu szalupa przez kilka godzin bezskutecznie próbowała podjąć rozbitków na pokład.

Smith nie miał możliwości żadnego manewru. Wszyscy świadkowie zeznawali przeciw Burnsowi, a ten na domiar złego odmówił podania miejsca zacumowania swojego Silver Stag. Wicegubernator tłumaczył, że wyjaśnienia jego kwatermistrza, nawigatora, bosmana i innych członków załogi mogłyby tutaj pomóc. Korsarz zdawał sobie jednak sprawę z tego, jak kończą się takie historie. Wilson od dłuższego czasu był nieprzychylny jego działaniom, a jeśli ktokolwiek miał zapłacić za słabości Burnsa, musiał to być on sam. Nikt z jego ludzi. Nie oni wszakże swoim romansem wyprowadzili komodora z równowagi. Nie oni przynieśli hańbę jego rodzinie, nie oni okryli ją infamią. Podanie miejsca cumowania byłoby zwykłą zdradą, wydaniem katu jego Bogu ducha winnej załogi.

Schodząc na ląd, Burns wydał proste rozkazy. Marynarze mieli czekać na niego pięć dni i ani godziny dłużej. Jeśli nie zjawiłby się w tym czasie, ani nie przysłał posłańca, mieli odpłynąć – gdziekolwiek. Wszyscy wiedzieli, że zatonięcie slupa może przerodzić się w prawdziwe kłopoty, dlatego nikt nie oponował. Burns uważał, że i tak będą czekać zbyt długo. Jeśli jego raport nie wzbudziłby niczyich wątpliwości, wróciłby na pokład znacznie wcześniej, ale marynarze też mieli coś do powiedzenia i nie zgodzili się na inne rozwiązanie. Zresztą bryg zbyt długo pozostawał na wodzie i czyszczenie kadłuba stało się niezbędne. Pięć dni wystarczyło na wszystkie prace. Teraz kapitan pluł sobie w brodę, że nie rozkazał wykonać tego zadania gdziekolwiek indziej, byle dalej od Charlestown.

– Co się pan im czynił? – przerwał milczenie Adams. – Jestem się ciekaw, czemu chcą pana wieszać. Jest pan morskim człekiem? Słyszałem się, jak strażnicy zwracali się do pana „kapitanie”. Bo wie się pan, widzi mi się, że tu jesteśmy się za zupełnie różne sprawunki. Mnie trzyma się za urodzenie. Pan jest jednym z nich, ale na pirata mi się pan nie widzisz. Był pan kaparem… kaprem?

– Nie. Tu można być najwyżej korsarzem albo bukanierem – mruknął, zerkając na współwięźnia. – Jestem… byłem kapitanem okrętu korsarskiego.

– Ach…

– A pan? Jest tu pan za urodzenie? Cóż to znaczy?

– Przepraszam, mój angielski jest naganny, znaczy się jest się nie nienaganny. Dopiero się uczę. Porodziłem się w Amsterdamie, później mieszkałem się na Curaçao. Kilka lat temu postanowiłem się spróbować tu szczęścić się, ale popełniłem się błąd. Przy okazji – zowią mnie Jacob ibn Adam, nie Adams.

– Przepraszam. W tym miejscu umiera wszystko, nawet maniery. Timothy Cuthrow, ale częściej zowią mnie Burns – odpowiedział, siląc się na uśmiech. – Jest pan Hebrajczykiem?

– Wolimy, gdy wołają się nas Żydami, ale na jedno się idzie. Oskarżono mnie o staranie się sprowadzenia na miasto zarazy. Jeśli wyjdziemy się stąd, choć szansa żadna, proszę pamiętać, by nigdy nie wierzyć się republikanom.

Kapitan spojrzał na swojego rozmówcę. W świetle gasnącego dnia ledwie widział rysy jego twarzy. Znał wielu ludzi, którzy uczyli się angielskiego, więc zrozumienie nowopoznanego nie sprawiało mu większych trudności. Miał jednak wątpliwości co do znaczenia jego słów.

– Zwolennik republiki? Mówi pan o kapitanie Hornigoldzie?

– Nie wiem się, kim jest ten człek. Miałem na myśli Olivera Cromwella – wymówił nazwisko lorda protektora, jakby była to największa z obelg, po czym podszedł do krat zamykających celę i, opierając się o nie, mówił dalej:

– Kiedy przejął się Londyn, obiecał moim braciom zgodzić się na nasz powrót na wyspę. Miało być równouprawo… równoprawi… równoprawnienie. I miał się być zakaz oskarżeń o złe rzeczy… Sam pan się widzi, ile się ostało. Mój ród od wieków skarżono o to samo, co się mnie teraz skarguje: morowe powietrze, morderstwa, trucie się studni, szpiegowanie. Rozumie pan sobie? A teraz mnie, buchaltera, wieszają się za sprowadzenie zarazy! Jak jakąś wiedźmę z Afryki! Jedyna dobra w tym wszystkim rzecz to się to, że proces i wyrok szybkie. Hiszpanie są nieprzyjemnie nastawieni, a tu się bez tortur obeszło.

– Był pan buchalterem? – spytał od niechcenia kapitan.

Nie interesowała go przeszłość, ani tym bardziej najbliższa przyszłość Żyda. Teraz nie miał mu nic do zaoferowania, choć w innej sytuacji prawdopodobnie zastanowiłby się nad propozycją dania mu pracy. Ktoś, kto pilnowałby ksiąg, zawsze przydawał się na okręcie. O żydowskich buchalterach słyszał wiele dobrego, choć ostrzegano go także przed ich nadmierną pomysłowością. Wierzył jednak, że na jego pokładzie nikt nie odważyłby się niczego fałszować. W końcu każdy, kto stawiał nogę na Silver Stag, wiedział, że kradzież w korsarskim świecie karze się śmiercią.

– Tak, przez lata pracowałem się dla Holenderskiej Kompanii Zachodnioindyjskiej, później u kilku kupców. Pilnowałem ksiąg, prowadziłem zapisy… nieskończone nudy, rzędy liczb. Zawsze chciałem się pływać, zobaczyć światy, znaleźć lepsiejsze miejsce do życia. No i znalazłem – rzucił, kopiąc w kraty.

– Uważa pan, że życie na morzu jest lepsze?

– Wszystko się lepsze od czarów i zarazy…

– Mój ojciec był kupcem – przerwał mu kapitan, nie odrywając wzroku od własnych, poranionych i lekko opuchniętych dłoni. – Niezbyt majętnym, ale wystarczająco zamożnym, by stać go było na wykształcenie jedynego syna. Przykładałem się do nauki na tyle, by przyjęli mnie do Królewskiej Akademii Morskiej w Portsmouth. Pływałem w Royal Navy, najpierw jako oficer, później jako kapitan. Przez kilka lat znajdowałem się pod rozkazami Benjamina Wilsona, którego ojciec, komodor u gubernatora Antigui, oskarżył mnie teraz o działanie na szkodę korony. Moi ludzie nie zrobili nic, co stałoby w sprzeczności z prawem lub rozkazami, które dostawaliśmy od admiralicji, gubernatora lub komodora, lecz kiedy tylko zostaną znalezieni, skończą jak ja. Jak wyrzutki, powieszeni w jednym z portów, by ostrzegać innych przed piractwem, niesubordynacją czy tchórzostwem. Być może jest to lepsze od oskarżenia o czary, tego nikt mi jeszcze nie zarzucał, ale z pewnością jest niebezpieczniejsze od pracy z księgami.

Żyd patrzył na kapitana, coraz bardziej mu współczując. Nawet teraz, kiedy zachodzące słońce pozostawiło w ich celi już tylko gęstniejący z każdą chwilą półmrok, wyglądał, zachowywał się i mówił jak człowiek z wyższych sfer. Ktoś, komu w innych okolicznościach można by zaufać. Z jego twarzy dało się jednak wyczytać coś jeszcze. Nie tylko ból, ale i odrobinę szaleństwa. Czegoś nieobliczalnego, co kryło się pod wyuczonym spokojem i ogładą.

Kiedy Burns podniósł wzrok i spojrzał na Adamsa, stojącego nadal przy kracie, mężczyznę przeszły ciarki.

– Pan mógł najwyżej zaciąć się kartką lub poplamić ręce atramentem. Ja widziałem ludzi rozerwanych na strzępy, ranionych z muszkietu, przygniecionych złamanym masztem. Widziałem egzekucje, morderstwa popełniane z zimną krwią, zdrajców chętnych sprzedać największe sekrety za niewielkie sumy i idealistów, umierających przez głupotę innych.

– Czyli ludzi takich jak pan? Idealistów – dodał szybko Adams, nie chcąc sprowokować kapitana. – Wiem, widział się pan dużo, ale przynajmniej przeżył się pan swoje życie, panie Cuthrow. A ja, jakby to się powiedzieć, roślinowałem… wegetowałem! Tak, to się to słowo. Wegetowałem. Chciałbym spróbować czegoś innego, to wszystko. Wszystko, czego się nie będzie.

Kapitan zastanawiał się, do czego właściwie zmierzała cała rozmowa. Nie miał na nią ochoty. Tłumaczenie czegokolwiek Adamsowi zdawało się równie bezsensowne, co szukanie mitycznego skarbu z mapą kupioną na targu w Port Royal. Bolała go głowa i wszystkie miejsca, w które bito go i kopano przez ostatnie dwa dni. Bolała też zraniona duma, dokuczały tęsknota i niepewność. W dodatku kolejny raz w życiu czuł się kompletnie bezsilny, a to tylko go rozsierdzało.

Nagle ciszę, która na chwilę zapanowała w celi, przerwało skrzypnięcie kraty otwieranej w głębi korytarza. Na ścianie zatańczyły cienie. Ktoś zbliżał się do miejsca, w którym ich zamknięto.

Zapadł już zmrok i odbijane przez skalne bloki ścian refleksy niesionej przez kogoś lampy stały się jedynym źródłem światła w podziemiach. W forcie nie marnowano oliwy ani pochodni, nikt nie zawracałby sobie głowy przynoszeniem ich do lochów. Cuthrow wiedział też, że o tej porze żaden strażnik nie miał w zwyczaju zaglądać do cel, szczególnie tak krótko przed egzekucją. Na kilka godzin przed śmiercią dawano skazańcom czas na przemyślenia, pogodzenie się z Bogiem i przygotowanie na nieuniknione. Dopiero o świcie mogli spodziewać się kogoś, kto zajrzałby z kawałkiem czerstwego chleba i kąśliwymi uwagami na temat ostatniego posiłku skazańców.

Źródło światła zatrzymało się w odległości kilku kroków od kraty. Przygasło, gdy niosący je człowiek przysłonił okna latarni, a później rzucana przez nie plama jasności przesunęła się po ścianie celi. Najpierw ukazała Adamsa, stojącego przy swojej pryczy, później objęła także kapitana.

– Ty… – wycedził Cuthrow, rzucając się do krat.

– Spokojnie Tim, wysłuchaj mnie…

– Po co przyszedłeś? Triumfować? Grozić? Prosić, bym powiedział ci, gdzie jest Silver Stag?

– Nie – wymamrotał cicho wicegubernator Wysp Podwietrznych. Bez siwej peruki i jedynie w kamizelce narzuconej na koszulę wyglądał jak cień człowieka. Nie chciał rozświetlać pomieszczenia i zwracać uwagi strażników, dlatego mocno przygaszoną lampę postawił przy ścianie w korytarzu. – Przyszedłem przeprosić cię za wszystko i naprawić swoje błędy. Odsuń się od kraty.

Cuthrow postąpił krok w tył. Pojawienie się Smitha było dla niego zaskoczeniem, ale ostatnim czego się spodziewał, było ujrzenie w jego rękach klucza, otwierającego więzienne kraty.

– Tim, znam cię od ponad dziesięciolecia. Widziałem co potrafisz, do czego jesteś zdolny. Pracowało dla mnie wielu korsarzy, lepszych i gorszych, lojalnych i zdrajców. Poznałeś ich wszystkich. Wiesz tak samo jak ja, że niełatwo dziś o kogoś, kto zgodziłby się wypełniać zadania, które powierzałem właśnie tobie.

Wicegubernator zerknął przelotnie na stojącego pod ścianą Żyda, po czym pchnął kratę i stanął w progu celi.

– Nie wiem, coś zrobił komodorowi, ale obaj wiemy, że te oskarżenia to farsa. Wiele bym dał, by dowiedzieć się, co tak go rozsierdziło, ale nie będę tracił czasu na pytania, na które nie uzyskam odpowiedzi.

– Słusznie – mruknął kapitan.

Jacobowi zdawało się, że to, co wziął wcześniej za szaleństwo w oczach marynarza, było tylko igraszką przy tym, co ujrzał teraz. Nie chciał być tej nocy we własnej skórze, ale jeszcze bardziej nie życzyłby sobie znaleźć się teraz na miejscu urzędnika.

– Wiem, że przekupił ludzi ze slupa. Co więcej, dwóch rzekomych świadków nigdy na nim nie służyło. Pociągnę ich do odpowiedzialności, gdy tylko dostanę odpowiedź z biura gubernatora. Tam są księgi potwierdzające mustrowanie. Byłbym w stanie oddalić twoje oskarżenie, gdybyś dał mi więcej czasu, na przykład podając miejsce cumowania. Wiem, dlaczego tego nie zrobiłeś, i chcę, żebyś wiedział, że rozumiem i popieram twoją decyzję. Komodor naciska na szybką egzekucję, musiałem wydać wyrok i teraz nie zdołam go cofnąć. Jedyne na co możesz liczyć, to pośmiertne oczyszczenie z zarzutów.

– Chyba po śmierci komodora…

– Niestety, na to wygląda.

– I fatygowałeś się tu po to, żeby mi to powiedzieć? – fuknął kapitan.

Wicegubernator zawahał się. Spodziewał się wściekłości z jego strony, ale uważał, że znał Burnsa dość dobrze, by nie musieć się go obawiać. Do tej pory bardziej martwił się o strażników, którzy mogli go zauważyć, teraz zaczął tracić pewność siebie.

Zrobił krok w tył, gdy Burns szybkim ruchem chwycił poły swojej umorusanej koszuli i ściągnął ją przez głowę, ukazując siniaki i zranienia – ślady przesłuchań.

– Zobacz, co zrobili mi twoi ludzie – wycedził przez zęby.

– Tim, proszę… Przysięgam, nigdy nie było mi tak przykro, ale teraz nie czas na rozprawianie o tym, co ci zrobili. Wysłuchaj mnie.

Kapitan wziął głębszy oddech, próbując się opanować. Miał ochotę wypchnąć Daniela Smitha z celi, skręcić mu kark i ruszyć do wyjścia. Znał jednak drogę, wiedział, że prowadziła przez koszary. Jedynym, co mógłby osiągnąć, decydując się na takie rozwiązanie, byłaby walka.

– Długo rozmyślałem nad tym, co zrobić, i widzę tylko dwa wyjścia z sytuacji. Jedno z nich jest oczywiste i żadnego z nas nie zadowala. Ciebie z oczywistych względów. Mnie dlatego, że nie chcę tracić zaufanego kapitana. Drugie… cóż, na nim tracę właściwie tylko ja. Pod fortem znajduje się tunel, prowadzący do miasta. Miał służyć do szybkiego przerzucania oddziałów w przypadku ataku i do ewakuacji. Pokażę ci, gdzie jest. Wyjdziesz stąd i znikniesz.

Smith zawiesił głos. Nie doczekawszy się żadnej reakcji, dodał po chwili:

– Ze względu na łączącą nas przeszłość pozwolę sobie na absolutną szczerość. Nie interesuje mnie, gdzie się podziejesz ani co ze sobą zrobisz. Twój list kaperski został cofnięty w czasie procesu. W ciągu kilku godzin po odkryciu twojego zniknięcia będę musiał wydać za tobą list gończy. Jeśli kiedykolwiek twoja noga postanie na brytyjskiej ziemi, zostaniesz aresztowany i doprowadzony katowi. Jeśli zostaniesz złapany, wiedz, że wyprę się wszystkiego. Nie było mnie tu dziś, nie otworzyłem kraty, nie pokazałem ci wyjścia. Uciekłeś, bo strażnik jej nie domknął. Biedak może stracić przez to życie, ale za wszystko trzeba jakoś zapłacić, zresztą mam nadzieję, że skończy się na mniejszej karze. Teraz żołnierze zebrali się na posiłek i pogadankę przed egzekucją. Zostali tylko ci na murach, mamy niewiele czasu.

Cuthrow patrzył na wicegubernatora, nie zmieniając wyrazu twarzy. Obserwujący to Adams zastanawiał się, czy kapitan oszalał, czy może to on majaczy ze strachu przed tym, co czeka go za kilka godzin. Miał tylko nadzieję, że oferta obejmowała i jego.

– Daj mi czas. Potrzebuję kilku miesięcy, może roku. Dowiem się, o co chodziło Wilsonowi. Obalę zeznania jego świadków i oczyszczę twoje nazwisko. Zaszyj się gdzieś. Pożegluj daleko, zmień nazwisko i zamieszkaj gdzieś, gdzie nikt cię nie zna. To z pewnością da się wyjaśnić, muszę tylko mieć możliwość działania.

Tym razem, gdy Cuthrow zrobił krok do przodu, mężczyzna nawet nie drgnął. Kapitan uściskał go, co Adams przyjął z największą ulgą, podobnie jak słowa kapitana:

– Dziękuję. Nie wiem, jak ci się odpłacę. A co z nim? – Spytał nagle, wskazując na Żyda.

– Strażnik nie domknął kraty. Moim zdaniem uciekłby razem z tobą. Jego los jest mi obojętny.

– Panie Adams, proszę wstać. Wychodzimy – rzucił kapitan, po czym, kierując słowa do wicegubernatora, dodał: – To mój nowy buchalter. Właśnie go zmustrowałem.

* * *

Nevis, Charlestown, Fort Charles na południowym krańcu miasta. 4 maja 1715 roku, sobota. 

Wicegubernator Wysp Podwietrznych szedł podziemiami, trzymając latarnię na wysokości piersi. Choć starał się wyprowadzić obu mężczyzn najszybciej, jak tylko było to możliwe, kiepski stan tuneli uniemożliwiał żwawszy marsz.

Cuthrow, któremu nie było wcześniej dane zapoznać się z tą częścią fortu, próbował zapamiętać wszystkie mijane rozwidlenia. Nie przypuszczał, by ta wiedza miała mu się kiedykolwiek przydać, uznał jednak, że gdyby musiał w przyszłości niezauważenie pojawić się wewnątrz fortyfikacji, wybranie tej drogi mogłoby okazać się najrozsądniejsze.

– Gubernatorze – odezwał się w końcu, znacznie spokojniejszym niż wcześniej głosem. – Czy oficerowie pana garnizonu nie uważają, że nierozważnym jest pozostawianie tych podziemi bez nadzoru?

– Zapewniam, że od jutra będą strzeżone jak brama i mury. Dziś nie powinniśmy tu spotkać żywej duszy.

– Ktoś jednak chadza tymi korytarzami. Pozrywane pajęczyny, ślady na ziemi…

– Strażnicy regularnie sprawdzają stan podziemi. O ile wiem, zdarza się też, że oficerowie wykorzystują je w czasie wypraw do miejskich lupanarów. Wyżsi rangą mają klucze.

– Bardzo nierozważnie.

– Jak mówiłem, z jutrzejszym świtem dużo się zmieni. Wielu ludzi będzie niezadowolonych i niepocieszonych, ale nie spędzi mi to snu z powiek. Wiem, że czynię to, co powinienem. Wierzę też, że zachowacie wiedzę o tych podziemiach dla siebie.

Choć Smith miał nadzieję na choćby lakoniczne potwierdzenie ze strony kapitana, nie doczekał się go. Odezwał się za to Jacob:

– Gdzie prowadzają się te wszystkie korytarze?

– Udam, że nie słyszałem tego pytania.

– Te korytarze, panie Adams – wtrącił Cuthrow – prowadzą do wyższych kondygnacji. Schodzimy w dół, by ominąć konstrukcję murów, reszta dróg wspina się ku górze i dociera do komnat. Zapewne jedna z nich prowadzi do części gościnnej, inna do zbrojowni i koszar straży. Jest i taka wiodąca wprost do sypialni naszego dobrodzieja.

Tym razem zamilkł gubernator. Nie podobał mu się zimny głos kapitana, ani to, że trafił w sedno. Znał go od lat, uważał za człowieka godnego zaufania. Teraz jednak cieszył się, że gdy strażnicy odkryją ucieczkę więźniów, tunel nie tylko zostanie objęty regularnymi patrolami, ale i lepiej zabezpieczony.

Droga do jego prywatnych komnat była na dwójnasób utrudniona. Od korytarzy oddzielały go ukryte w głębi sypialnianej garderoby drzwi oraz solidna krata. Klucze do obu miał tylko on. Postanowił nie sprzeciwiać się, gdyby któryś z oficerów zaproponował dodanie jeszcze jednej kraty lub wymianę zamków. Może nawet sam wyda odpowiednie instrukcje?

Szli dalej w ciszy, zagłębieni we własnych myślach. W końcu, gdy dotarli do pordzewiałej kraty przecinającej korytarz, wicegubernator rzucił:

– To ostatnia przeszkoda, wyjście jest niespełna sto kroków stąd. Wygląda niepozornie, ale jest solidna. Zamek od kilku miesięcy nie działa, musieliśmy spiąć ją łańcuchem.

Podał kapitanowi sztylet, do tej pory zawieszony u pasa, i dodał:

– Rozegnij ogniwa, to jedyny sposób. Jeśli użyję klucza, historia o waszej ucieczce straci na wiarygodności.

Gdy Cuthrow siłował się z kratą, Smith podał Jacobowi świeczkę i pozwolił odpalić ją od swojej lampy.

– Zniknięcie latarni mogłoby zostać zauważone, musicie poradzić sobie w taki sposób. Kiedy stąd wyjdziecie, uważajcie na straże. W tych ubraniach nie wyglądacie na praworządnych obywateli, będziecie zwracać na siebie uwagę. Wątpię, by sprawdzono celę przed świtem, jeśli jednak tak się stanie, alarm zostanie bezzwłocznie podniesiony. Jak najszybciej opuśćcie miasto i wyspę.

Pozyskawszy drugie źródło światła, mężczyźni przyglądali się działaniom kapitana. Ten po kilku próbach zdołał rozgiąć jedno z ogniw i zdjął z kraty łańcuch. Zamiast jednak pójść dalej, zwrócił się do swego wybawcy:

– Gubernatorze, komodor Wilson jest w forcie, prawda? Zakładam, że zajął jedną z komnat gościnnych, nie chcąc opuścić jutrzejszej egzekucji.

– Nie podoba mi się to tak samo, jak tobie, Tim, jednak nie mogłem odmówić mu gościny. Jest przedstawicielem admiralicji, dowodzi flotyllą broniącą wysp. Dobrze wiesz, że to człowiek, któremu lepiej się nie przeciwstawiać. Mój sztylet – dodał, wyciągając dłoń do kapitana. – Nawet o tym nie myśl. Nie pod tym dachem.

Cuthrow oddał broń, siląc się przy okazji na delikatny uśmiech. Przeszło mu przez myśl, czy nie obalić wicegubernatora i, przykładając ostrze do gardła, nie zmusić do poprowadzenia do komnaty komodora. Fakt, musiałby jakoś zdobyć kordelas czy inne ostrze, lecz nie wydawało mu się to problemem. Znacznie większym był jego stan – napuchnięte dłonie i obolałe ramiona nie pozwalały mieć nadziei na sprawne operowanie bronią.

Być może Smith przez chwilę odmawiałby współpracy, ale z połamanymi palcami, złamaną szczęką i bez kilku zębów, nabrałby do niej ochoty. Plan, choć kuszący, miał jednak kilka wad, a największą z nich było późniejsze opuszczenie twierdzy. Krata została już otwarta, tyle że wydostanie się przez nią było czym innym niż ponowne pokonanie korytarza. Zresztą szanse na to, by o tak wczesnej porze zastać komodora w sypialni samego, były niewielkie. Do kolacji zostało jeszcze około godziny, dopiero później dowódca flotylli oddaliłby się do swojej komnaty. Dodatkowo, gdyby wicegubernator przez dłuższy czas nie pokazał się nikomu na oczy, zaczęto by go szukać.

Zmuszając się do podjęcia rozsądnej decyzji, Burns spytał tylko:

– A co z jego synem, kapitanem Benjaminem Wilsonem?

Pytanie zaskoczyło Smitha. Uważał chęć zemsty na komodorze za rzecz naturalną, choć wymagającą poskromienia, przynajmniej póki ten znajdował się u niego w gościnie. Nie przeszło mu jednak przez myśl, że kapitan może chcieć dokonać jej poprzez uderzenie w jedynego syna dowódcy flotylli.

– Nie wiem – odparł. – Nie znam rozkazów dotyczących poszczególnych kapitanów. Wiem za to, że nie zeznawał na twym procesie. Zdaje mi się też, że jego fregata wyszła z portu, choć przyznaję, że nie mam pewności. Komodor uważa, że nie muszę znać szczegółów prowadzonych przez niego działań.

Widząc minę Cuthrowa, szybko dodał:

– Proszę, nie szukaj dodatkowej zwady. Wystrzegaj się kłopotów, zostań w ukryciu i pozwól sobie pomóc. Obiecuję, że wszystkim się zajmę, ale proszę, nie utrudniaj mi zadania.

– Nie było to moim zamiarem. Kapitan Wilson ma coś, co do mnie należy. W zaistniałej sytuacji chciałbym to odzyskać. Nie zamierzam odbierać tego inaczej niż siłą przynależną racjonalnym argumentom.

– Niezbyt się rozsądne – wtrącił Adams. – Rozmowa z kapitanem Royal Navy, gdy właśnie ubiegło się katu?

– Jeśli jest na wyspie, za kilka godzin dowie się o naszej ucieczce. Wierzę, że będzie szukał sposobności nawiązania ze mną kontaktu. Jeśli tak by się stało, panie gubernatorze, proszę nie stawać mu na drodze.

– Jeśli taka twoja wola… Mam nadzieję, że wiesz co robisz.

– Ja też – odparł Cuthrow. – Pora na nas, panie Adams.

– Również mam nadzieję, że będę miał jeszcze możliwość współpracy z twoją załogą, kapitanie. Nie trać nadziei i czekaj na wieści. Niech Bóg ma was w opiece.

Gdy uścisnęli sobie dłonie, gubernator ruszył w powrotną drogę. Musiał chwilę odpocząć i uspokoić się przed kolacją. Najważniejsze z jego punktu widzenia było to, by nikt nie powiązał go ze zniknięciem więźniów. Komodor ani żaden z innych gości nie mogli nabrać podejrzeń.

Mężczyzna zamierzał wyłgać się bólem głowy i wcześniej udać na spoczynek. Opuszczenie gości podczas kończącej posiłek pogawędki przy alkoholu nie byłoby wielkim faux pas. W końcu tyle ostatnio się wydarzyło, że jego zmęczenie nie powinno nikogo dziwić. Nie zamierzał jednak spać, musiał przygotować się na następny, niezwykle ciężko zapowiadający się dzień. Wiedział, że gdy zniknięcie skazańców wyjdzie na jaw, rozpęta się piekło. Pocieszało go tylko, że przynajmniej poczuł się lepiej. Uspokoił sumienie, choć nie ciekawość.

– Bóg i jego opieka nic do tego nie mają – burknął Cuthrow, gdy rzucana przez lampę wicegubernatora poświata zniknęła mu z pola widzenia. – Idziemy, panie Adams. Pora odwiedzić pewien zamtuz.

– Co? Teraz się panu chędożenie w głowie? Mówiłem się, bycie człekiem morza jest się ciekawsze niż buchalterowanie!

* * *

Nevis, Charlestown, Fort Charles na południowym krańcu miasta. 4 maja 1715 roku, sobota. 

Pokryta rdzą krata otworzyła się, tworząc niewielkie przejście między dwiema częściami korytarza. Mężczyźni przecisnęli się przez nie, po czym postarali się, by na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało na nietknięte. Furta domknęła się idealnie i choć ogniwa łańcucha nie dały się w pełni dogiąć, Cuthrow uznał, że wyglądały zadowalająco. Prawdopodobnie przez jakiś czas strażnicy będą się zastanawiać, którędy uciekli, później odkryją uszkodzenia i wszystko stanie się jasne. Jakkolwiek szybko by to się stało, już o świcie atmosfera w forcie zrobi się bardzo nieprzyjemna.

Szli wolniej, niżby chcieli. Musieli uważać, by nie zgasić płomienia świecy. Końcowa część korytarza znajdowała się w gorszym stanie niż ta, którą patrolowały straże. Pod ścianami zalegały kamienie, fragmenty belkowania zniszczonego w czasie ostatniego ataku Francuzów oraz śmieci zostawiane przez zaglądających w to miejsce ludzi.

Gdy zatęchłe powietrze zaczęło ustępować świeższemu, buchalter zebrał się na odwagę i spytał:

– Kapitanie Cuthrow, pan mówi się o zamusztrowaniu mnie. To się na poważnie?

– Cóż, nie mogę przecież pana tu zostawić.

Na te słowa Jacob poczuł ulgę. Przytłaczający wieczór z koszmarnymi perspektywami zmieniał się powoli w najbardziej zaskakującą noc jego życia. Uciekł katu, choć jeszcze godzinę wcześniej nic tego nie zapowiadało, i poznał kapitana – byłego korsarza, aktualnie wyjętego spod prawa – owianego złą sławą człowieka, który pozwolił mu, zwykłemu buchalterowi, przystać do swej załogi. Wielokrotnie słyszał opowieści dotyczące korsarzy i piratów, ludzi okrutnych, złych z natury i wyklętych przez Boga. Teraz zaczynał wierzyć, że jeśli Cuthrow przewodził jednej z takich załóg, powtarzane w tawernach historie nie mogły nijak mieć się do rzeczywistości.

Wziął głębszy oddech, czując, że świat leżał mu u stóp, i rzekł:

– Dziękuję.

Cuthrow zatrzymał się na to słowo tak nagle, że jego towarzysz niemal na niego wpadł. Powoli odwrócił się i patrząc Żydowi prosto w oczy, powiedział:

– Panie Adams, chciałbym, żebyśmy się dobrze zrozumieli. Nie mogę tu pana zostawić. Za kilka godzin wszyscy strażnicy z fortu, marynarze, najemnicy i połowa mieszkańców, którzy nie mają z wojaczką nic wspólnego, zaczną nas szukać. Podejrzewam, że sam nie zdoła pan opuścić wyspy na czas. Niewielka też szansa, że uda się panu pozostać w ukryciu, gdy zacznie się polowanie na pana. Kiedy więc pana pojmą, zaznaczam kiedy, nie jeśli, opowie im pan o wszystkim. Wierzę, że nie zrobi pan tego dobrowolnie, zmuszą pana i to sposobami, o których Hiszpanom nawet się nie śniło. To, co opowiedziałby pan o mnie, niespecjalnie mnie martwi. Odczuwam jednak niepokój na myśl o tym, że mógłby pan doprowadzić do aresztowania wicegubernatora Smitha, który jest, jak zapewne pan zauważył, osobą niezwykle pomocną. Potrzebuję takich ludzi i nie mogę pozwolić sobie na tracenie ich z byle powodu. Zabieram pana nie dlatego, że pan tego chce, czy też dlatego, że widzę dla pana miejsce na moim pokładzie, ale dlatego, że nie chcę tu pana zostawić. Zadbam o to, by był pan bezpieczny wśród moich ludzi. Opuści pan jednak pokład w pierwszym napotkanym przez nas przyjaznym porcie. Mogę jedynie panu obiecać, że nie oddam pana w ręce Hiszpanów ani marynarki.

– A jeśli okażę się pomocniczy?

– Cóż, jeśli dożyje pan możliwości okazania się pomocnym, rozważę dołączenie pana do mojej załogi. Radziłbym jednak nie wiązać z tym zbyt wielkich nadziei.

– Dziękuję – powiedział z uśmiechem. To, co usłyszał, nie zepsuło mu humoru. Odkąd pamiętał, oczekiwano od niego dowodzenia własnej wartości.

Cuthrow, osłaniając dłonią płomień, dotarł do desek, którymi zamaskowano wejście do tunelu. Zgasił świecę i przez chwilę nasłuchiwał. Gdy nabrał pewności, że w pobliżu nie ma żadnych ludzi, odsunął pierwszą z nich. Rozejrzał się i odgarniając liście opadające na maskowanie, wyszedł na zewnątrz.

Korytarz prowadził na obrzeża portu, a jego wylot znajdował się w miejscu, w którym pracujący dla królewskiej marynarki robotnicy składowali zużyte bądź wymagające naprawy drewniane części konstrukcji okrętów. W półmroku kapitan dostrzegł zniszczone bloczki, zwoje lin, deski i coś, co przypominało połamany ster. Po prawej stronie rozciągało się miasto, po lewej port. W oddali słychać było komendy wydawane strażnikom pilnującym magazynów oraz rozmowy niezbyt trzeźwych już marynarzy, którzy cieszyli się zejściem na ląd.

Adams, który wyszedł krok za nim, rozejrzał się nerwowo po okolicy. Spodziewał się, że lada chwila usłyszy wrzaski członków miejskiej milicji, zaalarmowanych nagłym pojawieniem się odzianych w łachmany obcych ludzi. Dopiero po chwili dotarło do niego, że miejsce w którym się znaleźli, nie było przez nikogo pilnowane. Choć poczuł pewną ulgę, miał ochotę jak najszybciej opuścić miasto. Nagła opieszałość kapitana, który zdawał się wypatrywać czegoś od strony morza, wprawiła go w zdumienie.

– Kapitanie…

– Szlag! Z tego miejsca nic nie widać. W porcie stoi kilka fregat, ale nie wiem, które spośród należących do flotylli Wilson odprawił.

– Jakież to ma się znaczenie?

– Mówiłem już, panie Adams – odparł Cuthrow, siląc się na cierpliwość – że zależy mi na spotkaniu z synem komodora. Chciałbym dowiedzieć się, czy kazano mu odpłynąć, czy też oczekiwano od niego obecności na egzekucji. Najwyraźniej jednak moja ciekawość pozostanie niezaspokojona. Ruszajmy, Śliczna Beth czeka.

– Pan mówił się poważnie? Chce się pan iść na dziewki? Teraz?

– Jeśli już, to nie na dziewki, a na dziwki. Widzę, panie Adams, że musi się pan wiele nauczyć. W życiu korsarza… pirata, są rzeczy niecierpiące zwłoki. W naszym przypadku odwiedzenie przybytku tej kobiety może zadecydować o życiu i śmierci.

Nie siląc się na dalsze wyjaśnienia, ruszył ku miastu. Szedł tak szybko, jak tylko było to możliwe. Dobrze znał Charlestown, przez kilka lat z tego właśnie miasta wyruszały okręty, na których służył. Nie oglądał się za siebie, wiedział, że Adams trzymał się blisko. Przestraszony nie tylko więzieniem, ale i wizją, jaką przed nim roztoczył, nie chciał zostać sam.

Gdzie tylko było to możliwe, prowadził go zaułkami lub przez niewielkie podwórka, na których znajdowały się studnie i szopy. Kilkakrotnie przebiegali szerszymi ulicami, uważając, by nie natknąć się na nikogo, kto mógłby uznać ich obecność za podejrzaną. Miasto, pogrążone po części we śnie, po części zaś w pijaństwie, okazało się jednak mniejszym zagrożeniem, niż się spodziewali. Większość strażników i członków oddziałów milicji pilnowała centralnych punktów miasta, nieliczne patrole przeczesujące pozostałą jego część stanowiły niewielką przeszkodę, którą łatwo było ominąć.

Po kilkunastu minutach znaleźli się przed drzwiami, zza których dochodziły śmiech i gwar prowadzonych rozmów. Główne wejście znajdowało się przy największej ulicy miasta. Cuthrow wybrał wejście boczne, nieznane większości ludzi.

– Zepsucie i rozpusta w najczystszej postaci, panie Adams. Radzę przywyknąć. – uśmiechnął się nieznacznie na widok wyrazu twarzy towarzysza.

– Nie o to się chodzi – odparł buchalter. – Pracowałem dla Beth.

– Może mi pan w takim razie powie, w jakich okolicznościach przestał pan to robić?

– Sama się opowie…

Kapitan uderzył kilkakrotnie pięścią w okolice solidnie wyglądającego zamka. Najpierw drzwi nieznacznie uchyliły się, dopiero po chwili otwarły znacznie szerzej. Stojący za nimi młodzieniec wpuścił ich, po czym sprawdził, czy na ulicy nie czekał ktoś jeszcze.

– Pani Hawkins jest u siebie – rzucił. – Bo, jak mniemam, to jej panowie szukacie.

* * *

Nevis, Charlestown, przybytek Ślicznej Beth. 4 maja 1715 roku, sobota. 

Śliczna Beth siedziała przy toaletce i szykowała się do dołączenia do swych dziewcząt. Na wybielonej pudrem twarzy wyraźnie rysowały się pociągnięte czerwienią usta. Jeden z zaznaczonych różem policzków zdobił sztuczny pieprzyk.

Pod zieloną, znoszoną i sięgającą kostek suknię włożyła nieodzowny gorset. Pomagał wyeksponować piersi, które, wedle miejscowych opowieści, były najokazalszymi na Wyspach Podwietrznych. Z racji sprawowanej funkcji, jak i dlatego, że sama nie obsługiwała już klientów, Beth nie odsłaniała wiele poza nimi – swoistym znakiem firmowym przybytku. Widoczne pozostawały jeszcze tylko ramiona i szyja, mogące, ku jej rozczarowaniu, świadczyć już wyłącznie o niemłodym wieku.

W małych miastach, takich jak Charlestown, wieści rozchodziły się szybko. Beth nie spodziewała się tego wieczora wielu klientów. Jej przybytek nie należał do najdroższych, ale można w nim było zażyć rozrywki, zjeść coś i oczywiście napić się wszystkiego, czym tylko obracano w Indiach Zachodnich. Większość klientów stanowili marynarze z jednostek, których dowódcom kazano zatrzymać tej nocy załogę na statkach. Kapitanowie, jak słyszała od kilku swoich dziewcząt, dostali wyraźne polecenie przyprowadzenia marynarzy na jutrzejszą egzekucję. Najwyraźniej szykujący się spektakl postanowiono wykorzystać do pogadanki na temat piractwa, niesubordynacji lub tchórzostwa.

Z punktu widzenia jej oraz prowadzonego przez nią przybytku, sprawy przybrały zły obrót. Czekał ją wieczór z paroma zaledwie klientami, po którym przyjść miał dzień przepełniony piciem i rozmowami, a nie zabawą przynoszącą najwięcej zysków. Aresztowanie kapitana oznaczało dodatkowo konieczność znalezienia innego dostawcy niektórych dóbr, w tym tytoniu czy hiszpańskiego wina.

Gdy rozległo się pukanie, Śliczna Beth poprawiała perukę. Sięgające za ramiona blond loki były jej drugim znakiem rozpoznawczym. Nim zdążyła cokolwiek powiedzieć, do buduaru wszedł mężczyzna. Sięgała już po sztylet spoczywający między pudrem a wstążkami do włosów, gdy dotarło do niej, kto przekroczył próg.

– Co pan tu robi?! – fuknęła, celując palcem w Jacoba. – Chyba wyraziłam się jasno, kiedy ostatnio się widzieliśmy!

– Pani Hawkins, przyprowadziłem się dżentelmena.

– Jakim cudem? – spytała, gdy przez drzwi przeszedł Timothy Cuthrow. Zaskoczona patrzyła to na niego, to na jego towarzysza. – Całe miasto huczy o pańskim aresztowaniu. Wszędzie wiszą obwieszczenia, komodor rozkazał swoim ludziom przyjść na egzekucję. Chodzą słuchy, że spędzą też ludzi z miasta.

– Nigdy nie lubiłem takich przedstawień, postanowiłem nie brać w nim udziału – odparł, zamykając drzwi.

– Ale jak to?

– Chciałbym to pani wyjaśnić – odpowiedział. – Bardzo bym chciał, ale nie czas na to, ni miejsce. Sama pani chyba rozumie, że zaistniała sytuacja zmusza mnie do opuszczenia tego miasta szybciej, niż planowałem. Czy zdążyła pani przygotować nasze rachunki?

Kobieta przeszła do stojącego nieopodal drzwi sekretarzyka. Lekko drżącymi rękoma otworzyła jedną z szufladek, wyjęła niewielką szkatułkę i podała kapitanowi znajdujące się w niej monety.

– Jak mniemam, nie potrzebuje pan pokwitowania? – przeszła do szafy i zanim otworzyła jej drzwi, spytała jeszcze: – Ktoś widział, jak tu wchodziliście? Nie chciałabym kłopotów, a z waszym wyglądem tylko tego można się spodziewać. Nie wspominam nawet o tym, że prawdopodobnie szuka was większość załogi fortu.

Podała kapitanowi pas. Ten przełożył go przez głowę i poprawił zamocowany u niego kordelas.

– Nikt nas nie widział i mam nadzieję, że tak pozostanie. Proszę tak na mnie nie patrzeć, panie Adams. Chyba się pan nie spodziewał, że idąc do gubernatora, wezmę ze sobą broń. Musiałem ją zostawić w mieście, inaczej zostałaby mi zarekwirowana już przy bramie. Straż nie pozwoliłaby mi stanąć przed królewskim urzędnikiem z czymkolwiek ostrym na podorędziu.

Kobieta usiadła przy sekretarzyku i starając się zebrać myśli, patrzyła to na kapitana, to na Jacoba.

– Dokąd się pan teraz wybiera, jeśli można spytać? Biorąc pod uwagę ostatnie wydarzenia, spodziewam się, że nieprędko pana zobaczę.

– Nie wiem, pani Hawkins. Obawiam się jednak, że nie będzie mi dane więcej przywozić pani zamawianych towarów. Niezmiernie mi żal z tego powodu.

Kobieta uśmiechnęła się nieznacznie do Cuthrowa, po czym sięgnęła po kartę papieru. Zanurzyła w kałamarzu pióro i zaczęła coś pisać. Kapitan, który znał Śliczną Beth praktycznie od początku swojego pobytu w Nowym Świecie, postanowił jej nie przeszkadzać. Wiedział, że w swoim czasie i tak dowie się, co planowała. Zerknął za to na Adamsa, który stał oparty o ścianę i przysłuchiwał się rozmowie, raz po raz zerkając na burdelmamę.

– Pani Hawkins, pan Adams powiedział, że kiedyś dla pani pracował. Nie chciał jednak wyjawić powodu zerwania kontaktów z panią. Mam nadzieję, że nie poczyta mi pani za nietakt pytania o powody waszego rozstania.

– Skądże – odpowiedziała, nie przerywając pracy. – Jacob pilnował naszych ksiąg. Niestety, nie rozumiał charakteru prowadzonych tu interesów. Moje dziewczyny otrzymują regularne wynagrodzenie, poza tym zatrzymują dziesiątą część zapłaty od klientów. Powiedzmy, że to dodatek za ponoszone ryzyko, dobre chęci i informacje, które zdobywają w trakcie pracy. Pan Adams, jak go pan nazywa, chciał ukrócić ten proceder i księgować wszystkie przychody. Dodatkowo zbyt skrupulatnie, jak na nasze potrzeby, odnotowywał wydatki. W moim fachu czasem trzeba kogoś opłacić, kupić nieco spokoju lub zadbać o to, by urzędnicy przymknęli oko na to i owo. Nasze księgi wymagają pomysłowości, której panu Adamsowi brakowało.

Jacob, czując na sobie spojrzenie kapitana, kiwnął głową.

Śliczna Beth sprawdziła, czy atrament na dokumencie wysechł, złożyła kartę i rozgrzewając laseczkę laku, dodała:

– Jeśli potrzebuje pan, kapitanie, kogoś, kto będzie pilnował ksiąg, Jacob jest odpowiednią osobą. Mogę go panu polecić z czystym sumieniem, choć nie sądzę, by któryś z pańskich ludzi ośmielił się dokonywać nierównego podziału pieniędzy. Może mu pan też zaufać w kwestii sprzedaży wszystkich swoich towarów. Proszę, to dla pana – podała Cuthrowowi sporządzony przed chwilą dokument. – Jako człowiek wyjęty spod prawa prędzej czy później zawita pan do Nassau. Każdy tam trafia, szczególnie jeśli ciąży na nim tak poważne oskarżenie. Kiedy pan tam będzie, proszę odnaleźć Mary Rose, moją kuzynkę, i dać jej ten list.

– Oczywiście, pani Hawkins. Chyba nie pozostało mi nic innego, niż pożeglować właśnie tam. W innych miejscach nie będę mile widziany, choć nie wiem, czy mieszkańcy Nassau okażą się radzi z mojego widoku. Chciałbym zrobić coś jeszcze, by okazać wdzięczność…

– Innym razem, kapitanie. Innym razem. Teraz już idźcie, im dłużej tu jesteście, tym większe niebezpieczeństwo sprowadzacie na mnie i moje dziewczyny. Nie wiem, czemu jeszcze was nie szukają, ale kiedy zaczną, mój burdel zostanie przeszukany w pierwszej kolejności.

Cuthrow skłonił się kobiecie, wdzięczny za okazaną pomoc, i ruszył ku drzwiom. Adams nie podążył jego śladem. Zamiast tego wyprostował się i patrząc wprost na Beth, powiedział:

– Pani Hawkins, dziękuję się za dobre słowo. Pani wie, kapitan się dobry człowiek. Wszystkich pyta, co się stało się z synem komodora. Młody Wilson ma coś kapitana. Nie wiem, czemu teraz nie pyta…

Burdelmama przymrużyła oczy, próbując zrozumieć pytanie.

– Młody Wilson? Ach, chodzi o kapitana Benjamina Wilsona, syna komodora?

– Zgadza się. Ma coś, co należy do mnie – kapitan posłał Żydowi karcące spojrzenie. Na niewielu rzeczach zależało mu tak, jak na informacjach dotyczących losu kapitana Lady Scarlett. Wiedział jednak, że zadawanie tego pytania Beth zaowocuje plotkami, a dyskrecja była w tym przypadku najważniejsza. Wierzył, że niezależnie od tego, ile kobieta wiedziała, poleci teraz swoim dziewczynom zadawać pytania, a sama zacznie snuć domysły. Wątpił, czy kiedykolwiek pozna prawdę, ale nie w smak był mu choćby cień takiej możliwości.

– Wiem niewiele, tyle co powtarzają dziewczyny. Komodor od kilku dni trzyma całą flotyllę w porcie, tylko okręt jego syna wyszedł w morze w dniu pańskiego aresztowania. Załoga zbierała się w pośpiechu. Marynarze byli niezadowoleni, obiecano im dłuższy odpoczynek, ale zmieniono rozkazy. Słyszałam też plotki, że kapitan Wilson został usunięty ze stanowiska. Dopuścił się zdrady i skazano go za wykroczenia przeciw koronie. Z tym, że wiem to nie od ludzi z jego okrętu, lecz od dostawców, którzy wizytują fort. Takie same oskarżenia wysunięto przeciw panu, kapitanie, prawda?

– Niestety. Z tym że do tej pory nie wiedziałem nic o jego aresztowaniu i oskarżeniu. Nie był obecny na przedstawieniu, które nazwano moim procesem, nie było go też w żadnej z cel – kapitan zwiesił głowę i westchnął. – Obawiam się, że mogę być odpowiedzialny za to, co go spotkało. Kapitan Wilson uczestniczył wraz ze mną w kilku niefortunnych wydarzeniach.

– Dlaczego zatem nie wieszają was razem? Komodor zyskałby w oczach ludzi, jeśli z całą surowością ukarałby swojego jedynaka.

– Nie wiem, pani Hawkins. Nie wiem… Odprawienie go, jeśli ciążyły na nim zarzuty, wydaje się pozbawione sensu. Komodor zbyt ceni sobie własną pozycję, by ryzykować ją chronieniem nawet syna. Któraś z tych plotek wydaje mi się nieprawdziwa. Albo nie został o nic oskarżony, albo rzeczywiście doszło do zmiany kapitana, a on gdzieś tu jest.

– Może komodor odesłał się go do Londynu? – wtrącił Adams. Widząc skonfundowane miny kapitana i kobiety, szybko dodał: – Jutrzejsza egzekucja jest się duża sprawa. Głośna. Dużo ludzi. Komodor może chce załatwić się cicho, bez rozgłosu. To też da posłuch, oficerowie się dowiedzą o surowości, a on oszczędzi synu wstydu. Synu i sobie… Poza tym szafot miał się tylko dwa ramiona. Gdzie mieliby się go wiesić?

– O czym on mówi?

– Szubienica miała dwa pohyble – wyjaśnił. – Dla dwóch osób. Oby miał pan rację, panie Adams.

 * * *

Nevis, Charlestown. 4 maja 1715 roku, sobota. 

Opuszczając buduar Ślicznej Beth, kapitan Cuthrow rozumiał jeszcze mniej, niż kilka godzin wcześniej. Informacje burdelmamy, a raczej zasłyszane przez jej dziewczyny plotki, nie miały wiele sensu. Wiedział, że oskarżenia, jakie postawił przed nim komodor, były tylko pretekstem do pozbycia się go. Rozumiał też, że Benjamin znajdował się w równie dużym niebezpieczeństwie jak on. Nie wiedział tylko, czego spodziewać się po Jonathanie Wilsonie – to, co spotkało i w przypadku pojmania czekało także jego, było do przewidzenia; na to, co mogło czekać syna komodora, nie znał odpowiedzi. Dowódca flotylli słynął z nieugiętości, brutalności i ścisłego przestrzegania litery prawa. Wielu ludzi pozostających pod jego rozkazami, nawet najlepszych w swym fachu, pożałowało lekceważącego stosunku do regulaminu, o ustawach nie wspominając. Na podlegających mu okrętach panowała dyscyplina, jakiej nie spotykało się nigdzie indziej. Nawet teoretycznie niezależni kupcy statków handlowych i żołnierze stacjonujący w odwiedzanych przez niego fortach rozumieli, że w obecności tego człowieka należało uważać na każde słowo. Benjamin Wilson miał na sumieniu coś, co jednoznacznie kwalifikowano jako przestępstwo i karano śmiercią, a wydarzenia ostatnich dni wskazywały na to, że komodor o wszystkim się dowiedział.

Próbując oczyścić myśli i skupić się na wydostaniu z miasta, nie zaś na prawdopodobnym losie kapitana Lady Scarlett, Cuthrow ruszył ku tylnemu wyjściu z lupanaru. Drewniane, mocno już zniszczone schody, które prowadziły na parter budynku, były puste. Ze znajdującej się tam sali dochodziły dźwięki rozmów, a za mijanymi przez mężczyzn drzwiami słychać było zapracowane dziwki.

Na dole spotkali tego samego mężczyznę, który wpuścił ich do środka. Bez słowa, za to z przyjemniejszym niż wcześniej wyrazem twarzy, wypuścił ich na ulice Charlestown i zamknął drzwi. Jacob, cały czas trzymający się blisko kapitana, znał „odźwiernego” z widzenia. Nie spodziewał się, by pobiegł donieść strażnikom o pojawieniu się w burdelu ludzi, którzy powinni czekać na egzekucję. Jak wszyscy pracownicy Beth, uważnie słuchał tego, co mówili inni, jednocześnie umiejąc trzymać język za zębami.

Choć nie spędzili u kobiety więcej czasu niż było to absolutnie konieczne, miasto zdążyła spowić głęboka noc. Wiatr przegnał chmury, które wcześniej zbierały się w okolicy wyspy, na niebie pokazał się księżyc. Nie był w pełni, lecz dawał dość światła, by umożliwić im stosunkowo szybkie przemieszczanie się ulicami miasta. Idąc wzdłuż zabudowań, raz po raz zatrzymywali się, nasłuchując nadchodzących patroli milicji. Gdy dochodziły ich jakiekolwiek głosy bądź kroki, kryli się w głębszych cieniach, unikając jakichkolwiek konfrontacji.

Po kilkunastu minutach kapitan wyprowadził swojego nowego kompana na skraj Charlestown. Fortyfikacje od strony morza znajdowały się w stosunkowo dobrym stanie. Te od strony lądu nosiły jeszcze wiele śladów ostatniego najazdu francuskich żołnierzy i znalezienie niestrzeżonego wyłomu w murach okazało się prostsze, niż obaj się spodziewali.

Podążając wzdłuż zaniedbanych umocnień, dotarli do wąskiej linii drzew, rozdzielającej pola podupadłych plantacji trzciny cukrowej.

– Mamy do przejścia jakieś pięć mil, panie Adams. Myślę, że poza miastem nikogo nie spotkamy, ale radzę mieć oczy szeroko otwarte.

– Idziemy do łodzi?

– To nie łódź, tylko okręt, bryg. Niech pan to zapamięta, moi ludzie zaakceptują obcego na pokładzie, ale ignorancja nie przysporzy panu przyjaciół.

Jacob skinął, nie wiedząc, co mógłby powiedzieć. Wkraczał do nowego świata i rozumiał, że czeka go sporo nauki. Miał niewiele czasu, by przekonać kapitana do pozostawienia go na pokładzie i jeszcze mniej, by udowodnić jego ludziom, że taka decyzja leży w ich interesie. Znacznie prościej niż na morzu byłoby mu dokonać tego na lądzie. Do tej pory jego przygoda z wodą ograniczała się do roli pasażera przemieszczającego się z jednego portu do drugiego. Nie wiedział wiele o masztach, rejach i linach, a sterburta i bakburta były dla niego słowami rodem z pijackiego slangu zasłyszanego w portowej tawernie, ale wierzył, że gdyby tylko dano mu szansę, stałby się wytrawnym znawcą tematu.

Wybrana przez kapitana droga ciągnęła się ku północno-wschodniemu brzegowi wyspy. Gdy wyszli spod osłony drzew, po prawej stronie mogli zobaczyć majaczący w ciemnościach zarys Nevis Peak, najwyższej góry na wyspie. Zamiast wiodącym wokół niej duktem, ruszyli przez pola, korzystając ze ścieżek wydeptanych przez miejscowych.

W oddali widzieli znajdujący się dom i płonącą w jego oknie latarnię. Wyspa nie zdążyła odrodzić się po tym, co spotkało ją dwanaście lat wcześniej. Francuzi nie tylko ostrzelali miasto, zdobyli fort i krwawo rozprawili z mieszkańcami Charlestown. Wyrzucając także plantatorów, doprowadzili do zapuszczenia ich ziem. Odkąd Nevis wróciło do angielskiej korony, wicegubernator zachęcał śmiałków do objęcia opuszczonych plantacji. Niewielu miało na to ochotę, jeszcze mniejszej ich liczbie udawało się odnieść sukces. Liczne farmy, dawniej dobrze prosperujące, pozostawały opuszczone. Budynki wykorzystywali przemytnicy, piraci i korsarze, potrzebujący miejsca do przechowania łupów, leczenia ran czy prowadzenia transakcji, o których osoby trzecie nie powinny nic wiedzieć.

Kiedy podeszli bliżej domu, Jacob zaczął nerwowo zerkać przez ramię. W końcu wyszeptał:

– Zobaczą nas zniewoleni.

– Tu nie ma niewolników. Plantator sprowadził się niedawno, jeszcze nie stać go na takie wydatki. Niewielu dobrze się tu powodzi – odparł Burns.

Minęli zabudowania w bezpiecznej odległości i skierowali się w stronę niewykarczowanego jeszcze lasu. W ciemnościach, które go skrywały, musieli zwolnić kroku.

– Kiedy dotrzemy na miejsce, ma pan słuchać, co mówię. Będzie pan także wykonywał rozkazy kwatermistrza i zważał na bosmana. Nie życzę sobie żadnych zwad z kimkolwiek z załogi – pouczył Adamsa kapitan.

– Oczywiście.

– Jeśli uznam to za stosowne, powierzę panu jakieś zadania. Póki jednak żadnych pan nie dostanie, oczekuję tylko tego, by nikomu pan nie przeszkadzał i nie wchodził w drogę.

– Buchalter się przyda – mruknął pod nosem Jacob.

– Być może, ale znacznie bardziej potrzebni są nam takielarze, a pan nie wygląda na osobę, która zdoła pracować na wysokościach bez skręcenia sobie karku.

Kapitan nie zdecydował się iść najkrótszą drogą, zagłębiającą się w las. Zależało mu tylko na osłonie, jaką dawały zarośla, nie chciał ryzykować niewygód i niebezpieczeństw związanych z nierównym terenem. Co jakiś czas zatrzymywał się na krótko, by nieco odpocząć. Bliższe spotkanie z komodorem Wilsonem i jego ludźmi okazało się dość bolesne i obite żebra dawały mu się we znaki. Adams też wydawał się zadowolony z tych krótkich przerw, w czasie których mógł złapać oddech.

W końcu buchalter stanął na skraju lasu. Pod jego stopami znajdowała się kilkumetrowa skarpa prowadząca wprost na plażę. Ani na niej, ani na wodzie nie widać było jednak żadnego okrętu.

Kapitan, nie czekając na towarzysza, zaczął schodzić w dół, przytrzymując się wystających z ziemi korzeni.

– Odpłynęli się? – spytał buchalter, próbując dotrzymać mu kroku.

– Wątpię. Musimy zejść na dół i przejść jeszcze kilkaset jardów plażą. Dalej jest niewielka zatoka, nie najdogodniejsza do napraw, ale dobrze osłonięta od lądu i wody. O ile wszystko poszło zgodnie z planem, Silver Stag będzie stał tam na kotwicy. Oczyszczony i gotowy do odpłynięcia.

– A jeśli się nie poszło?

Kapitan zignorował pytanie. Branie pod rozwagę wszelkich możliwości było wyłącznie jego zadaniem, a jako dowódca załogi nie mógł pozwolić sobie na zbyt dalece posunięty optymizm. Odpowiedzialnym było zakładanie wszelkich możliwych ewentualności. Nie lubił jednak, gdy jego ludzie brali pod uwagę wyłącznie negatywne rozwiązania, a Jacobs najwyraźniej należał do defetystów. Cuthrow rozumiał, że po przeżyciach ostatnich dni i całonocnym marszu jego towarzysz mógł czuć się zmęczony, co potęgowało i tak posępny już nastrój. Chciał jednak wierzyć, że gdy odpocznie, zmieni nieco nastawienie. Być może dobrze wpłynie na niego także pobyt na okręcie, uczucie wolności i niezależności. Widok wody okalającej okręt i dźwięk napinanych wiatrem żagli na wielu miały zbawienny wpływ.

Gdy między pniami rosnących powyżej palm kokosowych zaczęły prześwitywać pierwsze promienie wschodzącego słońca, mężczyźni dotarli do wysokich skał. Ciągnęły się od skarpy i wrzynały w morze, tworząc poszarpaną ścianę. Dobrze znający drogę Cuthrow zaczął powolną wspinaczkę ku ich szczytowi. Adams starał się zorientować, którędy najlepiej pokonać przeszkodę. W końcu zrezygnował i ruszył po śladach kapitana.

– Takielunku się nie ma, kark i tak można skręcić – fuknął, zerkając za siebie i oceniając wysokość, na jakiej się znalazł.

Cuthrow, który wszedł dość wysoko, by zerknąć na drugą stronę, zrobił mu miejsce obok siebie i spytał:

– Pan nigdy nie znajduje pozytywnych stron?

– Szukam często, znajduję się rzadko.

– Proszę spojrzeć. Może to nieco podniesie pana na duchu?

Mężczyzna dołączył do kapitana i spojrzał na ukrytą przed nim do tej pory zatokę. Skały, przez które przechodzili, ciągnęły się znacznie dalej, niż mu się wydawało. Zamiast kończyć się kilkanaście metrów od brzegu, zakręcały, przysłaniając go od strony wody. Między nimi a wysokim, porośniętym palmami cyplem, odgradzającym przybrzeżne wody od otwartego akwenu, pozostawał niewielki przesmyk – wystarczający na wpłynięcie brygiem, o ile zachowało się dużo ostrożności. Plaża, jak wszędzie po tej stronie wyspy, znajdowała się u podnóża skarpy, z tym że miała tu nie kilka, lecz kilkanaście metrów szerokości. Dodatkowo kształt zamykającego ją od strony lądu nasypu praktycznie uniemożliwiał wspinaczkę, jak i zejście na dół. Choć miejsce to musieli znać żołnierze stacjonujący na wyspie, zdawało się ono przez wszystkich zapomniane. Idealne do ukrycia się, przerzucania szmuglowanych dóbr czy prowadzenia szemranych interesów.

Pośrodku zatoki znajdowało się to, co obaj chcieli ujrzeć – Silver Stag. Bryg stał na kotwicy, ze zwiniętymi żaglami, czekając na powrót swojego dowódcy. Z tak dużej odległości buchalter nie był w stanie ocenić, ile dział znajdowało się na pokładzie oraz jak liczna i w co uzbrojona była załoga. Dotarło jednak do niego, że nie zadał się z byle marynarzem, lecz z kapitanem całkiem sporej łajby.

– Teraz pan wierzy, że nie odpłynęli?

– Duża łódź…

Kapitan westchnął ciężko i trzymając się blisko skał przesunął się nieco bliżej skarpy. Znalazłszy drogę w dół, zaczął schodzić ku zatoce. W momencie, w którym odwrócił się do niej tyłem, Adams dostrzegł na plaży ruch. Ktoś był na dole i najwyraźniej też ich zauważył. Dwóch mężczyzn zbliżało się do skał, dobywając broni.

* * *

Nevis, Charlestown, Fort Charles na południowym krańcu miasta. 5 maja 1715 roku, niedziela. 

Promienie wschodzącego słońca rozmywały ciemności nad Fort Charles. Rzucane przez mury wydłużone cienie spowijały jeszcze centralny plac, na którym dzień wcześniej ustawiono szubienicę. Przechodzący koło niej strażnik zerknął na konstrukcję, po czym, poprawiając czerwoną kurtę munduru piechoty, pomaszerował do koszar. Przydzielono mu, jako oddelegowanemu do pełnienia nocnej warty, zadanie obudzenia reszty regimentu i przekazania porannych rozkazów.

Za niespełna godzinę na murach zbiorą się żołnierze z cumujących w porcie jednostek. Plac wypełnią ich cywilne załogi, ramię w ramię z marynarzami okrętów kupieckich i mieszkańcami miasta. Z doświadczenia wiedział, że zanim zobaczą to, po co przyjdą, czekają ich przemowy komodora i wicegubernatora. Nudne i przydługie, ale konieczne. Niektórym ludziom – ze zgoła niepojętych przez strażnika względów – raz po raz przychodziło do głowy odwrócić się od korony i przejść na stronę tych wyklętych przez Boga i ludzi zbrodniarzy. Pokazanie gawiedzi, do czego może to prowadzić, zazwyczaj skutecznie powstrzymywało od przekucia planów w czyn tych, którzy w ogóle rozważali taką możliwość. Przynajmniej przez jakiś czas.

Tym razem kazanie, jak nazywali je strażnicy, miało mieć nieco ogólniejszy charakter. Słyszeli, że kapitana korsarskiej jednostki oskarżono o zdradę, przejście na stronę piratów oraz tchórzostwo – rzecz rzadko spotykaną. Nie znał szczegółów, słyszał tylko, że chodziło o zatopienie slupa i pozostawienie jego załogi na jakichś skałach. Ponieważ, zanim został na stałe przydzielony do fortu, pływał na kilku jednostkach, mógł bez trudu wyobrazić sobie, co czuli tamci ludzie. Teraz miał nadzieję, że będzie mu dane stać blisko szubienicy albo – jeszcze lepiej – pala,  do którego przykuwano więźniów na czas przemów. Miałby sposobność spojrzeć zdrajcy prosto w oczy, a może nawet napluć mu w twarz. Cieszył się też na myśl o przenoszeniu zwłok. Zwyczajowo wyroki wykonywano w forcie bądź na miejskim placu. Później truchło zbrodniarza wieszano na sterczącym z morza cyplu, by widzieli je wszyscy wchodzący do portu. Choć zadanie nie należało do wdzięcznych, dowódcy nigdy nie pytali o to, co działo się z szubieniczną liną, a każdy głupiec wiedział, że nawet mały jej fragment przynosił szczęście i chronił przed piratami.

Gdy docierał już do koszar garnizonu, doszedł go dźwięk trzaskających drzwi. Zobaczył wypadającego z sąsiedniego budynku kompana, bladego z niewyspania i przerażenia, który co sił w nogach biegł w jego stronę. Zatrzymał się i poczekał, aż mężczyzna pokona dzielący ich dystans. Jego mina sprawiła, że strażnik zaczął mieć złe przeczucia.

– James – wysapał, gdy stanęli twarzą w twarz. – Nie ma ich!

– Jak to nie ma?! Są w celi!

– No właśnie, że ich nie ma! Krata otwarta, areszt pusty! Poszedłem sprawdzić, zanieść wodę, ale ich tam nie ma!

Przez krótką chwilę James zastanawiał się, czy jego kompan nie postanowił zabawić się tanim kosztem. Szybko jednak doszedł do wniosku, że takiego zdenerwowania nie byłby w stanie odegrać, nawet gdyby reszta garnizonu obserwowała ich teraz z ukrycia. Mężczyzna był na skraju paniki, łamał mu się głos, był czerwony na twarzy, jego oczy szkliły się od łez, a rozedrgane ręce nie pozwalały nad sobą zapanować.

– Boże, ty nie żartujesz, prawda? Biegnę obudzić gubernatora, a ty leć do koszar. Zbierz, kogo się da, i bijcie w dzwon!

– Komodor… Kiedy się dowie… – pisnął półszeptem strażnik.

– Wiem, Willie. Cała nocna warta dostanie w kość. Miejmy tylko nadzieję, że już nie śpi, jeśli obudzi go dzwon alarmowy, będzie jeszcze gorzej.

Zostawiając towarzysza pod koszarami, pognał do części mieszkalnej. Służba Smitha była już na nogach, nie wiedział jednak, czy on sam zdążył wstać. Poprzedniego wieczora kolacja, na której byli wszyscy wyżsi oficerowie, przeciągnęła się do późnych godzin, jednak w komnatach zajmowanych przez gubernatora światło pojawiło się dość wcześnie. Trzymający nocną wartę strażnicy doszli do wniosku, że kilka osób zwyczajnie nie wytrzymało napiętej atmosfery ostatnich dni i potrzebowało odpoczynku.

Dopadł drzwi i ignorując przyjęte zwyczaje, po prostu wpadł do holu. Niemal od razu natknął się na służkę, idącą z tacą w stronę kuchni. Zignorował oburzone spojrzenie, które mu posłała, i pognał ku komnacie gubernatora. Dziewczyna już miała zawołać, że pan Smith zaraz zejdzie, kiedy doszła do wniosku, że nie warto się odzywać. James wyglądał na wytrąconego z równowagi, co znaczyło, iż biegł z ważnymi informacjami. Znała go z widzenia i wiedziała, że większość strażników miała go za małomównego, flegmatycznego gbura. Jeśli pędził na złamanie karku, stało się coś ważnego.

Wiedząc, czego świadkami mieli być wszyscy mieszkańcy fortu, uznała, że lepiej przekazać informacje pozostałym służącym. Być może ich dzisiejsze plany uległy właśnie znaczącym zmianom. Położyła tacę na najbliższym stoliku i podążyła za strażnikiem. Dopadła drzwi komnaty w chwili, gdy zamykały się za mężczyzną. Przytknęła do nich ucho i zamarła w napięciu.

– Co to ma znaczyć?! – wykrzyknął gubernator.

– Panie gubernatorze – wysapał James – mam wieści najwyższej wagi.

– Jak śmiecie wpadać tak do mojej sypialni! Wyciągnę konsekwencje.

– Panie gubernatorze – wtrącił strażnik i rozumiejąc, że inaczej będzie mu trudno dojść do słowa, rzucił: – więźniowie zbiegli. Cela jest pusta. Przepraszam za najście, ale oni uciekli! Cuthrow uciekł!

Betty stała osłupiała, nie wierząc własnym uszom. Przycisnęła ucho do drzwi jeszcze mocniej. Przez chwilę z pokoju gubernatora nie dochodziły żadne dźwięki, ciszę przerwało dopiero bicie w fortowe dzwony. Wiedząc, że w ich akompaniamencie nic więcej nie zdoła podsłuchać, rzuciła się biegiem do znajdujących się w podziemiach pomieszczeń służby.

* * *

Nevis, Charlestown, Fort Charles na południowym krańcu miasta. 5 maja 1715 roku, niedziela. 

Kiedy grupa ledwo co obudzonych strażników siłowała się z dzwonowymi linami, ich kompani ruszyli sprawdzić podziemia. Ten, który odkrył zniknięcie kapitana i Żyda, spływał potem pod drzwiami komnaty gościnnej, w której od ponad tygodnia rezydował komodor. Zdążył zapukać chwilę przed podniesieniem alarmu, nie usłyszał jednak pozwolenia na przekroczenie progu. Uniósł pięść i kilkakrotnie uderzył w drewniane skrzydło. W końcu drzwi otworzyły się i stanął w nich dopinający kurtę niebieskiego munduru potężny mężczyzna. Epolety i insygnia nie pozostawiały wątpliwości co do jego rangi, a na twarzy malowało się najszczersze oburzenie. Komodor zmierzył strażnika surowym wzrokiem i syknął:

– Panie sierżancie! Co tu się, u licha, dzieje?

– Sir – Willie próbował z całych sił opanować drżenie głosu. Jednak w obliczu zwierzchnika flotylli nawet świadomość tego, że był członkiem piechoty, nie marynarki, nie pomagała. – Cela jest pusta. Rozkazałem ludziom przeczesać podziemia…

– Że co?!

– Zszedłem do więźniów i odkryłem ich zniknięcie. Nie wiem, jak to się stało. Byłem w nocy na murach, nikt nie opuszczał fortu. Nie bramami, były zamknięte… – dodał nieco ciszej.

Jonathan Wilson zacisnął pięści. Miał ochotę przyłożyć sierżantowi, ale zdołał opanować nerwy. Dopiął ostatnie guziki odzienia i wyksztusił:

– Natychmiast pójdziecie do kapitana Longa i powiecie mu, że wszyscy dowódcy mają przyjść jak najszybciej do mojej komnaty. Mają tu na mnie czekać. Niech przekażą też swoim ludziom, by szykowali się do natychmiastowego wyjścia z portu. Czy to jasne?

– Tak jest, sir!

Willie poczuł ulgę, widząc oddalające się plecy komodora. Dostał prosty rozkaz, z którego wykonaniem nie powinien mieć żadnych trudności, a co najistotniejsze, nie kazano mu stawić się w komnacie gubernatora. Nie chciał być teraz w skórze Daniela Smitha, ani tego, kto nie domknął kraty. Miał bowiem pewność, że więźniowie wydostali się z celi, nie tyle wyłamując zamek, co otwierając go. Biorąc zaś pod uwagę, jak dobrze ich przeszukano, nie wierzył, by mieli ze sobą cokolwiek, co pozwoliłoby im samodzielnie dobrać się do ciężkich zasuw spinających kraty.

Ktoś popełnił błąd. Bardzo duży błąd, za który teraz zapłaci. Lepiej też, żeby ten, kto był za to odpowiedzialny, szybko się znalazł, inaczej kara spotka całą nocną wachtę. Musiał się śpieszyć z ustaleniem, kto ostatni schodził do lochów, i upewnić się, że nie zginął żaden z kluczy.

Oh, Mrs. McGrath – the sergeant said – 

would you like to make a soldier out of your son Ted? 

With a scarlet coat, a big cocked hat, 

Mrs. McGrath, wouldn’t you like that? 

Mrs. McGrath, tradycyjna pieśń irlandzka

Rozdział II 

Nevis, Charlestown, Fort Charles na południowym krańcu miasta. 5 maja 1715 roku, niedziela. 

– Gubernatorze Smith, w czasie przeglądu fortu obaj stwierdziliśmy, że cele znajdują się w stanie zadowalającym. Proszę mi zatem objaśnić, jak mogło do tego dojść.

Komodor stał tyłem do rozmówcy, wyglądając przez okno wychodzące na dziedziniec. Silił się na spokój, jednocześnie obserwując rejwach poniżej. Żołnierze uwijali się jak w ukropie. Widok ciężko pracujących ludzi zazwyczaj wprawiał go w dobry nastrój, lubił, kiedy każdy był na swoim miejscu i robił to, co do niego należało. Gdyby w Charlestown częściej się tak zachowywano, nie doszłoby do tej kompromitacji. Napawając się tym widokiem, ciągnął tyradę:

– Chyba rozumie pan, jakim blamażem jest ucieczka tych ludzi. Zresztą, pies trącał tego Żyda, ale zniknięcie Cuthrowa jest niewybaczalne. Tu nie chodzi o zwykłego przestępcę, ale korsarza, który wyrwał się spod kontroli. O zwykłego pirata. Mordercę mającego na sumieniu pięćdziesiąt dwa ludzkie istnienia, a mowa tylko o przypadkach udokumentowanych. Nie wspomnę już o utraconym towarze przewożonym tym cholernym slupem i jego wartości. Pytam więc: jak to się stało?

Wicegubernator siedział za ciężkim mahoniowym stołem, w obitym cielęcą skórą fotelu. Był niewyspany i zmęczony, całą noc planował przebieg tej rozmowy. Kilka minut wcześniej skonstatował ku własnemu zaskoczeniu, że ogarniał go wręcz stoicki spokój, a domagający się odpowiedzi i tkwiący za jego plecami dowódca flotylli nie zdołał wytrącić go z równowagi. Pułkownik Cross, dowódca garnizonu Nevis, nie podzielał nastroju cywila. Smithowi zdawało się, że gdyby nie lęk spowodowany obecnością Wilsona, Cross wybuchłby z wściekłości. Teraz obydwa uczucia mieszały się w nim, potęgując trudności związane ze znalezieniem języka w gębie.

– Meldunki świadczą o tym, że krata celi nie została zniszczona, lecz otwarta – powiedział urzędnik. – Wszystko przemawia za tym, że ktoś nie zamknął jej w odpowiedni sposób.

– Ktoś?

Wicegubernator odwrócił się w fotelu, by móc spojrzeć na adwersarza. Nie spodobał mu się ton wojskowego. Rozumiał jego wściekłość i rozgoryczenie, ale uważał, że pewnych granic nie powinno się przekraczać, nawet w podobnych sytuacjach. Niezależnie od tego, co się stało, obowiązywała ich etykieta i zasady dobrego wychowania. Co prawda komodor cieszył się wysoką pozycją, ale nie był jego przełożonym. W dodatku rozmawiał z przedstawicielem króla, nie zaś z gryzipiórkiem lokalnego biura admiralicji.

– Tak, komodorze, ktoś. Nie wiem jeszcze kto, lecz się dowiem. Znajdę odpowiedzialnego i przykładnie go ukarzę.

– I myśli pan, że to załatwi sprawę? Przykładne ukaranie, dobre sobie.

– Obecny tu pułkownik Cross z pewnością doskonale wie, kto pełnił służbę dziś w nocy i kto był odpowiedzialny za sprawdzenie cel przed zmierzchem. Prawda, panie pułkowniku? – gubernator wymówił ostatnie słowo w taki sposób, jakby chciał przypomnieć oficerowi o jego randze i zmusić do zabrania głosu.

– Tak jest – odrzekł pytany.

Smith zauważył, że kiedy wojskowy przypomniał już sobie, jak się odezwać, słowa płynęły z jego ust nieprzerwanym potokiem.

– Istnieje taka lista. Przesłucham wszystkich moich ludzi, nie tylko tych, którzy zostali na niej wymienieni. Osobiście sprawdziłem też celę i rzeczywiście kraty nie noszą żadnych śladów uszkodzeń. Zamek został otwarty, pytaniem pozostaje tylko, czy ktoś go nie domknął, czy też więźniowie znaleźli coś, czym zdołali go otworzyć…

Komodor powoli odwrócił się w stronę oficera. Z miną wskazującą na najgłębszą pogardę zmierzył wzrokiem jego czerwony strój. Nigdy nie miał zbyt wiele szacunku dla piechoty, wiedział że potęga Wielkiej Brytanii tkwiła nie w siłach lądowych, lecz morskich, a on stanowił istotne ich ogniwo. Chłystek w czerwieni tylko utwierdzał go w tym przekonaniu.

– Uważa pan, pułkowniku, że to wszystko?

– Nie, sir! Przeczesaliśmy też podziemia. Można dostać się do nich z części więziennej. Sprawdziliśmy wszystkie mniejsze korytarze i oczywiście też ten główny. Uważam, że właśnie nim się wydostali, choć jakimś cudem krata odgradzająca nas od miasta jest nienaruszona. Dwóch moich ludzi właśnie sprowadza tu kowala, który wykonał na nasze polecenie łańcuch i kłódkę. Myślę, że bez trudu powie nam, co się stało. Przepytamy go też na okoliczność dorobienia większej liczby kluczy.

– To ile kluczy do tej kłódki istnieje?

– Cztery – wicegubernator, chcąc dodać wiarygodności słowom żołnierza, wyjął z szuflady swój i pokazał komodorowi. W tym czasie pułkownik mówił dalej: – Jeden ma pan Smith, drugi zawsze mam przy sobie ja. Poza tym są jeszcze dwa, które noszą na zmianę przełożeni wacht. Wszystkie są tam, gdzie powinny być, przed chwilą sprawdziłem. Moi ludzie mówią też, że trzeci całą noc wisiał na kołku w baraku straży. Niemożliwe, żeby ktoś się przezeń przekradł, nikogo nie budząc. Czwarty miał przy sobie przełożony warty, pełnił obowiązki nad główną bramą.

Cross zawiesił głos w nadziei na jakąkolwiek reakcję ze strony komodora. Nie doczekawszy się jej jednak, postanowił mówić dalej. Później mógł nie mieć okazji opowiedzieć o wszystkich swoich decyzjach, a uważał, że lepiej postawić sprawę jasno. O mściwości Wilsona wiedzieli nie tylko marynarze, ale i piechurzy. Wolał być w jego oczach kompetentnym wojskowym, a nie idiotą, który dał zbiec tak ważnemu więźniowi.

– Rozesłałem już patrole. Moi ludzie mają zajrzeć na każdą plantację i do każdej opuszczonej rudery na wyspie. Sprawdzają trakty, mniejsze dróżki, jaskinie i zbocza góry. Rozkazałem im rozmawiać ze wszystkimi i wypytać, czy nie widzieli czegoś podejrzanego, na przykład ludzi przemykających nocą przez ich pola. Każdy ślad zostanie sprawdzony. Dodatkowo milicja przeczesuje Charlestown. Nie wiemy wszystkiego o tym kapitanie, ale znamy część jego kontaktów. Mamy imiona kupców, z którymi handlowali jego ludzie, wiemy, w której tawernie przesiadywał, gdzie i z kim spędzał noce…

– Komodorze – wtrącił nagle wicegubernator – jak rozumiem, łodzie patrolowe wyszły już z portu, prawda?

Wilson powolnym krokiem obszedł biurko i stanął naprzeciwko Smitha. Powoli położył dłonie na blacie i spojrzał gubernatorowi prosto w oczy. Cross wykorzystał sytuację i nieznacznie cofnął się, nie chcąc stać zbyt blisko marynarza, na którego twarzy zapanowała wściekłość w najczystszej formie. Uznał, że wywiązał się ze swoich obowiązków, nie mógł zrobić już nic więcej.

– Zamierza pan kwestionować wydawane przeze mnie rozkazy?

Smith zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo demonstrowany przez niego spokój wytrącał komodora z równowagi. Uśmiechnął się niewinnie i odpowiedział:

– Bynajmniej. Chciałem się tylko upewnić.

– Dobrze pan wie, panie Smith, że listy gończe za członkami załogi kapitana rozesłaliśmy kilka dni temu, podobnie jak polecenie aresztowania Silver Stag. Jednostki patrolowe przeczesują właśnie każdą przeklętą zatokę tej wyspy. Moi ludzie mieli dostać jeszcze jeden dzień odpoczynku przed czekającymi ich zadaniami, a teraz naprawiają pańskie błędy. Cuthrow uciekł z celi pańskiego fortu i to na panu spoczywa cała odpowiedzialność.

– Jestem gubernatorem. Jak pan zapewne wie, zajmuję się kwestiami politycznymi i gospodarczymi. Moim zadaniem jest utrzymanie tej kolonii i przywrócenie jej do stanu sprzed lat. Kwestie militarne nie znajdują się wśród moich prerogatyw…

– Dla porządku, jest pan wicegubernatorem, nie gubernatorem – przerwał mu komodor. – A to stanowisko, jak pan wie, nie jest dożywotnie. Jeszcze dziś opiszę całe zajście, a listy wyślę do gubernatora Antigui, Whitehall oraz admiralicji. Zdaję sobie sprawę z tego, że jest pan przyjacielem Williama Mathew, ale wiem też, że ten złożył urząd. Jego następca, obecny gubernator Wysp Podwietrznych, Walter Hamilton, podzieli moje zdanie co do pana daleko posuniętej niekompetencji.

– Pan próbuje mnie zastraszyć?

– Nie. Zapoznaję tylko pana z najbliższą przyszłością. Będę nalegał na zdjęcie pana z urzędu. To samo – zwrócił się do Crossa – tyczy się pana. To pan, znając swoich podwładnych, wybrał ludzi do nocnej wachty. Jest pan przynajmniej na równi odpowiedzialny za całe zamieszanie.

Smith patrzył na komodora, gdy ten, wciskając na głowę kapelusz, ruszył ku drzwiom. Odprowadził go wzrokiem, czekając aż drzwi się za nim zamkną. Dopiero wtedy spojrzał na bladego jak ściana Crossa. Nie spodobały mu się groźby Wilsona, nie tylko dlatego, że były oznaką najwyższej bezczelności, ale przede wszystkim z tego powodu, że nie stanowiły tylko czczych pogróżek. Wiedział, że komodor znał Waltera Hamiltona, być może nie miał u niego wielkiego posłuchu, ale mógł mu podszepnąć to i owo. Szczęśliwie odbudowa Nevis posuwała się całkiem żwawo, aczkolwiek wielu uważało, że zmiany zachodziły zbyt wolno. Ucieczka Cuthrowa była dobrą wymówką do zmiany na jego stanowisku.

– Panie gubernatorze? – wyrwał go z zamyślenia głos pułkownika.

– Niech się pan nie przejmuje komodorem Wilsonem. Jego rozgoryczenie jest zrozumiałe. Musimy działać, to jedyne, co nam pozostało. Proszę kontynuować poszukiwania i ustalić, jakim cudem więźniowie wydostali się z celi.

– Oczywiście, panie gubernatorze.

– I jeszcze jedno. Proszę naprawić tę nieszczęsną kratę od strony miasta. Trzeba ją wymienić na coś solidniejszego, może nawet z dwoma zamkami, nie jednym.

 * * *

Nevis, wschodnia plaża. 5 maja 1715 roku, niedziela. 

– Kapitanie – szepnął Jacob. – To pułapek. Ktoś tam się jest.

Schodzący ze skał na plażę Cuthrow znalazł podparcie dla nóg i zerknął przez ramię. Rzeczywiście, zbliżały się do nich dwie postaci dzierżące obnażone ostrza. W wydłużonych cieniach poranka nie mógł jeszcze dostrzec rysów twarzy mężczyzn.

– Koniec…

– Spokojnie, panie Adams. Zamiast próbować się tam kryć, proszę iść za mną.

Postąpił jeszcze kilka kroków, raz po raz próbując upewnić się, kto zmierzał w ich stronę. Gdy nieznajomi znaleźli się bliżej i wyszli z cienia, rozpoznał ich i zauważył, że zaczęli zerkać na siebie, jakby nie rozumieli, co się działo.

– Weźże pomóż kapitanowi – fuknął po chwili jeden z nich. Jednocześnie, celując palcem w Żyda, rzucił: – A ten to kto?

Burns osunął się na piasek i oparł o skały. Całonocny marsz i wspinaczka okazały się bardziej męczące, niż się tego spodziewał. Na domiar złego czekała go przeprawa z załogą. Od jakiegoś czasu zastanawiał się, jak przemówić do swoich ludzi i coraz bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że czeka go długi i niezwykle męczący dzień.

Skinął głową w podziękowaniu mężczyźnie, który pomógł mu zachować równowagę, i powiedział:

– To, panie Harris, jest pan Adams. Proszę mu pomóc nie skręcić sobie karku.

– Zabieramy go? – spytał ten, który stał bliżej dowódcy. – To on pana tak obił, kapitanie?

– Ci dżentelmeni – Cuthrow zwrócił się do Żyda – to panowie Harris i Jefferson, a to jest pan Jacob Adams. Tak, zabieramy go ze sobą.

Harris, wcześniej asekurujący Adamsa, zerknął z ukosa na swojego kompana. Nie podobał mu się stan kapitana ani jego decyzja. Przeszło mu nawet przez myśl, że jedno miało ścisły związek z drugim. W końcu słyszało się o ludziach, którzy stracili rozum po kilku ciosach w głowę. Nie wiedział, czy takowe otrzymał kapitan (a jeśli tak, to ile), ale ktoś najwyraźniej obszedł się z nim dość brutalnie. Podbite oko, rozcięta warga i skóra na nosie nie wyglądały dobrze, ale tym, co najbardziej go niepokoiło, był fakt, że dowódca zasapał się po niezbyt wymagającej wspinaczce. Jego odzienie musiało skrywać następne sińce i rany.

Po krótkim namyśle Harris uznał, że sprawa była prosta – kapitan oszalał albo zmuszono go do wzięcia pasażera. Obcy nie wyglądał na człowieka przywykłego do ciężkiej pracy, a na pokładzie potrzebni byli tylko tacy. Nawet nawigatorzy mieli bardziej zniszczone ręce niż on. Co prawda mężczyzna nie nosił broni, co przy odrobinie chęci można było wziąć za dobrą monetę, jednak zważywszy na to, do kogo przystępował, wskazywało wyłącznie na jego bezużyteczność. Nienawykły do ciężkiej pracy, najpewniej nieumiejący walczyć. Tylko jedno tłumaczyło jego obecność.

– Szczur z magistratu… – fuknął do Jeffersona, gdy Burns i Adams ruszyli w kierunku wyciągniętej na brzeg szalupy. – Szpieg jeden.

– Z magistratu?

– Idź ty… Nawet nie wiesz, co to takiego, co? Wysłali go, żeby nas pilnował, mówię ci. Spójrz na niego, przecież to widać.

Jefferson przyjrzał się mężczyźnie. Choć było w nim coś, co i jego odrzucało, nakazując jednocześnie dalece posuniętą ostrożność, chciał wierzyć w słuszność decyzji kapitana. Jeśli dowódca mówił, że trzeba obcego zabrać na pokład, nie było o czym dyskutować. Służył na Silver Stag dość długo, by mieć zaufanie do przełożonych. Nie uważał, w przeciwieństwie do Harrisa, że musi rozumieć wszystkie decyzje. Interesowało go tylko to, by mu się opłacały.

– Panie Harris – przerwał im Cuthrow – zamiast szeptać za moimi plecami, może będzie pan łaskaw powiedzieć, czy karenaż przebiegł pomyślnie.

– Kadłub oczyszczony i nasmarowany, wodowaliśmy wczoraj. Teraz jeszcze nad takielunkiem pracują i po prawdzie to trzeba nam nowych lin.

– Niepokoił was ktoś?

– Nie, panie kapitanie. Widzieliśmy kilka łodzi rybackich. Miejscowi wypływali. Poza tym normalny ruch do St. Kitts. No i kiedy Jefferson poszedł po wodę do tego źródła w lesie, słyszał jakichś konnych.

– Zdaje mi się, że przejechali za drzewami – dorzucił Jefferson. – Chyba jacyś posłańcy pędzili konie na złamanie karku, nie zbaczając z drogi. Zresztą czego by od nas mieli chcieć?

– Dobrze…

Harris, nie zastanawiając się wiele, dodał jeszcze nieco urażonym głosem:

– Ludzie się skarżyli, że kazał im pan tu siedzieć, zamiast puścić do Charlestown. Po pracy lepiej w burdelu odpocząć niż siedzieć na plaży i tylko rozprawiać o dziwkach. Nawet namiotu do chędożenia nie było, choćby z kilkoma dziewkami… Dobrze, że bosman posłał do jakiegoś miejscowego po jedzenie, bo jeśli mielibyśmy jeszcze żreć to, co mamy na pokładzie, ludzie by tego nie zdzierżyli.

– Kiedy po nie posłał? – spytał Burns, ignorując utyskiwania marynarza.

– Przedwczoraj. I dobrze, bo kuk przebąkiwał, że zapasy się kurczą. Wodę uzupełniliśmy, ale z jedzeniem jest źle.

– Wiem, panie Harris, wiem… Porozmawiamy o tym później, na pokładzie. Mam kilka wiadomości, które wszyscy powinni usłyszeć.

Gdy zbliżyli się do szalupy, oczom byłych więźniów ukazało się nie tylko dogasające ognisko, ale i niewielki namiot wzniesiony z kilku drewnianych szczap i płótna. Obok widać było pozostałości kilkudniowego pobytu większej liczby ludzi.

– Panie Harris, proszę zakopać ognisko i zabrać potrzebne rzeczy. Im szybciej znajdziemy się na pokładzie, tym lepiej.

Adams przez cały czas przysłuchiwał się rozmowie i zerkał na Silver Stag. Nawet przy zwiniętych żaglach okręt prezentował się okazale. Podniesiona rufowa część pokładu nadawała mu charakter, jednocześnie dając do zrozumienia, że ukrytych było tam kilka armat, do których zapewne dostać się można było z kajuty kapitana. Burty znaczyły przysłonięte klapami furty działowe, po dziesięć na każdej stronie, i choć była ich tylko jedna linia, buchalter spodziewał się, że kryła się w nich broń, której nie powstydziliby się londyńscy admirałowie. Co prawda dwa maszty sprawiały wrażenie, że całość wyglądała ospale i niezbyt groźnie, ale nawet on mógł docenić smukłość kadłuba i wiedział, że pod pełnymi żaglami bryg stawał się śmiertelnie niebezpieczny dla każdego, do kogo się zbliżał.

Przez lata spędzone w Nowym Świecie widział wiele okrętów: slupy, brygi, brygantyny, fregaty i kilka man-o’-warów. Raz obserwował prawdziwe cudo – hiszpański galeon płynący w eskorcie kilku mniejszych jednostek. Do tej pory jednak żył w przekonaniu, że piraci to ludzie wypluci z piekielnych czeluści. Podobne zdanie miał o korsarzach, przynajmniej do chwili, w której poznał kapitana Burnsa. Miał do niego zaufanie, choć sam przed sobą przyznawał, że dość ograniczone. Ekscytowała go możliwość dołączenia do załogi, przemiany życia nudnego w pełne ekscytacji, ale dopadały go też coraz silniejsze wątpliwości. Jeszcze godzinę temu zdawało mu się, że dopasować się do załogi nie powinno być trudno, nie trudniej w każdym razie niż zamieszkać w angielskiej kolonii. Poznawszy jednak dwóch jej członków, zaczynał uważać, że przecenił własne możliwości. Czuł na sobie wzrok obu mężczyzn i wiedział, że niebawem obserwować go będzie znacznie więcej par oczu. Instynkt wystarczył, by wiedzieć, że nie darzyli go sympatią, a doświadczenie mówiło, że ich kompani podzielą to nastawienie. Zaczynał podejrzewać, że głupotą było naleganie i przekonywanie kapitana, z drugiej jednak strony alternatywa była – delikatnie mówiąc – marna.

– Kapitanie – szepnął Adams, korzystając z tego, że marynarze odeszli na kilka kroków. – Oni wszyscy tacy?

– Kto? Ludzie z załogi?

– Tak. Przyszliśmy się razem, a oni patrzą się, szepczą się. Na plecach ciarki się cierpną.

– Tak, panie Adams, wszyscy są tacy. Mówiłem panu, że życie na okręcie nie będzie proste ani przyjemne. Jest pan jednak pod moją opieką i nic panu nie grozi, przynajmniej póki będzie pan robił to, o co się pana prosi.

Adams skinął i uśmiechnął się delikatnie, dając znać, że wszystko zrozumiał. Po chwili rzucił do mijającego go właśnie Jeffersona:

– Siadamy?

– Wsiadamy, panie Adams. Wsiadamy, nie siadamy – poprawił go Cuthrow, a widząc zaskoczenie na twarzy marynarza, dodał: – Panie Jefferson, nasz gość jest Holendrem. Proszę wykazać odrobinę dobrej woli i gdy zadaje pytania, postarać się udzielać na nie odpowiedzi. To samo tyczy się pana, panie Harris, jak i reszty załogi. Czy to jasne?

– Tak jest. To znaczy – jeśli je zrozumiemy…

– Panie Harris, być może pan Adams nie mówi po angielsku tak dobrze jak pan, ale w przeciwieństwie do pana jest biegły w niderlandzkim i hiszpańskim. Radzi sobie także z francuskim, więc, mam nadzieję, rozumie pan, jest osobą przydatną. Ma też inne zalety, o których nie czas teraz rozmawiać. Proszę przynieść resztę rzeczy. Odbijamy.

Gdy podtrzymywany przez kapitana Adams gramolił się do szalupy, marynarze powlekli się po resztę ekwipunku. Harris nachylił się nad Jeffersonem i fuknął:

– Mówiłem? Szpieg. Kto inny znałby tyle języków? Po co by mu były? Po cholerę mamy go zabierać?

– Kapitan nie zabrałby go, gdyby to nas miał szpiegować. Chodzi o coś innego…

– Tak? A konkretnie o co? Idiota jesteś i tyle…

 * * *

Pokład Silver Stag. 5 maja 1715 roku, niedziela. 

Kiedy większość wachtowych obserwowała zatokę i morze, jeden marynarz miał baczenie na plażę. Natychmiast zauważył ruch i zaniepokojenie swoich kompanów – wystarczający powód, by zawołać resztę załogi. Zanim Harris i Jefferson dotarli do skał i rozpoznali schodzącego z nich dowódcę, większość członków załogi stała już przy burcie, obserwując ich poczynania.

– To kapitan – rzucił bosman, przyglądając się całej sytuacji przez lunetę.

– No wreszcie! Poznaje pan tę czwartą postać, panie Lewis?

– Nie. Nie znam człowieka. Jest nieuzbrojony i zdaje się, że nie idzie tu pod przymusem.

– I dobrze… – burknął kwatermistrz. – Ostatnie, czego nam tu brakowało, to jakiś cholerny więzień.

Bosman złożył lunetę i podając ją kwatermistrzowi, dodał:

– Oby to był ktoś przydatny, a nie jeszcze jedna morda do wykarmienia. Pan wyjaśni kapitanowi, panie Strikes, konieczność uzupełnienia zapasów.

– Taki mam zamiar, a pan niech zajmie się tym burdelem – kwatermistrz skinął w stronę środka pokładu.

Lewis był jako bosman odpowiedzialny za utrzymanie okrętu w należytym stanie. Pod nieobecność kapitana postanowił pozwolić ludziom na odrobinę rozrywki, próbując tym samym zrekompensować im niezrozumiały zakaz zapuszczania się do miasta. Wiadomo było, że nic nie zastąpi im spotkania z dziwkami, ale karty i przechodzące z ręki do ręki wygrane zdecydowanie zmniejszyły ilość niepotrzebnych kłótni. Sam pilnował tylko, by nie doszło do oskarżeń o oszustwa, kwitował też informacje dotyczące karcianych długów nieszczęsnych przegranych, wymuszając obietnice zapłaty przy najbliższej okazji. W kilku miejscach mężczyźni ustawili beczki i oparli o nie deski, które służyły im teraz za stoły do gry. Paru drzemało jeszcze na posłaniach rozłożonych na pokładzie, gdzie pozwolił im spędzić upalną, duszną noc.

Teraz stanął pośrodku pokładu i ryknął co sił w płucach:

– Wachtowi na stanowiska! Gapicie się, jakbyście kapitana nie widzieli! Dupy w troki! Zanim szalupa będzie w pół drogi, pokład ma wyglądać, jakby ta łajba właśnie stocznię opuściła!

Słuchając wrzasków bosmana i towarzyszących im narzekań marynarzy, Strikes rozłożył lunetę i przyjrzał się nieznajomemu. Coś podpowiadało mu w głębi duszy, że pojawienie się obcego wieszczy same kłopoty. Wygląd kapitana Burnsa wystarczył za potwierdzenie. Pewne było, że nie spędzał czasu w ramionach jednej z dziewcząt Ślicznej Beth.

Szalupa była niewielka, bez żagla, poruszała się wyłącznie dzięki sile mięśni wioślarzy. Mimo to od zepchnięcia jej na wodę do chwili, w której przybiła do burty brygu, minęło niewiele czasu. Lewis, raz po raz pohukujący na ludzi, zdołał stosunkowo szybko doprowadzić Silver Stag do zadowalającego stanu. Na pokładzie pojawiało się też kilku członków załogi, którzy do tej pory odsypiali wcześniejszą wachtę w cieniu pod pokładem.

Po chwili kapitan Cuthrow wdrapał się na pokład. Zaraz za nim, z niewielkimi trudnościami, wgramolił się Jacob. Harris i Jefferson natychmiast zajęli się uwiązaniem łodzi, która, kiedy nie była potrzebna, podążała za brygiem na niezbyt długiej linie.

– Panie Strikes, panie Lewis – Burns skinął na przywitanie kwatermistrzowi i bosmanowi. – To jest pan Adams. Znajduje się pod moją opieką.

Bardziej niż obecność nowego członka załogi na pokładzie, kwatermistrza interesowała kondycja kapitana. To, co ze sporej odległości wyglądało kiepsko, z bliska sprawiało jeszcze bardziej przytłaczające wrażenie. Strikes zrozumiał, że wizyta w mieście nie poszła po myśli dowódcy, domyślał się też, że jej konsekwencje dotkną wszystkich obecnych na pokładzie.

Lewis przyglądał się nowemu, rozważając, do czego ten mógłby się przydać.

– A jaką dokładnie funkcję będzie pełnił?

– Pan Adams zna kilka przydatnych języków, jest też doświadczonym buchalterem.

– Buchalter? On się zajmuje naszymi finansami – fuknął bosman, wskazując na kwatermistrza. – Kiedy tylko jakieś mamy, oczywiście.

Cuthrow nie miał ochoty na dyskusje z oficerem. Patrząc na niego, żałował, że przesunięto go z pracy na okrętach królewskiej marynarki na statek korsarski. Obowiązujące zasady mówiły jasno, że zarówno bosmana, jak i kwatermistrza mianowali członkowie załogi. Kapitan mógł nie zgodzić się na przekazanie obowiązków wybranemu przez nich człowiekowi tylko wówczas, gdy ciążyło na nim poważne oskarżenie. Na pokładzie jednostki pływającej pod banderą Royal Navy miałby nie tylko ostatnie, ale i pierwsze słowo. To on mianowałby oficerów, a niesubordynowani marynarze narażaliby się w najlepszym wypadku na chłostę.

– Panie Lewis, proszę zachować te uwagi dla siebie. Odbijamy – uciął nieprzyjemnie zapowiadającą się rozmowę.

– Kapitanie, jeśli można…

– Tak panie Strikes?

– Pozwoliłem sobie pod pańską nieobecność dokonać pewnych obliczeń. Zapewne pamięta pan, że wśród ostatnich rozkazów komodora Wilsona znajdowała się wzmianka o hiszpańskim okręcie płynącym na Kubę. Jeśli wszystkie informacje są akuratne, a my wyjdziemy teraz w morze, dojdziemy go przed zmrokiem.

– Chłopcy są nerwowi, nawet sobie nie pochędożyli – dodał Lewis. – Nic tak nie poprawia morale, jak słuszny pryz, szczególnie gdy nie ma dziwek.

– Rozumiem. Panie Lewis, proszę zająć się wydostaniem nas z tej zatoki. Pan Strikes przekaże wszystkie informacje panu Clarke’owi. Myślę, że razem z nawigatorem zdoła nas pan doprowadzić w odpowiednie miejsce. Tymczasem ja i pan Adams udamy się do mojej kajuty. Panie Strikes – dodał, zatrzymując kwatermistrza – musimy porozmawiać. Proszę do nas dołączyć.

Kwatermistrz skinął głową i ruszył w stronę nawigatora. Clarke nie tylko spodziewał się rozkazów, ale też zdawał sobie sprawę z trudności związanych z wyjściem z zatoki, czekał już więc z rulonem pod pachą na pokładzie rufowym. Mężczyzna ten był jednym z najmłodszych stażem na Silver Stag. Wbrew jego woli zwerbowano go kilka miesięcy wcześniej na okręt Royal Navy– po prostu któregoś dnia obudził się na pełnym morzu ze wzburzonym żołądkiem, niemiłosiernym kacem i wrzeszczącym nad głową oficerem wachtowym. Dowiedział się, że podpisał listę mustrującą, godząc się na dziesięcioletnią służbę, choć niczego nie pamiętał, a podpis niespecjalnie przypominał jego własny. Przy pierwszej nadarzającej się okazji przekonał kapitana Cuthrowa do przyjęcia go do korsarskiej załogi, oczywiście ku wściekłości dotychczasowego dowódcy.

Strikes nie do końca wiedział, jak Cuthrow sfinalizował zwolnienie Clarke’a z fregaty syna komodora, ale był dość bystry, by wiedzieć, że istniały na świecie sprawy, w które lepiej było nie wnikać. Marynarka zawsze może znaleźć sobie innego znawcę map. Czy będzie tego chciał, czy nie. Stara sprawdzona metoda werbowania pijanych do nieprzytomności bywalców tawern zawsze przynosiła takie skutki, jakich oczekiwała admiralicja. Zaś dla załogi Silver Stag człowiek urodzony w Nowym Świecie, od dziecka pływający na statkach handlowych, w dodatku chcący do niej dołączyć, był istnym skarbem.

Po przekazaniu nawigatorowi wytycznych dotyczących prawdopodobnego położenia hiszpańskiej jednostki Strikes ruszył do kajuty kapitana. Leżąca pod pokładem rufowym, była najjaśniejszym pomieszczeniem znajdującym się wewnątrz kadłuba. Szczęśliwie po karenażu, który wymagał wyciągnięcia brygu na plażę i przechylenia najpierw na jedną, a potem na drugą burtę, wszystko udało się uporządkować na czas. Na swoim miejscu stał zarówno duży, ciężki stół, na którym razem z kapitanem przyglądali się mapom, jak i mniejszy stolik, regał na zwoje kartograficzne, biblioteczka i wszystkie krzesła. Podobnie rzecz miała się z drobnymi przedmiotami, od świeczników, przez kapitańską garderobę, aż do poduszek zalegających na kanapie ciągnącej się wzdłuż całej rufy. Zgodnie z prośbą dowódcy, zabezpieczeniem wszystkiego, co znajdowało się w tym pomieszczeniu, Strikes zajmował się osobiście. Tylko raz musiał prosić o pomoc bosmana i kanoniera. Umocowanie ukrytych pod kanapą dział rufowych, kul i beczułek z prochem wymagało wspólnej pracy.

Widząc kajutę, czuł satysfakcję z dobrze wykonanego zadania. Co prawda zdawał sobie sprawę z tego, że większość kwatermistrzów oburzyłaby się na samą myśl o pilnowaniu takich spraw, jak ustawienie na stole kałamarza, piór czy cyrkla nawigacyjnego, ale jemu to nie przeszkadzało. Takie czynności pozwalały mu oderwać się od rzeczywistości i odpocząć. Podejrzewał, że górę brało przyzwyczajenie. W końcu wychował się na głębokiej angielskiej prowincji, w niewielkim dworze pośród pól. Większość świadomego życia, które spędził w Europie, pomagał pracującej tam służbie. Jak na podrzutka nie wiadomo skąd, otrzymał od losu więcej, niż mógł oczekiwać. Życie na lądzie jednak go nie pociągało, od dziecka lubował się w historiach o dalekich krainach i wielkich czynach. Uciekł z dworu i zmustrował się jako chłopiec pokładowy w wieku dwunastu lat, ale wcześniej wiele się nauczył i uważał, że dbanie o detale było cnotą.

Cuthrow świetnie zdawał sobie sprawę z przeszłości oficera i wiedział, że jeśli tylko musiał zostawić bryg, pod jego opieką kapitańska kajuta była najbezpieczniejsza. Rozumiał też, że docenienie jego wysiłków w drobnych kwestiach często działało lepiej niż pochwały po najcięższej bitwie.

– Panie Strikes – powiedział, gdy tylko kwatermistrz zamknął za sobą drzwi – pozostaję pod nieustającym wrażeniem.

Oficer uśmiechnął się nieznacznie.

– Ja też, najwyraźniej niezgorzej panu poszło. Komu zawdzięcza pan to podbite oko, że pozwolę sobie przemilczeć resztę? Wizyta w mieście nie poszła zgodnie z oczekiwaniami?

– Delikatnie mówiąc – przyznał Burns.

– Ma pan z tym jakiś związek, panie Adams?

Żyd siedział przy mniejszym ze stołów i przysłuchiwał się rozmowie. Rzeczywistość nieco go przytłaczała, potrzebował czasu, by ochłonąć i zebrać siły. Musiał stawić jej czoła, a obecność oficera nie ułatwiała sprawy. Od pierwszej chwili czuł, że razem z bosmanem podchodzili do niego podejrzliwie. W dodatku skoro to właśnie Strikes zajmował się prowadzeniem ksiąg, jego niezadowolenie stawało się całkowicie zrozumiałe. Mężczyzna nie był wyższy od Adamsa, ale znacznie lepiej zbudowany. W przeciwieństwie do Burnsa miał krótkie, zadbane włosy i gładko ogoloną twarz. Jego prawe ramię znaczyły tatuaże, których symboliki buchalter nie rozumiał.

– Z podbitym się okiem? Nie… – odpowiedział wstając, by okazać szacunek. – Poznaliśmy się we forcie. Kapitan łaskawie zabrał mnie się ze sobą, kiedy go opuszczał, bo i mnie chcieli wieszać. Poza tym…

Twarz kwatermistrza pobladła. Spojrzał na przełożonego i wzdychając ciężko usiadł naprzeciwko niego.

– Wygląda na to, że dużo mnie ominęło. Chcieli was wieszać?

– Rzeczywiście, sporo pan stracił, nie idąc ze mną.

Kapitan otworzył flaszkę wina i nalał trzy kielichy.

– Będę musiał przemówić do załogi, cholera wie, co z tego wyjdzie. Chciałbym, żeby zebrał pan ludzi, kiedy wypłyniemy poza patrolowane wody. Kilku trzeba będzie zostawić na wachcie. Takich, którzy potrafią słuchać i obserwować okolicę. Podejrzewam, że patrole szukają nas też poza zwyczajowymi trasami. Chwilowo możemy zapomnieć o Nevis i jego urokach.

– Przecież opłaca nas admiralicja, dlaczego mieliby nas szukać?

– Już nas nie opłaca, panie Strikes. Teraz pracujemy na własny rachunek, a komodor Wilson właśnie zaczął na nas polować.

* * *

Jamajka, Spanish Town, kwatery gościnne brytyjskiej admiralicji. 5 maja 1715 roku, niedziela. 

Okna przestronnego pokoju wychodziły na jedną z ruchliwszych ulic administracyjnej stolicy Jamajki. Dźwięk prowadzonych pod nimi rozmów mieszał się z dochodzącą z oddali muzyką, turkotem kół wozów i nawoływaniem przekupniów. Powietrze przenikała woń słonej bryzy i delikatna nuta egzotycznych przypraw.

Za biurkiem siedział mężczyzna dobiegający z wolna trzydziestki. Korzystając z chwili odosobnienia, ściągnął kurtę kapitana Royal Navy i podwinął rękawy koszuli. Nalał sobie wina i sięgnął po list dostarczony przez posłańca kilka chwil wcześniej. Scalająca papier pieczęć nie pozostawiała wątpliwości – wiadomości pochodziły od komodora Wilsona.

Pojawienie się posłańca niezmiernie go zaskoczyło. Widział się z dowódcą zaledwie cztery dni wcześniej, otrzymał od niego rozkaz natychmiastowego wypłynięcia z Nevis i jak najszybszego stawiennictwa w Spanish Town. Miał zaprezentować swój okręt w czasie zaplanowanej przez gubernatora Jamajki parady. Do wydarzenia pozostał jeden dzień, wszystkie jednostki stojące na kotwicy nieopodal ruin Port Royal były już gotowe. Najwyraźniej już po odprawieniu go komodor przypomniał sobie o czymś, czego nie zdążył mu przekazać w czasie ostatniej rozmowy. List przyniósł człowiek, którego statek opuścił Charlestown zaledwie kilka godzin później.

Złamał pieczęć i rozłożył kartę. Widniejąca u góry data potwierdzała jego przypuszczenia, napisano go w dniu, w którym opuścił Nevis. Pomylił się jednak co do reszty. Nie były to kolejne rozkazy, lecz wiadomość natury prywatnej.

Drogi synu, 

otrzymasz ten list po dotarciu na Jamajkę. Mam nadzieję, że nie przyniesiesz mi ujmy i godnie reprezentować będziesz naszą rodzinę na paradzie. Wiem, że lord Archibald Hamilton rad będzie z twojego w niej uczestnictwa, ucieszy go też widok Lady Scarlett pod pełnymi żaglami. 

Postanowiłem odprawić Cię z Nevis i odesłać do Spanish Town w niezwykłym pośpiechu, widziałem, jakie zdziwienie to wywołało zarówno u Ciebie, jak i u Twoich ludzi. Stało się to w dniu, w którym dobrze znany Ci kapitan – Timothy Cuthrow – pojawił się w mieście. Zależało mi na tym, byś znajdował się jak najdalej stąd, wierzę bowiem, że swoim zachowaniem uniemożliwiłbyś mi przeprowadzenie czegoś, co uważam za absolutnie niezbędne, a co z pewnością wzbudzi w Tobie nie tylko lęk i niepokój, ale, obawiam się, również odrazę do mnie. Śpieszę Cię zapewnić, że jestem świadom Twych uczuć i nie przeszkodzą mi one w realizacji planu. 

Kapitan zmełł przekleństwo, rozumiejąc że trzymany w rękach list może okazać się jedną z najtrudniejszych do przełknięcia informacji, z jakimi kiedykolwiek się zetknął.

Rzeczywiście, rozkaz wypłynięcia był dla niego zaskoczeniem. Razem z załogą miał spędzić w mieście jeszcze kilka dni. Nagła zmiana planów nigdy nie była mile widziana, wiedział, że marynarze byli niezadowoleni i wcale się im nie dziwił. Nie spodziewał się jednak, że komodor wszystko z góry zaplanował i pozbył się go, by uniknąć jego obecności na wyspie w czasie, kiedy przebywał na niej Cuthrow, jego dawny podwładny i kolega jeszcze z okresu spędzonego w szkole admiralicji w Portsmouth.

Chcę, byś wiedział, iż posiadłem waszą tajemnicę. Nie pozostaje mi nic innego, niż wyciągnąć wobec Was najsurowsze konsekwencje. Pozostaję zaskoczony i zniesmaczony faktem, że dopuściłeś się czynów tak podłego gatunku z kimś tak niskiego pochodzenia i niegodziwego charakteru. Moje wysiłki, troska i miłość ojcowska na niewiele się zdały, gdy człowiek ten rzucił na Ciebie swój czar i zawładnął Twym umysłem. Wierzę bowiem, że sam z siebie nigdy byś się niczego podobnego nie dopuścił. 

Wiem, że z czasem zrozumiesz swe błędy i przyznasz mi rację. Zrozumiesz też, że wszystko co czynię, robię z myślą o dobru Twoim i naszej rodziny. Nie pozwolę, byś okrył ją infamią z powodu znajomości z tym nikczemnikiem. Tymczasem jednak pora działać, nim będzie zbyt późno. 

Jako Twój ojciec, a przede wszystkim przełożony, rozkazuję Ci opuścić Jamajkę jak najszybciej po paradzie i udać się na Antiguę. Oczekuje Cię tam nowy gubernator Wysp Podwietrznych, Walter Hamilton. Zdaje mi się, że wcześniej go nie spotkałeś, choć pełnił ten urząd także przez kilka miesięcy pięć lat temu. Jest nieświadom tego, czego się o Tobie dowiedziałem. Radzę, byś i Ty mu nic nie mówił – wiesz przecież, jakie poniósłbyś konsekwencje, gdyby sprawa ta ujrzała światło dzienne. Spróbuj odkupić swe winy i zachować się jak na mężczyznę Twojego pochodzenia przystało. Wierzę, że tli się w Tobie choćby marna krzta honoru, która skłoni Cię do odpowiedniego zachowania. Z czasem miast się tlić, rozbłyśnie w Tobie i rozświetli władające Tobą w tej chwili ciemności. Gdybym w to nie wierzył, podjąłbym inne wobec Ciebie kroki. Takie, jak wobec Cuthrowa. 

Nalał sobie kolejną porcję wina, starając się opanować drżenie rąk.

Obawiał się, że prędzej czy później jego ojciec pozna prawdę, od lat jednak łudził się, że Hiszpanie, Francuzi albo piraci ocalą go przed zagrożeniem, zatapiając flagowy okręt flotylli i robiąc z głowy komodora trofeum. Takie rzeczy czasem się zdarzały, najwyraźniej jednak Benjamin Wilson nie zaliczał się do szczęśliwców, których problemy same się rozwiązują. Jonathan żył i miał się aż nazbyt dobrze. W dodatku najwyraźniej dotarł do kogoś, kto nie umiał trzymać języka za zębami. Pytaniem pozostawało, ile wiedział, a ile sam sobie dopowiedział na podstawie plotek i zdawkowych informacji, których nigdy nie brakowało, a którym – jego zdaniem – wierzyć mógł tylko głupiec.

Wielokrotnie zastanawiał się nad tym, czy nie pomóc szczęściu. Rozważał nawet poproszenie o pomoc Timothy’ego Cuthrowa, zarzucił jednak ten plan, nie chcąc stawiać go w skrajnie niezręcznej sytuacji. Pozycja obu – kapitana okrętu Royal Navy i dowódcy jednostki korsarskiej – była zbyt wysoka, by ryzykować jej utratę w razie niepowodzenia. W głębi duszy bał się też odmowy, do której Cuthrow jako podwładny komodora miałby pełne prawo. Przekonał się, że nie jest w stanie nająć kogoś od brudnej roboty lub przekazać informacje o uzbrojeniu i położeniu jednostki osobie chętnej wyrównać rachunki z komodorem. Nie potrafił też przemóc się i samodzielnie rozwiązać problem, choć, spędzając samotne godziny w swojej kajucie, nie raz planował, jak mógłby wszystko rozegrać.

Najgorsze – myślał – było w tym wszystkim to, że odprawiony z Nevis, nie mógł wyjaśnić ojcu zawiłości całej sprawy. Nie wierzył specjalnie w moc szczerej rozmowy z kimś tak pewnym siebie jak komodor, ale podejrzewał, że przedstawienie niektórych argumentów mogłoby pomóc. Teraz sytuacja stała się beznadziejna. Na dodatek to on za wszystko odpowiadał, nikt inny nie powinien ponosić konsekwencji. Zapowiadało się jednak, że stanie się inaczej.

Dopił wino i zebrawszy siły, wrócił do lektury.

Będzie to Twój ostatni rejs, w czasie którego pełnić będziesz rolę kapitana. Zdobywam się na ten niełatwy gest z uwagi na to, że Twoja służba wojskowa przebiegała bez zarzutu, oraz że mimo wszystko jesteś moim synem. Mogę Cię potępiać, i Bóg mi świadkiem – czynię to, ale jeśli mogę ten ostatni raz zrobić coś dla Ciebie, nic nie stoi na przeszkodzie, bym tego nie uczynił. 

Gdy dotrzesz na miejsce, zdasz dowództwo. Tego samego dnia przestaniesz pełnić obowiązki kapitana i przejdziesz do zadań w admiralicji. Osiądziesz na Antigui, gdzie weźmiesz ślub z córką gubernatora, Augustą Hamilton. To dobrze urodzona niewiasta i choć nie słynie z urody, będziecie dobrym małżeństwem. Nie życzę też sobie słyszeć żadnych romantycznych wynurzeń. Decyzja dotycząca Twego ożenku zapadła i z racji tego, jakie korzyści przyniesie on obu rodzinom, jest ostateczna. Wierzę, iż pojmujesz jej wagę. Uroczystość odbędzie się w rezydencji gubernatora w przeciągu kilku tygodni od Twojego przybycia na miejsce. 

Zapomnij o dotychczasowym życiu, nigdy też nie waż się nawet pomyśleć o podobnych występkach. Moja protekcja nie jest nieograniczona, miej na to baczenie. Miej je też na to, co grozi za podobne czyny. Jeśli dojdzie mych uszu choć jedna jeszcze wieść o Twym niegodnym zachowaniu, nie stanę w Twej obronie. 

Zapomnij też o ludziach, których znałeś w dotychczasowym życiu. Cuthrow od dziś dla Ciebie nie żyje. Dopilnuję zresztą, by umarł też dla reszty świata. Gdy tylko pojawi się w forcie, zostanie aresztowany, oskarżony o zdradę wobec korony i skazany na śmierć. Mam dowody i świadków, którzy wystarczą do wydania wyroku. Na razie nie będę wysuwał najcięższych oskarżeń, by Twój w nich udział nie wyszedł na światło dzienne. Egzekucja odbędzie się w najbliższą niedzielę, piątego maja. Moja głowa w tym, by ani on, ani nikt z jego załogi, nie postawił już nigdy nogi na żadnej z wysp Nowego Świata. 

Wiedz, że jeśli znowu zejdziesz na ścieżkę występku, jeśli ktoś jeszcze pozna prawdę, nie zdołam Cię ochronić. Twój przyjaciel, jak go nazywałeś, zagraża naszemu bezpieczeństwu, ponieważ wie zbyt dużo o Twojej przeszłości. Dlatego nie widzę innego wyjścia, niż pozbyć się go raz na zawsze. Potraktuj też jego śmierć jako przestrogę. 

Poniżej znajdował się podpis, schludny i formalny.

Kapitan odłożył list i nalał sobie jeszcze trochę wina. Miał pewność, że jego ojciec nie żartował. Musiał wiedzieć, kiedy korsarz pojawi się na Nevis, co zresztą nie dziwiło, zważywszy na to, ilu szpiegów regularnie opłacał. Oskarżenie go o zdradę zakrawało na farsę, jednak gdy rzucał je głównodowodzący flotylli, w oczach wielu nabierało wiarygodności. Komodor był najwyraźniej święcie przekonany, że znalazł winnego całego zamieszania i odkrył sprytny sposób na zatuszowanie sprawy.

Mężczyzna musiał w jednym przyznać mu rację. Gdyby nie odprawiono go na Jamajkę, zrobiłby wszystko, by nie dopuścić do aresztowania Cuthrowa. Teraz nie pozostało już nic, co mógłby zrobić.

Nagle poczuł silniej niż kiedykolwiek, że został sam. Nie miał do kogo się zwrócić, komu się zwierzyć i kogo poradzić. Nieposłuszeństwo względem komodora nie wchodziło w grę. Nie chciał pogarszać swojej sytuacji, szczególnie że możliwość wyjaśnienia wszystkiego i przemówienia ojcu do rozsądku była nikła. Nie wiedział, ile w czasie niewątpliwie brutalnych przesłuchań wyjawił Cuthrow, ile wiedział Jonathan Wilson, ani kto go o wszystkim zawiadomił. Musiał wziąć udział w paradzie i zaraz po niej odpłynąć na spotkanie kobiety, o której nigdy w życiu nie słyszał. Wraz ze śmiercią Cuthrowa zniknął sens jakiegokolwiek oporu, a skoro ojciec pisał o oskarżeniu, skazaniu go i egzekucji, Tim z pewnością już nie żył.

Z zamyślenia wyrwały go dzwony pobliskiego kościoła, zwołujące wiernych na południowe modły. Wiedział, że powinien pojawić się w świątyni. Nie wypadało, by kapitan migał się od obowiązków, a do nich zaliczało się uczestnictwo w kościelnych uroczystościach, kiedy tylko miało się taką możliwość. Wielu oficerów uważało, że oddanie Bogu było równie ważne, co przestrzeganie regulaminu.

Gdyby nadal zależało mu na dbaniu o własny wizerunek, wstałby i ruszył z innymi gośćmi gubernatora do ustawionych blisko ołtarza ław. Dziś jednak bicie dzwonów niosło ze sobą coś więcej, odbierając mu resztki nadziei, a wraz z nimi wolę przestrzegania zasad savoir-vivre. W fortach Nowego Świata, w których władzę sprawował król Jerzy, egzekucje wykonywano w niedzielne południe. Wiedział o tym nazbyt dobrze.

– Boże, miej go w swojej opiece – mruknął i sięgnął po flaszkę. – Miej w opiece nas wszystkich.

 * * *

Pokład Silver Stag,  

na północ od Nevis. 5 maja 1715 roku, niedziela. 

Strikes wrócił do kajuty kapitana i z zadowoleniem skonstatował, że Cuthrow posłuchał jego rady.

Pan Hicks nie należał do ludzi delikatnych. Na pokładzie pełnił funkcję mistrza ciesielskiego. Z racji wieku i stażu miał też pod kuratelą dwóch uczniów, którzy przez ostatnie dni ciężko pracowali nad burtami brygu. Do jego zadań należało też leczenie załogi, głównie dlatego, że przy obu zajęciach używał tych samych narzędzi i nie brzydził go widok krwi, ścięgien czy połamanych kości. Nie był medykiem, nigdy nie pobierał stosownych nauk, niezbyt dobrze radził sobie z czytaniem, ale wszyscy na pokładzie Silver Stag zgodnie twierdzili, że przejawiał talent felczerski. Stała też za nim wieloletnia praktyka i ponad dziesięć amputacji kończyn zakończonych pełnym sukcesem. Teraz starał się oczyścić rany kapitana i nakłonić go do zgody na zabandażowanie ramienia.

– Ludzie się zbierają – powiedział kwatermistrz, siadając pod oknem rufowym. Zerknął na bladego Adamsa, obserwującego morze. – Bujanie panu nie służy?

– Mówi, że dawno nie żeglował – Hicks uprzedził odpowiedź buchaltera. – Patrzenie na wodę pomaga trzewiom przyzwyczaić się do fal. Na pokładzie poczuje się lepiej, żołądek potrzebuje powietrza. Za kilka dni przywyknie i nawet na rejach sobie poradzi. Teraz najwyżej może siedzieć w otwartym oknie i palec w pępek włożyć. Pan się tak nie patrzy, panie Strikes, to pomaga. Wielu ludzi…

– Bujda… – Adams fuknął na kwatermistrza, przygotowując się na kolejny atak mdłości.

– Panie Hicks, proszę się pośpieszyć.

Kapitan do tej pory cierpliwie znosił zabiegi głównego cieśli, jednocześnie układając w głowie przemowę. Wiedział, że zostało mu niewiele czasu. Miał nadzieję poradzić się kwatermistrza w jeszcze kilku kwestiach, możliwie na osobności.

– Właśnie skończyłem. Chciałbym jutro obejrzeć najgłębsze rany. Nie wyglądają źle, ale być może trzeba będzie nałożyć maść. A co do tego pępka, to…

– Zobaczymy – Burns z trudem wciągnął na grzbiet koszulę. – Niech pan dołączy do załogi. Zaraz przyjdę.

Hicks skinął głową, układając w skórzanym etui podrdzewiałe narzędzia. W zestawie królowały obcęgi, piły i powyginane w różne strony ostrza. Choć Cuthrow wielokrotnie widział, co potrafiły w zwinnych dłoniach cieśli, uważał, że mężczyzna nie poznał prawdziwego przeznaczenia większości z nich, a przynajmniej części, dla dobra załogi, w ogóle nie powinien dotykać.

Gdy pokładowy medyk-samouk przechodził przez drzwi, uwadze mężczyzn nie uszło, że z pokładu nie docierały prawie żadne dźwięki. Załoga, zazwyczaj dość hałaśliwa, czekała na swojego kapitana, rozmawiając najwyżej ściszonymi głosami. Byli gotowi i ciekawi wieści.

Strikes podszedł do stołu i przysiadł na blacie. Wiedział, że mogli swobodnie porozmawiać, nawet mimo obecności Adamsa, który był zajęty własnymi problemami.

– Tim, ludzie czekają, ale wydaje mi się, że Lewis coś knuje. Od jakiegoś czasu nie podoba mu się to, co się dzieje.

– Wiem, ludzie chcą zarobić…

– To też, ale chodzi przede wszystkim o to, że jego zdaniem admiralicja się nami wysługuje. Ma wiele racji, ostatnie rozkazy były bezsensowne. Eskortowanie kupców, pilnowanie slupów na spokojnych wodach, pływanie po płyciznach… Uważa, że są stworzeni do innych rzeczy, a oni rwą się do bitki.

– W takim razie spodoba mu się to, co mam do powiedzenia – warknął, zdenerwowany tym, co usłyszał. Wiedział, że zachowanie spokoju może okazać się teraz najważniejsze, ale wszystko, przez co ostatnio przeszedł, utrudniało sprawę. Oddałby dużo, żeby tylko Lewis nie wtrącił się w czasie jego mowy, wiedział jednak, że niespecjalnie miał na co liczyć.

– Wątpię. Uważa, że jesteśmy na smyczy Wilsona. Podobno w czasie karenażu sprawdzał, czy ludzie by go poparli, gdyby doszło do buntu. Nie wiem, jakie ma poparcie.

– Wydaje mi się, że sytuacja uległa zmianie w takim stopniu, by powstrzymać go od podobnych czynów. Na wszelki wypadek jednak – dodał, kładąc rękę na ramieniu kwatermistrza – spróbuj zorientować się, czy możemy mu coś zarzucić. Wybranie go na bosmana było błędem, obaj to wiemy. Szkoda, że nie mogliśmy tego uniknąć. Teraz, biorąc pod uwagę, gdzie się znaleźliśmy, musimy się go pozbyć.

Strikes zwiesił wzrok i skinął głową. Zgadzał się z kapitanem. Wśród ludzi byli tacy, którzy poszliby za Cuthrowem i nim samym w ogień piekielny nawet bez rozkazu, nie brakowało jednak i takich, dla których liczyła się tylko draka. Byli wprawnymi marynarzami, lecz zaznawszy smaku większego zarobku i tego, co pieniądze mogły zdziałać w każdym porcie, nie zważali na nic poza pełną kiesą. Słuchali rozkazów, ponieważ widzieli w nich własne korzyści. Póki pozwalały dobrze zarobić – byli cicho, ale kiedy przychodziły gorsze miesiące, stawali się niespokojni. Lewis dobrze ich kontrolował, ufali mu, potrafił też rozbudzić ich wyobraźnię. Kwatermistrz uważał, że kiedy robił to, by zachęcić ich do wykonywania rozkazów, wszystko było w porządku. Z jego charakterem, pytanie, kiedy przejmie nad nimi kontrolę i wykorzysta dla własnych celów, było wyłącznie kwestią czasu.

– Panie Adams – Burns podszedł do nienajlepiej wyglądającego Żyda – pójdzie pan teraz ze mną. Jeśli o to poproszę, przemówi pan do ludzi. Proszę nie zrażać się ich zachowaniem i mówić głośno. Mianuję pana buchalterem moim i Silver Stag, chyba że pan Strikes ma coś przeciw temu posunięciu.

– Skądże! Nigdy nie lubiłem prowadzenia ksiąg. Jeśli pan chce, przedstawię go potem naszym partnerom handlowym. Biorąc pod uwagę to, co mówił pan o pracy dla Kompanii Zachodnioindyjskiej, wyjdziemy na tym lepiej, niż gdybym to ja miał dalej zaprzątać tym sobie głowę.

– Jestem szczycony, się naprawdę.

Adams poczuł, że wracała mu chęć do życia. Był przekonany, że czeka go nużące przekonywanie do siebie kapitana i jego ludzi. Nie spodziewał się tak szybkiego dołączenia do załogi ani powierzenia mu tak ważnej kwestii jak finanse. Uśmiechnął się, na chwilę zapominając o bujaniu statku, i ruszył za mężczyznami idącymi na pokład.

Gdy wyszedł z kajuty, dotarło do niego z całą mocą, z kim będzie pracował. Wcześniej nie przyglądał się załodze, zaabsorbowany unikaniem jej spojrzeń i podziwianiem okrętu. Teraz zauważył, że przy balustradzie pokładu rufowego, na wiodących do niego z obu stron schodach, wzdłuż wysokich na niemal dwa metry burt i pod grotmasztem stało około setki ludzi. Nieco przed szeregiem na przemowę czekał bosman, człowiek dobiegający czterdziestki, wysoki i potężnie zbudowany. Miał zmierzwione, brudne włosy i stosunkowo długi zarost. Jeden z policzków znaczyła długa, różowa blizna.

– Cisza na pokładzie! – ryknął na widok Burnsa i kwatermistrza. – Cisza!

Adams powiódł wzrokiem po załodze. Na statkach, którymi do tej pory przyszło mu podróżować, ludzie wyglądali podobnie. Ich ubrania i włosy zazwyczaj były wyblakłe, a skóra ogorzała od słońca, widać było, że przywykli do ciężkiej pracy, a ciała wielu spośród nich zdobiły tatuaże i ślady po odniesionych ranach. Tu jednak nikt nie przestrzegał regulaminów nakazujących utrzymania schludnego wyglądu, golenia się czy noszenia krótko przyciętych włosów.

Nie brakowało nikogo.

Uznał, że większość załogi stanowili Anglicy, choć zauważył też mężczyzn o ciemnych włosach i oczach, jakich widywało się w południowej Europie. Była też licząca około dwudziestu osób grupa czarnoskórych, prawdopodobnie wyzwoleńców. Gdy zwrócili na niego uwagę, zrozumiał, że byłoby dobrze, aby nigdy nie wyszło na jaw, iż kiedyś zajmował się handlem niewolnikami. Nie wiedział, do czego byli zdolni, lecz biorąc pod uwagę to, gdzie służyli, musieli być wprawnymi i bezlitosnymi wojownikami. Starając się nie przyglądać nikomu zbyt długo, nie mógł mieć pewności, lecz wydawało mu się, że dostrzegł też kilka osób wywodzących się z rdzennej ludności okolicznych wysp, a trzech marynarzy jakimś cudem przedostało się na pokład brygu aż z Azji. Buchalter widywał wcześniej takich jak oni, o których pochodzeniu dowiedział się od jednej z dziwek, która przypłynęła na Nevis aż z Chin.

Choć różnili się od siebie kolorem skóry, posturą i muskulaturą, łączyło ich coś nieuchwytnego. Adams bez trudu wyczuwał, że byli dla siebie czymś więcej niż tylko zgrają wyrzutków, jakimś cudem rzuconych przez los w to samo miejsce. Bóg jeden wiedział, ile czasu pracowali i mieszkali razem, przez co przeszli i co widzieli. Jasne za to było, że tworzyli zgraną bandę, zdolną do współpracy, o jakiej nie mogłoby być mowy na jakimkolwiek lądzie.

Gdy Adams rzucał okiem to tu, to tam, kapitan stanął między grotmasztem a drzwiami kajuty. W porównaniu z bosmanem, któremu dorównywał posturą, wyglądał niemal jak dżentelmen. W czasie, gdy Strikes zwoływał załogę, mimo zrzędzenia Hicksa chcącego jak najszybciej skończyć opatrywanie ran, zdążył doprowadzić się do przyzwoitego wyglądu i ogolić. Sięgające ramion, zrudziałe od słońca włosy związał rzemieniem, zaś czysta koszula sprawiała, że wyróżniał się na tle reszty załogi.

– Panowie! – zaczął, starając się mówić tak głośno, jak było to możliwe. Nie chciał krzyczeć, ale wiedział, że ludzie muszą słyszeć go wyraźnie pośród wiatru szarpiącego żaglami. – Zapewne domyślacie się, że moja wizyta w Nevis nie przebiegła zgodnie z oczekiwaniami. Chcę, byście mieli świadomość tego, co tam zaszło i pojęli, dlaczego zależało mi na rychłym opuszczeniu zatoki.

Mówiąc, wodził wzrokiem po zebranych, jednocześnie raz na jakiś czas obracając się, by każdy miał świadomość, że został przez kapitana dostrzeżony i że słowa skierowane były też do niego.

– Komodor Wilson nakazał aresztować mnie zaraz po tym, jak przekroczyłem bramę fortu. Oskarżono mnie, a wraz ze mną i was, o celowe zniszczenie slupa, którego zatonięcia byliśmy świadkami. Uznano to za zdradę korony, której przysięgaliśmy służyć.

– Ja niczego takiego nie przysięgałem… – mruknął jeden z marynarzy.

– Pieprzyć koronę – dodał inny i zaraz zamilkł pod ostrym spojrzeniem bosmana.

– Nie wątpię, że wszyscy rozumiecie ciężar tego oskarżenia. Proces był szybki, a zeznania składali ocaleni z przeklętej jednostki. Wszyscy twierdzili, że umyślnie zepchnęliśmy ich na skały, a później zostawiliśmy własnemu losowi. Mówili, że jesteśmy mordercami. Zapomnieli, że Jefferson, Landy, Branks, Quentin, Farrington i Charlie Baker kilka razy próbowali ich podjąć! Zapomnieli, że ryzykowaliśmy rozbiciem, by ich ratować! Zapomnieli, kto wyznaczył tę trasę!

– Przekupstwo! – rzucił ktoś spod masztu. Zawtórowało mu kilka innych głosów.

– Otóż to! Przekupili ich, by móc nas oskarżyć! Po tym wszystkim, co dla nich robiliśmy! Po tych wszystkich walkach, bitwach, po przelanej krwi i śmierci naszych kompanów! Przekupili, by ludzie wszystko zapomnieli! Opuściliśmy Nevis w pośpiechu, ponieważ nie jesteśmy już jednymi z nich! Jesteśmy ich wrogami! Wydano na was, tak jak i na mnie, wyrok śmierci. Statki patrolowe i wszyscy kapitanowie Wilsona szukają nas teraz i chcą naszych głów. Zatopią nas czy pojmą, wszystko im jedno. Gubernator cofnął nasz patent. Nie jesteśmy już korsarzami.

Zawiesił głos, ale tym razem nikt z załogi nie odważył się odezwać.

– Obraliśmy kurs na północ. Tam, gdzie zgodnie z informacjami, jakie dano nam wcześniej, powinniśmy spotkać hiszpański okręt, duży pryz. Chcę, byście wiedzieli, że jeśli go napadniemy, nie zrobimy tego w świetle prawa, lecz jako piraci. Zostaliśmy spod prawa wyjęci i jako tacy jesteśmy wrogami każdej jednostki pod królewską banderą, niezależnie od tego, czy jest ona brytyjska, hiszpańska, francuska czy niderlandzka.

Ludzie zaczęli szeptać miedzy sobą. Żaden nie odważył się powiedzieć niczego głośniej. Docierała do nich powaga słów kapitana Cuthrowa.

– Od was zależy, co teraz poczniemy. To, że jesteśmy wyklęci przez koronę, nie oznacza, że musimy być piratami. Możemy opuścić te wody i popłynąć gdzieś, gdzie nikt nas nie rozpozna. Są kolonie, do których nasza sława nie sięga. Możemy tam osiąść i porzucić morze. Ja jednak proponuję wam co innego – dodał, gdy ludzie zaczęli nerwowo spoglądać na swych sąsiadów. – Jeśli postanowicie pozostać ze mną na Silver Stag, poprowadzę was i razem pokonamy każdego, kto odważy się stanąć nam na drodze. Nie będziemy musieli wstrzymywać się, widząc okręt brytyjski, nie będziemy musieli miarkować się na widok kupców. Musicie zdecydować, jakie życie jest wam milsze.

– Kapitan nie ma własnego zdania? – spytał nagle Lewis. – Kapitan pyta, czy wybieracie życie na morzu, czy życie uciekiniera? Złoto i dziwki, czy nędzę w strachu, że ktoś was rozpozna i powiesi w najbliższym mieście? Proponuje wam zostać rolnikami! Kupcami!

– Panie Lewis, nie proponuję nikomu życia w nędzy i strachu. Moim celem jest zapoznanie ludzi, w tym pana, z tym, jak wygląda teraz nasze położenie. Nie zamierzam porzucić morza. Zamierzam poprowadzić tych z was – zwrócił się znów do załogi – którzy będą tego chcieli, do Nassau! Wszyscy o nim słyszeliście! Wiecie, że to miasto, do którego nie sięga władza króla Jerzego. Miasto, do którego komodor boi się zajrzeć! Miasto, w którym każdy żyje tak, jak chce! Tam odpoczniecie, zabawicie się i nabierzecie sił. Potem wyruszymy na wojnę przeciw koronie. Na wojnę przeciw komodorowi Wilsonowi! Na wojnę przeciw zdrajcy!

Adams zauważył, że wszyscy słuchali tych słów z najwyższą uwagą. Wyraz ich twarzy zmieniał się, odzwierciedlając ogarniające ich uczucia. Początkowo niedowierzali temu, co usłyszeli, byli zszokowani, może nawet przestraszeni. Teraz, gdy zrozumieli, że nie są sami, zdawało się, że wrócił im duch walki. Wzmianka o Nassau zdecydowanie przypadła im do gustu. O porcie krążyło wiele historii, a rum, hazard i dziwki odgrywały w nich znaczącą rolę. Buchalter też je znał, ale żadna z opowieści nie sprawiała, że nabierał ochoty, by zawitać w progi miasta zepsucia.

Lewis skorzystał z chwili, którą Burns dał ludziom, i wyszedł na środek pokładu, by zwrócić się do ożywionej załogi.

– Panowie, w waszym imieniu pytam, jakim cudem kapitan wrócił na pokład, jeśli skazano go na śmierć? Dlaczego nie zawisł na szubienicy i dlaczego nie odkryto miejsca naszego postoju w czasie, w którym odbywał się rzekomy proces? Czy wierzycie, że kapitan mógł nie być poddany torturom i niczego nie wyjawić? Czy może raczej w zamian za coś oszczędzono jego statek?

Marynarze z każdym pytaniem bosmana coraz głośniej przytakiwali, coraz mocniej domagali się wyjaśnień. Lewis nie przestawał, czując że nadszedł moment, na który czekał od jakiegoś już czasu.

– Żądajmy odpowiedzi! Należą się nam, bo to my nadstawiamy karku za decyzje kapitana! Kim jest jego nowy towarzysz i co łączy go ze sprawą?! Nie znamy całej prawdy, kapitan ukrywa coś przed nami, nie pierwszy zresztą raz. Ciągnie nas na dno, prowadzi na szubienicę! Mówi o wojnie przeciwko komodorowi i admiralicji, a mi się widzi, że obrał inne, niż nam sugeruje, miejsce w tej potyczce! Skoro macie zastanowić się nad tym, czego chcecie, zapytajcie się, czy chcecie mieć kogoś takiego za kapitana?!

Stojący nieopodal drzwi kajuty kwatermistrz rzucił Burnsowi krótkie spojrzenie. Już wcześniej uważał, że kapitan wykazał się nazbyt daleko posuniętym optymizmem, zakładając, że fakt pozbawienia jego ludzi patentu powstrzyma Lewisa przed wznieceniem buntu. Zamieszanie, jakie to wywołało, sprzyjało wywołaniu większych problemów.

Bosman był jednym z nich, wybrali go i mu ufali. Może nie wszyscy, ale znaczna większość. Kapitan, ile dobrych chęci by nie miał, był dowódcą, kimś stojącym o tyle wyżej od nich, że nie sposób było brać go za jednego ze swoich. Nawet jeśli dzielił z nimi wszystkie niedole, jeśli walczył jak oni, jeśli narażał się w czasie potyczek – i tak pozostawał człowiekiem spoza ich grupy. Nie rozumieli, ile dla nich robił, ani że sam ryzykował więcej niż którykolwiek z nich. Widzieli wszystko ze swojej dość wąskiej perspektywy, a to, że miał góra trzydzieści pięć lat, podczas gdy wielu z nich przekroczyło czterdziestkę, nie polepszało sprawy.

– Pan Adams, za zgodą pana Strikesa, został naszym nowym buchalterem – odpowiedział Cuthrow, siląc się na spokój. – Pracował wcześniej dla Kompanii Zachodnioindyjskiej, jest biegły w prowadzeniu ksiąg i handlu. Panie Adams, niech pan wyjdzie.

Żyd posłuchał kapitana, choć wolał w tym momencie być gdziekolwiek indziej niż pośrodku pokładu. Poczuł na sobie spojrzenia marynarzy, a jego gardło stało się nagle zaskakujące suche. Odkaszlnął i starając się wyglądać na pewnego siebie, powiedział:

– Nazywam się Jacob ibn Adam…

– Głośniej!

– Nazywam się Jacob ibn Adam. Jestem buchalterem i językowcem – dodał, przypomniawszy sobie, co kapitan powiedział o nim mężczyznom na plaży. – Poznałem się kapitana w piwnicy, we forcie. Mieli się nas wieszać. Kapitan wychodził, zabrał mnie ze sobą. Zamusterował mnie i się jestem. Przydam się, jestem dobry w księgach, w handlu…

Wśród załogi zapanowała lekka konsternacja. Ludzie patrzyli to na niego, to z kolei po sobie.

– Czegoś nie zrozumieliście? – spytał kapitan, przerywając milczenie, które trwało nieco dłużej, niżby tego chciał. – Pan Adams jest z Curaçao, mówi po angielsku gorzej niż wy, ale w przeciwieństwie do was jest biegły w hiszpańskim, niderlandzkim i kilku innych językach. Jest jednym z was i macie traktować go tak, jak pozostałych na tym pokładzie.

– Sprowadziłeś na pokład truciciela, oszusta i mordercę?

– Jak śmiesz – fuknął na Lewisa, rzucającego oskarżenia. – Nic o nim nie wiesz, nikogo nie zabił.

– Tak? To za co siedział w tej celi? Jest Żydem! Każdy wie, że to mordercy!

– Panie Adams, będzie pan łaskaw rozwiać wątpliwości pana Lewisa, który najwyraźniej uważa, że wśród załogi nie ma morderców, oszustów i trucicieli.

– Ja… Ja nie jest się morderca. Jestem Żyd, prawda. To wystarczy być się skazanym na śmiercenie. Charlestown jest angielskie, a w Anglii takie prawo. Jak w Hiszpanii. – Adams czuł, że zaczyna wpadać w panikę. Spodziewał się, że na akceptację ze strony załogi przyjdzie mu poczekać i że okupi ją niemałym wysiłkiem, ale nie spodziewał się, że jeden z jej członków zarzuci mu to samo, co zarzucały mu władze Nevis. Dodał więc szybko coś, co przyszło mu do głowy, gdy przemawiał kapitan: – Czy to, gdzie was matki rodziły, jest ważniejsze od tego, kim się staliście się? Ilu z was chcą wieszać? Ilu z was niewolników? Ilu wrogów korony? Czym się różnię się od was?

– Jak dla mnie, to niczym – odpowiedział z absolutną powagą jeden z czarnoskórych marynarzy. Gdy pozostali zaczęli wygłaszać własne opinie, dodał: – Nie siedział za oszustwa. Jeśli jest dobry w księgach i jeśli ma doświadczenie, przyda się nam. Ja też się uczyłem waszego języka i wiem, jak on się czuje!

– Przyda się, jak w końcu coś zdobędziemy – odpowiedział ktoś inny. – Ostatnio mało tego. Chuj mnie obchodzi, czy to Żyd, czy Maur, byle nie kantował.

– Jeśli wyjaśniliśmy tę kwestię – powiedział kapitan równie głośno, co poprzednio – wróćmy do najważniejszej sprawy, naszej przyszłości. Zbliżamy się do miejsca, w którym powinien się znajdować hiszpański pryz. Jeśli go zaatakujemy, zrobimy to jako piraci, we własnym, nie korony imieniu. Możemy popłynąć dalej, dotrzeć do Nassau, albo do jednej z odległych kolonii. Wybór należy do was. Głosujcie, byle szybko.

– Uważam, że mamy ważniejsze rzeczy do omówienia – wtrącił Lewis.

Marynarze zdawali się poruszeni. Wymieniali między sobą zdawkowe uwagi na temat głosowania, pochodzenia Adamsa i zachowania komodora Wilsona. Na słowa bosmana skupili na nim swoją uwagę, a on skwapliwie z tego skorzystał:

– Jeśli, jak pan mówi, kapitanie, został pan aresztowany, jeśli odbył się proces, jak to się stało, że udało się wam obu wydostać z fortu? Miał pan ukryte przed nami pieniądze, którymi przekupił strażników?

Burns, wiedząc że traci cenny czas i energię, westchnął. Postanowił przemilczeć pewne kwestie i miał nadzieję, że Adams nie zechce nic od siebie dodać.

– Jeden z ludzi z fortu był mi winny przysługę. Wykradł klucz, otworzył bramę i wypuścił nas tunelami łączącymi fortyfikacje z miastem. Miałem dużo szczęścia. Jeśli jednak marynarka pojmie któregokolwiek z was, takie coś się nie powtórzy. Nie pozwolą na to. Jestem pewien, że komodor wydał odpowiednie rozkazy.

Cuthrow zauważył, że odpowiedź nie była w smak bosmanowi. Nie stracił on jednak rezonu i widząc szansę na realizację swoich planów, znów przemówił do załogi, co i rusz wskazując kapitana palcem.

– Bracia, pytaniem, na które musicie sobie odpowiedzieć, nie jest to dotyczące celu naszego rejsu. Nadszedł czas, byście zdecydowali, czy nadal chcecie służyć pod człowiekiem, który ma przed wami sekrety. Czy chcecie dalej być chłopcami na posyłki admiralicji? Nie wierzę, że kapitan mówi prawdę. Nie mógł siedzieć w celi, czekając na egzekucję, i wydostać się z fortu. Nie wierzę, że ten człowiek – wycelował palcem w Adamsa – był w tej samej celi i po prostu razem z nim wyszedł na wolność. Znacie mnie od lat, wybraliście mnie na bosmana. Teraz proponuję wam coś innego. Głosujcie, czy chcecie służyć pod kapitanem Burnsem, czy chcecie mieć za kapitana mnie. Ja nie zostawiłbym was na plaży, każąc czyścić burty, kiedy sam bawiłbym w burdelu! Nie kłamałbym o rozkazach admiralicji, żeby zasiać w waszych sercach strach! Nie igrałbym waszym życiem, by zadowolić tłuste świnie z Whitehall! Ze mną zerwiecie z tym wszystkim! To ja poprowadzę was do Nassau, to ze mną zdobędziecie tam renomę najgroźniejszych piratów Nowego Świata! Ze mną łupić będziecie kogo i gdzie zechcecie!

– Panie Lewis – wtrącił Cuthrow, nie mogący dalej słuchać tyrady bosmana. – Zarzuca mi pan bardzo ciężkie winy. Zapewniam, że te oskarżenia są bezpodstawne. Rozwiążmy to, jak nakazuje obyczaj. Niech udowodni pan, że ma rację, albo rozwiążmy to walką…

– Żagle – ryknął nagle jeden z marynarzy, wyznaczonych do pełnienia wachty. Stał na burcie, dwa metry ponad pozostałymi, przytrzymując się jednej z lin grotmasztu. – Hiszpański bryg!

Wśród załogi zapanowała nagła cisza. Wszystkie oczy skierowały się na Burnsa i Lewisa.

– Głosujmy – rzucił bosman. – Czas nagli!