TOM 5

SERCE ZIEMI

Sarah Prineas

przekład: Bartosz Czartoryski

Tytuł oryginału: Fall of the Beasts. Book 5: Heart of the Land

Copyright © 2017 by Scholastic Inc.

All rights reserved. Published by arrangement with Scholastic

Inc., 557 Broadway, New York, NY, 10012, USA. SCHOLASTIC,

SPIRIT ANIMALS and associated logos are trademarks

and/or registered trademarks of Scholastic Inc.

Published in Polish exclusively by Grupa Wydawnicza Foksal by arrangement with Scholastic Inc.

Copyright © for the Polish translation by Bartosz Czartoryski

Wydanie I

Warszawa 2018

Wszystkim czytającym Zielonym Płaszczom i ich zwierzoduchom

S.P.

1
Księżniczka Song

Księżniczka Song, córka cesarza Zhongu, krążyła po swojej komnacie w Cytadeli Obrad. Niebawem szefowie rządów czterech najpotężniejszych krain Erdasu oraz Stetriolu spotkają się po raz pierwszy, odkąd zamęt wywołany inwazjami Pożeracza i atakiem Wyrma zmusił przywódców do ukrycia się.

Lecz księżniczka nie została zaproszona na to spotkanie.

I nie była z tego powodu zadowolona.

Song pilnowała się, żeby każdy jej kroczek był dostojny, i stąpała delikatnie, choć miała ochotę stawiać zamaszyste kroki. Wydawała się dzięki temu spokojna i opanowana. Czarne włosy miała splecione w warkocze przytrzymywane spinkami wysadzanymi klejnotami. Jej suknia była wymyślnie zdobiona kolorami oceanicznej zieleni i intensywnego szmaragdu. Serce księżniczki jednak waliło jak młotem. Nie chciała być tylko ozdobą. Zamierzała zasłużyć na swój tytuł czynem.

Z korytarza dobiegły ją odgłosy kroków i donośny głos strażnika. Otwarły się ciężkie drzwi i do komnaty wkroczył cesarz Zhongu, a za nim dwóch Przysięgłych w prostych, czarnych mundurach z mosiężnymi ochraniaczami na nadgarstkach i kołnierzami, na których opierały się ich uniesione podbródki. Strażnicy o obojętnych obliczach zajęli miejsca po obu stronach drzwi.

Cesarz był potężnym człowiekiem. Miał na sobie ceremonialną zbroję z lakierowanego i pozłacanego bambusa, która stukotała przy każdym kroku. Długie włosy kazał sobie zapleść w warkocz, jaki nosili wojownicy, choć, o czym Song wiedziała, nie brał udziału w wojnie przeciwko Pożeraczowi. Ukrywał się, pilnowany przez swoich lojalnych Przysięgłych. Zresztą tak samo jak królowa Eury, premier Amayi i naczelny wódz Nilo. Teraz, kiedy niebezpieczeństwo zażegnano, z powrotem zajęli swoje dawne stanowiska i na nowo rządzili światem.

– Córko – zagrzmiał władczym tonem cesarz.

Song spuściła głowę, splotła dłonie i pokłoniła się nisko w geście głębokiego szacunku.

– Ojcze – odpowiedziała cicho.

Kiedy się prostowała, przenikliwy wzrok ojca przeszywał ją, szukając przewiny lub skazy. Song wytrzymała napór jego spojrzenia. Oczy cesarza zwęziły się, kiedy ujrzał on szmaragdowe i oceaniczne odcienie jej sukni. Zieleń była obecnie dość niefortunnym kolorem.

– Chciałaś ze mną mówić – powiedział.

Song pokłoniła się raz jeszcze.

– Tak, czcigodny ojcze. Za twym pozwoleniem, chciałabym uczestniczyć w jutrzejszym spotkaniu Rady.

– Spotkanie jest przeznaczone dla starszyzny Erdasu – odparł.

Song zacisnęła splecione dłonie, aby nie dać po sobie poznać, jak bardzo jest zdenerwowana. Nie mogła mu pokazać, ile to dla niej znaczy.

– Ojcze, proszę cię – błagała.

Cesarz przyjrzał się jej ponownie, tak, jakby oceniał sytuację. Jeszcze zanim otworzył ściągnięte w wąską kreskę usta, księżniczka znała jego odpowiedź.

– Nie.

Bez wyjaśnienia, bez usprawiedliwienia.

– Ale… – wyrwało jej się.

Ojciec uniósł dłoń, uciszając ją.

– To nie jest miejsce dla posłusznej córki.

– Nie będę zabierać głosu – obiecała Song. – Pójdę tam jako obserwatorka.

Twarz cesarza pozostała obojętna, jakby wycięto ją z jadeitu. Księżniczka znała jednak ten wyraz twarzy. Ojciec był rozsierdzony.

– Chyba będzie lepiej – zaczęła szeptem – jeśli pozostali przywódcy Erdasu zobaczą, że twoja córka wyszła cało z ostatniego konfliktu dzięki twojej opiece i zapobiegliwości. – Rzuciła okiem na trzymających straż żołnierzy. – Oraz lojalności Przysięgłych.

Oblicze cesarza złagodniało. Powoli pokiwał głową.

– Niech będzie. Ale nie odezwiesz się ani słowem i staniesz za moim krzesłem. – Przyjrzał się jej raz jeszcze. – I założysz suknię w odpowiednich kolorach.

Song spuściła wzrok, żeby ojciec nie zobaczył w jej oczach narastającego gniewu. Zawsze traktował ją tak, jakby była przedmiotem, piękną lalką, a nie jego córką z krwi i kości.

– Będzie, jak sobie tego życzysz, ojcze.

Pokłoniła się powoli i pozostała w tej pozycji, kiedy cesarz odwrócił się i wyszedł z komnaty, a za nim podążyli Przysięgli i zamknęli drzwi. Wyprostowała się. Gdyby mogła zobaczyć swoje odbicie w lustrze, spostrzegłaby, że zaciska usta tak samo jak ojciec.

Pójdzie na spotkanie, lecz nie jako obserwatorka. Nie zamierzała bowiem siedzieć cicho. Rada i ojciec usłyszą, co ma im do powiedzenia.

2
Cytadela

Nie podoba mi się to miejsce – powiedział Rollan, spoglądając na Cytadelę Obrad.

Było to ogromne zamczysko z ciemnoszarego kamienia przywiezione z gór Petralu, które wyrastały zza budowli niczym wał burzowych chmur.

Z drogi, na której stała z Rollanem, Meilin i Conorem, Abeke widziała, że Cytadela składa się z dużej centralnej wieży i czterech skrzydeł, zbudowanych w innym stylu charakterystycznym dla czterech głównych krain Erdasu. Jaskrawe chorągwie Nilo, Zhongu, Eury i Amayi zwisały z szerokiej bramy prowadzącej do głównej części zamku, lecz nie zdołano zasłonić nimi powybijanych okien. Mech porastał strome dachy, a niektóre ściany wyglądały tak, jakby za moment miały się zawalić pod własnym ciężarem.

Innymi słowy, Cytadela prezentowała się według Abeke zgodnie z prawdą – jak ważna budowla, o którą przez długi czas nikt nie dbał.

Meilin zmarszczyła nos.

– Trochę zapuszczona, co nie? – skrzywiła się.

Dziewczyna stała przy Rollanie. Jhi, wyglądająca jak czarno-biały kamulec, czuwała obok.

– Chyba nawet bardziej niż trochę – przyznała Abeke, wskazując na klocowatą część cytadeli zbudowaną w siermiężnym niloańskim stylu. – Widzicie te dziury w dachach? Ktoś, kto śpi tam podczas deszczu, jak nic budzi się w mokrym łóżku.

Zerknęła przez ramię na Conora, który stał pół kroku za ich trójką.

Abeke czekała, aż on również coś powie, skomentuje jakoś Cytadelę Obrad, ale chłopak ani myślał się odzywać. Choć od potyczki z Wyrmem minęły miesiące, było dla niej jasne, że Conor nie potrafi zapomnieć horroru, jaki zgotował mu pasożyt Wyrma. Monstrum złapało w swoje szpony wiele Zielonych Płaszczy. Ona i Uraza również zostały przezeń naznaczone, lecz jej przyjaciel zniósł to znacznie gorzej. Dobrze, że miał chociaż stałe wsparcie Briggana, który nigdy go nie opuszczał. Sama mogła liczyć na Urazę. Abeke wyczuwała obecność siedzącej bliżej niż zwykle gepardzicy, jakby ta starała się ją zapewnić, że ich więź umocniła się po tym, jak została okrutnie rozerwana przez Zerifa. Uraza zastrzygła uszami, a długi, puszysty ogon owinęła wokół kostek Abeke. Dziewczyna uśmiechnęła się do Conora, licząc, że ten się rozchmurzy.

On jednak odwrócił głowę, masując sobie czoło, jakby go bolało. Abeke pomyślała, że może rzeczywiście coś mu dolega. Plugawa czarna spirala Wyrma przez wiele dni pulsowała na jego skórze. Zdążyła już zblaknąć, ale Abeke lepiej niż pozostali wiedziała, że niełatwo zapomnieć o niedawnym koszmarze. Przysięgła sobie, że jeśli Conor będzie jej potrzebował, nie opuści go.

– Lepiej chodźmy do środka – zaproponowała Meilin. – Nie chcemy chyba się spóźnić.

– Już jesteśmy spóźnieni – odparł Rollan.

Essix – ciemny kształt na zachmurzonym, szarym niebie – zatoczyła szerokie koło nad ich głowami.

– Olvan, Lenori i pozostali delegaci Zielonych Płaszczy pewnie są już na miejscu – stwierdziła Abeke.

– I my bylibyśmy na czas – wtrącił się Rollan – gdyby pewien czarno-biały misiek nie zżarł całego lasku bambusowego i przez trzy dni nie umierał z przejedzenia.

– To nie wina Jhi, że jej ulubione danie rosło akurat przy tamtej karczmie – odpowiedziała Meilin.

Kiedy otrzymali wezwanie od Olvana, Meilin i Rollan podróżowali właśnie do Jano Rion, miasta, gdzie dziewczyna dorastała. Conor, jak wiedziała Abeke, przebywał u rodziny pod Trunswickiem. Miała nadzieję, że dobrze się nim tam zaopiekowano, choć domyślała się, że prości pasterze nie do końca rozumieli, co mu się przytrafiło. Po ponownym połączeniu się z Urazą w Stetriolu Abeke wyruszyła zobaczyć się z Kiratem i Cabaro w Nilo.

Brakowało jej przyjaciół, lecz dobrze było wypocząć, polować na gazele z Urazą u boku, z łukiem w ręce i kołczanem pełnym strzał zakończonych obsydianowymi grotami. Zanim odebrała wiadomość, miała wyruszyć dalej na południe, do rodziny w Okaihee. Nie mogła się co prawda doczekać, aż ponownie zobaczy swoją paczkę, ale potrafiła docenić ten spokojny i pozbawiony zmartwień czas, jakim Zielone Płaszcze rzadko mogły się cieszyć. Oczywiście nie chodziło o pierwsze lepsze Zielone Płaszcze, ale Czterech Bohaterów Erdasu.

Odpowiedzieli na wezwanie Olvana i spotkali się w Zielonej Przystani, lecz przybyli na miejsce zbyt późno, aby wyruszyć z pozostałymi Płaszczami. Chcąc jak najszybciej przebyć Eurę, złapali powóz, który wyrzucił ich jakieś półtora kilometra od Cytadeli, by ich zwierzęta mogły rozprostować nogi (albo skrzydła w przypadku Essix), zanim będą musiały się schować.

Czterej Bohaterowie Erdasu razem z Brigganem, Jhi, Urazą i krążącą nad nimi Essix udali się pod główną bramę Cytadeli, kamienny łuk z podniesioną kratą, która wyglądała niczym rząd żelaznych zębisk. Flagi czterech krain powiewały na wietrze.

– Nie ma chorągwi Zielonych Płaszczy – zauważyła Meilin.

Abeke nie była pewna, co o tym myśleć.

Pięciu odzianych w czerń strażników, osłoniętych mosiężnymi kołnierzami i karwaszami, przyglądało się nadchodzącej czwórce dzieci. Wszyscy mieli miecze przytroczone do pasa, lecz tylko jeden był Naznaczonym – potężna kobieta o krótko ściętych, płowych włosach. Po jej ramieniu pełzał niewielki brązowy wąż. Jako że najwyraźniej była dowódcą straży, uniosła dłoń i zatrzymała ich. Gad ześlizgnął się ku jej dłoni i wystawił drżący język, smakując powietrze.

Conor stanął przy Abeke.

– Znam te węże – wyszeptał do niej. – Są z Eury. To kamienne żmije.

– Groźne? – zapytała.

Conor przytaknął.

– Rzadko się je widuje. Przeważnie chowają się pod skałami, lecz ich ukąszenie jest śmiertelnie trujące. Ich jad przemienia ofiarę w kamień i jedynym ratunkiem jest wtedy antidotum.

– Stać – zakomenderowała Naznaczona. – Jestem Brunhilda Radosna – powiedziała kobieta i jeszcze bardziej wykrzywiła i tak już skwaśniałą twarz. Abeke była ciekawa, czy „Radosna” to nazwisko, bo strażniczka zdecydowanie nie wyglądała na szczęśliwą. – Ujawnijcie powód swojego przybycia – szczeknęła.

Meilin wskazała swój zielony płaszcz, a potem Jhi.

– To chyba raczej oczywiste, nie uważasz? Jesteśmy częścią delegacji Zielonych Płaszczy.

– Zielone Płaszcze przybyły wczoraj – odparła kobieta zwana Brunhildą. Jej głos był śliski jak wężowa łuska. – Nie wspominali, że dołączą do nich jakieś dzieciaki. Zebranie przywódców Erdasu to nie miejsce dla takich jak wy.

– Słucham? – oburzył się Rollan, krzyżując ramiona na piersi. – Nie jesteśmy jakimiś tam bachorami. Uratowaliśmy ten świat.

– Dwukrotnie – dodała Abeke.

– Bohaterowie Erdasu – wyjaśnił Rollan. – Może o nas słyszałaś?

– Myślicie, że słucham opowieści o biadolących mazgajach? – prychnęła strażniczka.

– Nie jestem mazgajem – odparł Rollan i spojrzał na Abeke. – A ty?

– Ja też nie. I nie lubię biadolenia.

Miała złe przeczucia, Uraza także. Czuła, jak gepardzica napina mięśnie, gotowa skoczyć. Abeke położyła dłoń na jej łbie, próbując uspokoić zwierzę.

Meilin westchnęła głośno.

– Dość. Nie chcemy sprzeczki – powiedziała. Jhi przyczłapała bliżej i zaparła się, nieruchoma niczym ceglany mur. – Olvan, dowódca Zielonych Płaszczy, sam nas tu wezwał i bez względu na to, czy o nas wspomniano, czy nie, jesteśmy tu, gdzie powinniśmy być.

– Nie sądzę – syknęła Brunhilda Radosna, kładąc dłoń na rękojeści miecza. – Nie wejdziecie. A teraz wynocha, Zielone Płaszczyki. – Ostatnie słowo wycedziła niczym przekleństwo.

Stojący obok Conora Briggan wydał z siebie głęboki, bulgoczący warkot. Gęsta sierść na jego karku wyraźnie się zjeżyła. W odpowiedzi strażniczka wyciągnęła dłoń i zawinięty wokół niej gad odchylił się, gotowy do ataku. Abeke dostrzegła lśniącą truciznę na jego wysuwanych zębach.

Conor zacisnął dłoń na toporze. Meilin wyciągnęła miecz i przyjęła pozycję bojową. Abeke nie spuszczała wzroku z węża, gotowa zablokować jego cios łukiem, o ile zdecyduje się on na atak.

– Nie pozwólcie im wejść do Cytadeli! – rozkazała Brunhilda Radosna.

Czterej pozostali strażnicy wystąpili naprzód, obnażając miecze.

– Nie przelewajcie krwi! – przestrzegła przyjaciół Meilin, widząc, jak Abeke naciąga cięciwę.

Dziewczyna pokiwała głową na znak, że zrozumiała. Nie utorują sobie drogi do Cytadeli, krzywdząc lub zabijając straż. Zostali zaproszeni, nie powinni być zmuszani do atakowania zamku!

Jeden z mężczyzn z krzykiem zamachnął się mieczem na Meilin, która spokojnie wykonała unik i skinęła na Briggana i Conora, żeby zajęli się żołnierzem. Od razu naskoczyło na nią trzech pozostałych. Abeke zauważyła uśmieszek na jej twarzy. Meilin roześmiała się głośno i podrzuciła swój miecz, którego klinga zalśniła na słońcu. Dziewczyna uderzyła łokciem w głowę znajdującego się najbliżej strażnika, kucnęła, unikając ciosu, i obróciła się, podcinając towarzysza tamtego. Gdy jej miecz zatoczył pełny łuk wokół swojej osi i zaczął spadać, gruchnęła otwartą dłonią w klatkę piersiową trzeciego. Sięgnęła sprawnym ruchem po broń, chwyciła ją i machnęła groźnie nad mężczyznami zwijającymi się z bólu u jej stóp.

Tymczasem Briggan zacisnął potężne szczęki na nodze Brunhildy – nie na tyle silnie, aby przebić skórę, jednak wystarczająco mocno, aby strażniczka krzyknęła i zaczęła się szamotać. Uraza naskoczyła na nią i powaliła ją na ziemię. Gepardzica przycisnęła przednie łapy do piersi kobiety, by ta nie mogła się podnieść. Kamienna żmija Brunhilda zniknęła.

Abeke chciało się śmiać. Starcie trwało mniej niż dziesięć sekund, a ona nie wypuściła ani jednej strzały.

– Uwaga! – usłyszała krzyk Rollana i odwróciła się.

Zobaczyła dziesięć ubranych na czarno postaci uzbrojonych w miecze i włócznie wylewających się ze strażnicy stojącej tuż obok bramy do Cytadeli.

Uraza warknęła. Abeke naciągnęła cięciwę.

Jednak poleje się krew.

Już miała strzelić, kiedy usłyszała czyjś głośny krzyk.

– Stać!

Zobaczyła smugę zielonego jedwabiu i wybiegającą z zamku czarnowłosą dziewczynę, która stanęła pomiędzy strażnikami a czwórką Zielonych Płaszczy i ich zwierzoduchami. Była drobna, nie wyższa od dziesięcioletniego dziecka. Miała niezwykle piękną twarz i była w ich wieku, może nawet odrobinę starsza. Kiedy się odezwała, jej głos brzmiał władczo i pewnie.

– Odstąpcie – rozkazała strażnikom.

Ku zdziwieniu Abeke tamci natychmiast schowali miecze do pochew i opuścili włócznie. Powaleni przez Zielone Płaszcze mężczyźni czym prędzej umknęli, pośpiesznie zbierając z ziemi pogubioną podczas potyczki broń. Brunhilda Radosna również zerwała się na równe nogi, odsunęła od towarzyszy i spuściła głowę. Nadal nie było ani śladu po kamiennej żmii.

– Wasza Wysokość – wybełkotała.

Dziewczyna skinęła energicznie głową i zwróciła się w kierunku Zielonych Płaszczy. Abeke dostrzegła w jej obliczu nie tylko piękno, lecz także władczość i być może determinację oraz złość, które jednak wyparowały, kiedy nieznajoma złączyła niewielkie stopy, złożyła dłonie i ukłoniła się im z gracją.

– Ja, księżniczka Song, córka cesarza Zhongu, witam was. Wybaczcie strażnikom. Przysięgłych obowiązuje obietnica dbania o bezpieczeństwo przywódców czterech krain, dlatego zareagowali tak pośpieszenie, broniąc wam wstępu do Cytadeli.

Abeke opuściła łuk. Ona, Conor i Rollan spojrzeli na Meilin, mając nadzieję, że to ona przemówi w ich imieniu. Nie tylko dlatego, że była jak księżniczka Song, z Zhongu, lecz także zdążyła poznać etykietę i najlepiej wiedziała, jak radzić sobie w podobnych sytuacjach.

Meilin wyprostowała się i schowała miecz. Pokłoniła się księżniczce dostojnie, jak przystało na córkę szanowanego zhongijskiego generała.

– Istotnie, zareagowali pośpiesznie, lecz jak sama zauważyłaś, bez trudu uporaliśmy się z pięciorgiem z nich i z łatwością poradzilibyśmy sobie z całą resztą.

Abeke słyszała, jak Brunhilda Radosna wydaje z siebie kpiarskie prychnięcie.

– Nie neguję tego – odparła księżniczka Song i obdarzyła straże gniewnym spojrzeniem. – To Bohaterowie Erdasu – wyjaśniła. – Są młodymi Zielonymi Płaszczami, którzy dzielnie walczyli z Pożeraczem i pomogli ocalić nas wszystkich przed Wyrmem. Brunhilda, ty i pozostali Przysięgli chowaliście się wtedy razem z przywódcami, dlatego nie byliście świadkami ich męstwa. Jesteście winni tym młodym ludziom cześć.

Przysięgli pokłonili się niechętnie.

– A teraz – mówiła dalej księżniczka Song – zaprowadzę młode Zielone Płaszcze do ich komnat.

Obróciła się, by pokazać przybyłym drogę.

Zanim jednak przyjaciele ruszyli z miejsca, Brunhilda uniosła dłoń i ponownie ich zatrzymała.

– Chwileczkę, Wasza Wysokość – powiedziała. – Zdaje się, chyba zapominasz o panujących tu regułach. – Jej usta wykrzywiły się w brzydkim, zdecydowanie mało radosnym uśmiechu. – Zielone Płaszcze pod żadnym pozorem nie mogą przekraczać progu Cytadeli ze swoimi zwierzoduchami.

– Co? – zapytała Abeke, nie rozumiejąc.

Przecież nie mogli zostawić swoich zwierząt na zewnątrz, a sami wejść do środka.

Brunhilda skrzyżowała krzepkie ramiona na piersi. Żmija, którą ukryła na czas walki, prześlizgnęła się na ramię kobiety i oparła na nim płaski łeb, obserwując całą scenę czerwonymi szparkami gadzich oczu.

– Żeby wejść do Cytadeli, Zielone Płaszcze zobowiązane są przywołać zwierzoduchy do stanu pasywnego – wytłumaczyła.

– Swojego nie schowałaś – upierała się Meilin.

– Bo jestem lojalną Przysięgłą, obrończynią przywódców Erdasu – rzekła z pysznym zadowoleniem Brunhilda. – A wy jesteście Zielonymi Płaszczami. I to najwyraźniej niegodnymi zaufania, skoro zaatakowaliście niesprowokowani.

Cóż za wierutne kłamstwo! Przysięgli pierwsi się na nich rzucili. Abeke otworzyła usta, żeby zaprotestować, lecz zamilkła, kiedy Meilin pokręciła głową i odciągnęła całą ich trójkę na stronę.

– Głupio mi to mówić – szepnęła, gdy się nachylili – ale ma trochę racji.

– Nie, nie ma – burknął Rollan, wyraźnie zły.

– Tak, Brunhilda kłamała, mówiąc, że to my zaatakowaliśmy straże – zgodziła się Meilin – mieli jednak powód, aby nam nie ufać.

Abeke znowu zauważyła, że Conor pociera czoło w miejscu, gdzie jeszcze niedawno znajdował się czarny znak Wyrma, i zrozumiała, o czym mowa.

– Och, przecież wielu Zielonych Płaszczy opanowały pasożyty i zmusiły do służby Wyrmowi.

Meilin niechętnie przytaknęła.

– Sporo się wydarzyło, kiedy Zerif miał osobistą armię Zielonych Płaszczy. Nadal mogą nam nie ufać ci, którzy nie poznali całej historii. – Rzuciła współczujące spojrzenie Conorowi, który nie mógł się zdobyć na to, aby podnieść wzrok. – Chyba musimy zrobić, co nam każą.

– Nie podoba mi się to – powiedział zrezygnowanym tonem Rollan.

Essix, jakby równie podenerwowana, zanurkowała, przeleciała tuż nad ich głowami, po czym zatoczyła łuk i z powrotem wzbiła się ku zachmurzonemu niebu.

– Mnie też się to nie podoba – rzuciła Meilin. – Ale chyba nie mamy wyboru.

Powoli cała czwórka się wyprostowała. Meilin wyciągnęła rękę i zmierzwiła kępkę czarnego futra za uchem Jhi. Dziewczyna nigdy nie rozkazałaby jej przejść do stanu pasywnego, nie po tym, co przeszły, lecz miała nadzieję, że wszystko się unormuje. Panda westchnęła ciężko i zniknęła – pojawiła się jako czarno-biały tatuaż na przedramieniu Meilin.

– Jak widzicie – odezwała się do księżniczki Song i Przysięgłych – jesteśmy gotowi dostosować się do zasad Cytadeli.

– To dla nas ogromny zaszczyt – powiedziała cicho księżniczka.

Conor zdążył już wezwać Briggana do stanu pasywnego. Abeke, widząc, że nie ma innego wyjścia, przesunęła opuszką palca po pysku Urazy i skinęła do gepardzicy głową. Zwierzę zniknęło w rozbłysku światła. Rollan ujął się pod boki i gapił na niebo. Jego zielony płaszcz, bardziej potargany i wyblakły niż nowe ubiory jego przyjaciół, powiewał na wietrze. Essix zatoczyła wysoko koło, lecąc z owym podmuchem i nie zamierzając ponownie zanurkować.

– I co? – zapytała Meilin.

– Chyba raczej nie przyleci – odparł Rollan, wodząc wzrokiem za ptakiem.

Meilin przewróciła oczyma, po czym kiwnęła na Abeke i Conora.

– Lepiej już pójdźcie i się rozgośćcie – powiedziała – a my tu zaczekamy i dołączymy do was, kiedy Essix będzie miała lepszy humor.

– Może to trochę potrwać – westchnął Rollan.

– Dobrze więc, że jestem cierpliwa – odparła Meilin.

– Ty? Cierpliwa? – Abeke, odchodząc, usłyszała jeszcze przytyk Rollana.

Meilin powiedziała mu widocznie coś zabawnego, bo się roześmiał, ale to akurat jej umknęło.

*

Abeke przeszła za księżniczką Song i Brunhildą pod łukiem bramy Cytadeli. Conor maszerował za nimi, rozglądając się naokoło z szeroko otwartymi oczyma. Chorągwie czterech krain łopotały w górze, a ostre, żelazne zębiska kraty wydawały się w nie wgryzać. Abeke zadrżała. Już odczuwała brak uspokajającej obecności Urazy, więc przyśpieszyła kroku. Księżniczka może i była drobna, lecz maszerowała raźno, stawiając zamaszyste kroki. Poprowadziła ich szerokimi schodami do podwójnych drzwi prowadzących do centralnej komnaty Cytadeli.

– Jesteś Abeke, prawda? – zapytała księżniczka, dostosowując się do jej tempa. Dziewczyna przytaknęła i Song spojrzała na człapiącego za nimi Conora. – Mam nadzieję, że możesz odpowiedzieć na nurtujące mnie pytanie. Słyszałam, że jeden z was, Conor, został opanowany przez Wyrma. Czy to prawda?

Abeke obejrzała się przez ramię. Twarz Conora nie wyrażała żadnych emocji, choć był zaledwie krok za nimi i musiał słyszeć pytanie księżniczki.

– Zarażony przez pasożyta Wyrma – uściśliła Abeke.

– Przepraszam, że o to pytam – mówiła dalej Song – lecz służył on naszemu wrogowi. Czy jesteś pewna, że możemy mu ufać?

Abeke podniosła głos, aby Conor słyszał jej odpowiedź.

– Służył Wyrmowi wbrew woli, ale teraz jest wolny i godzien zaufania tak samo jak reszta z nas.

– Marne to zapewnienie – wtrąciła się Brunhilda, mierząc Conora podejrzliwym spojrzeniem.

Abeke poczuła, że kiełkuje w niej złość, wzięła jednak głęboki oddech, aby się uspokoić. Miała już dość jednej potyczki przy bramie, nie chciała rozpoczynać kolejnej.

Znaleźli się w dużym holu, u którego sklepienia zwisały kotary z kurzu i pajęczych sieci. Księżniczka Song przywołała do siebie przechodzącego obok, ubranego na brązowo mężczyznę.

– Służący zaprowadzi Conora do jego komnat w eurańskiej części Cytadeli, a ja zabiorę cię do twojej sypialni w skrzydle niloańskim, Abeke.

Służący ukłonił się i wskazał gestem właściwy korytarz. Conor ruszył w jego kierunku.

– Zaczekaj – zawołała za nim Abeke. Chłopak przystanął i spojrzał na nią z uniesionymi ze zdziwienia brwiami. – Macie osobne pokoje dla nas wszystkich? – zapytała księżniczkę.

– Oczywiście – odparła Song. – Na Rollana czeka komnata w skrzydle amayańskim i zarządziłam osobiście, aby Meilin przydzielono sypialnię obok mojej w części zhongijskiej.

Abeke pokręciła głową. Wydawało się, że Conor czuje się dobrze, ale nie chciała zostawiać go samego, a jako że Briggan znajdował się w stanie pasywnym, któreś z nich musiało mu towarzyszyć. Ona zresztą też wolała mieć przyjaciół przy sobie.

– Będziemy dzielić pokój – powiedziała stanowczo.

Księżniczka Song spojrzała na nią ze zdumieniem.

– Wszyscy czworo?

Conor poparł Abeke.

– Tak będzie najlepiej – powiedział, kiwając głową.

Potężna Przysięgła stanęła za księżniczką.

– Znam dla nich odpowiednie miejsce, Wasza Wysokość – powiedziała Brunhilda i ruszyła w stronę innego korytarza. Abeke, Song i Conor poszli za nią. – Choć dla Zielonych Płaszczy najbardziej odpowiednia byłaby więzienna cela – wymamrotała pod nosem, ale Abeke ją usłyszała.

Zatrzymała się nagle i Conor wszedł prosto na nią, jednak Abeke utrzymała się na nogach. Przysięgła i księżniczka Song odwróciły się do niej.

– Zwykle nie uciekam się do gróźb – powiedziała cicho Abeke, a obecność stojącego obok Conora przydawała jej słowom siły i wagi – dlatego słuchaj mnie uważnie, Przysięgła – mówiła dalej. – Nazywają nas Bohaterami Erdasu nie dlatego, że przesiedzieliśmy drugą wojnę Pożeracza i zmagania z Wyrmem w podziemnym bunkrze. Walczyliśmy i ponieśliśmy duże straty, a niektórzy z nas cierpieli niewyobrażalne męki. Jeśli powiesz choć jedno złe słowo na temat Conora albo któregoś z Zielonych Płaszczy, będziesz miała ze mną do czynienia. Rozumiemy się?

Brunhilda pobladła i cofnęła się o krok. Jej kamienna żmija znowu zniknęła.

– T-tak – wydukała. – Rozumiemy się.

Księżniczka Song uniosła starannie wyregulowane brwi.

– Bez wątpienia jesteś mężna, Abeke, tak jak twoja zwierzęca towarzyszka – powiedziała i zwróciła się do strażniczki. – To czcigodne Zielone Płaszcze, Brunhildo. Traktuj ich należycie. Czy mnie rozumiesz?

Brunhilda pokłoniła się jej z kwaśną miną.

– Tak, Wasza Wysokość.

Księżniczka spojrzała przepraszająco na Abeke i Conora.

– Proszę o wybaczenie, młodzi Bohaterowie. Przysięgli nie mają złych zamiarów. Ostatni rok przyniósł tak wiele zniszczenia i zamieszania. Po długiej służbie jako strażnicy rwą się do czynu.

– Nic się nie stało – odparła Abeke.

Z jednej strony Meilin miała rację. Zielone Płaszcze nie cieszyły się obecnie najlepszą reputacją i trudno było obwiniać Przysięgłych o ich nastawienie. Z drugiej jednak strony mogliby wykazać się zrozumieniem. Może i byli lojalnymi strażnikami, lecz na pewno potrafili stać się groźnymi przeciwnikami. A Brunhilda zdecydowanie nie zasługiwała na swój przydomek.

Tytuł oryginału: Fall of the Beasts. Book 5: Heart of the Land

Przekład: Bartosz Czartoryski

Redakcja: Ewa Polańska

Korekta: Justyna Dedio

Mapka we wnętrzu książki: Michael Walton

Ilustracja wykorzystana na I stronie okładki: Angelo Rinaldi © caesart/Shutterstock, drewniane tło: © CG Textures

Projekt okładki: Charice Silverman i Rocco Melillo pod dyrekcją artystyczną: Keirsten Geise

Przygotowanie polskiej wersji okładki na podstawie projektu

oryginalnego: Anna Zboina

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Domaniewska 48, 02-672 Warszawa

tel . 22 826 08 82, 22 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-280-5588-9

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.