Tytuł oryginału: The Fandom

Skład i łamanie: Ekart

Original English language edition first published 2017 under the title THE FANDOM
by The Chicken House, 2 Palmer St, Frome, Somerset, BA11 1DS, UK

Copyright © Anna Day 2017

From an original idea by Angela McCann © The Big Idea Competition Limited

All character and place names used in this book are © ANNA DAY © 2017
and cannot be used without permission

The Autor has asserted her moral rights

Jacket copyright © Colleen Farrell/Arcangel Images

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-700-7

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat:jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

Dla Ellie i Charlie

Prolog

Powieszą mnie dokładnie za tydzień.

Zawisnę w imię przyjaciół i rodziny. Przede wszystkim jednak zawisnę w imię miłości. Niewielka to pociecha wobec myśli o zaciskającej się na mojej szyi pętli. O stopach rozpaczliwie szukających stabilnego podparcia, o nogach gwałtownie wymachujących w obłąkańczym tańcu.

Jeszcze dziś rano nie miałam o niczym pojęcia. Rano bawiłam się na festiwalu Comic Con, oddychałam zapachem hot dogów, potu i perfum. Podziwiałam krzykliwe kostiumy fanów, mrużyłam oczy w blasku fleszy, uszy wypełniał mi basowy pomruk perkusji i przenikliwy dźwięk skrzypiec. Jeszcze wczoraj, w szkole, stresowałam się na angielskim jakąś głupią prezentacją i marzyłam, by znaleźć się w zupełnie innym świecie.

W życiu należy dobierać marzenia bardzo ostrożnie. Spełnione, okazują się niekiedy zupełnie do dupy.

Rozdział 1

Powoli podnoszę się z krzesła. Długa spódnica lepi mi się do ud, więc ukradkiem odrywam bawełnianą tkaninę od skóry.

– Dajesz, Vi! – zachęca mnie szeptem Katie.

Nie odpowiadam. Nie do końca rozumiem, dlaczego w ogóle zgłosiłam się do tej durnej prezentacji. Publiczne wystąpienia? Nie, to nigdy nie była moja specjalność. Bądźmy szczerzy – publicznie nie wychodzi mi nic.

– Proszę bardzo, Violet. Czekamy – ponagla panna Thompson.

Na wszelki wypadek raz jeszcze wygładzam spódnicę, wychodzę z ławki i ruszam pod tablicę. Nagle robię się bardzo malutka, jakby ktoś poddał mnie działaniu miniaturyzujących promieni. Violet w wersji mini. Chichocę, przez co wyglądam już nie tylko na zdenerwowaną, ale i lekko świrniętą.

Panna Thompson podnosi wzrok znad porysowanego biurka.

– No dobrze, Violet – podejmuje z życzliwym uśmiechem. – Rozumiem, że opowiesz nam dzisiaj o swojej ulubionej książce. Co to będzie?

– Taniec na szubienicy. Powieść Sally King – odpowiadam.

Chłopcy z ostatnich ławek wydają z siebie chóralny jęk zawodu. Udają. Niecały rok wcześniej, tuż po premierze ekranizacji, widziałam ich wszystkich w kinie. Co więcej, wyszli z seansu z podejrzanie zaczerwienionymi oczyma.

Biorę głęboki wdech i zaczynam:

– Dawno, dawno temu istniała rasa istot znanych jako ludzie. Były to stworzenia inteligentne i ambitne. Cechowała je jednak również chciwość i zachłanność. W miarę upływu czasu ludzi opętała obsesja pogoni za doskonałością. Maniakalnie wręcz dążyli do posiadania perfekcyjnych ciał i umysłów. Chcieli stać się idealni. Na przełomie dwudziestego drugiego wieku pragnienie to doprowadziło do stworzenia pierwszego pokolenia genetycznie ulepszonych ludzi… – Dla wywarcia silniejszego efektu zawieszam w tym momencie głos. Rozglądam się po klasie. Miałam nadzieję ujrzeć zafascynowane spojrzenia, wpatrzone we mnie, przejęte oczy. Nic z tego. Klasa wygląda, jakby ktoś rozpylił usypiający gaz.

– Genule. Genetycznie ulepszeni ludzie. Wysocy, silni, przystojni. Iloraz inteligencji powyżej stu trzydziestu. W niedługim czasie zasiedlili piękne podmiejskie okolice zwane Błoniami, miejsca wolne od chorób i przestępczości.

Przestępuję z nogi na nogę, odgarniam opadający mi na oczy kosmyk, usiłując pozbyć się myśli, że robię z siebie skończoną kretynkę. Upycham ją w ciemnym, rzadko odwiedzanym zakątku mózgu.

– A co się stało, zapytacie, z ludźmi niezmodyfikowanymi? Ze zwykłymi, przeciętnymi mężczyznami i kobietami, takimi jak wy czy ja? Otóż przylgnęło do nich określenie Niedoskonali lub krócej Niedoskowie. Zamknięto ich w granicach dawnych miast: Londynu, Manchesteru, Paryża, Moskwy. Żyli w osiedlach, gdzie pleniły się zarazy, a powietrze przepełnione było oparami wszechobecnej zbrodni. Odgrodzeni od reszty świata wielokilometrowymi murami, siłą zmuszani do posłuszeństwa. Prawo wstępu na Błonia miały jedynie najsilniejsze i najbardziej uzdolnione jednostki, które służyły Genulom niewolniczą pracą.

Samo słowo „człowiek” zostało wkrótce zapomniane… Zapomniane i zakazane… Pozostali jedynie Genule i Niedoski.

– Znaczy, co? Jestem niby Niedoskiem, tak? To chcesz powiedzieć? – wtrąca z tyłu sali Ryan Bell.

Żartowniś się znalazł. Fantastycznie. Tego tylko było mi trzeba. Niestety nie mam w sobie dość odwagi, by mu przypomnieć, że przecież świetnie tę historię zna. Wysiedział w kinie bite dwie godziny, w dodatku z przyciśniętą do nosa chusteczką higieniczną.

– Przymknij się, półmózgu patentowany! – rzuca Katie, raptownie odwracając się do Ryana. Jej ruda grzywka kreśli w powietrzu wdzięczny łuk. Nie widzę twarzy, lecz wiem, że posłała mu to swoje sztandarowe spojrzenie. Zmrużyła zielone jak groszek oczy, mocno zacisnęła wargi.

– Wiesz, bo ja jestem doskonały w każdym calu – dodaje Ryan.

Katie kwituje uwagę dziwnym prychnięciem – coś między śmiechem a chrząknięciem.

– Moim zdaniem – panna Thompson marszczy czoło – Violet chciała dać do zrozumienia, że wszyscy jesteśmy Niedoskami. Chyba że akurat ty, Ryanie, jesteś nadczłowiekiem z przyszłości, aczkolwiek w to akurat mocno powątpiewam.

Kolejny głęboki wdech. Drętwieją mi ręce i nogi. Nieważne. Zignorować.

– Aby zachować władzę i utrzymać Niedosków w ciągłym strachu, Genule urządzali co tydzień publiczne egzekucje. Zbierali się w wielkich arenach zwanych Koloseami i oglądali wieszanie Niedosków. Zwyczaj ten nazwano „tańcem na szubienicy”. Część Niedosków nie pogodziła się jednak z tak okrutnym losem. Powstały grupy buntowników, rebeliantów walczących o przywrócenie Niedoskom choć najbardziej podstawowych praw. Przywódcą jednego z takich oddziałów został człowiek o imieniu Thorn. – Drżącymi palcami tasuję swój plik kartek i znajduję jego portret. Filmowy fotos. Panna Thompson wysuwa zdjęcie z mojej wilgotnej dłoni i przypina je pinezką do tablicy. Fotografia żadną miarą nie oddaje siły i determinacji Thorna. W tej skali wygląda po prostu jak skrzyżowanie pirata i banalnego, hollywoodzkiego twardziela. Od stóp do głów odziany jest w czarną skórę. Piękne, niemal posągowe rysy twarzy mąci przesłaniająca oko opaska.

– Thorn opracował plan wykradzenia Genulom najpilniej strzeżonych rządowych sekretów i poprosił dwóch najbardziej zaufanych bojowników, by znaleźli wśród Niedosków odpowiednią kandydatkę do wykonania misji. Padło na dziewczynę o imieniu Rose.

Rose. Główna bohaterka powieści. Namiętna, impulsywna, nieskończenie odważna. Dzień w dzień, niezmiennie, marzę o tym, by stać się taka jak ona. Ale jak do tej pory wypadam w porównaniu mniej więcej tak:

Namiętność: niektórzy przezywają mnie „Violet Zawsze Dziewicą”.

Impulsywność: przygotowanie do prezentacji zajęło mi dwa długie dni.

Odwaga: po policzkach spływają mi właśnie pierwsze strużki potu.

Szczerze mówiąc, z Rose łączą mnie dwie cechy: blada cera i upodobanie do tego samego typu facetów.

Zerkam na pannę Thompson i daję znak skinieniem. Nauczycielka łapie w lot, o co mi chodzi, i uruchamia rzutnik. Na tablicy pojawia się filmik z YouTube’a – pierwsza sekwencja filmu. Zbliżenie na Rose. Dziewczyna wspina się po okalającym Koloseum kamiennym murze. Wygląda niesamowicie. Długie czarne włosy spływają jej kaskadami na plecy. Kiedy dociera na szczyt muru, w tle rozlega się przenikliwy smyczkowy podkład.

Kamera ukazuje zgromadzonych licznie w Koloseum widzów. Tłum Genuli – na przepięknych obliczach maluje się żądza krwi. Dziewiątka skazanych Niedosków wchodzi pod strażą na drewniany podest. Szorstkie sznury obejmują ich szyje. Wiem, że już za chwilę zostaną uwolnieni, a mimo to niepokój ściska mnie w dołku. Zerkam na kolegów. Oni również wydają się mocno zaabsorbowani tą sceną. W kącikach moich ust pojawia się delikatny uśmiech.

Na wielkim zawieszonym za szubienicą ekranie widnieje teraz oblicze prezydenta Genuli. Przedstawia widowni skazańców i ciążące na nich zarzuty: kradzież, gwałt, zabójstwo. Cięcie i znów patrzymy na Rose. Czarne, targane podmuchami wiatru włosy kołyszą się jej przed oczyma. Bohaterka wie, że jedynymi prawdziwymi zbrodniami Niedosków są bieda i głód. Odpina od pasa granat, wyrywa zębami zawleczkę i ciska nim prosto w tłum widzów.

Filmik urywa się tuż przed wybuchem.

Pokrzepiona wyraźnym zainteresowaniem klasy, podejmuję:

– Korzystając z zamieszania, jakie wywołała wśród Genuli eksplozja, rebelianci zdołali uratować przed stryczkiem całą dziewiątkę skazańców. Rose tymczasem uciekła niezauważona. Dzięki tej akcji dziewczyna zyskuje zaufanie Thorna. Przywódca buntowników wybiera ją do przeprowadzenia nowej, najbardziej jak dotąd niebezpiecznej, akcji. Rose, podszywając się pod jedną z niewolnic, ma przeniknąć do posiadłości rodziny Harperów, położonej daleko w głębi Błoni. Głową tego rodu jest niejaki Jeremy Harper, wysoko postawiony urzędnik rządu Genuli. Rose zaskarbia sobie przyjaźń i uczucie jego syna, mając nadzieję, że w ten sposób zdoła pozyskać tajne informacje, których zdobycie stanowiło właściwy cel misji. Chłopak ma na imię Willow…

Willow. To przede wszystkim z jego powodu marzę, by stać się Rose. Mimo że dłonie wciąż lekko mi się trzęsą, a w żyłach pulsują resztki adrenaliny, pewnym ruchem pokazuję klasie jego zdjęcie. Sama. Nie mogę pozwolić, by panna Thompson oszpeciła pinezką nieskończenie piękną twarz Willowa. Wpatrywałam się w nią godzinami, znam na pamięć najdrobniejsze szczegóły. Każdy cień i każdy kontur – cera barwy karmelu i przecudowne kości policzkowe. Dolatuje mnie kilka dziewczęcych westchnień, drwiące prychnięcia chłopaków, stłumione chichoty. Wsuwam fotkę z powrotem między notatki, czuję się dziwnie.

– Szpiegostwo i związek z Genulem. Przyłapanych na dowolnym z tych przestępstw Niedosków bezwzględnie karano śmiercią. Willow tymczasem był piękny i dobry. Rose się w nim zakochała, szybko jednak zdała sobie sprawę, że uczucie może przynieść jej zgubę. Nie była w stanie go zdradzić, więc uciekła z plantacji Harperów, nie ujawniając kochankowi swej prawdziwej tożsamości. Wróciła do miasta Niedosków i zameldowała Thornowi, że nie jest w stanie wykonać powierzonej misji…

– Jezu, ale nuda… – mruczy Ryan.

– Ryan, bardzo cię proszę – fuka panna Thompson. – Przestań przeszkadzać. Chłopak w twoim wieku powinien już wiedzieć, jak się zachować – mówi i spogląda na mnie. – Poza tym, coś mi mówi, że zaraz czeka nas zwrot akcji, mam rację, Violet?

Potakuję skinieniem.

– Rose uciekła z posiadłości Harperów, by ocalić Willowa. Stał się dla niej ważniejszy niż walka rebeliantów i sprawa Niedosków. Wybrała miłość.

– Właśnie. To znakomita ilustracja pewnej istotnej reguły. Nawet współczesne popularne powieści posługują się tradycyjnymi tropami kulturowymi… Ale, ale. Przerwałam ci Violet, proszę, mów dalej.

– Willow przebrał się za Niedoska i udał się do miasta w poszukiwaniu Rose. Chciał ją odzyskać za wszelką cenę. Został jednak zdemaskowany i wpadł w ręce buntowników. Dopiero wtedy, w niewoli, dowiedział się, na czym polegało zadanie Rose. Zrozumiał, że zamierzała go zdradzić. Uwięziony, ze złamanym sercem, stracił wszelką nadzieję. Ostatecznie Rose dotarła do niego i zapewniła o swojej miłości. Spróbowali uciec z miasta, pragnąc rozpocząć nowe życie i wspólnie mierzyć się z przeciwnościami… Bywa jednak, że najsilniejsze nawet uczucie nie pozwala przezwyciężyć zła. Żołnierze Genuli wyśledzili ich oboje. Rose została oskarżona o uwiedzenie niewinnego chłopaka i skazana na stryczek. Na taniec na szubienicy.

I znów filmik z YouTube’a. Rose wraca do Koloseum, tym razem jednak stoi na drewnianym podeście z pętlą na szyi. Tłum Genuli domaga się jej śmierci głośnymi okrzykami.

– Stać!!! – Willow wskakuje na szubienicę. – Nazywam się Willow Harper. A dziewczyna, którą chcecie powiesić, nie jest anonimowym Niedoskiem. Ona ma imię. Nazywa się Rose. I jest najodważniejszą i najserdeczniejszą osobą, jaką w życiu poznałem. Jest człowiekiem, podobnie jak my wszyscy. Żadna z niej wyrachowana uwodzicielka ani kryminalistka. Jest moją najlepszą przyjaciółką. Przyjaciółką, którą kocham z całego serca. – Spogląda na zaciętą twarz dziewczyny. – Kocham cię, Rose.

– Też cię kocham! – woła Rose.

Wiem, co się zaraz stanie. Oczywiście, że wiem, ale nie mogę powstrzymać łez. Ogarnia mnie gwałtowna pokusa, by rzucić się na ekran i osobiście przeciąć linę.

Zapadnia pod stopami Rose otwiera się z suchym trzaskiem. Ciało błyskawicznie opada, nogi wykręcają się i szarpią, dziewczyna rozpoczyna swój ostatni taniec.

Filmik się urywa. W klasie panuje martwa cisza.

Jako pierwsza odzywa się panna Thompson:

– Autorka zdołała wykreować naprawdę ponury moment. Domyślam się jednak, że zakończenie opowieści nie jest aż tak przygnębiające, prawda?

Kiwam głową i spoglądam na ostatnią z wymiętych kartek.

– Willow wziął martwe ciało Rose w ramiona. Zalany łzami, wykrzyczał na oczach zebranych Genuli, co myśli o zalegalizowanych przez rząd morderstwach. Błagał i przekonywał, by nie dopuścili, żeby ktokolwiek inny umarł w ten sposób. Wzburzeni widzowie, poruszeni jego tragicznym losem i płomiennymi słowami, zniszczyli szubienicę. Okrutny taniec został zakazany. Śmierć Rose stała się iskrą, od której zapłonął płomień rewolucji. A Genule i Niedoskowie na powrót stali się po prostu ludźmi.

Odnoszę wrażenie, że moje ostatnie słowa wsiąkają w ściany. Jakimś cudem udaje mi się przełknąć, choć w ustach nie mam ani kropli śliny. Znowu robi się cicho jak makiem zasiał. Szkoda, że nie przyszła dziś Alice. Ona na pewno zaczęłaby klaskać i wołać: „bis, bis”. Pociągnęłaby za sobą całą klasę.

Spoglądam na Katie. Puszcza do mnie oko. Liczyłam na coś więcej, ale i tak poprawia mi się nastrój.

– Dziękuję, Violet. – Panna Thompson zerka na mnie ponad oprawkami okularów. – Świetna prezentacja.

– Dziękuję. Bardzo mi zależało, żeby przedstawić tę książkę jak najlepiej.

– Zauważyłam – uśmiecha się pod nosem nauczycielka. – Odmalowałaś przed nami niezwykle barwną opowieść. Masz zadatki na dobrą pisarkę.

Przepełnia mnie uczucie dumy. Pisanie od dawna stanowiło wyłączną domenę Alice – ja, aż do dzisiaj, nie podjęłam nawet jednej próby.

– Dziękuję, panno Thompson.

– Wazelina, wazelina… – szepty z tyłu sali.

Wracam na miejsce, osuwam się na krzesło. Katie trąca mnie łokciem.

– Świetnie ci poszło – szepcze.

Do moich uszu dobiegają kpiny i śmiech. Ryan i jego kolesie. Drwiące słowa zlewają się ze sobą. Fala gorąca uderza mi w policzki, skóra zaczyna swędzieć, a te cholerne notatki nie chcą się odkleić od spoconych dłoni. Rose w życiu nie poddałaby się panice. Na pewno nie z tak błahego powodu. Pozwalam włosom opaść na twarz, kryję się za nimi jak za ciemną falującą tarczą.

– Udało się nam osiągnąć cel – odzywa się panna Thompson. – Poznaliśmy fabuły trzech bardzo odmiennych powieści, a przecież widzimy wyraźnie, że ich wewnętrzna konstrukcja, struktura, jest w zasadzie bardzo podobna.

Rozlega się dzwonek. Trzaskają zamykane książki, szeleszczą zeszyty, grzechoczą wrzucane do plecaków długopisy.

Katie pomaga mi oderwać od palców ostatnią kartkę.

– Boże, ty naprawdę kochasz tę durnowatą książkę.

– Tak.

– Szkoda, że nie widziałaś swojej miny, kiedy po raz pierwszy wspomniałaś o tym… Jak mu tam? Willow?

– Co ty! Ja po prostu mam taką twarz…

– „Willow tymczasem był piękny i dobry.” – Katie teatralnie trzepoce rzęsami. – Violet… znaczy Rose, szybko zdała sobie sprawę, że siła jej buzujących hormonów może przynieść jej zgubę. – Wydyma usta, przez co piegi na jej nosie rozciągają się i zamieniają w rudawe kreski.

– Odwal się! – parskam śmiechem. Katie zawsze potrafi mnie rozbawić. Napięcie nareszcie odpływa z moich mięśni i udaje mi się wcisnąć do plecaka wilgotne, pogniecione notatki. Rodzina Katie przeprowadziła się do Londynu latem, wcześniej mieszkali w Liverpoolu. Nie znamy się długo, ale przypadłyśmy sobie do gustu już przy pierwszym spotkaniu. Podoba mi się jej ironicznie zgryźliwe poczucie humoru i te śmieszne przekleństwa w rodzaju „złamanego fajfusa” czy „miękkiej kuśki”. Mówi z lekkim robotniczym akcentem, mój tata nazwał ją kiedyś „solą naszej ziemi”. Co ciekawe, dziewczyna wygląda niczym postać żywcem wyjęta z kart powieści Jane Austen. Buzia porcelanowej laleczki i te jasnorude włosy… Poza tym gra na wiolonczeli. Ja grywam tylko na Xboksie.

– Nie przejmuj się tym durnym Ryanem. Po prostu leci na ciebie – mówi.

– Ta, akurat! Nie, nie. Udawał dziś twardziela, bo w zeszłym roku przyłapałyśmy go z Alice w kinie, jak ryczał jak bóbr.

Katie odsuwa krzesło i wstaje.

– Tak sobie tłumacz. Dobrze wiesz, że niezła z ciebie laska.

Znów się śmieję.

– Na pewno, szczególnie teraz, kiedy jestem spocona jak prosię.

– Poważnie ci mówię. Nie musisz przecież mieć metra osiemdziesięciu i szałowych blond włosów. Jak niektóre.

Przytyk, nie przytyk, ale chodzi o Alice. Nie odpowiadam. Życie to naprawdę nie bajka, gdy twoja najlepsza przyjaciółka prezentuje się jak laureatka ostatniej edycji Top Model. Gdzieś pod sercem kiełkuje mi ziarenko zazdrości, co bardzo mi się nie podoba. Wychodzimy na korytarz, porywa nas tłum uczniów. Wszystkim spieszy się do domu.

– Naprawdę nie wiem, jakim cudem nie przeczytałaś jeszcze Tańca na szubienicy – zmieniam temat. – Co ty w ogóle robisz ze swoim życiem? – Mój głos ginie wśród gwaru i znów czuję się bardzo mała.

– Teraz już w sumie nie muszę. Mogłaś uprzedzić, że będą spojlery.

– Nawet filmu nie obejrzałaś.

– I tak wiem, jak się skończy.

Przeciskamy się przez grupkę starszych blondynek, które najwyraźniej nie znają niepisanej zasady, w myśl której uczniom z niższych klas należy schodzić z drogi.

Niby przypadkiem potrącam jedną z nich.

– Może i tak, ale Russell… Jest tak obłędnie zbudowany. – Russell Jones, odtwórca roli Willowa.

– Serio? Nigdy o tym nie wspominałaś. Oho, Alice nadciąga. – Uśmiech Katie nie znika nawet na chwilę, lecz jej oczy gasną natychmiast.

Katie, podobnie jak ja, nauczyła się rozpoznawać objawy. Obecność Alice widać po zachowaniu innych ludzi. Chłopcy wyciągają szyje, dziewczyny milkną i marszczą brwi.

I rzeczywiście – tłumek rozstępuje się niczym Morze Czerwone. Nasz szkolny Mojżesz ma długie, pokryte brązową opalenizną nogi i stąpa po terakocie z niezrównaną gracją. Zbliża się ku nam długimi krokami. Idealną, owalną twarz rozświetla uśmiech. Promienny uśmiech, który poznałam już pierwszego dnia podstawówki – uśmiech, który sprawia, że natychmiast wybaczam Alice jej nieskazitelną urodę.

Przystaje na samym środku korytarza. Wie, że nikt nie waży się jej potrącić.

– Jak tam prezentacja?

– Do dupy – odpowiadam.

– E tam, wcale nie. – Katie poklepuje mnie po ramieniu. – Było super!

– Aha, super do dupy – mruczę.

Alice zagarnia do tyłu kaskadę jasnych włosów.

– Nie łam się, Vi. Po prostu tępaki nie ogarnęły piękna arcydzieła. Filistyni… – obrzuca znaczącym spojrzeniem Katie.

– No wiesz, Szekspir to to nie jest – odpowiada Katie.

– Szkoda, że nie trafiłam do Thompsonowej – wzdycha Alice. – Przerabiacie ciekawsze rzeczy niż my. Kurczę, struktura fabuły, coś w sam raz dla mnie. Miałabym szansę się wykazać.

Alice uwielbia przypominać, że jest wschodzącą gwiazdą w światku autorów fanfików. Napisała już całe mnóstwo tekstów rozgrywających się w świecie Tańca na szubienicy. Bawi się z fabułą, sprawia, że książkowe postacie naginają się do jej woli. To, że czuje potrzebę robienia tego na papierze, jest naprawdę dziwne. Dla nikogo nie jest tajemnicą, że w prawdziwym życiu wszyscy tańczą, jak ona im zagra. Niewykluczone, że pisząc, szlifuje po prostu swój talent. W moim sercu znów rozpycha się dobrze mi znane uczucie zazdrości.

– Panna Thompson powiedziała, że Vi ma szansę zostać pisarką – odzywa się Katie.

Alice przeszywa mnie spojrzeniem swych niemal granatowych oczu.

– Bzdura. Przecież wiesz, że nie masz aż tyle wyobraźni. Coś mi mówi, że gdybyś odpaliła Worda, napisałabyś po prostu kopię Tańca na szubienicy. W końcu znasz tę książkę na pamięć. – Oplata mnie ramieniem, przysuwa się. – Potraktuj to jak komplement.

Uderza mnie zapach jej włosów – mieszanka kwiatu wiśni i trawy cytrynowej. Czuję się wyróżniona. Alice przytula mnie przy ludziach.

Katie zerka na zegarek.

– Dobra, dziewczyny. Ja spadam. Za pięć minut mam lekcję wiolonczeli. Widzimy się jutro, tak?

– Comic Con! – mówimy jednocześnie. Ja i Alice. Wymieniamy się spojrzeniami. I uśmiechami. Czekałyśmy na ten festiwal od wielu miesięcy. Wreszcie spotkamy się twarzą w twarz z Russelem. Z Willowem. Po raz kolejny zasycha mi w ustach, w brzuchu czuję mrowienie. Skóra pulsuje jak po kąpieli, kiedy wycieram się szorstkim ręcznikiem.

– Nic się nie zmieniło, prawda? Przebieramy się za postacie z Tańca na szubienicy, tak? – pyta Alice.

– Jasne. Nate pracuje nad swoim kostiumem już od wielu dni – mówię. Mój młodszy brat, który ogólnie nic nie czyta, ubóstwia tę powieść jeszcze bardziej niż ja. Mama uparła się, żebyśmy wzięły go ze sobą. Wielkie dzięki, mamusiu.

– Do zobaczenia, fanki! – mówi Katie i odchodzi pospiesznie.

Rozdział 2

Kiedy wbiłam się dziś rano w swój kostium, poczułam dziwną moc. Nagle wszystko stało się możliwe. Przestało mnie dziwić to, że Clark Kent potrafił fruwać, a Peter Parker bez trudu wspinał się po ścianach. Cóż, widocznie wystarczy odpowiednio się przebrać, by człowiek mógł stać się dosłownie każdym… I zrobić dosłownie wszystko. Uczucie było bardzo sugestywne. Wyobraziłam sobie, że dzięki szorstkiej, płóciennej tkaninie, która zlała się z moją skórą i stała częścią mnie samej, przejmuję siłę i urodę Rose.

W tym roku potraktowałam kwestię stroju bardzo poważnie. Brązowa bluza, zielone legginsy, wojskowe buty. Włosom pozwoliłam skręcić się swobodnie w dzikie loki. Aby osiągnąć lepszy efekt, namalowałam na policzkach smugi oliwkowym cieniem do powiek. Jedynym ukłonem w stronę próżności była podkreślająca talię czerwona szarfa. Spojrzałam w lustro, było nieźle. Patrzyła na mnie przygotowana do boju wojowniczka. Dziewczyna gotowa podbić Comic Con, rebeliantka gotowa obalić rządy Genuli.

Pędzimy ku stacji Kensington Olympia. W metrze wszyscy się na mnie gapią. Czuję się jak idiotka. Za oknami migają jakieś stalowe pręty, potem ceglany mur. Na plecach czuję napór natarczywych spojrzeń i moje palce nieco mocniej zaciskają się na zimnym, metalowym słupku. Kiedy wreszcie udaje mi się oderwać wzrok od ubłoconej podłogi, zauważam, że większość ludzi wpatruje się nie we mnie, lecz w Katie. Cóż, widocznie moja przyjaciółka wygląda jeszcze bardziej kretyńsko niż ja.

Część osób gapi się też na Alice. Jasne, ludzie zawsze gapią się na Alice. Ale teraz, kiedy ubrana jest w żarówiaście niebieską mini i ściska żółty słupek, jakby miała lada moment zatańczyć na rurze, skupia na sobie jeszcze więcej uwagi niż zwykle. Lśniące, długie włosy spływają jej wzdłuż pleców prawie do pasa, a na szyi kołysze się nasz specjalny wisiorek. Połówka serca. Podnoszę palce i ściskam drugą połówkę – tę, którą noszę ja. Metal wbija mi się w opuszki. Alice przygląda się krytycznie swemu odbiciu w szybie i przygryza pociągnięte jaskrawą szminką usta, jakby dostrzegła jakąś skazę. Tak to już jest z laskami, które wyglądają jak milion dolarów. Muszą być perfekcyjne.

Trącam jej dłoń, odruchowy nawyk z dzieciństwa.

– Niesamowicie wyglądasz.

– Ty też – odpowiada z tym swoim idealnym uśmiechem.

– Ja? Raczej jak jakiś bezdomny lump.

– Przecież o to chodzi. Tak właśnie wyglądała Rose. Jak wszyscy Niedoskowie.

Katie zerka na swoje odbicie i jęczy. Ma na sobie obcisły czarny trykot, przepasany ukośnie kolorowymi pończochami – przypomina pień drzewa opleciony dziwacznymi pnączami.

– Przynajmniej nie musisz się co chwila poprawiać. – Podciąga fluorescencyjnie żółtą pończochę, która zsunęła się jej spod pachy. Próbuje przymocować ją szpilką.

Nate patrzy na nią z ukosa.

– Katie, ty chyba nie masz pojęcia, jak wygląda podwójna helisa DNA, prawda? Sorry, ale w tym stroju przypominasz raczej wcielenie chaosu.

Mój brat ma czternaście lat, wygląda na mniej więcej dwanaście i zdarza mu się przemawiać tonem Sheldona Coopera z Teorii wielkiego podrywu. W kostiumie Thorna, swojego ulubionego bohatera, prezentuje się idiotycznie. Opaska na oku przysłania mu niemal całą twarz, a jego chuda klatka piersiowa nie wypełnia skórzanego płaszcza nawet w połowie. Zgrywa przywódcę buntu Niedosków, a tak naprawdę nie dałby sobie rady z rolą rozwoziciela pizzy.

Katie zerka między poły jego płaszcza. Zaciska wargi, powstrzymuje cisnący się na usta zgryźliwy komentarz.

– Hej, wyluzuj, Nate – odpowiada. Wagonik szarpie i szpilka nie trafia w to, w co powinna. Katie kłuje się w palec. – Kurde! – syczy i zlizuje kropelkę krwi, po czym mówi do Nate’a: – Doszłam po prostu do wniosku, że przebieranie się za Niedoska nie ma sensu. Wiesz, będą ich miliony… – Spogląda na mnie. Na jej porcelanowej buźce maluje się poczucie winy. – Bez urazy, Vi. Za Genula też nie mogłam się przebrać. Nie mam takich warunków jak nasza amazonka Alice… Metr pięćdziesiąt osiem to jednak trochę mało.

Alice przeczesuje dłonią włosy. Pewnie ma nadzieję, że masaż głowy pomoże jej znaleźć inspirację.

– Wiesz, kultura zna wiele przykładów atrakcyjnych mikrusów… Na przykład Dzwoneczek z Piotrusia Pana… Smerfetka…

– Aha. Ciekawe, kto poleci na smerfa?

– No… Pewnie inny smerf – podpowiadam.

Metro jedzie w tej chwili w miarę stabilnie i Katie udaje się wreszcie przypiąć pończochę.

– Nie jestem żadnym głupim smerfem. Jestem helisą. Dumną podwójną helisą.

– Powinnaś się cieszyć, że wyglądasz jak smerf – zauważa Nate. – Chyba nie chciałabyś wyglądać jak Barbie? – wskazuje dłonią Alice.

– Och, Nate. To naprawdę urocze, dziękuję. – Policzki Alice nabierają żywszych barw.

Nate podsuwa opaskę na czoło i mierzy dziewczynę twardym, przeciągłym spojrzeniem.

– To nie był komplement, ty… ty… Genulu Frankensteina!

– Genialne… Genul Frankensteina… Nie wziąłeś tego z oryginału, prawda? To nie z kanonu?

Alice zawsze określa Taniec na szubienicy mianem „kanonu”. Podkreśla w ten sposób swoją pozycję znanej autorki fanfików. Co więcej, własne utwory nazywa „bieżącą wersją”, jakby oryginał był już totalnie oldskulowy. Zdaje się, że nie rozumie, jak arogancko to brzmi. Sięga do torebki od Michaela Korsa, wyławia z niej iPhone’a i notuje zasłyszane od Nate’a określenie. Niebieskie paznokietki cicho postukują w wyświetlacz.

– Genul Frankensteina… Kurczę, totalnie to wykorzystam!

– Albo napisz wreszcie coś od siebie – wzdycha głęboko Nate.

Metro zwalnia i zatrzymuje się. Drzwi rozsuwają się z sykiem. Do wagonika wparowuje paczka ludzi przebranych za postacie ze Scooby Doo. Kolorowe stroje odcinają się od szarego tła niczym rozsypane na brudnym dywanie jaskrawe pionki do „Chińczyka”. Jesteśmy już blisko. Niebawem rozpocznie się tegoroczny Comic Con. Wciągam powietrze przez rozedrgane wargi. Dociera do mnie, że za kilka godzin spotkam się z Russellem Jonesem. Z Willowem. Przebrana za przedmiot jego westchnień i pożądania – Rose, będę niczym Julia u boku Romea, jak Scarlett O’Hara przy Rhetcie Butlerze. Mam ochotę odstawić radosny taniec. Co z tego, że mam na nogach kosmicznie olbrzymie buciory?

– Siostra, ale zdajesz sobie sprawę, że on pozna dzisiaj setki takich Rose, co nie? – rzuca Nate.

Czasami podejrzewam go o telepatię. Nienawidzę tych chwil.

Szara, pokraczna hala Olympii ostro kontrastuje ze wspaniałością majowego nieba i wielobarwnym strumieniem sunących ku wejściu kreskówkowych i komiksowych bohaterów. Stajemy grzecznie w długiej kolejce.

– Wiecie co? Mam wrażenie, że chyba za dużo na siebie założyłam – mówię, omiatając wzrokiem otaczający mnie tłum prawie nagich ciał. Księżniczki Leie, laski przebrane za Wonder Woman i Daenerys Targaryen. Obnażone dekolty i uda pokryte grubą warstwą samoopalacza. Przyglądam się bladości własnych przedramion i tłumię żałosne westchnienie. – Mogłam się bardziej roznegliżować – dodaję.

– Oto słowa, których nie powinien usłyszeć żaden młodszy braciszek na świecie – rzuca Nate.

– Biedna Violet – Katie parska śmiechem. – A co ja mam powiedzieć?

– Że trzeba się było wystylizować na Larę Croft – wtrąca Alice. – Serio, dziewczyny… i chłopaku. Czy naprawdę tylko ja potrafię dobrać stanik? – Wypina ku nam swój imponujący biust i puszcza oko.

– Ja mam tylko jeden stanik – odzywa się Nate. – Czerwony… Należał do Sophie Wainright… – tłumaczy. Musiał zauważyć malującą się na mojej twarzy grozę, ponieważ prędko dodaje: – Nie, nie, nic z tych rzeczy. Zwinąłem go sprzed jej domu, kiedy suszyła pranie. Zakład taki, rozumiecie. – Odgarnia z czoła swoją blond grzywkę. W tej chwili bardziej niż chłopca przypomina małego chochlika.

Kolejka okropnie się wlecze. Sam czas się wlecze. Uczę się na pamięć kształtu i desenia szwów na kurtce stojącego przed nami Indiany Jonesa. Poznaję każdy podkreślony szkarłatną farbą żelazny muskuł piersi Iron Mana. Oczyma wyobraźni widzę twarz Russella Jonesa. Ach, ta jego górna warga… Już niemal czuję, jak pozując do zdjęcia, łagodnie muska moją dłoń. Kiedy docieramy wreszcie do wejścia, zamknięty w mojej wilgotnej dłoni bilet praktycznie zdążył rozmięknąć.

Byłam już w Olympii. Kilka miesięcy temu, ze szkolną wycieczką. Katie i Alice też się wtedy wybrały. Wyglądałyśmy trochę bardziej normalnie i z pewnością byłyśmy mniej rozemocjonowane. Wciąż pamiętam wpadające przez okna ukośne snopy słonecznych promieni i tańczące pod sklepieniem drobinki kurzu. Pamiętam białą koronkę stalowych belek. Było naprawdę pięknie – zupełnie jak w olbrzymiej, opustoszałej sali balowej. Dzisiaj, wchodząc do hali wypełnionej po brzegi barwnym tłumem precyzyjnie ucharakteryzowanych fanów, czuję się raczej, jakbym wkraczała na plan filmowy, lub wprost do innego świata.

– Łoo! Ale super! – jęczy Katie z zachwytem. Nigdy przedtem nie widziałam, by cokolwiek związanego z Tańcem na szubienicy podekscytowało ją do tego stopnia.

– Nareszcie załapałaś! – kiwam głową.

Czuję mrowienie w całym ciele. Rozpaczliwie próbuję obejrzeć wszystko naraz. Tłumy fanów w odlotowych strojach i tych ubranych normalnie spływają z antresoli i zalewają główną część parteru. Rozmawiają, śmieją się, pozują do zdjęć. Już sama liczba zebranych w hali ludzi sprawia, że czuję się mała i kompletnie nieważna. Z powały, niczym wielobarwne żagle, zwieszają się wielkoformatowe flagi i plakaty. Banery pokryte reklamowymi hasłami i podrasowanymi w Photoshopie fotkami bohaterów. Gra o tron, Gwiezdne wojny, Taniec na szubienicy. Przesycone wilgocią powietrze skrapla się na mojej skórze. Niesie ze sobą koktajl zapachów – hot dogi, pot i perfumy. Ze wszystkich stron oślepiają mnie lampy błyskowe. Mam wrażenie, że znalazłam się we wnętrzu przeogromnej, dyskotekowej kuli.

– Patrz! Willow! – Alice wciska mi ramię pod pachę, jej palce wpijają się w moje ciało jak drapieżne szpony. Przemyka mi przez myśl, że naprawdę go zobaczyła. Jego – Russella Jonesa. Dopada mnie gwałtowny skurcz żołądka. Zaraz jednak dociera do mnie, że pokazuje mi po prostu wiszące nad nami zdjęcie. Spogląda na nas z góry niczym mityczny gigant. Anioł-celebryta.

– Chodźcie tam, obejrzymy stoisko Tańca na szubienicy. – Alice rusza prosto przed siebie. Tłum, jak zwykle, ustępuje jej z drogi.

Nate przywiera do mojego boku, jakby bał się zgubić. Znienacka przygniata mnie ciężar odpowiedzialności. W głowie dudnią mi słowa mamy: „Violet, pamiętaj, że musisz opiekować się bratem”. Biorę go pod rękę i przepychamy się w ślad za Alice. Po drodze udaje mi się zdzielić łokciem w żebra kilku kapitanów Spocków ze Star Treka; zaraz potem przeskakuję nad wyciągniętą stopą Kapitana Ameryki. Z trudem unikam zderzenia z inną Rose, która karci mnie nieprzyjemnym spojrzeniem. Zwinnie przemykam pod uniesioną ręką Boby Fetta. Kask trzyma pod pachą. Czarne, nażelowane włosy lepią mu się do czoła. Puszcza do mnie oko – naprawdę do mnie, jakby nie miał na sobie zbroi, w której przypomina nienaturalnie przerośniętego, srebrzystego kraba. Nikomu o tym nie powiem, ale robi mi się przyjemnie. To do mnie mrugnął – nie do Alice. Może naprawdę mogę się stać, kim tylko zechcę… może faktycznie mogę wszystko. Twarz rozświetla mi mimowolny uśmiech.

– Ej, przestań o nim myśleć! W kółko tylko Russell i Russell – napomina mnie Katie. Zauważyła moją minę.

– Jeszcze niecała godzina… – zerkam na zegarek.

– Pamiętaj, że będzie kolejka – przypomina Alice. – A wiesz, w porównaniu do bohaterów ponurych dystopii, Willow jest naprawdę imponujący.

– Dystopii? Skoro jest tam Willow, to jednak utopia – komentuję.

– Gale… Cztery… – Alice wydyma usta. – Oni wszyscy to dla mnie utopia.

– Kretyńsko to brzmi – komentuje Nate, schodząc z drogi Spider-Manowi. – Mam wrażenie, że autorzy katastroficznych powieści kierują się jedną zasadą: naczelny przystojniak musi nosić głupie imię.

– Dokładnie! – śmieje się Katie. – Wystarczy najbardziej przyziemne słowo. Byle zaczynało się z wielkiej litery. Wtedy dopiero jest straaasznie!

– Słusznie prawisz, niewiasto – kiwa głową Nate.

– A winnym całego zła zawsze okazuje się rząd – dodaje Katie. – Od początku wiadomo, o co chodzi. Właśnie dlatego nie zajrzałam do Tańca… Nie wierzę, żeby czymkolwiek się wyróżniał.

– Ignorantka – prycha Alice.

– Ej! Bez przesady! Willow to wcale nie takie głupie imię – protestuję lekko dotknięta. – Kojarzy się z przyrodą… z naturą. Brzmi jak szmer liści, jak falujące łany trawy, jak szum strumyka…

– Amen, siostro – kwituje Alice.

– Jezu, żałosne jesteście. – Nate przywiera do mnie mocniej, tak blisko, że czuję jego wystające żebra.

Pokazuję mu język, choć z drugiej strony, ma rację. Gdy myślę o swoim ukochanym bohaterze, robię się koszmarnie żałosna. Nie pomaga nawet świadomość, że Willow jest tylko wytworem czyjejś wyobraźni. Fantazji nieżyjącej autorki. Rozumiem też, że Russell Jones jest zwykłą, arogancką gwiazdką… Wiadomo, zaciąga do łóżka kolejne modelki, a na śniadanie wciąga kokę… Ale skoro nie mogę mieć Willowa, zrobię sobie przynajmniej zdjęcie z jego ziemskim awatarem.

Jak na zamówienie tuż obok przechodzi postać z Avatara. Wysoki, barczysty, kształtne rysy. Gdyby nie ta niebieska skóra, byłby szalenie pociągający.

– Jezus Maria! – piszczy Katie. – Seksi smerf!