Za konsultacje krajoznawcze serdecznie dziękuję: Lenie Łęskiej, Karolinie Spławskiej, Joannie Marii Wilk, Natalii Turskiej, Ewie Guzikowskiej, Grażynie Matys, Aleksandrze Stemplewskiej, Marcie Jaśkiewicz.

Aniu, kiedyś napisałaś, że we mnie wierzysz. Odpisałam ci, że twoje słowa zabrzmiały szczerze. Odparłaś, że były szczere. Chyba ci w końcu (o zgrozo!) uwierzyłam. Tę książkę dedykuję tobie. Masz przepiękne biało-czarne skrzydła, wypełnione chmarą rozbestwionych literek. Rozkładaj je często!

Angel’s blood tastes as good as hell.

Mikha’el

Redakcja

Anna Seweryn

Projekt okładki

Pracownia WV

Fotografia na okładce

© Aleshyn Andrei | shutterstock.com

Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2018

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 600 472 609

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2017

tekst © Łucja Wilewska

ISBN 978-83-7835-662-2

Prolog

Nigdy, w całym swoim dotychczasowym życiu, nie sądziłam, że kiedykolwiek będę zmuszona zebrać się na tak wielką odwagę. Heroizm. Dłonie mi drżą i wiem, że to nie z zimna. Idąc powolnym krokiem, licząc ostatnie, ciche oddechy, czubkami palców dotykam brzegu ciężkiej skórzanej kurtki. Wiem, że zaraz będę musiała zrzucić ją z siebie. I wtedy wyda się. Wszystko stanie się jawne i raz na zawsze wyjdzie z ukrycia.

Czy jestem na to gotowa? Z pewnością nie. Czy wiem, że dobrze robię? Drugie nie. Czy wiem, do czego to doprowadzi? Nie, i, szczerze mówiąc, nawet boję się wiedzieć. Lewą dłonią odchylam kołnierz, ukazując fragment szmaragdowej sukni. Ktoś spogląda na mnie, zaraz pewnie rozpoczną się szepty. A potem?

Nie wiem, zupełnie tego nie wiem, ale nie powinno mnie to teraz wcale interesować. Jeśli mam zdobyć się na największą w życiu odwagę, muszę to po prostu zrobić. Wstrzymać oddech, pójść o krok do przodu i wykonać to. Pozostało mi już bardzo niewiele czasu.

W głowie czuję przerażenie, w sercu budzącą się determinację. Mój oddech powoli spłyca się, kiedy odkrywam, że stopy delikatnie zaczynają odrywać się od ziemi.

1. Nie tak miało być

— Przytul mnie — szepcze, kładąc głowę na błękitnej poduszce i przymykając oczy.

Pościel jest miękka i wygodna, pachnie świeżo, trochę słodko. Dłonie, złożone jak do modlitwy, układa pod głową, kolana podciąga w kierunku pobolewającego od pewnego czasu żołądka.

Adam zjawia się w momencie, jak na zawołanie. Spogląda w dół, na swoją dziewczynę, która leży teraz w jego własnym łóżku, ubrana w obcisłą białą bluzkę na ramiączkach i zwiewne szorty ze śliskiego, szaro-błękitnego materiału. Leży zupełnie nieprzykryta. Wzdycha głęboko na samą myśl o zapachu jej ciała.

Zrzuca z siebie bluzę, zdejmuje spodnie. Ubranie zostawia na podłodze, sprzątnie je później. Odkąd mieszkają razem, przestał zachowywać się przesadnie pedantycznie, choć przychodzi mu to z niemałym trudem. Łucja zamyka oczy, kiedy słyszy dźwięk upadających na ziemię spodni, skórzanego paska z metalową klamrą, butów, bluzy. Już nie może się doczekać, aż Adam w końcu ją przytuli. Obejmie. Zagarnie i nigdy, przenigdy nie puści. Może to uśpi tego zwierza, tego parszywego gada, który zadomowił się w jej żołądku i od dłuższego czasu nie daje o sobie zapomnieć?

Adam delikatnie kładzie się obok dziewczyny i obejmuje ją silnym męskim ramieniem. Jest bardzo wysoki, a ona ma podkurczone nogi, dlatego nietrudno jest jej wtulić się w niego i zupełnie zniknąć dla świata. Upadły głaska ją po głowie, ciesząc się rumiankowo-orientalnym zapachem jej włosów, delikatnością cery, kruchością ciała, ulotnością myśli.

Nie jest taka jak on — nieśmiertelna. Jej ciało jest lekkie, łamliwe, przejściowe. Właśnie dlatego jest tak bardzo zdesperowany. Robi wszystko, co może, poświęca każdą minutę, żeby szybko i bezpiecznie przedostać się razem z nią na drugą stronę nieba. Póki jeszcze żyje. Póki jest młoda, piękna i akceptuje siebie. Z czasem, z wiekiem, będzie to coraz trudniejsze. A przecież nigdy tak naprawdę nie ma pewności, że ona powróci do niego w kolejnym życiu.

Leżą skuleni, mocno przytuleni do siebie. W oknie pali się błękitna świeca, wstawiona do biało-kremowego świecznika ze złotymi zdobieniami. W sypialni roznosi się świąteczny, pierniczkowy aromat. Powinien działać relaksująco. Tylko dlaczego żadne z nich się nie uśmiecha? Czemu oboje leżą na wpółprzytomni, jedno z zasupłanym żołądkiem, a drugie gardłem? Z jakiego powodu nie śmieją się, nie tańczą, nie objadają pomarańczami?

Za oknem cisza i chłód, niedługo trzeba będzie kłaść się spać. Żeby wyspać się przed kolejnym dniem, a przy okazji sprawdzić, jakie nowe tajemnice zdradzą im tej nocy sny.

* * *

— Nie, to nie ma sensu — stwierdza na głos, zdejmując z siebie czarną, dopasowaną spódnicę i białą bluzkę z mankietami zdobionymi delikatnym srebrnym haftem.

Po raz kolejny próbuje zmusić się do pójścia do pracy, w której oficjalnie przebywa jeszcze na L4. Ubranie odwiesza z powrotem do szafy, a potem opada bezwładnie na łóżko i nie ma najmniejszej ochoty na to, żeby wstawać. Adam pojechał do pracy z samego rana. Oczywiście zaraz po tym, jak wziął prysznic po kilkudziesięciominutowym biegu.

Od pewnego czasu dużo miejsca w jej głowie zajmują przemyślenia dotyczące drogi życiowej, którą aktualnie podąża. Gdzie teraz jest i w którą stronę powinna zmierzać?

Coraz bardziej zadomawia się w mieszkaniu Adama, a swoje chciałaby wynająć. Pamięta, jak dawniej bała się, że kiedyś straci pracę i będzie zmuszona przeprowadzić się do rodziców, a własne mieszkanie oddać pod najem studentom. Minął rok i co? I teraz marzy o tym, żeby nigdy więcej nie wracać ani do tej pracy, ani do dawnego mieszkania. Pewnie dlatego, że teraz, mając Adama, nie musiałaby wracać do rodziców. Poza tym jego dwupoziomowe mieszkanie z ogromnym tarasem i widokiem na Błonia i Rudawę jest na tyle luksusowe, że zaciera ulotne, smutne wspomnienie po jej trzydziestometrowym, mikroskopijnym domku z Krowoderskich Zuchów.

Od pewnego czasu Łucję nurtują dwie zasadnicze kwestie. Po pierwsze: skąd Adam bierze siłę i motywację do codziennych treningów? A po drugie: po co w ogóle jeździ do pracy? Skoro żyje już od tysięcy lat i zdołał zgromadzić pokaźny majątek, po co w ogóle rusza się z domu? Czemu nie podróżuje, nie zwiedza świata albo nie spędza każdej minuty z nią? Czy tak bardzo zależy mu na firmie, która na dodatek nie jest jego własnością?

Łucja nie może tego zrozumieć i mimo iż Adam pozostawia jej wolną rękę w kwestiach pracowniczych, to raczej zachęcałby ją do powrotu do firmy niż do bezczynnego siedzenia w domu. Tak, jeśli miałaby wymienić jedną rzecz, której Adam nie lubi najbardziej na świecie, to z pewnością byłaby to bezczynność. Nuda i lenistwo. Nicnierobienie. Adam robi coś non stop i najwyraźniej dobrze się z tym czuje. A jak jest z nią, z Łucją?

„Czy mogę oficjalnie zostać upadłym aniołem i czy płacą za to? Czy utrzymam się z roli anielskiej korpodziewczyny z energetycznymi skrzydłami? Czy to wystarczy? A właśnie, pora najwyższa, żeby sprawdzić, co tam nowego u skrzydeł…” — przychodzi jej na myśl. Podchodzi do lustra w łazience i rozkłada anielskie skrzydła, wydziergane z najcieńszych i najdelikatniejszych nitek najbardziej subtelnej energii, z jaką przyszło jej dotychczas obcować. Rany na plecach zrosły się i zagoiły, a skrzydła umocniły się i powiększyły. Mienią się teraz wszystkimi kolorami tęczy i co jakiś czas wibrują. A kiedy dotyka się ich palcem, elektryczny dreszcz przechodzi przez dłoń.

Po powrocie z sylwestra wielokrotnie rozkłada skrzydła i przygląda się swojemu odbiciu w lustrze. Zwłaszcza temu w łazience i kiedy jest zupełnie sama i może pozwolić sobie na zdjęcie ubrania. Musi przyznać przed samą sobą, że błyszczące i mieniące się różnymi kolorami skrzydła wyglądają magicznie i zjawiskowo. I jak teraz ona, anielska dziewczyna, ma wrócić do zwykłej, korporacyjnej klepaniny i raportowni? I jak on, Adam, daje sobie z tym radę? I, najważniejsze, po co to właściwie robi? Od dłuższego czasu planuje go o to zapytać, ale jakoś nie ma na razie nastroju, żeby poruszać ten wątek. Czuje, że jest dla niego ważna, choć nie zna powodu, dla którego tak właśnie jest.

Adam do pracy jeździ z chęcią i nieprzymuszony. Spełnia się w firmie i pokazuje z jak najlepszej strony, jak zwykły człowiek wśród innych zwykłych ludzi, którzy pojęcia nie mają o tym, kim on tak naprawdę jest.

„Upadły archanioł” — to brzmi zdecydowanie dostojnie, groźnie i… seksownie. Łucji robi się ciepło w brzuchu za każdym razem, gdy sobie o tym przypomina.

Tak czy inaczej, do pracy wracać nie chce. Nie zamierza również być na wyłącznym utrzymaniu Adama, choć wie, że on nie miałby nic przeciwko i że pieniądze nie są dla niego żadnym problemem. Ma ich mnóstwo, co można łatwo ocenić po wyglądzie jego dwupoziomowego mieszkania, usytuowanego tuż nad Rudawą, i samochodów, którymi jeździ. Piastuje obecnie stanowisko głównego dyrektora wykonawczego Corporate Wings BPO i samo to wiąże się z kilkunastotysięczną comiesięczną wypłatą.

Ponieważ Łucja jest stuprocentowo pewna tego, co czuje do Adama oraz że on odwzajemnia jej uczucie, zastanawia ją, dlaczego nie rzucą wszystkiego w cholerę i nie wyjadą w niekończącą się podróż po świecie? Zwiedziliby całą Europę, potem udali się do pachnących imbirem i gałką muszkatołową Indii, do egzotycznej, owocowej Tajlandii i magicznej Indonezji, wyruszając stamtąd promem do Stanów Zjednoczonych, po drodze zahaczając jeszcze o Australię, żeby obejrzeć kangury, i o Japonię, by zjeść sushi skąpane w sosie sojowym i wyrazisty w smaku ramen. „Widzicie to? My, we dwójkę, w starym, wysłużonym kamperze, przemierzający wspólnie słynną Route 66… — rozmyśla. — Moglibyśmy kupić używane auto i przerobić jego wnętrze tak, żeby idealnie odpowiadało naszym potrzebom. Zamontowalibyśmy lampki choinkowe pod sufitem i położyli puchaty dywan na podłodze. Wstając, codziennie rano witalibyśmy dzień, uśmiechając się do promieni słońca pukających do okna zamontowanego na dachu”.

Niestety, zupełnie nie wiedzieć czemu, Adam nie podziela jej zamysłów. Ostatnio jest też bardziej osowiały i zamyślony. Nieobecny… „Może to nie ten czas? Może to nie to życie?” — momentami Łucji wydaje się, że coś jest nie tak. Jakby melodia znanej piosenki delikatnie fałszowała albo jeden z niebieskich puzzli z nieba albo wody włożony był na niewłaściwe miejsce, choć bardzo, bardzo podobne.

* * *

— Adam, czy chcesz mi o czymś powiedzieć? — pyta wieczorem, kiedy po kolacji usadawiają się wygodnie na sofie, przykrywając nogi ciepłym kocem i z miską pełną popcornu oczekują na najnowszy odcinek Gry o tron.

Jest końcówka stycznia i szarobury klimat za oknem. Wiatr dobija się do okien, przysłoniętych grubymi zasłonami w stalowym kolorze. Obok miski z popcornem leżą dwa piloty, do telewizora i dekodera, a obok stoi woda mineralna z cytryną i owocowe koreczki, przygotowane na bazie mango, listków bazylii i wegańskiego sera pleśniowego.

— I tak, i nie — odpowiada z wahaniem w głosie.

— To znaczy? — dopytuje Łucja, układając się wygodniej na sofie. W przelocie wychwytuje badawcze spojrzenie anioła.

— Nie chcę cię okłamywać, ale…

— To nie okłamuj — wtrąca. Nie lubi, gdy ktoś rozpoczyna zdanie od „nie chcę”, traktując to jako wymówkę do tego, co i tak zamierza, niby wbrew sobie, uczynić.

— Jest parę tematów, o których będziemy musieli wkrótce porozmawiać — odpiera spokojnym i wyważonym tonem. — Tylko to nie jest jeszcze ten czas. — Widząc po wyrazie twarzy partnerki, że ta odpowiedź nie zadowoliła jej ani trochę, dodaje: — Jak sama wiesz, twoje karmiczne wspomnienia powracają do ciebie. Uruchomiłaś w sobie te obszary mózgu, które odpowiedzialne są za pamięć przeszłych wcieleń. Wkrótce przypomnisz sobie wszystko i dotrzesz do punktu zero, w którym…

Adam kontynuuje, jednak Łucja już go nie słucha. Rozluźnia mięśnie i przestaje tak kurczowo zaciskać w dłoniach koc. Sprawy świata i duchowości owszem, są dla niej istotne, ale nie aż tak ważne, jak jej relacja z Adamem. Odkąd jej chłopak zaczął się stawać bardziej zamknięty w sobie, czuje się zagrożona, a jej osobowość, obdarzona licznymi i silnymi wzorcami odrzucenia, zaczyna kreować w głowie najróżniejsze scenariusze, począwszy od tego, że Łucja jednak nie jest tą właściwą Łucją; że już znudziła się Adamowi; że postanowił, iż to życie spędzą jednak osobno; że wspólne mieszkanie pokazało, iż nie są dla siebie stworzeni; że nie jest tak fajna, ładna i chuda, jak myślał; że czuje się oszukany; i w końcu że znalazł kogoś innego. Lepszego. Kogoś bardziej w swoim stylu, kto rozumie go lepiej.

Tak, wszystkie te czarne mary i obawy kręcą się wokół Łucji od momentu, w którym Adam zaczął zakrywać przed nią pewną część siebie. Niepokój, który od pewnego czasu budzi się w niej, chwyta ją za gardło i nie chce odpuścić. Dlatego też ostatnio je więcej i przestaje regularnie ćwiczyć, żeby jakoś zagłuszyć narastające w niej lęki i emocje.

Słowa Adama uspokajają ją. Jeśli nie chodzi o nią, a tylko o losy planety, na której mieszkają — wszystko jest w porządku.

— …i dlatego właśnie jeszcze się do teraz nie poznałyście, ale chciałbym to wkrótce nadrobić — kończy swoją wypowiedź upadły, a Łucja uświadamia sobie, że przez ostatnie trzy minuty wcale go nie słuchała, powracając w głowie do planowania ich zagranicznej podróży.

— Nie poznałam kogo? — pyta, zdziwiona.

— No… Róży. Nie słuchałaś mnie? — pyta z miną tak bardzo przejętą, że dziewczynie po prostu głupio jest przyznać się, że nie, nie słuchała go.

— Słuchałam uważnie, chciałam się tylko upewnić. To kiedy się poznamy? — dopytuje, czując, że jednak powinna mieć pewne obawy.

To, że jest jakaś inna dziewczyna w jego życiu, choćby tylko i przyjaciółka czy koleżanka, nie jest do końca bezpieczne. Trzeba przyznać, że Adam zachowuje się fair, mówiąc o niej, jednak Łucja musi mieć się na baczności — czuje przez skórę, że ta sprawa nie do końca jest wyjaśniona.

— Kochanie, na pewno was sobie przedstawię, ale jeszcze nie teraz. Może za miesiąc lub dwa… — stwierdza, wzdychając i rozkładając ręce w geście rezygnacji.

Wszystko wskazuje na to, że jego dziewczyna nie przypomniała sobie jeszcze tej części opowieści. Nie pamięta ani Róży, ani tego, że obie niezbyt za sobą przepadają… Ani najważniejszej części historii, a mianowicie tego, że kiedy Róża zjawia się w ich życiu, dosyć szybko pojawiają się w nim spore komplikacje i utrudnienia. Dlatego też Adam odwleka w czasie ich spotkanie, licząc, że tym sposobem wydłuży okres błogiego spokoju i emocjonalnego lenistwa. Niestety, nie jest to takie proste, jak by się mogło wydawać: odwlekanie w czasie momentu ich poznania stanowi również odwlekanie w czasie tego, co nieuniknione. „A im szybciej się z tym zmierzymy, tym większe szanse na to, że jednak przeżyjemy” — rozważa w myślach.

— OK. Dzięki, że mi o tym mówisz, to wiele dla mnie znaczy. Będę teraz spokojniejsza, a jak już nadejdzie właściwa pora, to wtedy wrócimy do rozmowy o spotkaniu — stwierdza Łucja. Czuje zmęczenie i ma dość gadania na dziś.

— Dobrze, aniołku — mówi Adam, przyglądając się badawczo swojej dziewczynie i oszacowując szanse na szybki numerek w przerwie na reklamy w Grze o tron.

Szanse okazują się całkiem spore.