Tytuł oryginału:

God Breathed

Przekład:

Monika Wilk-Dziuba

Redakcja:

Elżbieta Mamczarz

Korekta:

Zespół VOCATIO

Skład i łamanie:

Studio KARANDASZ

Projekt okładki:

Studio KARANDASZ

Zdjęcie na okładce: olezzo/fotolia.pl

Copyright © 2015 by Josh McDowell Ministry

All rights reserved.

Copyright to the Polish edition © 2017 by VOCATIO

All rights to the Polish edition reserved.

Większość cytatów biblijnych pochodzi z Nowego Przekładu Dynamicznego przygotowywanego przez Wydawnictwo NPD we współpracy z VOCATIO.

Copyright © by NPD

All rights reserved.

Wszelkie prawa do wydania polskiego zastrzeżone. Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana, ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

W sprawie zezwoleń należy zwracać się do:

Oficyna Wydawnicza VOCATIO

02-798 Warszawa, ul. Polnej Róży 1

e-mail: vocatio@vocatio.com.pl

Redakcja: tel. (22) 648 54 50,

Dział handlowy: tel. (22) 648 03 78, fax (22) 648 03 79

e-mail: handlowy@vocatio.com.pl

Księgarnia internetowa:

e-mail: sklep@vocatio.com.pl

www.vocatio.com.pl

ISBN: 978-83-7829-241-8

Skład wersji elektronicznej:

Kamil Raczyński

konwersja.virtualo.pl

PODZIĘKOWANIA

Chciałbym podziękować kilku osobom za ich wkład w powstanie tej książki. Dziękuję zatem:

Dave’owi Bellisowi, który od trzydziestu ośmiu lat jest moim przyjacielem i współpracownikiem, za pomoc w nakreśleniu ogólnych ram tej publikacji; za skomponowanie pierwszego szkicu z wybranych fragmentów moich wykładów i innych prac, edytowanie na każdym etapie powstawania tej książki, aż po jej końcową formę. Jestem ogromnie wdzięczny Dave’owi za to, że zechciał wesprzeć mnie swoimi umiejętnościami.

Tomowi Williamsowi za zredagowanie rękopisu, na który naniósł swoje cenne poprawki. Bez jego niezwykłych zdolności pisarskich i gorącego serca te słowa nie mogłyby ukazać się drukiem.

Becky Bellis za żmudną pracę przy komputerze w celu przygotowania rękopisu do redakcji.

Donowi i Judy Kencke’im za przeczytanie rękopisu i podzielenie się ze mną swoimi uwagami.

Dave’owi Lindstedtowi za wskazówki podczas przygotowywania rękopisu.

Kelly MacIntosh oraz Annie Tipton z Barbour Publishing za ich cenne wskazówki i pomoc w skomponowaniu wstępnej wersji książki.

Timowi Martinsowi oraz całemu zespołowi Barbour Publishing, którzy poczuli ducha tej książki i dołożyli wszelkich starań, by ujrzała światło dzienne.

Josh McDowell

ROZDZIAŁ 1
CZYM SĄ SŁOWA?

Dość sceptyczny dziewiętnastolatek. Te słowa najlepiej opisują, jaki byłem, porzucając studia i wyruszając do Europy w jednym celu – zebrania dowodów na fałszywość chrześcijaństwa, a konkretnie: wykazania, że Biblia jest pełna historycznych przekłamań, a Jezus nie był Synem Bożym.

Stojąc w bibliotece uniwersyteckiej Uniwersytetu Glasgow w Szkocji, patrzyłem na rękopis Nowego Testamentu. To był fragment z 16 rozdziału Ewangelii Jana. Atrament i tworzywo, na którym został sporządzony, miały ponad tysiąc sześćset lat. Ten niezwykły, odręcznie zapisany fragment Dobrej Nowiny spoczywał bezpiecznie w szklanej gablocie w bibliotece uniwersyteckiej. Był bezcenny. Zawierał słowa wypowiedziane przez Jezusa Chrystusa.

Kiedy tam stałem, ogarnęło mnie dziwne i zarazem niezwykłe uczucie. Choć nie potrafiłem przeczytać – tym bardziej zrozumieć – ani słowa z greckiego pisma, za pomocą którego został sporządzony ten rękopis, czułem, że w jakiś mistyczny, niewytłumaczalny sposób te słowa do mnie przemówiły. Czułem ich moc.

HAŁAS DZISIEJSZYCH SŁÓW

Słowa. Właściwe słowa użyte we właściwy sposób mogą wiele zdziałać. Mam wrażenie, że w dzisiejszym świecie wielu ludzi używa słów tylko po to, by zagłuszyć ciszę.

Rozglądam się wokół i widzę ludzi wyrzucających z siebie tony słów poporcjowanych w zwięzłe komunikaty, za pomocą których mają nadzieję przekazać jakąś wiadomość. Weźmy na przykład SMS-y. Nasze pokolenie w dużej mierze komunikuje się poprzez smartfony. Według danych Experian Marketing Services przeciętna liczba SMS-ów wysyłanych co miesiąc przez młodych ludzi w wieku od osiemnastu do dwudziestu czterech lat wynosi 3 853. To daje nam średnio 128 SMS-ów dziennie¹.

Także Facebook stał się bardzo popularnym narzędziem komunikacji. W pierwszym kwartale 2014 roku Facebook miał 1,15 miliarda aktywnych użytkowników². EMarketer, firma zajmująca się badaniem rynku, donosi, że 40 procent amerykańskich dzieci w wieku poniżej dwunastu lat co najmniej raz w miesiącu korzysta z internetu. Do 2015 liczba ta wzrośnie o 10 procent.

W dzisiejszym świecie, zdominowanym przez SMS-y, e-maile, Twittera i Facebook, wysyłamy strumienie słów na niespotykaną dotąd skalę. Pytanie brzmi: czy te słowa faktycznie nas łączą, a może większość z nich to jedynie próba zagłuszenia ciszy? Twórca słów miał konkretny cel, gdy wyposażył nas w zdolność mówienia i pisania. Jeśli używamy słów poprawnie, mają one moc wytwarzania między nami znaczących więzi. Słowa są ważne, a słowa wypowiedziane przez Boga w Piśmie świętym są wśród nich najważniejsze. Jednakże by zrozumieć prawdziwe znaczenie słów, musimy nauczyć się  s ł u c h a ć. 

ODKRYWANIE ZNACZENIA SŁÓW

My, ludzie, mamy niezwykłą umiejętność produkowania różnych dźwięków i łączenia ich w specyficzne kombinacje nazywane słowami. Każde z tych słów ma konkretne znaczenie. Języki, którymi się posługujemy, składają się ze słów i to za ich pomocą wyrażamy swoje myśli, koncepcje i uczucia. Kiedy łączymy słowa w zdania, by wyrazić myśli, koncepcje i uczucia, stają się one podstawowymi elementami komunikacji międzyludzkiej.

Większość naszych czynności dokonuje się poprzez słowa. Dzięki słowom możemy wykonywać konkretne zadania, udzielać wskazówek, nawiązywać przyjaźnie, wyrażać miłość, wychowywać dzieci, a także formułować nasze opinie na różne tematy. Słowa mogą być nośnikiem twórczych pomysłów, ale ich najważniejszy cel realizuje się wtedy, gdy za pomocą słów nawiązujemy relacje międzyludzkie. Jeśli ignorujemy znaczenie słów lub nie słuchamy wystarczająco uważnie tego, co się do nas mówi, słowa mogą stać się zwykłymi dźwiękami lub mało istotnymi znakami na kartce papieru, niemającymi mocy łączenia nas ze sobą.

Przychodzi mi na myśl dość przykry początek mojej podróży poślubnej. Dottie i ja znaliśmy się zaledwie od sześciu miesięcy. Myślałem sobie wtedy, że moja urocza żona i ja mamy całe życie, żeby się poznać, więc nie zasypywałem jej gradem pytań. Najwyraźniej Dottie była innego zdania. Szybko się okazało, że podczas tej podróży chciała mi opowiedzieć całą historię swojego życia.

Mieliśmy do pokonania spory kawałek drogi z Meksyku do Acapulco. W jej trakcie Dottie zaczęła zasypywać mnie informacjami o sobie samej i o swojej rodzinie, historiami z dzieciństwa, swoimi upodobaniami, poglądami politycznymi, spojrzeniem na małżeństwo i wychowanie dzieci. Nie było tematu, na który nie byłaby przygotowana.

Pamiętam, że w którymś momencie tego obszernego monologu moje zdolności percepcyjne zupełnie wysiadły, a każde wypowiedziane przez nią słowo było tylko częścią niezrozumiałego hałasu. W międzyczasie starałem się rozszyfrowywać dość niejasne znaki drogowe i zatrzymywałem się, by zerknąć na stos map, które miałem ze sobą. Po pewnym czasie w przemowie Dottie zaczęły pojawiać się dłuższe okresy ciszy, po czym zupełnie zamilkła. Przez cały ten czas i ja milczałem, nie licząc pomruków „aha”, „no tak” i „rozumiem”. W zasadzie z całej tej opowieści nie zrozumiałem zupełnie nic. Nie zauważyłem nawet, kiedy zamilkła.

W trakcie naszej podróży samochodem Dottie wypowiedziała mnóstwo słów, ale żadne z nich nie zostawiło we mnie śladu i nie zbliżyło nas do siebie. Oczywiście ona sama nie czuła potrzeby tłumaczyć tego, co powinno być jasne i zrozumiałe, a mianowicie tego, że jej obszerne osobiste wynurzenia miały jeden cel: jej nowo poślubiony mąż miał lepiej poznać swoją świeżo poślubioną żonę. Kiedy stało się jasne, że ja nic z tego nie pojąłem, Dottie zamknęła usta i milczała przez długi czas. Naprawdę się wściekła.

To nie był najlepszy początek podróży poślubnej, ale w końcu Dottie wyjaśniła, o co jej chodziło, a ja przeprosiłem chyba ze sto razy i doszliśmy do porozumienia. Od tamtej pory zaczęliśmy przywiązywać większą wagę do swoich słów. Ja dostrzegłem kochające serce mojej żony, która chciała się przede mną otworzyć, a ona dostrzegła męża, który mimo kiepskiego startu, szczerze pragnął ją uszczęśliwić.

Dziś śmiejemy się na wspomnienie tamtego nieporozumienia. To zdarzenie pokazało nam wartość słów, słuchania, interpretowania i szukania prawdziwego znaczenia myśli i uczuć, które wypływają z naszych serc.

Efektywne komunikowanie się za pomocą znaczących słów wymaga czasu i wysiłku. Potrzeba także czasu i energii, by słuchać, odszyfrowywać i poprawnie interpretować znaczenie tych słów. Posługiwanie się słowami jest pewną sztuką. Z całą pewnością natchnione przez Boga słowa Pisma świętego przekazują nam potężne przesłanie, które ma nadać sens naszemu życiu.

BÓG JEST MISTRZEM POTĘŻNYCH SŁÓW

W pewnym momencie, w bardzo odległej przeszłości „Bóg powiedział: Niech się stanie…” (Rdz 1,3)³ i wszystko, co powiedział, dokonało się. Słowo Boga ma moc stwórczą. Na jego dźwięk słońce, księżyc i gwiazdy nagle zaczęły istnieć. Bóg posłał Słowo, które powołało do istnienia wszystko, co istnieje, w tym i nas.

Najwyższy posłużył się potęgą swego Słowa nie tylko po to, by powołać materię do istnienia, ale także po to, by nadać sens naszemu życiu i naszym relacjom. Następnie z biegiem czasu sprawił, że Jego Słowo zostało spisane.

Biblia, która jest natchnionym przez Boga Słowem Życia, daje nam wszystko, czego potrzebujemy do zrozumienia kim jesteśmy, dlaczego tu jesteśmy i dokąd zmierzamy. Formalnie składa się ona z całej serii przekazów pochodzących od Boga, które dostarczają nam zrozumienia prawdziwego sensu życia, miłości, relacji międzyludzkich oraz radości, które Stwórca pierwotnie zamierzył dla swoich dzieci. Przekaz Słowa spisanego w Biblii jest potężny. Mimo to nadal wiele osób nie poznało jego mocy.

Chciałbym, byśmy wspólnie na stronicach tej książki odkryli doniosłość, tajemnicę, pasję i przeogromną moc Księgi Słowa Bożego. Biblia nie jest bowiem zwykłym dziełem literackim. W jej treści zawarte są odpowiedzi na każde pytanie egzystencjalne, wskazówki do realizacji spełnionego życia oraz praktyczne porady pozwalające nam znaleźć radość i poczucie satysfakcji. To nie jest żadna tania reklama – to jest coś, co Autor tej księgi zamierzył u początków jej powstania.

Zastanówmy się teraz nad historią o tym, jak niedościgniony mistrz słowa odkrywał znaczenie Pisma tym, których kochał.

To był najgorszy tydzień ich życia. Dwaj wędrowcy starali się wszystko sobie poukładać, przemierzając dwunastokilometrową trasę z Jerozolimy do wsi Emaus. Całą swoją nadzieję na uwolnienie spod rzymskiego panowania złożyli w człowieku, którego uważali za Mesjasza. Trzy dni temu ten człowiek został pojmany przez Rzymian i ukrzyżowany. Ich nadzieja umarła razem z tym, którego nazywali Chrystusem.

Tak to w życiu bywa. Mamy na coś nadzieję, i czasem nawet to się wydarza. Częściej jednak musimy się mierzyć z rozczarowaniem, bólem serca i poczuciem straty. Choć w trudnych chwilach staramy się zachować radość i poczucie sensu, jest to nieustająca walka. Tak pewnie czuli się ci dwaj mężczyźni idący ramię w ramię zakurzoną drogą.

— Nie wiem, co o tym myśleć — powiedział pierwszy.

— Ja też nie — odparł drugi. — Słyszałem, że sam Piotr widział pusty grób.

— Taa… — westchnął jego towarzysz — ale to jeszcze nie znaczy, że Jezus powstał z martwych, jak twierdzą te kobiety.

Mniej więcej na tym etapie rozmowy dołączył do nich nieznajomy.

— O czym rozmawiacie? — zapytał.

Jeden z nich, ten, któremu na imię było Kleofas, odpowiedział:

— „Chyba jesteś jedynym człowiekiem z Jerozolimy, który nie wie, co się tam w tych dniach wydarzyło!” (Łk 24,18 NPD).

— A co takiego się wydarzyło? — zdziwił się nieznajomy.

Dwaj wędrowcy powiedzieli nieświadomemu towarzyszowi wszystko o Jezusie: o tym, za kogo Go brali, o Jego ukrzyżowaniu i domniemanym zmartwychwstaniu. Być może zwierzyli się ze swoich rozterek i wątpliwości. Bez wątpienia wspomnieli o radości, którą czuli, będąc przy Jezusie, nadziei, którą w Nim pokładali, i rozczarowaniu, którego doświadczyli po Jego śmierci.

Po wysłuchaniu tej opowieści nieznajomy zaczął cytować im Słowo Boże. Począwszy od Mojżesza i proroków, wyjaśnił im, co Pisma mówiły o Mesjaszu, którego nazywali Jezusem.

W końcu dotarli do celu i dwaj przyjaciele poprosili nowego znajomego, by został z nimi na noc. Gdy zasiedli do kolacji, ów człowiek połamał chleb, pobłogosławił i podał im do jedzenia. Wtedy stało się coś niezwykłego – mężczyźni rozpoznali w Nim Jezusa, ale On zniknął im z oczu. Patrzyli na siebie z niedowierzaniem i powtarzali: „Czy nasze serca nie płonęły, kiedy z nami rozmawiał w drodze i gdy wykładał nam Pisma?” (Łk 24,32 NPD).

Ci dwaj przyjaciele od dzieciństwa znali Pisma, które Jezus im cytował. Dorastali, rozmyślając nad nimi, ale dopiero mistrz potężnych słów tchnął w nie życie. Robiąc to, zainspirował i ogrzał ich serca, rozczarowanie przemienił w nadzieję i dał im wskazówki, jak wieść życie pełne radości. Taki jest cel Bożego Słowa wypowiedzianego do nas. „Słowo Boże jest żywe i skuteczne” (Hbr 4,12 NPD). Objawia nam prawdziwą naturę Boga, który nas kocha i chce, byśmy Go poznali. Słowo Boże ma moc przyciągania nas bliżej Niego. Dzięki Słowu między nami a Bogiem może zaistnieć bardzo bliska więź, która dogłębnie przemienia nasze życie.

BÓG JEST MISTRZEM SKUTECZNYCH SŁÓW

Jako dziewiętnastoletni student byłem mocno zaintrygowany starożytnymi rękopisami Pisma świętego. Choć – jak już wspomniałem – byłem sceptykiem, czułem dziwną moc bijącą od słów zapisanych ponad tysiąc sześćset lat temu. Nie wierzyłem, że mówią prawdę. Miałem zamiar wykazać, że Biblia jest tylko zbiorem niezbyt wiernie nakreślonych opowieści na podłożu mitycznym. Tłumaczyłem sobie, że jeśli nie mamy podstaw twierdzić, że przesłanie Dobrej Wiadomości było na przestrzeni wieków przekazywane wiernie i bez zniekształceń, nie mamy też podstaw sądzić, że Biblia mówi prawdę. Innymi słowy, jeśli Biblia nie jest rzetelnym dokumentem historycznym, możemy podać w wątpliwość wszystko, co mówi na temat Boga i chrześcijańskiej wiary.

Czy zastanawiali się kiedyś Państwo nad tym, czy starożytni skrybowie przepisujący Pisma czegoś nie ominęli lub dodali od siebie? Czy Bóg mógł dać Mojżeszowi dwanaście przykazań i pozwolić, by jakiś skryba po drodze skrócił sobie pracę, eliminując dwa z nich? A jeśli kopiując Ewangelię Jana sto lat po jej napisaniu, jakiś skryba opuścił pięć rozdziałów? Czy to możliwe, by jacyś nadgorliwcy przekręcili słowa Jezusa lub dodali swoje własne? Skąd wiemy, że Biblia wiernie przekazuje słowa, które Bóg do nas skierował? Nie mamy ani jednego oryginalnego rękopisu, więc skąd pewność, że kopie, które posiadamy, są prawdziwe i wierne?

Powiedzmy sobie jasno: jeśli nie mamy pewności co do tego, że Biblia jest dokumentem historycznym, nie możemy twierdzić, że jest natchnionym Słowem Bożym. Bóg jest mistrzem potężnych słów, ale jeśli Jego słowa nie zostały nam wiernie przekazane, to czy mogły zachować swoją moc?

Dziś jestem pewien bardziej niż czegokolwiek innego na świecie, że Pismo święte jest wiernym przekazem Bożego Słowa i że to Słowo ma realną moc. Jako młody student gdzieś głęboko w sercu chciałem wierzyć, że Bóg istnieje i zależy Mu na mnie. Nie miałem jednak pewności, że Biblia przekazuje nam prawdę historyczną, nie miałem zatem żadnych podstaw, by w to wierzyć. Ty, Czytelniku, też nie masz.

Możemy szczerze wierzyć w Boga i w to, że Jego Słowo ma moc. Jednakże przyjdą chwile, gdy nasza wiara zostanie wystawiona na próbę. Jeśli nasza wiara opiera się na pewności, że Biblia przekazuje prawdę historyczną, będzie to dla nas podporą. Jestem pewien, że Bóg w sposób ponadnaturalny nadzorował przekazywanie i kopiowanie Jego słów, tak abyśmy mieli je dzisiaj w niezmienionym stanie. Z tego powodu dziś możemy doświadczać mocy Bożych słów w naszym codziennym życiu. O tym właśnie jest ta książka: o zdobywaniu pewności, że możemy doświadczać mocy Bożego Słowa wypowiedzianego do nas na kartach Biblii. Biblia mówi nam prawdę i można jej wierzyć.

CZEGO SIĘ SPODZIEWAĆ?

Przekonanie, że Biblia w sposób prawdziwy i rzetelny przekazuje nam słowa Boga, jest podstawą do zrozumienia mocy Bożego Słowa. Wydaje się logiczne, by najpierw dowieść prawdziwości słów zawartych w Biblii, zanim skupimy się na tym, jaką te słowa mają moc. Ja jednak chciałbym odwrócić kolejność, a moja motywacja jest taka: chciałbym odwołać się do ukrytego pragnienia, które – jak wierzę – jest wspólne dla nas wszystkich. Jestem przekonany, że gdzieś głęboko chcemy wierzyć, że istnieje wszechpotężna istota, która darzy nas szczerą miłością. To pragnienie jest obecne w sercu każdego człowieka. Chcę odwołać się do tego pragnienia, zanim odwołam się do twojego, Czytelniku, intelektu. Dlatego też zacznę od podzielenia się z Państwem wiedzą dotyczącą tego, w jaki sposób i dlaczego Słowo Boże działa z mocą poprzez karty Biblii. Mam nadzieję, że to podstawowe opracowanie pomoże Państwu głębiej poznać piękno, tajemnicę i niezwykłość Słowa Bożego. Naprawdę poczuć moc Pisma świętego to być porwanym przez jego Autora i szczerze Go pokochać oraz zapragnąć poznać głębię Jego słów skierowanych do nas wszystkich.

W następnych rozdziałach będziemy poznawać moc Pisma świętego, odpowiadając na pytania: Co to znaczy, że Pismo jest żywe? Jaki jest jego cel? Jak powinno być interpretowane? Jak odnosi się do naszego życia? Jak możemy odnaleźć prawdziwą miłość poprzez lekturę tego jedynego w swoim rodzaju dokumentu?

Gdy już pociągnie nas moc natchnionego przez Boga Słowa, odkryjemy, że jest ono prawdziwe i prawdomówne, a także utwierdzi się w nas przekonanie, że słowa Pisma świętego zostały nam wiernie przekazane. To właśnie daje nam pewność, że Bóg objawił nam swoją prawdziwą naturę. Zbadamy wiarygodność historyczną Biblii, posługując się współczesnymi testami wiarygodności, zmierzymy się ze sprzecznościami obecnymi w Biblii oraz wyjaśnimy sobie, w jaki sposób Biblia może stać się dla nas żywym słowem.

Uwaga! Bądźmy przygotowani na silne doznania. Gdy prawdziwie zrozumiemy i doświadczymy prawdomówności i mocy Pisma świętego, serce będzie w nas pałać. Nie mówimy tu o jakichś opowieściach historycznie wiarygodnych. Mówimy o księdze, która w jakiś dziwny sposób jest nadal żywa.

Modlę się, byśmy dzięki lekturze tej książki odkryli wielką moc natchnionych przez Boga słów Pisma świętego. Księga Boga jest tajemnicą, a Bóg chce nam ją objawić. Są w niej perły mądrości i wskazówki, których potrzebujemy, by poradzić sobie z życiowymi wyzwaniami. Bóg chce, byśmy je odkryli, szukając na kartach Biblii Jego samego.

„I jeśli z całego serca będziecie mnie szukać, znajdziecie mnie, gdyż pozwolę wam się znaleźć”.

Jr 29,13-14 (NPD)

Zacznijmy zatem szukać!

CZĘŚĆ I
MOC
PISMA
ŚWIĘTEGO

ROZDZIAŁ 2
CO TO ZNACZY,
ŻE BIBLIA JEST
ŻYWĄ KSIĘGĄ

Siedziałem jak na szpilkach. Byłem bardzo zdenerwowany. Z zamkniętymi oczami modliłem się, by Bóg pozwolił nam zdobyć to, na co miałem taką nadzieję – przynajmniej maleńki fragment starożytnego rękopisu Nowego Testamentu. Właśnie nabyliśmy kilka rzadkich egipskich artefaktów, z których najstarszy datowany był na II wiek p.n.e. Spodziewaliśmy się znaleźć w nich starożytne fragmenty Pisma świętego. Przez dwa dni zespół ekspertów skrupulatnie rozmontowywał nasze nabytki i oto nadeszła długo oczekiwana chwila prawdy.

To był 6 grudnia 2013 roku. Nasza wspólnota zorganizowała w Plato w stanie Teksas niezwykłe spotkanie, na które zaprosiliśmy cenionych specjalistów w dziedzinie języków starożytnych, w tym koptyjskiego i greckiego. Koptyjski był ostatnią fazą rozwojową pisanego języka egipskiego, zanim Egipt został podbity przez Greków. Gdybyśmy pod zewnętrzną warstwą tych artefaktów znaleźli jakieś napisy, byłyby prawdopodobnie w języku greckim lub koptyjskim. Siedziałem nie więcej niż kilka metrów od stołu, na którym od wielu godzin pracowali wybitni specjaliści. Nie interesowały mnie same artefakty, ale ich struktura, składały się one bowiem z wielu warstw papirusu (starożytnego materiału pisarskiego), datowanego na okres od III wieku p.n.e. do V wieku n.e. Powołani przez nas eksperci z chirurgiczną precyzją oddzielali i identyfikowali kolejne warstwy papirusu. Czekałem, aktywizując wszystkie pokłady cierpliwości, by w końcu usłyszeć, czy znaleźli jakiś fragment Pisma świętego.

W końcu dr Scott Carroll, specjalista od starożytnych rękopisów, dał znak, że jest gotów ogłosić swoje odkrycie. Otoczony był przez zaproszonych chrześcijańskich apologetów i liderów, którzy w napięciu czekali na werdykt. Nadeszła ta chwila.

CO ZNALEŹLIŚMY?

Kiedy tak siedziałem, czekając na ogłoszenie wyników badań Scotta i jego zespołu, zacząłem myśleć o tym, jak to się stało, że dotarłem do tego miejsca. Scott już wcześniej pomógł mi nabyć hebrajską Torę, którą nazwałem Torą Łódzką. Był to mający pięćset czterdzieści lat zwój, zawierający pierwsze pięć ksiąg Starego Testamentu. Używałem go podczas moich wykładów. Ten zwój pomagał mi dowodzić historycznej wiarygodności Pisma świętego w sposób, o jakim nawet nie marzyłem. Taki wykład z elementem poglądowym zawsze wywoływał entuzjastyczną reakcję publiczności, zwłaszcza młodych ludzi. Niewątpliwa wartość dydaktyczna Tory Łódzkiej zainspirowała mnie do modlitwy, by Bóg dał w nasze ręce jakiś fragment starożytnego rękopisu Nowego Testamentu. Z jego pomocą tysiące młodych ludzi i dorosłych mogłyby stanąć twarzą w twarz z zapisaną prawdą o Jezusie Chrystusie i Jego przemieniającym życie przesłaniu. Od razu pomyślałem, że to właśnie Scott mógłby namierzyć dla nas taki starożytny rękopis.

Poznałem Scotta dwa lata wcześniej, podczas kameralnego seminarium na Uniwersytecie Baylor, gdzie skrupulatnie oddzielał warstwy papirusu z wewnętrznej strony materiału pokrywającego mumie (zwanego kartonażem). Opracował swoją autorską metodę ekstrakcji tych materiałów, dzięki której mógł pozyskiwać fragmenty starożytnych tekstów klasycznych i biblijnych. Na tamtym seminarium obserwowaliśmy go, jak oddzielał papirusy do Kolekcji Rodziny Green⁴, którą wówczas zarządzał. Dzięki niemu kolekcja poszerzyła się o ponad pięćdziesiąt tysięcy starożytnych artefaktów, papirusów i pergaminów o wartości milionów dolarów. Jeśli ktokolwiek był w stanie namierzyć dla nas fragment Nowego Testamentu, to tym kimś mógł być jedynie Scott.

Byłem zafascynowany jego pracą. Jego obszerne badania oraz rozliczne kontakty na polu badań nad starożytnymi i średniowiecznymi rękopisami wykształciły w nim niezwykłą intuicję. Scott nie szukał rękopisów na wykopaliskach. On w sposób legalny nabywał starożytne kartonaże, które w dużej mierze zbudowane były z warstw zużytego papirusu.

Jak wiemy, papirus jest materiałem piśmienniczym, którego używano w czasach Chrystusa. Kiedy sporządzony dokument zaczynał blaknąć lub po prostu się zużył, był kopiowany na nowy arkusz papirusu, a poprzedni przekazywano do recyklingu. Tak działo się z pismami Apostołów. Inaczej niż my, starożytni nie żyli w społeczeństwie konsumpcyjnym. Nie wyrzucali niczego, co mogło się jeszcze przydać. Wysłużone papirusy wykorzystywano do różnych celów. Po namoczeniu i ściśnięciu dawało się z nich zrobić różne przedmioty.

Przód maski egipskiej

Egipskie artefakty pogrzebowe, które Scott rozwarstwiał w mojej obecności na Uniwersytecie Baylor, były wykonane ze ściśniętych warstw papirusu. Egipscy kapłani zajmujący się pogrzebami wytwarzali z papirusu masę podobną do papier mâché, której następnie używali do tworzenia kartonaży pokrywających mumie oraz innych przedmiotów. Niekiedy pokrywali warstwy papirusu gipsem i malowali na srebrno lub na złoto. Wyglądało to mniej więcej tak: wyobraźmy sobie, że wyrywamy kartki z wysłużonej książki, moczymy je i nakładamy otrzymaną masę na twarz sklepowego manekina, formując maskę. Gdy masa wyschnie, lakierujemy ją i malujemy w kolorze ciała. Tak otrzymujemy maskę. Ta technika służyła do wykonywania różnych przedmiotów, nie tylko kartonaży. Za jej pomocą powstawały elementy dekoracyjne, oprawy ksiąg, a nawet artykuły gospodarstwa domowego.

Nasza wspólnota zleciła Scottowi zdobycie dla nas kilku takich artefaktów w nadziei, że uda nam się w ten sposób pozyskać fragmenty Pisma świętego zapisane na papirusach, z których te przedmioty były wykonane. W końcu Scott znalazł coś, co wydało mu się warte uwagi. Zamiast natychmiast zabrać się do rozwarstwiania naszych nowych artefaktów, postanowiliśmy zrobić z tego wyjątkowe wydarzenie, by także inni mogli na własne oczy zobaczyć, jak dokonuje się ten proces. Nazwaliśmy je Zbadaj dowód. Zaprosiliśmy na to spotkanie ponad dwustu chrześcijańskich apologetów, liderów, ludzi świeckich oraz specjalistów w dziedzinie języków starożytnych.

Drugiego dnia zaraz po obiedzie zgromadziliśmy się w „sali badań”. Scott i jego zespół pracowali niestrudzenie przez całą przerwę obiadową, oddzielając kolejne warstwy papirusu. Udało im się pozyskać wiele fragmentów. To był moment, na który czekałem. Na stole leżały szczątki zapisanych papirusów. Wokół nich tłoczyli się naukowcy wyposażeni w szkła powiększające.

Gdy wszyscy zajęli swoje miejsca, Scott odchrząknął i powiedział:

— Pozwólcie, że zacznę od tego, co zainteresuje Josha.

Starałem się zachować spokój. Na kolanach trzymałem mojego wnuka. Dottie, moja żona, siedziała po mojej prawej stronie, po lewej siedział jeden z moich współpracowników.

Za pomocą pęsety Scott ostrożnie podniósł fragment papirusu i zwrócił się do mnie.

— Mamy tu parafrazę Ewangelii w języku koptyjskim. Pochodzi z czwartego wieku.

Mój współpracownik w milczeniu ścisnął mnie za ramię. Wziąłem głęboki wdech, spojrzałem w górę i wyszeptałem:

— Dziękuję Ci, Boże!

Scott odłożył papirus na stół i wziął następny fragment.

— To jest fragment Ewangelii Marka, trzy linijki. Ładny, biblijny tekst napisany uncjałą.

Powtarzał ten rytuał jeszcze kilka razy. Gdy analiza została zakończona i wszystkie fragmenty nazwane, dotarło do nas, że zostaliśmy właścicielami sześciu starożytnych fragmentów Nowego Testamentu i jednego fragmentu starożytnego rękopisu Starego Testamentu – w sumie siedmiu bezcennych skarbów! W naszych rękach znalazł się fragment Jr 33, najprawdopodobniej najwcześniejszego istniejącego koptyjskiego rękopisu tych wersetów. Mieliśmy także fragmenty Mk 15, J 14, Mt 6 i 7 i 1 J 2 – wszystkie najprawdopodobniej były najwcześniejszymi istniejącymi rękopisami tych fragmentów w jakimkolwiek języku. Mieliśmy także fragment Ga 4, który jest jednym z najwcześniejszych odnalezionych rękopisów tego tekstu. Nie spodziewałem się takich rezultatów. Byłem wniebowzięty!

Tył maski egipskiej

Podszedłem do stołu i długo patrzyłem na pożółkłe papirusy. Dotknąłem ich delikatnie i poczułem dreszcz emocji. Bóg odpowiedział na moje modlitwy. Czułem się taki mały i jednocześnie wdzięczny za to, że pozwolił mi podzielić się tymi skarbami z resztą świata. Wróciło do mnie uczucie, którego doświadczyłem w wieku dziewiętnastu lat, gdy pierwszy raz spojrzałem na starożytny rękopis w bibliotece uniwersyteckiej w Glasgow. Znów dotarło do mnie, że te fragmenty mają prawdziwą moc.

Odwiedziłem Szkocję jako zbuntowany nastolatek, nie miałem w sobie krzty pokory. Zawładnęła mną arogancja. Moim celem było udowodnienie grupie chrześcijańskich kolegów, że ich wiara jest niedorzeczna i nie ma żadnych podstaw. Gdy się z nich naśmiewałem, rzucili mi wyzwanie, bym udowodnił im, że Biblia nie jest wiarygodnym źródłem historycznym, a Jezus nie był Synem Bożym. Przyjąłem to wyzwanie, pełen młodzieńczej buty, i wyruszyłem prosto do Glasgow.

Podróżowałem od szkockich bibliotek i muzeów do angielskich bibliotek w Oksfordzie, Cambridge i Manchesterze. Badałem trzymane tam starożytne rękopisy, łącznie z najwcześniejszymi istniejącymi rękopisami Nowego Testamentu. Zanim moja podróż dobiegła końca, spędziłem całe miesiące, szukając dowodów na uniwersytetach w Niemczech, Francji i Szwajcarii. Po lekturze ton książek i rozmowach z wieloma uznanymi naukowcami wylądowałem w Bibliotece Ewangelikalnej przy ulicy Chiltern w Londynie. Było w pół do siódmej wieczorem, gdy odsunąłem na bok wszystkie zgromadzone książki, oparłem się na swoim krześle, spojrzałem w sufit i powiedziałem: „To prawda”. Powtarzałem te słowa wiele razy, jakby automatycznie. „To prawda. To wszystko jest prawdą”.

Zalała mnie fala potężnych emocji, gdy w końcu dotarło do mnie, że biblijny opis życia Chrystusa, Jego śmierci i zmartwychwstania został nam wiernie przekazany i jest prawdą. Prawda o Boskiej naturze Jezusa Chrystusa przenikała w głąb mojej duszy. Nie mogłem już dłużej odrzucać prawdy o Jezusie. Miałem przecież dowody. Dotarło do mnie, że powód, dla którego odrzucałem Jezusa, nie należał do sfery intelektualnej, ale emocjonalnej. Powoli zaczynałem rozumieć istotę mojego buntu przeciw chrześcijaństwu. Zaczynałem dostrzegać, że moje grzeszne życie wykopało przepaść między mną a kochającym Bogiem, który posłał swojego Syna, by spłacił mój dług. Moc i głębokie znaczenie tych starożytnych rękopisów pozwoliły mi stanąć twarzą w twarz z prawdziwą osobą – Jezusem Chrystusem.

CZY TE PISMA NAPRAWDĘ ŻYJĄ?