Copyright © Marcel Woźniak, 2017

Copyright © by Wydawnictwo Poznańskie Sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadzący: Patryk Mierzwa

Redakcja: Bartosz Ludkiewicz

Korekta: Słowne Babki

Projekt okładki: Jakub Chwieszczenik

Fotografia na okładce: Łukasz Breitenbach

Konwersja: Grzegorz Kalisiak

ISBN 978-83-7976-805-9

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Jeżeli będziesz długo siedział na brzegu rzeki,

możesz zobaczyć,

jak przepływa nią ciało twojego wroga.

Przysłowie chińskie

Występują:

W roli głównej

LEON BRODZKI – detektyw sekcji kryminalnej, podkomisarz

W pozostałych rolach

Gromosław Halicki – komendant policji

Jacek Nowak – sierżant

Maks – archiwista policyjny

Ronald Bryk – policjant z Darłowa

Marta Gradowska – psycholog policyjna

Zapaśnik – podejrzany

Daniel – ścigany o pseudonimie „Heraklit”

Kosma – osadzony o pseudonimie „Heraklit”

Dagmara Brodzka – była żona Brodzkiego

Sara Brodzka – porwana córka Brodzkiego

Ignacy Kulwicki – ojciec Dagmary, dziadek Sary

Wanda Kulwicka – matka Dagmary, babcia Sary

Paulina – wychowanka z Włocławka

Siostra Klementyna – zakonnica z ośrodka

Henryk – taksówkarz, ostatni Mohikanin

Kobieta w Czerni – emerytka

Jurek – dziewczynka

Łukasz Grotowski – barman

Marek Bener – dziennikarz z „Echa Torunia”

Natalia Kaklińska – lekarz

Filip – dyspozytor z centrali 112

Piotras – strażak

Grzegorz Giedrys – dziennikarz

Szlomo – lichwiarz

Symfonian – ochroniarz

Nalewski – prezydent Torunia

Zofia Halicka – komendantowa

Sergiusz Iwan – patomorfolog

Bogumiła Bogusz – sąsiadka Sary

Jan – księgarz

Grażyna Sędzimir – dziennikarka

Natasza – prostytutka

Chyży Nowak – brat Jacka Nowaka

Paweł – ksiądz

Laura Mostowicz – ofiara

Hanna Krosny – ofiara

Franciszek Brodzki – ojciec Leona

Tomasz Żółtko – aspirant

oraz

CZŁOWIEK W KAPELUSZU

Wydarzenia przedstawione w utworze mają charakter fikcyjny.

I nie mają go jednocześnie.

Rodzicom

5 września 2016

1

– Będę zabijał, dopóki mnie nie złapiecie – powiedział do telefonu długowłosy, brodaty, chudy mężczyzna. Na obudowie urządzenia pulsowała czerwona dioda, a człowiek trzymał je w cienkich, szponiastych palcach. Za równo przyciętymi paznokciami dostrzec można było zaschniętą krew.

Było ciemno. Most lekko oświetlały jedynie nocne latarnie, rzucając na jego powierzchnię snopy światła, niczym teatralne reflektory rozpraszające ciemność na scenie w finałowym akcie szekspirowskiego dramatu. Aktorzy byli na miejscu.

Mężczyzna podszedł do bladopistacjowej barierki. Przy metalowych żerdziach, na środku mostu leżało skrępowane ciało dziewczyny w czerwonym płaszczu przeciwdeszczowym.

Mimo wzmagającego się wiatru, którego zawodzenie uderzało w kiepski mikrofon smartfona, dało się posłyszeć ciche westchnięcie ofiary. W dźwięku tym zapisane zostało całe ludzkie życie. Było to swoiste wybrzmienie. Koda.

– Nazywam się Heraklit. Wszystko płynie, a najbardziej krew niewinnych – zawiesił głos i przykucnął, by pogładzić dziewczynę po mokrych skroniach. Przysunął kamerę tak, że teraz było widać fragment jej twarzy i zaklejone taśmą usta. Posadził ją i oparł o balustradę.

Teraz także on znalazł się w kadrze, przytulając swój policzek do jej twarzy. Uśmiechnięte i beztroskie oblicze złoczyńcy kontrastowało z przestraszonym wzrokiem wycieńczonej kobiety. Objął ją i zaśmiał się szczerze.

– Mamy dziś piękną noc. Przypominają mi się filmy, które puszczałem Laurze we Włocławku… – Dziewczyna zajęczała. – No, nie bądź zazdrosna. Sen nocy letniej, Koszmar minionego lata. Możesz sobie wybrać, który bardziej pasuje do tych okoliczności. Osobiście obstawiałbym Szekspira.

Dziewczyna była przytomna. Kasztanowe włosy lepiły jej się do twarzy, równo przycięta grzywka była posklejana krwią i potem. Miała drobną, delikatną buzię i mały, niepretensjonalny, przyozdobiony kolczykiem nos. Jej nozdrza pulsowały teraz rytmicznie, a wydychane powietrze ocierało się o taśmę, którą miała zaklejone usta, wydając cichy szum.

Ofiarę uderzał zapach stojącej wody i ryb, mieszający się z posmakiem krwi i chemikaliów, jakie czuła na ciele. Nie wiedziała, gdzie jest. Wiedziała tylko, że jej bycie, samo w sobie, może nie potrwać długo. Dlatego w otchłani jej umysłu nie było miejsca na czysty strach. Emocje oddzieliły się bowiem od rozumu niczym skóra oddzielająca się od ciała, które długo przebywa w wodzie. Trzeba wiedzieć, że strach ma różne fazy, tak jak różne fazy ma żałoba. Najpierw dziewczyna krzyczała ile sił. Było to tuż po tym, kiedy zorientowała się, że grozi jej niebezpieczeństwo. Najpierw zagrażające jej wolności, potem zdrowiu, a na końcu – życiu i fizycznej integralności. Unieruchomienie i zniewolenie jej przez napastnika, zaklejenie ust sprawiły, że strach i związany z nim traumatyczny stres gotowały się w niej, skacząc po całej skali smutku, wściekłości i przerażenia. Kiedy etap emocjonalnego wybuchu minął, umysł porwanej przeszedł do fazy drugiej – zaprzeczania. Przestała reagować na niektóre bodźce, zapadła się w sobie. Zapomniała o najistotniejszym problemie, jakim było zagrożenie życia. Nie zrobiła tego oczywiście świadomie. To mózg szukał dróg ucieczki od szaleństwa, zmniejszając zainteresowanie życiem. Pojawiły się luki w pamięci. Strach odebrał nie tylko rozum, ale i spowodował u niej częściową, psychogenną amnezję. W tak traumatycznym stresie racjonalizowanie można włożyć między bajki. Człowiek staje się wtedy zwierzyną łowną, która wpadła w sidła i czeka na kolejny ruch oprawcy. Wtedy porwana dziewczyna przeszła w kolejną fazę – wdzierania się. W jej umyśle, niczym w akceleratorze elektronów, zaczęły przepływać niekontrolowane uczucia i impulsy. Adrenalina poczęła wyrzucać do krwi kolejne cząsteczki, stymulujące panikę i stres. Zmysł przetrwania wyszedł na pierwszy plan, a mózg nie potrafił przestać myśleć o chęci ucieczki i ratunku. Doprowadziło to do fizycznego i psychicznego wycieńczenia ofiary, która czuła nasilony przestrach przy najmniejszym bodźcu: szmerze, szumie, tykaniu zegara. Umęczone ciało i psychika zaczęły wówczas powoli przechodzić do kolejnego etapu, czyli przepracowania tematu. Dziewczyna zaczęła odróżniać fantazje i lęki od rzeczywistości. Myśli przepływały przez jej synapsy jasno, z większą uwagą. To właśnie wtedy zrozumiała, że istnieje jeszcze ostatnia, piąta faza strachu i stresu. Jest nią gotowość na zakończenie.

Zamiast tej jednej, wyrazistej emocji umysł dziewczyny wypełniła seria pytań – tych z natury ostatecznych: o byt, sens, życie po śmierci, egzystencję samą w sobie. „Czy będzie bolało – myślała – i czy zobaczę światło w tunelu? Czy poczuję obecność bliskich, którzy dawno umarli i czekają teraz po drugiej stronie?”.

Mężczyzna wstał.

– Niech zgadnę – zaczął, schylając się do jej ucha, na którym były ślady krwi i kleju. Podniósł ją na nogi. Dziewczyna chybotała się, jej kostki związane były taśmą izolacyjną. – Pomyślałaś, że ktoś czeka na ciebie po drugiej stronie rzeki? Już to niedawno przerabiałem. Sceneria jakże inna, hala rzeźni… ale duch pozostał ten sam. Duch miejsc przeszłych. No i zaiste, czeka cię śmierć.

Dziewczyna zajęczała, a jej oddech przyspieszył.

– Przed tobą piękny rejs, Hermiono. Choć bardziej pasowałaby Ofelia. Zielona otchłań, podwodny świat rodem z Hamleta albo powieści Juliusza Verne’a. Prawda, Leon? – zaśmiał się do kamery i ponownie zwrócił do dziewczyny. – Nie jestem tylko pewien, czy utrzymasz się na wodzie tak pięknie jak ona. No, dalej, daj z siebie wszystko – zachęcał człowiek. – To twój ostatni moment, żeby pożegnać się ze światem. I to z jaką pompą! Idę o zakład, że pęknie milion wyświetleń, jak tak dalej pójdzie. Szekspir byłby zazdrosny.

Spojrzał jej w oczy z bliska. Wzrok dziewczyny był rozbiegany, widać w nim było błaganie o litość.

– Do kamery, nie do mnie.

Dziewczyna zaczęła wierzgać, a jej oczy zaszły łzami. Spoglądała to na chłopaka, to na kamerę. Raz na szalony błysk jego oczu, a raz na diodę pulsującą niczym na ładunku wybuchowym. Jęczała rozpaczliwie całą siłą płuc i gardła, a jej atak paniki wzmagał się proporcjonalnie do skupienia, jakie przyjęła twarz porywacza.

Mężczyzna położył ją związaną na barierce.

– Proszę państwa – powiedział, przekładając telefon do drugiej ręki, po czym wsadził go w kijek do selfie, który rozwinął. Jednocześnie oparł dziewczynę o swoje biodro. – Teraz nas widać w całej krasie. Nie da się dwa razy wejść do tej samej rzeki. Ale można do niej wpaść.

Dziewczyna w wyniku stresu dostała hiperwentylacji. Jęczała teraz głośniej niż przedtem. Najwidoczniej z fazy zakończenia cofnęła się do fazy wdzierania się. Plaster na jej ustach wybrzuszał się i wklęsał, ale klej nie puszczał.

– Oszczędzaj tlen. Pod wodą jest go… – posłał uśmiech w stronę kamery. – No, jakby to powiedzieć. Jest go mniej. Chyba że bardzo, bardzo mocno wyobrazisz sobie, że jesteś bohaterką książki. W książkach tlenu nie potrzeba.

I zsunął ciało z barierki, nie odrywając wzroku od smartfona.

Zamknął oczy. Za jego uśmiechniętym, prezentującym się w kamerze obliczem rozległ się głośny plusk.

Gdyby ktoś stał na nabrzeżu, zobaczyłby niewyraźny, podłużny kształt, który spada do wody. A po chwili znika pod jej powierzchnią.

Daniel kliknął czerwony kwadrat w swoim smartfonie. Urządzenie wydało ciche piknięcie, oznaczające koniec nagrywania. Spojrzał na swoje brudne paznokcie, wyciągnął dłonie pod bijące ze szczytu łukowatego przęsła światło.

– Kompletny amator ze mnie. Muszę popracować nad charakteryzacją bardziej, niż myślałem. Że też nie pomyśleliśmy o transmisji za pierwszym razem, bracie…

Przechylił się przez barierkę i wyszeptał w stronę wody:

– „Lecz wreszcie suknia, nasiąkła wilgocią, ucina słodki śpiew, ciągnąc nieszczęsną na dno, w mulistą śmierć”1. – I ruszył mostem w dół. – Słodkich snów, Saro.

1 William Szekspir, Hamlet, w przekładzie Stanisława Barańczaka.

2

Kilka godzin wcześniej, na starym moście drogowym w Toruniu, mimo siąpiącego deszczu, uwijały się służby. Most był duży, długi, trzypasmowy – stanowił bardzo ważny element infrastruktury drogowej miasta, przepoławiając je w centralnej części tak, jak grzbiet przepoławia książkę.

Zator tworzył się po obu stronach Wisły. Z powodu zamknięcia przejazdu korki ciągnęły się na lewym brzegu aż do ulicy Łódzkiej, zaś na prawym – do skrzyżowań przy ulicy Odrodzenia i Szosie Chełmińskiej. Jeden trup spowodował paraliż niemal całego miasta – w korkach stali kierowcy zmierzający na Łódź, Poznań, Warszawę.

Deszcz ostrzeliwał most ze wszystkich stron. W zrzucanych z nieba ładunkach kropel, niby w pryzmacie, rozszczepiało się niebiesko-czerwone światło kogutów. Na środku konstrukcji stały trzy wozy strażackie, cztery radiowozy i karetka. Mediów nie dopuszczono. Tylko jeden reporter, który dotarł tutaj jeszcze przed niebieskimi, został na miejscu. Był to Marek Bener.

– Komendancie, czy to koniec? – spytał dziennikarz o przemoczonych, długich włosach.

– To początek, Bener. Początek. Tylko nie wiem czego.

Dołączył do nich sierżant Jacek Nowak.

– Nowak, sprawdzisz monitoring i korporację, z której była taksówka. Jechał nią detektyw Brodzki. Okazało się, że kierowca był w zmowie z porywaczami, zostawił Leonowi wskazówkę i zwiał.

– Jaką wskazówkę? – spytał Nowak.

– Detektyw Brodzki jechał na dworzec kolejowy. Na moście był korek. Gdy wyszedł z taksówki, otrzymał paragon z napisem „powtórka”. Prawdopodobnie uprowadzono córkę detektywa, Sarę Brodzką. Kierowca taxi zniknął. Porywacze mają telefon Sary. A on… – Komendant wskazał na ciało wiszące w górze. – Jak go tam wciągnęli? Przecież on był w szpitalu, leżał z raną postrzałową.

– Świadkowie twierdzą, że przejeżdżała tędy jakaś ciężarówka – zauważył Bener. – Stała chwilę. Ale była taka mgła, że z dołu trupa i tak nie było widać.

Straż pożarna ściągała z górnego przęsła zwłoki mężczyzny. Po chwili, przy pomocy kosza na wysuwanej drabinie, zwiozła ciało na ziemię. Sylwetki strażaków, ratowników i policjantów otoczyły ciało kordonem. Wszyscy zdjęli nakrycia głów. Ich twarze ciążyły ku ziemi, a grochy deszczu ciosały na ich obliczach iskry. Nikt nie mógł wydobyć z siebie choćby słowa. Stali, jakby przyspawani, wykrzywieni w grymasie żalu i trwogi, ze wzrokiem skierowanym na ciało tego, który poniósł okrutną, niesprawiedliwą i niespodziewaną śmierć. W stronę aspiranta Tomasza Żółtki.

Nowak z trudem powstrzymywał łzy. Znał Tomka krótko, ale jeden weekend wspólnej służby wystarczył, by zaczął darzyć go szacunkiem i szczerym, męskim podziwem. Chuderlak w okularach, przezywany Harrym Potterem, okazał się być prawdziwym gliną z powołania, który nie wahał się ruszyć na pomoc Brodzkiemu. Który przyczynił się do rozwiązania zagadki Heraklita, za co przyszło mu zapłacić wysoką cenę.

Nowak nie należał do osób przesadnie gmerających w palecie wewnętrznych emocji. Nie psychologizował, nie dokładał do tej znajomości epickiej narracji. Widział ją raczej jako kilka jasnych, mocnych punktów, za które rewanżował się kilkoma jasnymi przemyśleniami na temat kolegi. Po wzburzeniu i złości pewna myśl – niczym błyskawica – przeszyła umysł sierżanta o orlim nosie: złapać sprawcę. Nowak przetarł nos i odchrząknął, tak po męsku, jak to mężczyźni odchrząkują po chwili słabości.

Halicki rzucił okiem na ciało i skinął do ratowników, by zapakować je do worka.

– Komendancie, nie czekamy na prokuratora? – spytał Nowak.

– Prokurator jest tak zajebany w trupach, że mu tylko uszy wystają. Nie będzie się do breloczka fatygować w pierwszej kolejności. Mamy blokować most cały dzień? W mieście lada moment wybuchnie panika, musimy podjąć szybkie działania, żeby opanować tę hekatombę.

– Do breloczka? – spytał znad notesu Bener, zasłaniając kartki przed deszczem.

– Tak mówią u nas na wisielców. Pół biedy, że to nie w lesie, po miesiącu, bo jakby pociągnęli za nogi, to by odpadły od korpusu. Z dwojga złego lepiej, że Żółtko się nie oddzielił…

– Komendancie! – warknął Nowak. – Z całym szacunkiem, ale on jeszcze nie ostygł.

Mundurowi byli zniesmaczeni poziomem żartu komendanta. Z Halickiego wyszła maniera człowieka zbyt długo piastującego ważny urząd. W krytycznym momencie górę wzięła u niego buta, może trochę zmęczenie. Niemniej nie ugryzł się w język i wypowiedział słowa, na które nie pozwoliłby sobie żaden z obecnych – mimo ich młodszego wieku, mniejszego doświadczenia, niższych stopni. Szacunek to wartość, którą wyznaje się niezależnie od tych rzeczy. Albo się go ma do innych, albo nie. Tak po prostu jest.

Mundurowi odprowadzili wzrokiem wózek z workiem, który zapakowano do karawanu. Doktor Natalia Kaklińska spojrzała wymownie na Halickiego, zatrzasnęła drzwi pojazdu i ruszyła do erki. Dźwięk wstrząsnął Nowakiem, który dopiero co po raz pierwszy w historii swojej pracy pozwolił sobie na podniesienie głosu na komendanta, a teraz gorączkowo myślał nad kolejnymi krokami, jakie należy podjąć, by śledztwo ruszyło naprzód.

Karawan odjechał, powolnym tempem tocząc się w kierunku Placu Rapackiego. Bo zapakowany w folię wisielec, zidentyfikowany jako aspirant Tomasz Żółtko, nigdzie się już nie musiał spieszyć.

3

Leon Brodzki nie mógł wiedzieć, że trzymać będzie wkrótce w ręku swoją własną twarz. Póki co biegł przez osiedle Bydgoskie Przedmieście, zabytkową dzielnicę Torunia, będącą skrzyżowaniem piękna zabytkowych willi i – drastycznych w skutkach – posttransformacyjnych przemian społecznych, objawiających się patologią i ubóstwem. Ciało Brodzkiego przemieszczało się w przestrzeni miasta niby działo samojezdne, a detektyw miał wrażenie, że nie należy ono do niego. Uczucie to znane jest zawodowym sportowcom, złodziejom oraz żołnierzom piechoty. To właśnie oni potrafią całkowicie podporządkować się biomechanice ciała, by – w celu pokonania dystansu – za pośrednictwem nóg i ramion przenosić się do punktu destynacji. Detektyw czuł, jakby podróżował w zbroi tytanowego humanoida, siedząc w jego wnętrzu swoim umysłem i sercem, ale z nogami będącymi tak daleko, jak daleko znajdują się koła w wielkim aucie, stery w aeroplanie czy śruba napędowa w torpedowym okręcie.

Z kolei serce Leona pompowało krew, która transportowała tlen do komórek tego czterdziestodziewięcioletniego organizmu, ale serce to było pęknięte. Nie wiadomo, jakim cudem mogło działać i spełniać swoje funkcje. Może Brodzki przemieszczał się siłą woli, której jedynym dysponentem było w tym momencie właśnie ciało. Naprężone. Spięte. Gotowe złapać krtań porywacza i zmiażdżyć ją jak niewydrylowaną czereśnię. Może na tym zasadzał się cud ojcowskiej miłości, która przemieniała zrozpaczonego ojca w żołnierza piechoty, który nie zatrzyma się dopóty, dopóki jego córka nie wróci bezpiecznie do domu.

Brodzki był wysokim, postawnym, przystojnym mężczyzną. Miał gładką twarz o mocnych rysach, teraz naprężoną i zwartą. Skronie pokrywała gdzieniegdzie siwizna, ale zaczesane na bok, równo przycięte włosy miały wyrazisty kolor ciemnego blondu. Na nogach miał dżinsy i wygodne półbuty, zaś silne ramiona opięte były granatowym t-shirtem, na który narzucił sportową kurtkę Henriego Lloyda w tym samym kolorze.

Biegł równo. Przed siebie. Lewa noga naprzemiennie z prawą, dekada palców ogarnięta symetrią ciała. A daleko, wiele kondygnacji i pięter dalej, za wieloma zakamarkami i pokojami, w jednym z pomieszczeń ciała, tak, właśnie tam, tliło się blade światło świadomości. To tam Brodzki przetwarzał na gorąco ostatnie minuty mijającego dnia.

Bo nie wiedział, ani gdzie jest Sara, ani gdzie jest Daniel.

Dopiero co zobaczył Słońce nie większe od stopy, jak pisał prawdziwy Heraklit, filozof, w swoich rozprawach. Dopiero co zakończył śledztwo i żegnał miasto, jadąc na Dworzec Główny. Miał tylko przekroczyć Wisłę, nad którą stoi Toruń i w której tafli – „gładkiej jak pamięć lustra” – odbija się to miasto. Miał przejechać przez most, który przecina rzekę niby krótsze ramię krzyża, prostopadłe do ramienia długiego, niekończącego się. I uciec z Torunia, razem z córką, uciec z miasta, nad którym wciąż krążą ciężkie szelfowe chmury. Do Darłowa, do Dagmary. Czy nie zasłużył na odrobinę miłości i spokoju?

Jeszcze kilka dni temu był o krok od zakończenia kariery policyjnej, a znalazł się znów na jej początku. Dopadł Heraklita, który terroryzował miasto. Pożegnał swojego ojca Franka. A przed chwilą znów znalazł się na polu startowym planszy, kiedy zobaczył ciało przyjaciela Tomka Żółtki.

Stał wówczas na toruńskim moście drogowym imienia Józefa Piłsudskiego i gorączkowo rozmyślał. „Jeśli wszystkie te zbrodnie miały być powtórką tych, które były już raz popełnione, jeśli te zbrodnie miały być przechytrzeniem mnie i popełnieniem zbrodni doskonałych… To oznacza, że to nie koniec”.

Spojrzał wtedy jeszcze raz na telefon, odblokował go, wszedł w książkę telefoniczną, wybrał z listy Dagmarę, byłą żonę. Jedyną kobietę, z którą chciałby być najbardziej, i tę właśnie, z którą najbardziej być nie mógł. Zmarszczył mocno czoło, tak mocno, że zmarszczka je przecinająca wryła się jeszcze głębiej w skórę, jak dolina śmierci na planecie życia. Stojąc wówczas na moście, nabrał kilka wdechów i wcisnął zieloną słuchawkę.

– Co wiesz, Leon? – powtórzyła Dagmara.

– Wiem, że bardzo cię kocham, Dagmaro, ale na razie nie przyjadę – odparł.

– A gdzie jesteś? – zadźwięczał z troską znany mu głos. – Zawsze wiedziałam, że żyjesz z poczuciem wiecznie nierozwiązanych spraw. I dlatego wiecznie o ciebie drżałam. Nie uratujesz całego świata. Gdzie jesteś? Gdzie Sara?

– Jakby wszystko zaczynało się od nowa. Jak powtórka – powiedział do siebie, patrząc w stronę hipnotycznego cyferblatu.

– Leo? – spytała Dagmara

– Tak – odpowiedział nieobecny.

– Gdzie jesteś?

Opuścił powoli słuchawkę. Zebrał się w sobie. Zacisnął mocno powieki, po czym przyłożył telefon do ucha tak blisko, jakby chciał wyszeptać te słowa prosto do uszu Dagmary.

– Cokolwiek się stanie, zachowaj spokój. Wkrótce się do ciebie odezwę. Nie odbieraj telefonów, nie zostawaj sama – powiedział trochę do niej, a trochę do siebie.

Dagmara była żoną policjanta dostatecznie długo, ażeby wiedzieć, kiedy zbliża się moment niebezpieczeństwa.

To był właśnie taki moment.

– Gdzie jest Sara? Gdzie jesteś ty?

– Jestem… Jestem w Toruniu – odparł i zawiesił głos. Wspólne milczenie rozpostarło się w umownej przestrzeni, łączącej Toruń i Darłowo. Wymowna pauza ustalała nowy porządek rzeczy i dlatego żadne z rozmówców nie odezwało się już ani słowem.

Brodzki usłyszał wtedy w słuchawce ciche łkanie.

Po czym ruszył biegiem w stronę prawego brzegu gotyckiego miasta, a za nim pobiegł jego pies. Sylwetka samotnego wędrowca malała, aż w końcu zupełnie zlała się z pęczniejącym tłumem na Placu Rapackiego. Leon Brodzki nie wiedział wówczas, że wyrusza na spotkanie ze swoim przeznaczeniem.

4

Mgła utrudniała rozpoznanie obiektów na kiepskiej jakości nagraniu z kamer miejskich.

– Daj mi to jeszcze raz – poprosił sierżant Jacek Nowak.

Do siedziby strażników miejskich na ulicy Grudziądzkiej pojechał zaraz po zakończeniu czynności na moście. Bardzo chciał się dowiedzieć, do czego tam doszło. Znajomy strażnik, misiowaty w czapce, włączył nagranie od początku.

– Powiększ mi tu obraz – rzucił policjant.

Na obrazie widoczna była mgła oplatająca stary most drogowy gęściej i gęściej. Wreszcie, w krytycznym momencie, pośrodku kadru zatrzymała się pokaźnych rozmiarów wywrotka.

– Nie dasz rady powiększyć mi tablic?

– Takie mleko wisi w powietrzu, że ledwo można rozpoznać, że to ciężarówka, a nie czołg.

– No dobra. Podjeżdża ciężarówa i co? – Nowak pytał siebie na głos. – Przewiń.

– Już mówiłem. Po chwili odjeżdża. To wszystko.

– Nic nie widać?

– Kabina tira jest za mgłą. Jedno, co można powiedzieć, to to, że ciężarówka olbrzymich rozmiarów. Dałoby radę wejść na jej dach i…

– I przymocować trupa.

– Słyszałem, że niebieski. Przykro. – Strażnik klepnął Nowaka po ramieniu i poszedł po sypaną kawę. – Nie można mordować glin.

Sierżant patrzył tymczasem chwilę na nagranie. Dotknął palcem swego orlego nosa, zmarszczył czoło.

– Możesz mi to jeszcze raz puścić?

– Przecież mówiłem, że nie ma tam nic.

– Jeszcze nie ma, ale może być.

Chwilę później obaj mundurowi oglądali zapis raz jeszcze. Faktycznie, z początku nic istotnego się nie działo. Aż do czasu, kiedy na pogrążonym we mgle moście pojawił się tajemniczy człowiek w kapeluszu.

Nie nakrycie głowy decydowało o tym, że człowiek ten sprawiał wrażenie tajemniczego. Chodziło o to, w jakim momencie i gdzie się pojawił.

– Co ten człowiek robił na moście? – spytał strażnik.

– Tego jeszcze nie wiem. Wiem natomiast, że o ile z jednej strony mostu wchodzi w kadr, tak po drugiej stronie tego, co łapie monitoring, nie wychodzi nikt.

– Chcesz powiedzieć, że facet rozpłynął się w powietrzu?

– Albo w wodzie.

– Albo znał kierowcę wywrotki. Gdy zrównuje się z pojazdem, znika.

– Nie posuwałbym się tak daleko… – Nowak stopował zapał rozmówcy. – Wiem tylko, że za dużo tu przypadków. Samochód widmo i człowiek w kapeluszu. Będzie trzeba się temu przyjrzeć.

POLECAMY

Marek Bener, właściciel i dziennikarz lokalnego tygodnika, podejmuje się odnalezienia zaginionej maturzystki. Znużony sierpniowym upałem odkrywa kolejne tajemnice rodziny Żelaznych, a im więcej wie, tym trudniej rozwikłać mu prostą z pozoru zagadkę. Przeżyje jednak wstrząs, kiedy okaże się, że dziewczyna może mieć coś, co przed laty należało do jego zaginionej żony. Nowy trop przeczołga go przez podziemia hazardu i zmusi do spojrzenia w przeszłość. To w jej cieniu kryją się najgorsze koszmary. Pytanie tylko, czy porzuci swój strach i znajdzie w sobie dość siły, by się z nimi zmierzyć.

Zaskakująca i nieoczywista rozrywka, prawdziwa Superprodukcja!

Kryminalna komedia na najwyższym poziomie!

Producentka serialu kryminalnego, zwana przez współpracowników Palomą, popełnia samobójstwo. Dwójka scenarzystów nie wierzy w oficjalną wersję zdarzeń. Zbyt wiele osób z ekipy filmowej miało motyw, żeby ją zabić. Scenarzyści rozpoczynają prywatne śledztwo, w którym pomaga im znany aktor celebryta. Krok po kroku odsłaniają sieć powiązań w show-businessie, skrzętnie skrywane skandale i namiętności. Rzeczywistość miesza się bohaterom z serialową fikcją, a wszystko pół żartem, pół serio. Policja nie traktuje ich poważnie, do czasu aż w ekipie serialu dochodzi do kolejnego morderstwa.

Czy trójka detektywów amatorów okaże się skuteczniejsza od policji?

Morderca już wydał wyrok. Zostało niewiele czasu.

Ewa Frydrych znajduje szczelnie owinięte taśmą ciało męża – szefa portalu krytyki kulinarnej, którego opinie nie wszystkim przypadły do gustu. Dlaczego ktoś wstrzyknął mu truciznę i pozbawił życia? Czy chodziło tylko o zemstę, czy za zbrodnią kryje się coś jeszcze? Tym bardziej że w podobny sposób giną kolejne osoby. Sprawę prowadzą starsza aspirant Agata Górska i komisarz Sławek Tomczyk, którzy próbują rozwikłać serię zagadkowych śmierci.

Tymczasem ktoś wysyła anonimy do młodszej siostry komisarza Tomczyka. Czy ma to jakiś związek ze sprawą? Kim jest Zosia i dlaczego ktoś musi ją chronić? Nowe światło na sprawę rzuci niewyjaśniona tragedia sprzed lat, która nie pozwoli o sobie zapomnieć.

Małgorzata Rogala kolejny raz udowadnia, że należy jej się miejsce na kryminalnym podium.