Mojemu wspaniałemu ojcu, Temowi,

który, gdy byłam mała, łapał ze mną świetliki. Świat bez Ciebie

nie jest już taki sam, ale mój słój nie jest mniej pełen. Kiedy żyłeś,

zadbałeś, by tak się nie stało.

Kocham Cię, tato. Na zawsze pozostaniesz w moim sercu.

Aż znów się spotkamy…

Dedykuję tę książkę również każdemu, kto stracił bliską osobę.

Śmierć nie jest przeciwieństwem życia, a jego częścią.

– Haruki Murakami

OD AUTORKI

Ta książka nie jest baśniowym romansem, mimo to jest najbardziej romantyczną historią, jaką przyszło mi opowiedzieć. To podróż pełna cierpienia i straty, nadziei i szczęścia. Jest zarówno boleśnie tragiczna, jak i niesłychanie piękna. To historia miłosna. Opowiada o prawdziwym uczuciu – takim, które dostrzega Cię w nocy i tuli, gdy płaczesz. O miłości, z której nie chcesz zrezygnować i odpuścić – takiej, o której wszyscy marzą, ale tylko nieliczni ją znajdują. Jest jednak prawdziwa. Przyrzekam, że jest realna. Widywałam tę miłość oraz tak mocno złamane serca. Przeżyłam ją osobiście i, szczerze mówiąc, nigdy już nie będę taka sama. Mam nadzieję, że Ciebie zmieni podobnie jak mnie.

PROLOG

SAVE A PRAYER

Któregoś dnia w przyszłości, na strychu…

Zakurzone pudełko leży otwarte u moich stóp. Zapach starych wspomnień i wilgoci łaskocze mnie w nos. Powstrzymując się od kichania, przegrzebuję rzeczy taty w poszukiwaniu starego zakręcanego słoja. Leży na samym dole, obok rękawicy baseballowej, lalki Barbie i czerwonej puchowej kamizelki, którą nosiłam tysiąc lat temu, gdy spadł pierwszy śnieg. Ostrożnie wyciągam chłodne naczynie i próbuję odkręcić wieczko. Mam osiemdziesiąt sześć lat, więc nie posiadam już tak wielkiej siły, a moje sękate, powyginane palce nie dają rady zardzewiałemu metalowi. Poddaję się i przez dłuższą chwilę wpatruję w pusty słój, wyobrażając sobie, że jest pełen połyskujących świetlików, rozjarzonych punkcików, które kołysały mnie do snu przez więcej nocy, niż zdołałabym zliczyć.

Zerkam do pudełka w poszukiwaniu listu, który był dołączony do słoja, jednak nie mogę go nigdzie znaleźć. Tak naprawdę to go nie potrzebuję. Nawet po tych wszystkich latach nadal pamiętam jego treść. Wciąż mam w głowie znaczenie szklanego naczynia.

Kiedy spojrzysz na ten słój, nie myśl, że jest pusty. Nie jest. Jest pełen obietnic, pięknych, cudownych rzeczy, które przygotował dla Ciebie świat. Życie jest takie samo. Nie będzie puste, gdy dostrzeżesz piękno, które je wypełnia. Jesteś pełna niezwykłości, dziecko. Zupełnie jak ten pusty słój.

Doskonale pamiętam te słowa, wiem także, co znajdę, gdy obrócę naczynie – wiadomość z poprzedniego życia wyrytą w twardym szkle.

Kocham Cię, córeczko, bardziej, niż zdołałabym to wyrazić. Nie kładź się spać z brudnymi stopami ani pustym słojem. Każdej nocy zmów modlitwę i nigdy nie przestawaj biegać za świetlikami.

ROZDZIAŁ 1

BED OF ROSES

NATE

– Powitaj następne trzy miesiące – mówię radośnie, gdy przekraczam próg. Za plecami w jednej ręce trzymam dwa bilety lotnicze, w drugiej butelkę szampana. Mam rozpiętą marynarkę i poluzowany krawat. Odkąd pięć minut temu wjechałem na naszą ulicę, pracowałem nad stworzeniem swobodnego i zrelaksowanego uśmiechu.

Wiedziałem, że żona będzie tego potrzebowała.

Helena przemierza kuchnię w moim kierunku, mocniej zawiązując pasek szlafroka. Znam ten gest – jej ciało powiększyło się w obwodzie. Bardzo się tym przejmuje. Ale ja? Ledwie to zauważam. Kocham każdą krągłość jej ciała.

Przez lata obserwowałem zachodzące w niej zmiany, gdy z dziewczyny stawała się prawdziwą kobietą, która wie, kim jest i czego chce. Zmiany były zarówno emocjonalne, jak i fizyczne, jednak te drugie nie podobają jej się tak jak mnie. Uwielbiam krągłość jej bioder i piersi, doceniam wdzięk starszej, bardziej okrągłej twarzy. Lena jest jedną z niewielu kobiet, które pięknieją z czasem. Upływające lata uwydatniają jej urodę. A przynajmniej ja tak to postrzegam.

Jej policzki zapadły się nieco, gdy na miejscu młodzieńczej pełności zagościła dojrzałość. Jej usta zaczęły się częściej uśmiechać, odkąd opuściła je wcześniejsza nieśmiałość, przez co gładka niegdyś skóra wokół oczu pokryta jest teraz siateczką tysięcy zabawnych chwil, co świadczy jedynie o tym, jak wesołe wiedzie życie. Nazywa je „oznakami odwagi”. Nawet ona się śmieje, mówiąc w ten sposób. Sądzę, że każda z tych linii czyni ją jeszcze piękniejszą.

– Nate, na pewno tego chcesz? Nie musimy…

Kiedy się zbliża, widzę niepewność wypisaną na jej twarzy. Maluje się w zmarszczonym czole, zaczerwienionych wargach i skrzy się w brązowych oczach. Moja wspaniała żona się martwi.

Znam wszelkie subtelne niuanse jej myśli i nastrojów. Pojawiają się na krajobrazie jej oblicza niczym film wyświetlany na białym płótnie ekranu.

Znam tę twarz.

Znam setki jej wyrazów i pracę mięśni, jak własną kieszeń. Żona nigdy nie jest w stanie ukryć tego, co myśli czy czuje.

Nie przede mną.

Odkładam bilety i szampana na czarny granitowy blat kuchennej wyspy i ostrożnie chwytam Lenę za ramiona.

– Przyrzekam – mówię stanowczo, zanim zdoła przedstawić milion powodów świadczących, że nie jest to dobry pomysł. – To będą najlepsze trzy miesiące naszego życia.

– Cóż, może nie twojego – dodaje.

– Tak, mojego też. Obiecaj, że przestaniesz się martwić.

Lena spuszcza wzrok i odwraca zdradzającą wszelkie emocje twarz, bez wątpienia licząc na to, że ukryje przede mną to kłamstwo. Jednak jej się nie udaje.

– Okej.

Umieszczając palec pod jej podbródkiem, zmuszam ją, by ponownie na mnie spojrzała. Pochyla się, aż stykają się nasze czoła i nosy.

– Kłamczucha – szepczę, muskając jej usta.

Wiem, że ta walka dopiero się rozpoczyna. Będę potrzebował sporo czasu i argumentów, aby przekonać żonę, żeby nie martwiła się o naszą podróż. Jestem zdeterminowany, by uczynić ją możliwie najlepszą, nawet jeśli będę musiał przypominać sobie, że tego właśnie chcę. Jednak będzie warto. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Jeśli nie mogę dać jej nic innego, dam przynajmniej to.

– Moje serce – mruczę, pocierając nosem o jej nos, pragnąc wszystko naprawić. Zmienić.

Wiem jednak, że jest to niemożliwe.

– Dla ciebie – odpowiada w ten sam sposób, jak w dzień, gdy oświadczyłem się jej szesnaście lat temu. Był to jeden z najlepszych wieczorów w moim życiu, od tamtego czasu sprawy szły wyłącznie w dobrym kierunku.

Czas.

Odsuwam od siebie myśl, która wybucha niczym wulkan, wypluwając niszczycielską lawę do mojego umysłu. Istnieją rzeczy, których nie pozwalam sobie rozważać. Nie, póki nie zostanę do tego zmuszony.

– Będziemy świętować naszą rocznicę nad brzegiem Tamizy, po czym każdy nowy dzień gdzie indziej. Na francuskiej riwierze, w Rzymie, Pradze, Wiedniu i Belgii. Pojedziemy wszędzie, gdzie zawsze pragnęliśmy być.

– Co jeśli zawsze pragnęłam być tylko w twoich ramionach?

Pierś ściska mi się boleśnie, gdy wciąż nowe obawy owijają swe zimne, czarne szpony wokół mojego serca. Pospiesznie, zanim Lena zauważy, upycham je do głębokiej dziury, podobnie jak każdej wiosny pakujemy narty do szafy w przedpokoju pośród resztek naszego życia, przytrzymując je jedną ręką, drugą zamykając drzwi najszybciej jak to możliwe, by narty nie wypadły. Oboje z Leną wiemy, by nie otwierać tej szafy bez powodu. Często żartujemy na jej temat, używamy jej również jako analogii do okropnych sytuacji. Zdajemy sobie sprawę, że ktoś może zostać zraniony przez to, co znajduje się za jej drzwiami.

Uśmiechając się, odpowiadam:

– To miejsce, które zawsze będzie na ciebie czekać. Moje ramiona są otwarte dwadzieścia cztery godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Dniem i nocą. W słońce czy w deszcz. Tak długo, jak oboje będziemy żyć.

– Tak długo, jak oboje będziemy żyć?

– Tak długo, jak ja będę żył – wyjaśniam.

Czuję, że kręci lekko głową, po czym wtula twarz w moją szyję, nieskutecznie próbując ukryć przede mną emocje. Często to robi – próbuje ukryć to, co czuje. Przynajmniej ostatnio. I pozwalam jej na to. Wiem, że w jakiś sposób chce ochronić mnie przez swoim załamaniem.

Ale nie potrafi tego zrobić.

Wiem. Zawsze wiedziałem. Choć oszczędzam ją, udając, że jest inaczej. Mawiają, że niewiedza jest błogosławieństwem. Chyba muszę się z tym zgodzić. Chciałbym nie być świadomy tak wielu spraw, ponieważ gdy się je pozna, nie można o nich zapomnieć.

Jestem świadomy chwili, w której walczy, w której również pakuje narty do szafy, by wyjąć je dopiero, gdy zajdzie ku temu konieczność. Lub kiedy puści zamek i drzwi niespodziewanie się otworzą, wypluwając te przeklęte narty na podłogę. Jestem świadomy, ponieważ przesuwa dłońmi po moich rękach, ramionach, a kiedy splata palce na moim karku, tuli się w sposób, w jaki robi to, gdy chce czegoś więcej niż pocałunku.

Gdybym tak mocno nie starał się strzec szafy i tych przeklętych nart, zapewne bym zawył.

– Zacznijmy to świętowanie od razu.

Kiedy nasze usta ponownie się spotykają, wyczuwam głód. Rozpacz. Smutek. Dzwoni niczym niesłyszalny dzwonek w każdym dotyku, wyszeptanym słowie, cichym jęku. Krótką chwilę później nasze języki tańczą znajomy, słodki taniec, któremu towarzyszą palce rozpinające guziki i pieszczoty rozbudzające wszystkie nerwy.

Lena mnie podnieca.

Zawsze tak było.

Biorę ją więc na ręce i niosę nagą do łóżka, gdzie nasz akt miłosny zwalnia do starannego zapamiętywania ciała, pieszczot i chwil. Jednak prawda i przyszłość nie znikają nawet w oparach naszej pasji.

Zawsze są przy nas.

W tle.

W szafie.

Z nartami.

Czekając…

ROZDZIAŁ 2

BITTER WINE

LENA

– Mimoza na śniadanie? Kim jesteś i co zrobiłaś z moją przyjaciółką?

Uśmiecham się do Nissy, mojej sąsiadki. Zarówno ona, jak i jej mąż Mark są naszymi najlepszymi przyjaciółmi. Ponieważ ani Nate, ani ja nie mamy zbyt wielu żyjących krewnych, w dodatku z żadnymi nie jesteśmy zżyci (nie jesteśmy blisko ani pod względem geograficznym, ani emocjonalnym), sąsiedzi są naszą rodziną. Odkąd zamieszkaliśmy w domu obok, Nissa jest moją najlepszą i jedyną przyjaciółką. Kupiliśmy tę posiadłość dwa lata po ślubie, kiedy Nate podjął pierwszą pracę jako analityk finansowy w banku w Charlotte w stanie Karolina Północna. Trzeciego wieczoru spędzonego w nowym domu Nissa stanęła w tylnych drzwiach, jakbyśmy znały się od lat, trzymając na rękach naczynie z zapiekanką, którą każda szanująca się mieszkanka Południa potrafi przygotować. Różniłyśmy się jak dzień od nocy, mimo to przylgnęłyśmy do siebie, jak pszczoły lgną do miodu. Albo, jak mówi Nissa, niczym muchy do gówna. Choć nigdy nie określiła, kto w naszej relacji jest rzeczoną kupą.

– Co? Dziewczyna może chyba świętować, prawda?

– Oczywiście – odpowiada, entuzjastycznie wypijając całą zawartość kieliszka. – Ale chciałabym wiedzieć, co świętujemy. Skoro drink zawiera szampana, domyślam się, że nie zaprosiłaś mnie, by ogłosić, że w końcu jesteś w ciąży. Choć, wnosząc po twoim ostatnim dziwnym zachowaniu, wcale bym się nie zdziwiła, gdybyś była. – Z trudem przełykam ślinę, upewniając się, że dam radę zachować spokój i przyglądam się przyjaciółce. – No to o co chodzi? Wykrztuś to.

Patrzę w niebieskie oczy Nissy, zapisując w pamięci, jak się czuję – siedząc w kuchni w ten cichy poranek, rozmawiając z przyjaciółką z taką łatwością, z jaką liście spadają jesienią z drzew.

Tak łatwo byłoby jej powiedzieć. Nasza relacja zawsze taka była – otwarta, szczera, bez barier – ale ta sytuacja zupełnie się różni. Nie zrzucę na przyjaciółkę takiego ciężaru – jest wielki, a za bardzo kocham Nissę, by tak ją krzywdzić. Większość życia spędziłam, ochraniając bliskich przed cierpieniem. Niektóre rzeczy pozostają niezmienne, nawet gdy tak desperacko pragnę, by ktoś pomógł mi dźwigać ten ciężar.

– Nate przyniósł go wczoraj, byśmy mogli świętować. Po prostu nie wypiliśmy za wiele.

W mojej głowie odtwarzają się wspomnienia naszej nocy, łagodząc napięcie w moim ciele, zmieniając uśmiech w wyraz prawdziwej radości.

– Co świętować?

– Odszedł z banku – mówię ostrożnie, przeskakując spojrzeniem od zmrużonych oczu przyjaciółki do nietkniętej mimozy i z powrotem.

Wiedziałam, że Nissa będzie miała tysiąc pytań – zbyt dobrze nas zna, by ich nie zadać – ale myślałam, że jestem na nie przygotowana. Mam zaledwie kilka dni do wyjazdu, więc stwierdziłam, że na pewno utrzymam przez ten czas prawdę z dala od Nissy. Jednak może się myliłam.

Nigdy nie umiałam kłamać. Chociaż ta sprawa jest ważna…

– Odszedł? Rzucił pracę czy wziął wolne na lunch?

Śmieję się. Trzy miesiące to sporo jak na lunch.

– Zwolnił się. Rzucił pracę. Odszedł na stałe.

– Dlaczego? – pyta Nissa, sekundę później wytrzeszcza oczy, domyślając się prawdy. – O Boże, chyba nie jest chory?

Przełykam żółć, która podchodzi mi do gardła, i kręcę głową.

– Nie. Zabiera mnie do Europy. Na trzy miesiące.

Usta przyjaciółki rozciągają się w uśmiechu, oczy pozostają szeroko otwarte, gdy piszczący dźwięk dobywa się z jej ust. Jest na tyle głośny, że zaraz szczeka Radley – pies pana Johnsona.

– Ciii… – Uciszam ją, nie umiejąc się nie uśmiechać. – Obudzisz całą okolicę.

Aby zrozumieć Nissę, trzeba wiedzieć, że jest żywiołowa, wygadana i do szpiku kości przesiąknięta Południem. I zachowuje się głośno. Naprawdę głośno. Jest osobą, według której jeśli ona nie śpi, nikt inny również nie powinien. Choć na co dzień pilnuje siły swojego głosu, by nie budzić dzieci, ale niekiedy po prostu nie może się powstrzymać. Jak w tej chwili – kiedy dowiedziała się o zbliżającej się podróży naszych marzeń.

– Mam to gdzieś! – woła. – Jeśli my jesteśmy na nogach, wszyscy inni też powinni.

Śmieję się głośno. Powiedziała dokładnie to, co zakładałam.

Właśnie taka jest Nissa, ale kocham ją jak siostrę.

Obie od lat cierpimy na bezsenność. Wypracowałyśmy zwyczaj obserwowania, czy światło świeci się w którejś z naszych kuchni. To bezgłośne zaproszenie do wspólnego spędzenia bezsennych godzin. Zmieniamy się, a dziś wypadła moja kolej. I dobrze, choć wahałam się przed włączeniem światła. Gdybym miała pójść dzisiaj do Nissy, najpewniej bym stchórzyła, ale u siebie włączyłam światło. Pstryknęłam włącznikiem i wyszłam jej dzielnie na spotkanie, ponieważ wycofywanie się nie leży w mojej naturze. Zawsze byłam wojowniczką. Cichą, zrównoważoną, niezłomną wojowniczką.

– Wylatujemy w piątek.

– Ale piątek jest pojutrze.

– Taka kolej rzeczy po środzie – mówię, wyliczając na palcach. – Jutro jest czwartek, co oznacza, że pojutrze musi być piątek. Jeden, dwa, trzy… – droczę się.

Nie jestem zaskoczona, gdy przyjaciółka klepie mnie lekko w wyciągniętą rękę.

– Nie wymądrzaj się – prycha oburzona, chociaż uśmiech nie schodzi jej z twarzy. Jeśli już, to jeszcze poszerza się z ekscytacji. Zawsze przeżywałyśmy nawzajem swoje wydarzenia. Już w szkole średniej Nissa pragnęła pracować i podróżować, jednak wczesna ciąża przekreśliła jej plany i przyjaciółka nigdy później nie była w stanie ich zrealizować. Z drugiej strony, ja cieszyłam się właśnie takim życiem. Zrobiłam magistra z pielęgniarstwa i stałam się najbardziej doświadczoną pracownicą w Centrum Leczenia Nowotworów Franklina Osborne’a, z czego byłam dumna. Biorąc pod uwagę życie prywatne, niewiele byłam w stanie zrobić dla siebie, więc to, czego dokonałam, sprawia, że czuję się spełniona. Kompletna.

Podróże były do tego bonusem. Cieszyliśmy się z Nate’em, mogąc podróżować po kraju, polecieliśmy nawet na Wyspy Dziewicze, jednak ani razu nie odwiedziliśmy Europy, choć oboje bardzo chcieliśmy ją zwiedzić. Po prostu nigdy nie była priorytetem. Mimo że cieszyłam się podróżowaniem, nie było to dla mnie ważne. W przeciwieństwie do Nissy moim nadrzędnym celem było doczekanie się dzieci z moim cudownym mężem. A przynajmniej posiadanie dzieci, los jednakże nigdy nas nimi nie obdarował, nigdy w tym nie pomógł. Ani nowoczesna medycyna z leczeniem niepłodności, ani zapłodnienie in vitro. Nic nie działało.

Rozmawialiśmy o adopcji, ale postanowiliśmy się z tym wstrzymać do mojej czterdziestki. Będąc pielęgniarką, wiedziałam o wzrastającym ryzyku wad wrodzonych u płodu. Sądziłam, że będę wtedy gotowa zgodzić się na obranie innej drogi. „Dopiero wówczas – mówiłam wielokrotnie Nissie – z przyjemnością odkryję tajniki adopcji”. Do tego czasu jednak nie chciałam porzucić marzenia o urodzeniu własnego dziecka, które w moich oczach miało być cząstką mojej duszy – posiadać po mnie ciemnoblond włosy i wesołość, a po Nacie zielone oczy i bystry umysł. Jednak mając w tej chwili już czterdzieści lat, żałuję, że nie wybrałam mądrzej.

Gdybym tylko wiedziała…

– Europa. Boże, to wielka wyprawa, Leno. Europa?

Kiwam głową, odsuwając od siebie melancholijne myśli. Cieszę się, że entuzjazm mojej przyjaciółki gasi mój smutek. A przynajmniej niweluje go do tolerancyjnego poziomu, wpychając w tło każdej myśli. Wiem, że nie mogę od niego uciec, więc muszę go przysłaniać, jak tylko mogę.

Rozmawiamy o planach, Nissa kończy większość z butelki Dom Perignon rocznik ’81 kupionej przez Nate’a wraz z dwoma litrami soku pomarańczowego, podczas gdy ja nie potrafię dopić pierwszego kieliszka. Jest ledwie dziewiąta, gdy Nate wchodzi do kuchni, jego zaczynające siwieć włosy sterczą w każdym kierunku. Jest doskonałą, zaspaną wersją mężczyzny, którego kocham przez ponad pół życia.

– Spałaś tu? – pyta Nissę głosem wciąż ochrypłym od snu. Zawsze uwielbiałam ten dźwięk. Jest seksowny, intymny i charakterystyczny dla Nate’a, co mnie rozczula. Kiedy mąż na mnie patrzy, unosi się jeden kącik jego ust, przez co wspomnienia ubiegłej nocy przeganiają chłód poranka.

– Nie. Nie spałam. Przecież o tym wiesz.

– A Mark jest w domu?

– Nie. Dlaczego pytasz?

Nate wzrusza ramionami.

– Zgaduję, że masz tam czekającą armię głodomorów.

Nissa gwałtownie wciąga powietrze.

– O Panie, moje dzieci! Spalą dom, próbując uruchomić toster!

Nissa podrywa się tak szybko, że niemal wywraca stół. Odruchem charakterystycznym dla matek, w jakiś sposób udaje jej się utrzymać oba nasze kieliszki w pionie, tak jak i niemal pustą butelkę szampana.

– Och, było blisko! – krzyczy, zdejmując okulary, gdy pochyla się, by pocałować mnie w policzek. – Wrócę później, by pomóc ci z pakowaniem.

– Powiedziałaś jej? – pyta Nate zza moich pleców, gdy powoli przekopuje lodówkę, unosząc wieczka plastikowych pojemników i wąchając ich zawartość.

– Powiedziała mi – woła Nissa z korytarza. – Zostaw to mnie. Przypilnuję, by spakowała coś seksownego. Każdy będzie się za nią oglądał.

– Jedziemy zwiedzać Europę, nie włóczyć się po klubach dla swingersów.

– Nie ma nic złego w spojrzeniach obcych mężczyzn, to pomaga mężowi docenić własną żonę.

Na te słowa Nate obraca się i piorunuje Nissę ostrym wzrokiem.

– Doceniam ją. Bardziej niż ktokolwiek na tym świecie.

Nissa kiwa głową.

– Docenisz ją nago, gdy zobaczysz, co przygotuję. Wyciągnę coś z własnej szafy.

– Przyniesiesz mi ubrania? – pytam zaskoczona.

Nissa spędza na zakupach wiele czasu, nabywając rzeczy, w których nie ma się gdzie pokazać. Moja przyjaciółka jest piękna i seksowna nawet w szlafroku, jednak Mark nigdy nie wydaje się nią tak oczarowany, jak wszyscy inni. Wydaje mi się, że Nissa kupuje te wszystkie ciuchy w nadziei, że mąż spojrzy na nią jak niegdyś, lecz do tej pory to nie zadziałało. Przynajmniej tak sądzę. Nissa jest zdesperowana, a Mark jak zawsze nieświadomy jej starań.

– Tak. Nie wygląda na to, bym kiedykolwiek je nosiła, a ktoś powinien. Wolę zobaczyć je na jakimś ciele niż na wieszaku, nim zginą samotną śmiercią w mojej szafie. Masz z tym jakiś problem? – pyta Nate’a, puszczając do niego oko.

Znudzony dotychczasową rozmową mąż wzrusza ramionami i wraca do przyrządzania śniadania.

– O co mu chodzi? – Nissa wskazuje palcem na Nate’a.

Tym razem to ja wzruszam ramionami.

– Jest nie w humorze, chyba się nie wyspał.

Nissa mruży oczy.

– Dźgnę go nożem, jeśli był dla ciebie niedobry.

Parskam śmiechem. Nie wydaje mi się, by wiedziała, jak bardzo się myli.

– Przyjęłam do wiadomości.

– Słyszałem – mamrocze Nate z głową w szafce przy wyspie.

Szuka zapewne patelni.

Nissa pokazuje mu język, po czym puszcza do mnie figlarnie oko, nim wychodzi tylnymi drzwiami. Wymyka się, zanim pada kolejna uwaga.

Obserwuję, jak przemierza niewielki trawnik rozdzielający nasze patia, a następnie znika we wnętrzu swojego domu.

– Postanowiłaś jej o wszystkim powiedzieć? – pyta Nate, stając przy kuchence z niewielką patelnią w dłoni.

– Nie. Powiem jej po powrocie. Do tego czasu…

Spoglądam na okno, przez mój umysł przebiega milion myśli, lecz wszystkie kończą się w tym samym miejscu – na diagnozie.

Nate ociera się delikatnie zarośniętym policzkiem o mój, wyrywając mnie z zamyślenia. Mąż obejmuje mnie, przez co otula mnie jego zapach, troska i miłość.

– Kocham cię – mówi czule tuż przy skórze mojego policzka.

– Jesteś pewien, że tego właśnie chcesz? Muszę być stuprocentowo przekonana, Nate. Wiesz, że zrobię, co sobie zażyczysz.

– Tego właśnie chcę. Przyrzekam.

Zamykam oczy i pozwalam, by ukoiły mnie jego zapewnienia i stanowczość. Cóż, przynajmniej na tyle, na ile cokolwiek jest w stanie tego w tej chwili dokonać.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Empty Jar

Copyright © 2016 M. Leighton

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce: © Cecilie_Arcurs/iStock

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-364-8

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl