Okładka

Strona tytułowa

W poszukiwaniu króla
Powieść o Inklingach

David C. Downing

Przekład: Agnieszka Szurek

Wydawnictwo eSPe

Rozdział 1
Anglia, Glastonbury
połowa kwietnia 1940 roku

„Tu spoczywa przesławny król Artur wraz ze swą żoną Ginewrą”. Tom McCord przyglądał się napisowi na tabliczce umieszczonej u krańca wyznaczonego na trawie kamiennym krawężnikiem prostokąta, odpowiadającego mniej więcej rozmiarom trumny.

„Może jednak napis kłamie” – pomyślał Tom. Dobrze znał tę historię: w dwunastym wieku w Glastonbury wybuchł wielki pożar, który zniszczył prawie całe opactwo i znajdujące się w nim relikwie. Pielgrzymi zaczęli udawać się gdzie indziej – do Tintagel i Malmesbury – a wtedy miejski wieszczek jakoby odkrył, że groby Artura i Ginewry znajdują się właśnie tutaj, na klasztornych gruntach. Pielgrzymi powrócili, ciesząc serca mnichów i napełniając sakiewki miejscowych oberżystów oraz kupców.

– Gdyby Artur nie istniał – mruknął Tom do siebie – należałoby go wymyślić.

Poprawił plecak na ramionach i zawrócił, żeby rozejrzeć się w ruinach opactwa. Pomiędzy błękitem nieba a zielenią trawy wznosiło się całe pole gruzów – rozsypujących się żółtych murów, schodów prowadzących donikąd, pokrytych zębatym fryzem bloków wystających wprost z ziemi. Na wprost znajdowały się dwa skrzydła strzaskanego łuku, wznoszące się do nieba niczym błagalnie wyciągnięte dłonie. Niegdyś była to wspaniała budowla, niemal samodzielne miasto, twierdza wiary. Pozostały po niej jednak tylko ściany bez dachu i fundamenty, na których nic się nie wznosiło. Była to wspaniała, lecz opuszczona ruina. „Zupełnie jak w przypadku religii” – pomyślał Tom.

Przechodząc obok zburzonego łuku, mężczyzna dostrzegł w rogu kamienny budynek, który ze swymi mocnymi przyporami, ostrołukowymi oknami i lejkowatym dachem wyglądał jak opactwo w miniaturze. Była to kuchnia opata – wszystko, co pozostało z niegdyś świetnego dworu. Tom podszedł do budowli i zajrzał do środka przez wejście sklepione w kształt łuku. W przyćmionym wnętrzu, w padającym ukośnie promieniu światła wirowały pyłki kurzu. Wszedł do środka i znalazł się w ogromnej izbie o kopulastym sklepieniu. W każdym jej rogu wbudowano ozdobione rzeźbami paleniska, wyższe od człowieka. Jakież musiano tutaj szykować uczty! Izba bez trudu mogła pomieścić ze dwudziestu kuchcików oraz z tuzin stołów i kredensów. Tom niemal widział, jak na jednym palenisku piecze się na rożnie ogromny dzik, na drugim gotuje się coś w ogromnym kotle, a obok ktoś wyjmuje z pieca delikatne ciastka. Opat najwyraźniej nie samym chlebem żył. Teraz izba była niemal pusta, tylko przy najbliższym mężczyźnie palenisku stała długa drewniana ława.

Tom usiadł na ławie i postawił plecak na ziemi. Wyjął trzy metalowe pręty i skręcił je razem, dzięki czemu osiągnęły długość mniej więcej kija od szczotki. Na jednym końcu przytwierdził do nich metalowy dysk, na drugim – uchwyt. Na uchwycie zamocował czarną skrzynkę i przeciągnął dwa druty łączące ją z dyskiem. Wreszcie wyjął słuchawki, podłączył je do skrzynki i nałożył na uszy. Wstał i przesunął dyskiem kilka cali nad luźną, rozrzuconą po ziemi stertą brukowców. Postąpił parę kroków naprzód, przesuwając urządzenie powolnym, płynnym ruchem, niczym kosę. „Tyk!” Dźwięk rozległ się zupełnie niespodziewanie. Tom wykonał kolejny krok naprzód. „Tyk! Tyk! Tyk!” Zerwał słuchawki, odłożył urządzenie i opadł na kolana, aby przyjrzeć się z bliska. Włożył palec w wypełnioną kurzem szczelinę między dwoma kamieniami i dotknął jakiegoś przedmiotu. Czuł, jak jego puls staje się coraz szybszy. Rozgrzebywał paznokciami ziemię, aby wydobyć cokolwiek to mogło być – może stara moneta, a może złota bransoletka, która kiedyś wpadła w szczelinę kamiennej posadzki. Tom rozgarniał ziemię, zdzierając sobie palce niemal do krwi, aż w końcu wydobył mały metalowy przedmiot – zardzewiałą spinkę do włosów. „Cóż, przynajmniej wiem, że wykrywacz metalu działa” – westchnął. Sięgał znów po słuchawki, ale wzdrygnął się, kiedy zza pleców dobiegł go nagle czyjś głos:

– Zgubił pan coś?

Tom podniósł się na nogi i rozejrzał wokół. Z początku w przyćmionym świetle mógł dostrzec tylko niewyraźną sylwetkę wysokiego mężczyzny w marynarce z szerokimi ramionami i w meloniku.

– Słucham? – zapytał Tom niezbyt usposobiony do rozmowy.

Człowiek wszedł w snop światła i zdjął kapelusz, ukazując kanciasty podbródek, szpakowate włosy na skroniach i smutne oczy.

– Pytałem, czy pan coś zgubił – powtórzył. – Przypuszczam, że nie słyszał pan, kiedy wszedłem – dodał, spoglądając na leżące na ziemi słuchawki.

– Chyba nie – powiedział Tom z roztargnieniem. Pokazał spinkę do włosów, którą wciąż trzymał w ręku. – Niczego nie zgubiłem, ale coś znalazłem.

Człowiek wziął spinkę, przyjrzał jej się dokładnie i oddał Tomowi.

– Czyjś zaginiony skarb – powiedział bez uśmiechu. – Znalazł pan ten drobiazg tutaj, prawda? – zapytał.

– Zgadza się – odpowiedział Tom. Podniósł urządzenie i zademonstrował, jak się je trzyma. – To jest wykrywacz metalu. Odnajduje metalowe przedmioty leżące na ziemi lub tuż pod jej powierzchnią.

– Tak właśnie myślałem – odparł człowiek o smutnych oczach. – Mają takie w wojsku do wykrywania min. – Spoza trzymanego w rękach kapelusza posłał Tomowi długie, badawcze spojrzenie. – Pan jednak nie wygląda na wojskowego – powiedział.

Tom odruchowo odgarnął z oczu swoje jasne, koloru piasku, włosy. Nie miał ochoty na pogaduszki, ale temu człowiekowi najwyraźniej zależało na podtrzymaniu rozmowy. Zdecydował, że przez grzeczność może z nim kilka minut pogawędzić.

– Nie, nie jestem z wojska – powiedział. – Przyjechałem z Ameryki. Prowadzę badania do książki.

– Miło cię spotkać, synu. – Człowiek wyciągnął do Toma rękę. – Nazywam się Huffman, Joseph Huffman. W dzisiejszych czasach, podczas całej tej wojny, nie widuje się wielu Amerykanów.

– Tom McCord. – Mężczyźni wymienili uścisk dłoni. – Przyjechałem kilka miesięcy temu. Kiedy mój statek dobijał tu do portu, nic jeszcze nie wskazywało na to, że ta wojna nadal będzie się toczyć. Od zeszłej jesieni, od upadku Polski, nic specjalnego się nie działo. W Stanach określaliśmy to „dziwną wojną”.

– Tak, u nas w gazetach nazywali to tak samo. Ale teraz, kiedy Szwaby weszły do Danii i Norwegii, wszystko zaczyna wyglądać bardziej prawdziwie.

– Moim zdaniem tym razem Hitler przeliczył się z siłami – stwierdził Tom. – Podbić Polskę czy Danię to jedno, ale nie sądzę, żeby ten kapral i cały jego Wehrmacht mogli mierzyć się z Francją czy Wielką Brytanią.

– Wkrótce się o tym przekonamy – odparł Huffman poważnie. – To samo wszyscy mówili w 1914 roku. Mówili nam, że na Boże Narodzenie będziemy już w domu. – Zamyślił się na chwilę, a potem nagle znów zwrócił się do Toma: – No, opowiedz mi o tej swojej książce.

Tom, który do tej pory starał się jak najszybciej zakończyć pogawędkę, nagle stał się bardziej rozmowny.

– To przewodnik po wszystkich miejscach w Wielkiej Brytanii związanych z legendą o królu Arturze – zaczął wyjaśniać. – Byłem już w Tintagel, gdzie, jak mówią podania, Artur miał się urodzić. Byłem też w Bodmin Moor, gdzie miał otrzymać swój miecz od Pani z Jeziora. No i oczywiście spędziłem mnóstwo czasu w wilgotnych, zakurzonych archiwach.

Huffman znów posłał Tomowi długie, badawcze spojrzenie i wskazał na wykrywacz metalu.

– Ale tego nie używasz chyba do wyszukiwania książek – powiedział z bladym uśmiechem.

Tom zaczynał mieć poczucie, że pogawędka zmienia się w przesłuchanie. Nie był pewny, ile więcej chciałby zdradzić.

– Robię nie tylko badania do książki – wyjaśnił. – Studiowałem również archeologię. Szukam przedmiotów wykonanych przez Celtów. Chcę ostatecznie udowodnić, że król o imieniu Artur naprawdę istniał.

– A jak zamierzasz tego dokonać? – zapytał Huffman i, być może zdając sobie sprawę, że pytanie zabrzmiało zbyt obcesowo, dodał łagodniejszym tonem: – Ja też trochę się zajmowałem archeologią. Na to pytanie poszukuje się odpowiedzi już od jakiegoś tysiąca lat, prawda?

Tom wiedział, że Brytyjczycy mają zwyczaj kończyć zdania tak, jakby były to pytania, i nie był pewien, czy oczekuje się od niego odpowiedzi. Spróbował jednak wyjaśnić tę kwestię.

– Jest taka teoria, którą ostatnio przedstawił profesor Collingwood z Oksfordu. Poparł go inny wykładowca z Oksfordu, niejaki Tolkien. Rzucili całkiem nowe światło na to, kim mógł być historyczny Artur. Kiedy rozpadło się imperium rzymskie i w piątym wieku Rzymianie zaczęli opuszczać Brytanię, pozostawili Celtów samym sobie. Przez kilka pokoleń Brytowie walczyli między sobą, aż zdali sobie sprawę, że prawdziwe zagrożenie nadciąga ze wschodu, wraz z kolejnymi falami przeprawiających się przez kanał germańskich najeźdźców.

– Tak samo niewesoło wygląda to dzisiaj – zauważył Huffman.

– Mniej więcej – odparł Tom, zapalając się coraz bardziej do swojego ulubionego tematu. – Collingwood twierdzi, że celtycki władca imieniem Artur mógł dostrzec, że jedynym sposobem na powstrzymanie barbarzyńskiej inwazji jest to, co kiedyś zrobili Rzymianie: stworzenie oddziałów jazdy. Anglowie i Sasi z zasady walczyli pieszo i byli lekko uzbrojeni, zwykle tylko w tarcze i włócznie. Artur zatem najwyraźniej zorganizował i wyćwiczył oddziały jazdy, po czym przyjął taktykę błyskawicznych ataków i odwrotów. Zdaje się, że przeganiał Sasów w tę i z powrotem po całym kraju, tak że przez pół wieku nie mogli wrócić do swoich zachodnich królestw.

– Bardzo to wszystko ciekawe – powiedział Huffman głosem niezdradzającym zbytniego zainteresowania i z zaskakującą bezpośredniością dodał, wskazując na wykrywacz metalu: – Ciągle jednak nie powiedziałeś, do czego to ci jest potrzebne. W jaki sposób szukanie spinek do włosów w Glastonbury może ci pomóc w odnalezieniu króla Artura? I jak udało ci się zdobyć na własność sprzęt wojskowy?

Tomowi nie spodobał się ton mężczyzny. Uznał, że pora się oddalić.

– Mówiłem już panu, że piszę przewodnik po wszystkich miejscach związanych z legendami arturiańskimi. A skoro już tu jestem, szukam różnych przedmiotów. – Podniósł plecak i zarzucając go na ramię, dodał tonem wyjaśnienia: – Wykrywacz metalu mam ze specjalnej wypożyczalni w Londynie. To uproszczony, cywilny model. Chciałem go tutaj wypróbować, żeby się przekonać, czy można za jego pomocą znaleźć stary zawias czy metalową zasuwkę – cokolwiek, co mogłoby wskazać przysypane ziemią drzwi.

Czując, że powiedział już wystarczająco wiele – a może nawet zbyt wiele – Tom postąpił kilka kroków w stronę drzwi. Huffman gwizdnął cicho i nagle w wejściu pojawił się krzepki człowiek o czerwonej twarzy. Stanął pośrodku wąskiego przejścia z założonymi rękami. Miał na sobie pogniecioną koszulę i luźną tweedową marynarkę.

Tom w uczelnianych meczach grał jako napastnik, jego pierwszym odruchem było więc przewrócić intruza i pobiec do przodu, na nic się nie oglądając. Nie sądził jednak, żeby miał z nim równe szanse, nie wiedział też, kto jeszcze czeka na zewnątrz. Odwrócił się do Huffmana.

– Zamierza pan nie pozwolić mi stąd wyjść?

– Nie, tak bym tego nie ujął – odparł mężczyzna nieprzekonująco przyjacielskim tonem. – Po prostu tak miło nam się gawędziło. To jest mój współpracownik, pan Durham. Łączą nas trzech podobne zainteresowania. – Durham skinął głową, wciąż trzymając ręce splecione na piersi.

– Panie Durham – ciągnął Huffman – pozwoli pan, że przedstawię panu Toma McCorda, który przyjechał tu z Ameryki szukać króla Artura.

– Słyszałem, że facet nie żyje – powiedział Durham gburowato.

– Kto wie, może wcale nie umarł – odparł Huffman pogodnie. – Legendy głoszą, że aby wyleczyć go z ran, przyniesiono go tutaj, na wyspę Awalon. Podobno ma powrócić, kiedy nadejdą trudne czasy, takie jak teraz.

– Jakoś nie czekam na to z utęsknieniem – odburknął Durham. – Wolałbym raczej zobaczyć parę dobrze uzbrojonych amerykańskich dywizji.

Spojrzał wprost na Toma, jakby spodziewał się, że ten odpowie w imieniu wszystkich swoich rodaków. Tom uznał, że najlepiej będzie zachować powściągliwość, udzielając wymijającej odpowiedzi:

– Nie mówię o sobie – powiedział – ale wielu Amerykanów nie może zrozumieć, co robiliśmy tu w czasie ostatniej wojny. Przywołują słowa George’a Waszyngtona o nieangażowaniu się w kłopotliwe sojusze.

Durham postąpił krok naprzód, jakby usłyszał wyzwanie do walki.

– Stój! – zawołał do niego Huffman tonem rozkazu, wyciągając rękę. Po chwili dodał bardziej pojednawczym głosem: – Niech pan da spokój, panie Durham. Wszyscy jesteśmy tu przyjaciółmi. Pan McCord nie jest dyplomatą ani żołnierzem. Przyjechał tu, ponieważ pisze książkę.

Durham postąpił krok do tyłu, w kierunku wejścia.

– To mi nie wygląda na maszynę do pisania – powiedział, wskazując na wykrywacz. – Bardziej na nadajnik radiowy.

– To wykrywacz metalu – wyjaśnił Huffman niedbale. – Pan McCord sądzi, że może mu pomóc w odnalezieniu podziemnej komnaty w którymś z miejsc związanych z legendami o królu Arturze. Odwiedza je wszystkie po kolei.

Oczy Durhana rozszerzyły się.

– Och, doprawdy? A co podsunęło mu ten pomysł? – Huffman i Durham spojrzeli na Toma, jakby dając do zrozumienia, że sam powinien na to odpowiedzieć.

– Ten sekret jest akurat ogólnie znany – powiedział Tom. – Podobno pod zamkiem Cadbury, tą twierdzą niedaleko na wzgórzu, znajduje się krypta. Niektórzy sądzą, że to właśnie jest prawdziwy Camelot. No i wszędzie, gdzie tylko byłem, zawsze w miejscowym pubie był jakiś staruszek, który raczył mnie opowieściami o zasypanym tunelu lub skrytce pełnej celtyckiej broni i kosztowności.

– A więc tym się właśnie zajmowałeś? – zapytał Huffman. – Przepytywałeś miejscowych?

Tom wyprostował się i stanął w całej okazałości swoich sześciu stóp wzrostu. Upuścił na ziemię plecak i chwycił obiema rękami wykrywacz metalu.

– Żadnych więcej pytań – powiedział. – Nie szukam kłopotów, ale jeśli trzeba, potrafię się bronić.

Huffman opuścił dłoń szerokim łukiem, jakby chciał wszystkich uspokoić.

– Nie ma potrzeby odzywać się w ten sposób – powiedział chłodno.

Durham wykrzywił tylko usta w uśmiechu i poklepał coś tkwiącego pod marynarką.

– Powtórzę po raz ostatni – powiedział Tom, zaciskając szczęki. – Nazywam się Tom McCord i prowadzę tu badania do książki. Mogę to udowodnić, mam w pokoju odpowiednie papiery. Więc jeśli ten dżentelmen pozwoli mi po prostu przejść... – Postąpił krok w stronę wyjścia.

Durham spojrzał na Huffmana, jakby pytając go o rozkazy. Ten jednak, zamiast odwzajemnić wprost spojrzenie któregoś z nich, wyjął paczkę papierosów i poczęstował Toma. Tom potrząsnął głową. Huffman wyjął zapalniczkę, zapalił papierosa i wypuścił obłoczek szarego dymu w powietrze pełne wirujących pyłków.

– No cóż, to chwalebne przedsięwzięcie, panie McCord – powiedział beztrosko. – Przepłynąć Atlantyk, gdzie, jak się zdaje, trzeba cały czas wymykać się U-Bootom, tylko po to, aby odnaleźć króla. Myślę, że to całkiem niezła przykrywka.

– Przykrywka? – spytał Tom. – Nie rozumiem?

Huffman wyrzucił papierosa i przygniótł go butem.

– Och, panie McCord, porzućmy te zagadki. Jesteśmy w małej, zacisznej kaplicy. Nie sądzi pan, że to dobre miejsce, aby ze wszystkiego szczerze się wyspowiadać?

Tom odwrócił się do ściany i chwycił wykrywacz metalu tak, jakby był to kij do baseballu.

– To nie jest kaplica, to kuchnia opata – rzucił przez zęby. – Stromy dach służył temu, aby łatwiej wydobywał się stąd dym. Ktoś, kto zajmuje się archeologią, powinien to wiedzieć.

Durham postąpił krok w stronę Toma, ale Huffman dał mu znak, aby został na miejscu.

– Mój błąd – przyznał. – My jednak wiemy, kim pan jest i czego pan szuka. I zdaje mi się, że również pan wie, kim my jesteśmy.

– Już wam powiedziałem, kim jestem, i nie mam pojęcia, kim wy jesteście. Chociaż sądzę, że raczej nie zajmujecie się obsługą turystów.

Po twarzy Huffmana przemknął uśmiech. Odpowiedział jednak z powagą i powoli.

– To nie zabawa, synu.

– Dowiedzmy się, kim gość naprawdę jest. – Durham sięgnął po leżący na ziemi plecak Toma. Tom wycelował detektor metalu wprost w niego, niby lancę, i obrócił pokrętło na skrzynce, aż zaczęło z niej dobiegać wyraźne buczenie.

– Odsuń się – powiedział. – To znaczy, o ile kiedykolwiek chcesz mieć dzieci.

Durham zamarł, a potem cofnął się o kilka kroków, otulając się ciasno połami marynarki. Huffman roześmiał się hałaśliwie, a jego głos donośnie rozbrzmiał w małym pomieszczeniu.

– On blefuje, ty głupcze – wykrzyknął.

Tom chwycił swój plecak i rzucił się do wyjścia. Durham skoczył na niego i zdołał złapać go za kurtkę. Tom nie miał wolnej ręki, spróbował więc nadepnąć na stopę Durhama, ale chybił.

– Puść go, Durham! Puść go! – dobiegł go głos zza pleców.

Dysząc ciężko, Durham przysunął swoją twarz tak, że znalazła się o cal od twarzy Toma. Przez chwilę patrzyli na siebie oko w oko, a potem Durham puścił kurtkę i cofnął się, stając u boku Huffmana. Tom przycisnął do siebie swój plecak i wykrywacz metalu. Kiedy obrócił głowę, z ulgą ujrzał zieleń trawy i błękit nieba. Zwrócił się ku wyjściu, wciąż dostrzegając za sobą dwóch ludzi stojących przy drzwiach.

– Pozwoli pan jeszcze jedno słowo? – spytał Huffman z taką samą wymuszoną grzecznością jak na początku rozmowy.

Tom wiedział, że rozsądniej byłoby się nie zatrzymywać, chciał jednak udowodnić im, a być może również sobie, że nie jest tchórzem. Zatrzymał się w drzwiach, tyłem do słońca, i spojrzał na dwie tonące w półmroku sylwetki.

– Może i naprawdę jesteś tym, kim mówisz – powiedział Huffman.

– I może naprawdę jesteś tak głupi, na jakiego wyglądasz – dorzucił Durham.

Nawet w przyćmionym świetle Tom dostrzegł, jak Huffman powstrzymuje spojrzeniem swojego przysadzistego wspólnika czy też może podkomendnego.

– Dam ci tylko jedną, ostatnią radę – powiedział Huffman. – Jeśli nawet znajdziesz to, czego szukasz, może się to okazać niewarte ceny, którą będziesz musiał zapłacić.

Tom zastanowił się przez chwilę.

– To samo można powiedzieć o większości rzeczy w życiu, prawda? – odpowiedział.

Huffman skrzywił się w uśmiechu i skinął głową, a potem machnął ręką, jakby chciał powiedzieć: „No, wynoś się”.

– Auf Wiedersehen – usłyszał jeszcze Tom zza pleców. – Jeszcze się spotkamy.

Oddalając się szybkim krokiem od kamiennej kuchni, Tom skierował się w stronę budki strażniczej, którą dostrzegł kilka godzin temu, kiedy wchodził na teren opactwa. Serce biło mu mocno z radości, że znów jest na otwartej przestrzeni, bezpieczny i wolny, w otoczeniu zwykłych ludzi, cieszących się pięknym dniem. W tym szybszym biciu serca był jednak również gniew i strach. Kim byli ci ludzie i czego od niego chcieli? Jak śmieli traktować go w ten sposób? Jak mógł puścić ich wolno? Tom wyobrażał sobie, jak powala ich na ziemię i zostawia wijących się z bólu. Takie rzeczy lepiej jednak wychodzą w filmach niż w prawdziwym życiu. Obejrzał się przez ramię, aby się upewnić, że nikt za nim nie idzie. Zauważył, że niemal biegnie, zmusił się więc, aby zwolnić do zwykłego, energicznego kroku.

Kiedy dotarł do wejścia na teren opactwa, w budce nie było nikogo, ale wokół kręciło się mnóstwo ludzi, czuł się więc w miarę bezpiecznie. Jaką ulgą i radością było patrzeć na małą dziewczynkę o rumianych policzkach, wyciągającą tłuściutkie paluszki, aby pochwycić dłoń matki! Albo widzieć siwego pana i jego drobną żonę, jak stojąc blisko siebie, podziwiają kępkę dzikich różowych kwiatków rosnących na szczycie kamiennego muru.

Tom usiadł na trawniku i odłożył swój plecak oraz wykrywacz metalu. Zaczął odłączać przewody, ale musiał się nad nimi sporo namęczyć, ponieważ dłonie wciąż mu drżały. Odetchnął głęboko, uspokoił się i ostrożnie odczepił druty. Zwinął je i schował do plecaka. Zdjął dysk i odśrubował części składanej rury. Dobrze było zająć czymś ręce, bo dzięki temu nie musiał myśleć.

Im bardziej dochodził do siebie, tym bardziej całe zdarzenie zaczynało mu się wydawać po prostu farsą. Wszystko, czego chciał, to napisać książkę o królu Arturze, a tych dwóch zbirów zachowywało się tak, jakby od niego zależał los świata. Co mogło im się wydawać? Że czego niby szuka? Jeśli Huffman chciał pohamować ciekawość pisarza, obrał całkowicie niewłaściwą metodę. Godzinę temu Toma przeszyłby dreszcz emocji, gdyby znalazł rzymską monetę lub kilkusetletnią sprzączkę od buta. Teraz jednak w mózgu płonęło mu jedno pytanie: Czego powinien szukać?

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Looking for the King: An Inklings Novel

© 2010 Ignatius Press, San Francisco

Copyright © for Polish Edition 2011 by Wydawnictwo eSPe

Redaktor prowadzący: Małgorzata Rogalska

Adiustacja językowo-stylistyczna: Agnieszka Stęplewska

Korekta: Marta Stęplewska

Redakcja techniczna: Paweł Kremer

Projekt okładki: Olgierd Chmielewski

Nihil obstat
Przełożony Wyższy Polskiej Prowincji Zakonu Pijarów,
L.dz. 106/11 z dnia 14 marca 2011 r.
O. Józef Tarnawski SP, Prowincjał

ISBN 978-83-7482-448-4

Wydawnictwo eSPe, 31-457 Kraków, ul. Meissnera 20
tel./fax: 12 413 19 21, espe@espe.pl

www.espe.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

www.woblink.com