Copyright © Joanna Opiat-Bojarska, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch

Redakcja: Dawid Wiktorski

Korekta: Paulina Płatkowska

Skład: TYPO 2 Jolanta Ugorowska

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz / PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

www.panczakiewicz.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

eISBN 978-83-7976-725-0

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Nikt nie pożąda tego, co mogą mieć

wszyscy, kusi to, co zakazane.

OWIDIUSZ

I

Wtorek

Biały obrus. Świeczki. Sztućce. Szkło.

Jej oczy przyjęły to wszystko jako zapowiedź niezwykle udanego wieczoru. Żołądek przypominał o swoim istnieniu delikatnym ssaniem.

W takiej oprawie nie liczyło się nawet to, co będzie jadła. Katarzyna siedziała przy perfekcyjnie przygotowanym stole i zastanawiała się, jak powinna użyć tych wszystkich dziwnych sztućców. Po lewej stronie talerza leżały trzy widelce, po prawej kolejny, podejrzanie mały, łyżka do zupy, łyżeczka i trzy noże.

Stuprocentowo pewna była jedynie przeznaczenia widelczyka leżącego samotnie nad talerzem.

– Mam nadzieję, że spodoba się pani nasze menu degustacyjne. Na początek proponuję krewetki tygrysie z masłem klarowanym, oliwą, czosnkiem i natką pietruszki.

Na stole pojawił się talerz z krewetkami, po nim krem z pomidorów z oliwą bazyliową, a następnie sałatka z pieczonym kozim serem, suszonymi pomidorami i prażonymi orzechami włoskimi.

– Nie smakowało pani? – dopytywał dyskretnie kelner, wskazując na niedojedzone resztki sałatki.

– Wręcz przeciwnie. Wszystko jest przepyszne. I tak pięknie podane, że trudno się temu oprzeć. Ale wie pan, oczy chcą, a żołądek…

– Nalegam jednak, żeby zjadła pani to, co ma na talerzu.

– Chciałabym zostawić sobie jeszcze trochę miejsca na danie główne i deser.

– Spokojnie, jestem pewien, że znajdzie pani miejsce.

Kelner podszedł do niej z boku. Jedną rękę trzymał schowaną za siebie, drugą dotknął jej brzucha.

– Przytyło się pani od ostatniej wizyty u nas, prawda?

– Yyy… – zawahała się. Nie była pewna, czy powinna odpowiedzieć zgodnie z prawdą. – Rzeczywiście. – Kiwnęła głową. – Pięć kilogramów w miesiąc…

– No pięknie. Gratuluję. Jestem pod wrażeniem!

Zachwyt w oczach kelnera sprawił, że erotyczne napięcie, które czuła od chwili, w której spojrzała na zastawiony stół, wzrosło kilkukrotnie. Uwielbiała to uczucie. Nakręcała się zawsze, kiedy obserwowała, że jej krągłości budzą pożądanie mężczyzn. Że dodatkowe kilogramy stanowią afrodyzjak, a oponka wylewająca się spod obcisłej koszuli sprawia, że faceci z trudem opanowują swoje samcze instynkty.

Wiedziała, że gdyby nie konwencja restauracji, to kelner rzuciłby się na nią i zdarł z niej ubranie. Przyjemność płynąca z ugniatania nagiego brzucha jest przecież niewspółmiernie większa od dotykania go przez materiał.

Dopóki nie zaczęła tyć, nie wiedziała, że wielbicieli kobiet XXL jest aż tylu. Myślała, że przeważają fani rachitycznych modelek i niedojrzałych kształtów. Im była większa, tym mocniej docierało do niej, że stwierdzenie „kochanego ciała nigdy dość” to nie banalna uprzejmość, lecz prawidłowość. I że wielu mężczyzn na żony wybiera chudziny, ale rozkoszy szuka u prawdziwych kobiet. Takich z miękkimi biustami i konkretnych rozmiarów biodrami.

– Cudnie wygląda pani z tymi dodatkowymi kilogramami!

Nie mogła pozostać obojętna na takie komplementy. Dojadła sałatkę, patrząc w oczy kelnera.

– Dziękuję – szepnęła, odsuwając od siebie pusty talerz.

– A nie mówiłem, że się zmieści? W takim razie już biegnę po danie główne. Toskańskie pappardelle z polędwicą wołową, czerwonym pesto, liśćmi szpinaku i parmezanem, w delikatnym sosie śmietanowym. Na pewno się pani temu nie oprze.

Nie zamierzała. Lubiła się obżerać. Doprowadzać się do stanu, w którym nie miała siły ruszyć się z krzesła. Zamykała wtedy oczy i wręcz czuła, jak pokarmy, które dostarczyła właśnie organizmowi, przekształcają się w tłuszcz.

Pappardelle wyglądało obłędnie, chociaż jego ilość nie miała nic wspólnego z porcjami degustacyjnymi. W normalnej sytuacji taka porcja wystarczyłaby dla trzyosobowej rodziny.

– Proszę jej się nie przyglądać, tylko jeść – upomniał ją kelner.

Odpowiedziała mu uśmiechem i wpakowała do ust widelec pełen długich, szerokich wstążek. Kompozycja smaków sprawiła, że chciała doświadczyć jej jeszcze raz. A potem kolejny i kolejny, ale w pewnym momencie poczuła odruch wymiotny.

– Coś nie tak? – Kelner stał nad nią i obserwował każdy kęs.

– Nie, wszystko w porządku. Może zrobię sobie małą przerwę? Już nie mogę…

– Przykro mi, ale przerwa nie wchodzi w grę. Za kwadrans musi pani zwolnić stolik, a czeka na panią jeszcze deser i połowa pappardelli.

– To może od razu przejdźmy do deseru? – Odłożyła widelec.

– Wykluczone! Musi pani to zjeść. Nie chce pani zrobić przykrości kucharzowi, prawda? – Spojrzał na nią tak wymownie, że nie była w stanie odmówić.

– No… nie.

Była już pełna. Absolutnie pełna.

– Wygląda pani tak seksownie, gdy wciąga te pappardelle do ust. Powiem szczerze, że będę nalegał na częstsze pani wizyty u nas, bo ten widok niezwykle mnie podnieca.

Ją podniecało jego zaangażowanie. Zawinęła więc na widelec kolejne wstążki makaronu, ale zanim włożyła go do ust, postawiła sprawdzić, czy kelner może dać z siebie coś więcej.

– Ale ja już nie mogę. – Odłożyła widelec na talerz i dotknęła swojego brzucha. Świadomie dążyła do tego, by podkręcić jeszcze trochę i tak nieznośne do wytrzymania podniecenie. – Nie dam rady wmusić w siebie kolejnej porcji.

– To tylko pozory! Jestem przekonany, że da pani radę… Za kucharza, za mnie, za siebie, za miłość. Jeszcze cztery widelce, hm?

Zaprotestowała na tyle delikatnie, żeby go nie urazić. Chciała, żeby na nią napierał. Żeby zmuszał i domagał się posłuszeństwa. A nie, żeby odpuścił.

Wiedziała, że jest na granicy obżarstwa. Pochłonięte już dania dostarczyły jej dużo przyjemności, ale to, co było przed nią, miało sprawić, że przyjemność przejdzie w ekstazę.

– Dwa. Dwa widelce. Za mnie i za pana.

– I za miłość – dopowiedział.

Zrobiła, o co prosił. Kiedy włożyła do usta ostatnią, trzecią porcję makaronu, poczuła, że przekroczyła granicę. Jej brzuch był już tak pełny, jakby za chwilę miał pęknąć. Jednak nie martwiła się tym – przecież powoli doznawała spełnienia. Wrażenia potęgowało zaangażowanie kelnera.

– Tak nie może być! Za dużo zostało. Proszę zjeść jeszcze trochę.

– Nie mogę, naprawdę nie mogę. Przejdźmy do deseru.

Z nieukrywanym niezadowoleniem zabrał talerz i wrócił z kolejnym.

– Tort węgierski.

– Uwielbiam! – zareagowała entuzjastycznie, bo widok ciasta wykrzesał z niej nowe pokłady apetytu.

Krucha warstwa czekolady rozpadała się pod naporem jej zębów, biszkopt rozpływał w ustach, a kwaśna wiśnia nie tylko przyjemnie równoważyła słodki smak kremu, ale również pozostawiała w ustach posmak dobrego, mocnego alkoholu.

Pierwszy kęs sprawił, że zapragnęła kolejnego. Mniej więcej przy czwartym poczuła, że kolejny zakończy się wymiotami. Doskonale wiedziała, kiedy może przesuwać granicę, a kiedy dochodzi do muru.

– Na dziś wystarczy – spasowała.

– Nie zjadła pani wszystkiego.

– Wiem, ale nie jestem w stanie wcisnąć w siebie nic więcej.

– Nalegam! Tort węgierski najszybciej wchodzi w uda.

Próbowała. Wsunęła do ust kolejny kawałek słodkości, próbując sobie wyobrazić, jak tłusty krem przemieszcza się do ud i uwypukla cellulit, a następnie jak jakiś mężczyzna gładzi jej nogi, zachwycając się, że ma skórę z pluszu.

Niestety niewiele to dało. Odruch wymiotny był zbyt silny. Zatrzymała go, ale musiała wypluć tort.

– Jeśli miała pani to w ustach, to proszę to teraz zjeść.

– Przestań! Zabierz to ode mnie!

– Da pani radę!

– Nie, zabierz to! Już mi niedobrze, nie mogę na to patrzeć!

– Jeszcze jeden kęs…

– Przestań, proszę. Koniec zabawy. Możesz wyjść z roli.

– Przecież to nie jest zabawa.

– Stop. Proszę cię. Nie jesteśmy przecież w pieprzonej restauracji, tylko u mnie w domu. Przepraszam, jeśli zepsułam ci zabawę. Jeśli skończyłam za szybko… Następnym razem postaram się być bardziej głodna.

– Następnym razem?

– Tak. Obiecuję.

– Nie będzie następnego razu…

*

Urszula Zimińska zatrzymała się przed drzwiami, wzięła kilka głębokich oddechów i zapukała.

– Wejść! – głos Waldemara Baraniaka, naczelnika wydziału kryminalnego, brzmiał jak zwykle. Czyli odpychająco.

Był jej przełożonym, a ich relacje od czasu rozwiązania zagadki zabójstwa legendarnej aktorki znajdowały się na polu minowym oznaczonym napisem: „ROZEJM”. Każdy nierozważny ruch mógł doprowadzić do eksplozji.

Zdawała sobie sprawę, że musi być ostrożna. Nie tylko tutaj, w jego gabinecie, ale także poza komendą, gdzie próbowała znaleźć funkcjonariuszki mające pomóc jej pozbawić Baraniaka zajmowanego stanowiska. Poruszała się delikatnie i nie zostawiała za sobą śladów, ale wiedziała, że prowadzi niebezpieczną grę.

– Podobno miałam się stawić?

– Tak. – Oderwał wzrok od komputera i spojrzał na nią z wyższością.

– Mam dla ciebie, Zimińska, dobre wieści… Jedziesz do Poznania.

– Słucham?

– Zostałaś oddelegowana.

– Słucham?!

Przed rzuceniem się na Baraniaka powstrzymywała ją jedynie myśl, że nie powinna dać się sprowokować. Swędziały ją jednak ręce i język. Najchętniej odpowiedziałaby Baraniakowi tym samym. Zaserwowałaby mu pozorną uprzejmość, nieudolnie zakrywającą złośliwość. Zrobiłaby wszystko, żeby sprowokować go słownie, tylko po to, by ją dotknął. A później rozwaliłaby mu nos. Z przyjemnością i wielkim zaangażowaniem.

– Przyszedł rozkaz o oddelegowaniu.

– Rozumiem. I oczywiście nie ma to nic wspólnego z…

– Skończ! – przerwał jej. – Mówiłem już, że twoje zachowanie zrzuciłem na karb problemów hormonalnych. Dawno zapomniałem o tym, że próbowałaś mnie szantażować, więc dlaczego miałbym się na tobie mścić? Taki już jestem. – Zarechotał. – Wybaczam ludziom potknięcia. Możesz to przyjąć do wiadomości lub nie. Proponowałby jednak teraz skupić się na Poznaniu.

– Szczegóły, proszę.

– Pół roku w poznańskim wydziale kryminalnym. To nie jest kara, jak próbujesz sobie wmawiać, ale wyróżnienie. Jesteś im potrzebna. Musisz zająć się ważną sprawą, do której posiadasz najlepsze kwalifikacje.

– Rozumiem, że na całym kontynencie nie ma nikogo innego, kto mógłby to zrobić?

– Też mnie to dziwi, ale widocznie komendant wojewódzki uznał, że nie.

– Kiedy zaczynam?

– Jutro rano.

– Że co?!

Podał jej kartkę. Spojrzała na datę znajdującą się w prawym górnym rogu.

– Fuck, przecież ten rozkaz jest z listopada!

– Tak? Co za pech, musiał zapodziać się gdzieś na biurku mojej sekretarki…

Flaga z napisem: „ROZEJM” zniknęła z pola minowego, a triumfujący uśmiech Baraniaka informował, że zawieszenie broni było mu potrzebne tylko do tego, żeby zdążył dobrze przygotować się do wojny krótkiej, ale obliczonej na zniszczenie przeciwnika.

*

Renata Trzeciak czekała na osiemnastą trzydzieści. Chciała jak najszybciej opuścić szpital, stanąć na przystanku autobusowym wśród ludzi, którzy jej nie zauważają, rozpiąć kurtkę i pozwolić, żeby wraz ze spadkiem temperatury ciała opadło z niej napięcie.

– Cześć! – W pokoju pielęgniarek pojawiła się Alina.

Kobieta była opatulona szalikiem, czapkę miała naciągniętą po same brwi, a na kurtce i czapce widniały płatki śniegu.

– Cholera, jak sypie. Na mieście oczywiście wszystko stoi, jakby śnieg w grudniu był zaskoczeniem. I dla kierowców, i drogowców, ma się rozumieć.

– Nareszcie jesteś! – Renata poderwała się z krzesła.

Pojawienie się pielęgniarki z kolejnej zmiany oznaczało, że w końcu mogła zakończyć najgorszy dyżur w jej życiu.

Pracowała w szpitalu od ośmiu lat. Doznawała różnych upokorzeń, była obecna przy zgonach, wysłuchiwała obelg i starała się, żeby to wszystko po niej spływało. Dzisiaj coś jednak w niej pękło.

Kiedy nerwowo zbierała swoje rzeczy, spojrzała na pokój pielęgniarek. Zarówno sprzęty, ściany, jak i koleżanki po fachu budziły w niej odrazę.

– Ciekawe, czy śnieg utrzyma się do weekendu. Marzy mi się wyjście z dzieciakami na sanki. Słyszałam, że ten przystojny doktorek z kardiologii wyjechał na narty. – Malwina, samotna matka, nie spieszyła się ani do domu, ani do swoich dzieci. Siedziała na krześle, oglądała sobie paznokcie, demonstrując tym samym gotowość do plotkowania.

– To zdecyduj się, czy marzą ci się sanki, czy narty z doktorkiem.

– Oj, Alinka, Alinka, spójrz mi w oczy i powiedz, że gdyby cię zaprosił, tobyś odmówiła.

Renata nie chciała słuchać tych głupot. Przebrała się już, musiała tylko włożyć kurtkę i pożegnać się z koleżankami.

– Śpieszysz się? – zagadnęła ją Alina.

– A co cię to interesuje? – burknęła.

– Rany, wyluzuj! Tylko spytałam. Nie jestem twoim wrogiem. Co cię ugryzło?

Nie zdążyła zdecydować, czy wracać myślami do mijającego dnia, czy może dać sobie spokój. Alina już próbowała dopytać pozostałe pielęgniarki, o co chodzi.

– Mnie nie pytaj. – Malwina wzruszyła ramionami. – Ja dopiero przed chwilą przyszłam.

– Renata, co jest?

– Ciężki dzień.

– Oddziałowa?

– Nie. Wszystko jest bez sensu. – Renata skapitulowała, czując, jak do oczu napływają jej łzy. Nagromadzenie problemów w życiu prywatnym sprawiło, że przestała panować nad swoimi reakcjami. Tym razem jednak nie miała gdzie uciec. W pokoju siedziały koleżanki. Gdyby z niego wyszła, mogłaby natknąć się na spacerujących po korytarzu pacjentów lub ich bliskich. Nie chciała wzbudzać sensacji. Musiała opanować łzy.

– Renata?

– Co ci mam powiedzieć? – Spojrzała koleżance w prosto w oczy. – Jedna wielka masakra! Wszystko za sprawą tej cholernej baby z ósemki.

– W ósemce leży teraz ta „hrabina”, Ilona Drzewiecka – dopowiedziała Malwina.

– Aha, ta, co ze trzy miesiące była nieprzytomna. Co dziś wykombinowała?

– Znowu zrobiła jazdę.

– Bo? Nie dostała obiadu na czas?

– Nie. Oznajmiła mi, że chce rozmawiać z policją i to właśnie ja mam ją wezwać. Zaczęła się wydzierać, że mam to zrobić, czaisz?

– Ale po co policja? Żeby przeprowadzić dochodzenie w sprawie ciągłych opóźnień firmy cateringowej?

– Nie, żeby odpowiednie służby wyjaśniły, jak doszło do wypadku, który, cytuję, „na pewno nie był wypadkiem, lecz próbą jej zabójstwa”.

– Teraz chce zgłosić? Chociaż z tego, co pamiętam, jak przyjęto ją na oddział, to pojawiła się kwestia zawiadomienia policji o ewentualnym pobiciu, ale jakoś nikt się tym nie zajął. Może dlatego, że mąż pacjentki i ordynator nie w jedną partyjkę squasha grali…

Alina wyglądała na rozbawioną, jednak Renacie wcale nie było do śmiechu. Najpierw w miarę grzecznie, a później być może zbyt nerwowo starała się wybić pacjentce pomysł z głowy. Skutek był opłakany – nieporozumienie w błyskawicznym tempie urosło do rangi problemu, którym obarczony został ordynator. I nie był z tego powodu zadowolony.

– Co za debilka… Chyba też bym przychyliła się do wersji o zabójstwie. Nie uwierzę, że jest ktoś, w kim ta baba nie budzi morderczych instynktów. A tak w ogóle, to co ona się tak nagle obudziła? Od kiedy tu leży? Miała chyba wystarczająco dużo czasu, żeby zawiadomić policję.

– Od sierpnia. Pojawiła się u nas jako ofiara wypadku samochodowego, stan ciężki, długo była nieprzytomna. Od trzech tygodni dochodzi do siebie. Wszystko wskazuje na to, że lada dzień będzie mogła wyjść do domu.

– Może to ją właśnie przeraża, co? Powrót do domu. Domaga się uwagi? Nie przejmuj się.

– Łatwo ci powiedzieć. Nawet ordynator dostał zjebkę. Jak myślisz, na kim się wyżył? Na dodatek Filip się wyprowadził, matka obwinia mnie za to, że jestem starą panną, Drzewiecka za znęcanie się nad nią, a ordynator… Mam dość! – Głośno wypuściła powietrze przez usta i zakryła twarz dłońmi.

– Renata, przestań! To tylko głupia baba. Przecież ma telefon, mogła sama zadzwonić po policję.

– Tłumaczyła, że nie może, bo mogą ją szpiegować, podsłuchiwać i w ogóle. I że to, co się jej przydarzyło w sierpniu, to nie był wypadek. Że ktoś chciał ją zabić i ona nadal czuje się zagrożona.

Sygnał dźwiękowy przerwał im rozmowę, oznajmiając, że któryś z pacjentów potrzebuje pomocy. Malwina spojrzała na tablicę i jęknęła:

– O rany, to z ósemki. Pewnie znowu Drzewiecka. Która do niej pójdzie?

*

– Pani Aleksandro, widziała to pani? Na każdej wystawie sklepowej straszą te okropne bożonarodzeniowe dekoracje. Gwiazdory, bombki, choinki, prezenty. Do świąt jeszcze prawie dwadzieścia dni, a od co najmniej dwóch tygodni pandemia świątecznej radości zalewa świat!

Widziałam. Nie powiedziałabym jednak, że straszą. Nie mam do nich aż tak emocjonalnego stosunku. Chwilami jestem im nawet wdzięczna, bo pomagają mi się zorientować, że czas płynie, nawet jeśli próbuję go lekceważyć.

Właściwie każdą wolną chwilę spędzam w gabinecie. Klientów – na szczęście! – nie brakuje. Przychodzą i opowiadają o swoich problemach, dzięki czemu mnie łatwiej jest zapominać o swoich.

Lub chociaż próbować zapominać.

Jakich problemach? Chciałabym się roześmiać i stwierdzić, że nie mam żadnych problemów. Przecież psycholog nie ma prawa mieć problemów. Nie może mieć wątpliwości. Nie może nie radzić sobie z emocjami lub życiem. Bo teoretycznie wie o życiu wszystko. Teoretycznie. Zastosowanie wiedzy w praktyce jest trudne. To, że jestem psychologiem, nie oznacza, że jestem robotem do analizowania potrzeb i emocji.

Problemy? Nadal mam dach nad głową, dzieci są zdrowe, mam za co żyć, a na koncie przybywa pieniędzy dzięki niemalże dwudziestogodzinnym dyżurom w gabinecie psychologicznym.

– Jaki jest pana stosunek do świąt?

Dopytuję, bo słyszę, że klient zamilkł. Jasnoniebieska jaskinia zwierzeń dobrze działa na tych wszystkich, którzy przychodzą dzielić się ze mną swoimi troskami. A może to ja na nich tak działam? Nieważne.

– Beznadziejny.

– Rozumiem. Beznadziejny. A gdyby miał pan powiedzieć coś więcej?

– Wkurzają mnie ci wszyscy ludzie, którzy próbują narzucić innym swoją radość i oczekiwanie. Wkurzają mnie ci, którzy ulegają tej świątecznej histerii. Dopasowują się do reszty, udając, że też czekają. Że jest na co.

– A nie ma?

– Mam czterdzieści pięć lat i za sobą co najmniej czterdzieści świąt Bożego Narodzenia, które pamiętam. Spyta pani, czy się różniły? Tak. Te z odległej przeszłości niosły ze sobą magię. Na coś się czekało, coś było niezwykłego w tych dniach. Rodzicie siedzieli przy stole, rozmawiali i się śmiali, a ja bawiłem się dopiero co rozpakowanymi zabawkami.

– Rozumiem. Jak się wtedy pan czuł?

– Jak… wybrany? Nie wiem, czy to dobre słowo. Czułem się wyróżniony. Bo Gwiazdor dokładnie wiedział, co chciałbym dostać i mi to dostarczył.

– Aż w końcu dotarło do pana, że Gwiazdor nie istnieje?

Podczas takich sesji zastanawiam się, czy literatura i filmy nie przynoszą ludziom więcej złego niż dobrego. Owszem, czasem dają nadzieję, rozśmieszają i podtrzymują na duchu. Ale z drugiej strony idealizują przyjaźń, miłość i inne kontakty międzyludzkie. Pokazują bajkową wizję świata. Narzucają myślenie, że jeśli nie jesteś szczęśliwy, to musisz zmienić całe swoje życie, bo prawdziwe szczęście gdzieś tam na ciebie czeka.

A później gabinety są pełne zagubionych klientów, którzy są przekonani, że muszą dokonać rewolucji w swoim życiu. Chcą rzucić pracę, zmienić partnera, wyjechać do Dubaju, by odnaleźć miłość lub sens życia. I są pod koniec terapii niezmiernie rozczarowani, że szczęście nie wymaga od nich odwagi i rewolucji, tylko cierpliwości, determinacji i poświęceń. Że czasem zmiana sposobu komunikacji z najbliższymi poprawia jakość naszego życia.

I chociaż brzmi to tak banalnie, to w praktyce okazuje się, że o wiele łatwiej byłoby trzasnąć drzwiami, sprzedać cały dobytek i polecieć do tego Dubaju, niż zmienić przyzwyczajenia. Swoje i swojego partnera. Łatwiej niż nauczyć się zauważać, że znowu wchodzi się na te same ślepe ścieżki komunikacji.

– Kiedy się dowiedziałem, że Gwiazdor nie istnieje? W szkole podstawowej, ale to nawet nie był ten moment, kiedy całkiem zniknęła magia. Bo wtedy jeszcze żyłem nadzieją, że magię da się odtworzyć. Że zbuduję swoją rodzinę, pojawią się dzieci i to dla nich będziemy z żoną każdego roku odgrywać to całe świąteczne przedstawienie.

– Pojawiły się dzieci i co dalej?

– I razem z nimi wielkie gówno. Bo przy organizacji świąt, tych wszystkich zakupach, towarzyszącej im gorączce, kolejkach w sklepach, jakby zbliżało się jakieś tornado i trzeba się obkupić się na cały miesiąc… Przy tych kłótniach w domu o sprzątanie, pomaganie, pakowanie prezentów. Przy tym wszystkim trudno o magię.

– Ale to jednak czas, kiedy można usiąść spokojnie i pobyć ze swoimi bliskimi.

– I w tym chyba tkwi problem, pani Aleksandro. Można. A nawet trzeba. Zatrzymać się przez chwilę. Doznać wyjątkowości tej chwili. Spostrzec, że ma się cudowne życie, wspaniałą kobietę u boku, mniej lub bardziej zdolne dzieci. I samochód przed blokiem.

– I myśli pan, że ludzie tak robią?

– Robią. – Roześmiał się głośno. – Siadają do stołu. Wpieprzają grzybową, karpia, popychają to wszystko makiełkami i mają nadzieję, że jakoś dotrwają do końca wigilijnej wieczerzy. W tych białych koszulkach ze zbyt ciasnymi kołnierzykami, z uśmiechami, które powodują ból mięśni twarzy. Gadają o pogodzie, polityce i sąsiadach, byleby tylko uniknąć tematów, które są zbyt osobiste. A potem kładą się spać, pocieszając się, że jeszcze tylko dwa dni świąt i będą mogli wrócić do pracy.

– Unikają bliskości. Jak pan myśli? Dlaczego?

– Nie wiem. Ale wiem, że muszę… Nie, nie muszę, po prostu chcę – poprawia się i patrzy na mnie z nadzieją – to zmienić.

Zauważam, że sama deklaracja przyniosła mu ulgę. Jego twarz rozluźnia się na chwilę. Niestety krótką. Zaraz po niej klient marszczy czoło i przemawia niskim, jakby nie swoim głosem:

– Po prostu mam dość życia w kłamstwie…

*

– Przestań! Proszę, nie wygłupiaj się.

Katarzyna miotała się jak zwierzę złapane w sidła. Próbowała odzyskać kontrolę nad sytuacją. Krzykiem, uśmiechem, prośbą. Nie robiła między nimi żadnych przerw, przez co wszystkie wyrażane przez nią emocje zlewały się w jeden bełkot cuchnący strachem.

– Widzisz na mojej twarzy uśmiech?

– Nie.

– No właśnie.

Pozostało czekanie na ciąg dalszy. Kluczowe dla niego były odpowiedzi na pytania: jak daleko jest w stanie się posunąć, żeby przestał? Co zrobi, co powie, żeby go zadowolić? Na co się zgodzi, żeby tylko poczuł się spełniony i wyszedł?

– Nie patrz tak na mnie. Przerażasz mnie. Nie dociera do ciebie, że to koniec zabawy?

– Dla mnie to nie była zabawa.

– A co?

Nie odpowiadał. Wrzucił za to do blendera resztki tortu węgierskiego i pappardelli. Dolał odrobinę wody, wcisnął pokrywkę i uruchomił sprzęt. Silnik błyskawicznie wszedł na wysokie obroty, wydając z siebie złowieszczy warkot.

– Co robisz? Przestań! Słyszysz? Przestań! Idź już! Chcę żebyś sobie poszedł! To moje mieszkanie! Wynocha!

Nie reagował na jej krzyki. Działał systematycznie i zdecydowanie. Zaplanował sobie to wszystko szczegółowo. Rozpisał na kartce, nauczył się tego na pamięć, a teraz jedynie realizował. Punkt po punkcie.

Sięgnął do torby, wyjął zgłębnik, strzykawki i rękawiczki.

– Co robisz? Co to jest? Pracujesz w szpitalu? Na Boga, co ci się stało? Odezwij się do mnie w końcu. Przepraszam, jeśli zepsułam ci zabawę. Jeśli skończyłam za szybko… Jeśli będziesz chciał, to następnym razem pobawimy się w szpital, postaram się być bardziej głodna.

– Mówiłaś, że lubisz się obżerać. Że tuczenie siebie sprawia ci mnóstwo przyjemności…

– Tak, tak, wszystko się zgadza!

Podszedł do stołu i przez chwilę przyglądał się, jak zdenerwowana kobieta próbuje wstać. Próba uniesienia się z krzesła skończyła się jednak niepowodzeniem.

Była zbyt objedzona i gruba, żeby działać szybko.

To on miał przewagę. Działał według planu i kontrolował sytuację. Był szybszy.

Doskoczył więc do niej i docisnął jej obleśne ciało do krzesła.

– Nie skończyłaś jeszcze jeść – wycedził wściekle przez zęby.

Chciał, żeby w końcu zrozumiała, że on wie, co robi. I że skończy dopiero wtedy, gdy dotrze do ostatniego punktu swojego planu.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

NOWE ROZDANIE AUTORKI ŚWIETNYCH SERII KRYMINALNYCH.

Realizm, emocje i zwroty akcji – oto wzór na najlepszy kryminał.