Tytuł oryginału

WICKED FOREST

Copyright © 2002 by the Vanda General Partnership

First published by Gallery Books, a Division of Simon & Schuster, Inc.

All rights reserved

Projekt okładki

Izabella Marcinowska

Zdjęcie na okładce

© Jill Hyland/Arcangel Images

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Lucyna Łuczyńska

Korekta

Sylwia Kozak-Śmiech

Marianna Chałupczak

ISBN 978-83-8123-422-1

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02‒697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

PROLOG

Obudził mnie odgłos kroków na korytarzu. Miałam wrażenie, że te szurające kroki są elementem snu, ale także po obudzeniu jakby coś mrocznego i złowieszczego wypełzło z cmentarzyska sennych koszmarów i nadal prześladowało mnie w rzeczywistości. Lodowata ręka zdławiła mi gardło. Pod piersiami zaciskała się zimna stalowa obręcz.

Miałam zamęt w głowie, nie wiedziałam, gdzie jestem. Spędziłam za kółkiem prawie dziesięć godzin w drugim etapie mojej podróży ze Spring City w Karolinie Południowej. Zamierzałam przybyć do domu mamy na Florydzie na tyle wcześnie, żeby zjeść kolację z nią i z moim przyrodnim bratem Lindenem. Jednak część drogi była w przebudowie, a do tego złapała mnie potężna marcowa burza, więc dopiero o jedenastej w nocy wjechałam na Flagler Bridge, który prowadzi do Palm Beach. Przy tej pogodzie świat wyglądał mrocznie i odpychająco. Nawet wytworna Worth Avenue jawiła się niczym elegancka i zadbana kobieta, której ulewa zrujnowała drogą fryzurę i zmoczyła ekskluzywne ciuchy.

Mama i ja byłyśmy tak podekscytowane naszym ponownym spotkaniem, że gadałyśmy do pierwszej w nocy. Linden już spał, kiedy przyjechałam. Mama powiedziała, że nie zareagował na wieść o moim przybyciu ani o decyzji pozostania na Florydzie i studiowania tutaj. Pomyślałam, że gdyby wątpił w moje zamiary, powinien go przekonać fakt, że wcześniej dotarł do domu transport moich rzeczy.

– Czy on na pewno zrozumiał, co zamierzam? – nie kryłam rozczarowania. W głębi serca miałam nadzieję, że ta wiadomość zedrze z jego umysłu szarą zasłonę depresji i przyczyni się do szybszego wyzdrowienia. Czy wiara, że samą swoją obecnością mogę wnieść odrobinę słońca w czyjeś życie, jest arogancją z mojej strony? Zwłaszcza że do niedawna nade mną wisiały czarne chmury…

Najbardziej się obawiałam, że Linden mnie znienawidził, dowiedziawszy się, jaki jest mój związek z przeszłością jego matki. Syn ojczyma naszej wspólnej mamy, tego drania, który ją uwiódł i zgwałcił, już w chwili, kiedy go poznałam, był zgorzkniałym, udręczonym młodym człowiekiem. Opowieści, moja i mamy, musiały być jak sól sypana na jego otwarte rany. Wtedy zrozumiał, że w plotkach krążących wokół Grace jest ziarnko prawdy. Widziałam pytanie w oczach Lindena, kiedy po raz pierwszy usłyszał, jak naprawdę było: dlaczego nie zachowałam w tajemnicy swojej tożsamości; dlaczego nie zagrzebałam tego sekretu głęboko i na zawsze? Jako artysta wierzył, że niewygodne prawdy można ukryć jednym pociągnięciem pędzla. Nikt nie będzie dociekał, co się kryje pod warstwą farby, i nikogo to nie będzie interesować.

– Och, tak, zrozumiał, kiedy powiedziałam mu o twoim powrocie, ale wierz mi, Willow, niewiele jest teraz rzeczy, na które reagowałby z ożywieniem – mówiła mama smutno. Pochyliła się ku mnie i dodała szeptem: – Czasami jego spojrzenie jest tak puste, jakby miał szklane oczy, albo jakby obrócił je do środka i wpatrywał się wyłącznie w swoje czarne myśli. – Opadła na oparcie fotela i pokręciła głową. – Nigdy się nie uśmiecha. Od czasu tego wypadku ani razu nie słyszałam jego śmiechu. – Tłumiła łkanie.

Konsekwentnie nazywała żeglarską katastrofę Lindena wypadkiem, choć obie wiedziałyśmy, że chciał skończyć ze sobą. Na pamiątkę pozostała mu długa i głęboka blizna na czole – tam, gdzie dostał bomem. Wypłynął małą łódką na ocean, gnany samobójczą furią i rozpaczą po tym, jak się dowiedział, że nasza matka urodziła mnie w klinice psychiatrycznej mojego ojca, gdzie był ordynatorem, a ona pacjentką. Z czego wynikało niezbicie, że jestem jego przyrodnią siostrą. Kiedy to wszystko do niego dotarło, stał się nieszczęsną, zagubioną duszą, która marzy już tylko, żeby spalił ją grom. Pogarda dla własnego życia i gniew na to, co uważał za okrutny i nieuczciwy świat wokół siebie, popchnęły go do zgubnego działania.

Kiedy przeczytałam dziennik ojca i dowiedziałam się, kim jest moja rodzona matka, postanowiłam doprowadzić do naszego spotkania, bo koniecznie chciałam ją poznać. Gdy pierwszy raz przyjechałam do Palm Beach, zrobiłam to pod przykrywką, udając, że jako studentka psychologii zbieram materiały do pracy dyplomowej, bazującej na próbie badawczej elity Palm Beach. Bałam się wyjść na scenę i wyjawić, kim naprawdę jestem, bo nie wiedziałam, jak zareaguje moja mama. A przede wszystkim bałam się odrzucenia.

Początkowo Linden nie chciał mieć ze mną nic wspólnego, choć jeszcze nie wiedział, kim naprawdę jestem – a może właśnie dlatego. Nie ufał mi i sądził, że ktoś nasłał mnie na niego i matkę, przedstawiając ich jako swoiste kuriozum Palm Beach, warte plotkarskiego, niezdrowego zainteresowania, nie tylko ze względu na przeszłość naszej mamy, ale i jego dziwaczne obrazy. Wkrótce złagodził jednak swoje podejście, a ja zgodziłam się pozować mu do obrazu w ubraniu mamy, pod warunkiem że pozwoli mi z nią porozmawiać. Wtedy jeszcze nie wiedział, kim naprawdę jestem, a ja – choć mogło się to wydawać dziwne – niespecjalnie się tym przejmowałam. Wszystko przyćmiewała perspektywa spotkania i porozmawiania z mamą.

Może dlatego nie zauważyłam czegoś bardzo ważnego, z czego powinnam wcześniej zdać sobie sprawę – że Linden zakochał się we mnie. Kiedy zrozumiał, że nie możemy być kochankami, jego gniew i rozżalenie skierowały się przeciwko okrutnemu światu, rządzonemu przez bezwzględny los, przed którym nie sposób uciec i nie sposób się obronić. Po jego próbie samobójczej, na szczęście nieudanej, zarówno mnie, jak i mamę dręczyło poczucie winy. Był to jeden z głównych powodów, dla którego postanowiłam powrócić na Florydę i tu kontynuować studia.

– Wszystko się zmieni, mamo – zapewniłam i poklepałam ją po dłoni. – Zobaczysz, uśmiech jeszcze wróci na wargi Lindena i usłyszysz jego śmiech. – Mówiłam tak, bo zawsze lepiej jest dać komuś nadzieję i zachęcać go, żeby uwierzył w tęczę.

– Może – przytaknęła, słysząc radosny zapał w moim głosie, czemu towarzyszył błysk w oczach. – Kiedy wreszcie uwierzy, że naprawdę tu zamieszkałaś i że zostaniesz z nim, zacznie wracać do rzeczywistości… – Jej głos zamierał stopniowo, jak rozwiewająca się smużka dymu.

– Dokładnie tak – przekonywałam, usiłując przelać w swój głos tyle entuzjazmu, ile zdołam. – Zobaczysz, przywrócimy mu twórczy zapał i znów będzie artystą. – Wysoko podniosłam sobie poprzeczkę. Nie jest łatwo przywrócić komuś chęć do życia, cel jego życia i najpiękniejsze marzenia. Wiedziałam coś o tym, bo ja też miałam swoje demony. Ramiona przygniatał mi ciężar własnych problemów, wystarczających do zatopienia Titanica.

Choć wróciłam do Palm Beach, aby tam zamieszkać z rodzoną matką i przyrodnim bratem, nie mogłam się pozbyć poczucia, że trafiłam do nieprzyjaznego świata, którego mieszkańcy czerpią przyjemność z obserwacji naszych zmagań z losem i napawania się naszym smutkiem. W trakcie pierwszego pobytu w Palm Beach poznałam Thatchera Eatona, wziętego młodego prawnika z Palm Beach, syna Ashera i Bunny Eatonów – pary, która wynajmowała duży dom w posiadłości mojej mamy. Zaiskrzyło między nami i szybko staliśmy się parą. Teraz jednak, kiedy moje pokrewieństwo z Grace i Lindenem Montgomerymi przestało być tajemnicą, zaczęłam wątpić, czy mężczyzna, w którym – jak sądziłam – się zakochałam i który – jak sądziłam – zakochał się we mnie, zechce jeszcze mnie widzieć. Nie byłam pewna, czy chciałby skomplikować sobie życie, stając wobec wyboru pomiędzy mną a swoją rodziną, pozycją w socjecie Palm Beach i zawodowymi ambicjami.

Te ponure myśli krążyły mi w głowie i ręce drżały na kierownicy, kiedy skręcałam w bramę posiadłości Joya del Mar, Morski Klejnot. Zastanawiałam się, czy to miejsce będzie dla mnie klejnotem, czy domem „demonów” – jak moja niania Amou określała mroczne przeczucia.

Mama uśmiechała się do mnie ponad stołem. Udało mi się jednak wykrzesać z siebie optymizm i tym obudzić w jej oczach ciepły promyk nadziei. Z ożywieniem zaczęła mi opowiadać, że Eatonowie nie chcą przyjąć do wiadomości odmowy sprzedania im posiadłości i przedłużenia umowy wynajmu. Za niecałe dwa miesiące powinni się wyprowadzić, ale zdaniem mamy udawali, że problem nie istnieje.

– Unikają mnie, jakbym była zadżumiona – mówiła. – Wolą na mnie nie patrzyć. Wcześniej Asher Eaton raczył na mój widok skinąć głową i czasami nawet pytał, jak się czuję.

– Nie przejmuj się, mamo. To typowe dla ludzi z Palm Beach. Usiłują ignorować wszystko, co jest dla nich niewygodne, i udawać, że problemy nie istnieją. Gdyby mogli, zatrudnialiby kogoś, kto chodziłby za nich do toalety.

Roześmiała się.

– Święta racja! – przyznała.

– Moim zdaniem oni nie mogą się pogodzić z faktem, że już ich nie potrzebujesz.

Ponieważ ojczym doprowadził ich niemal do bankructwa, Grace musiała wynająć główną rezydencję i przenieść się do domu przy plaży, gdzie zamieszkała razem ze służbą Eatonów. Teraz, kiedy po śmierci mojego taty sprzedałam nasz dom w Karolinie Południowej, miałam dość pieniędzy, żeby uwolnić mamę z finansowej opresji i sprawić, by ona i Linden przestali być wyrzutkami we własnym domu.

– Pewnie tak jest – odrzekła. – Niewiele im trzeba, żeby popadli w stan frustracji. Znasz Bunny Eaton. Wystarczy, że w kuchni zabraknie kawioru, a już cierpi na depresję i ląduje na kozetce u psychiatry.

Znów się śmiałyśmy. Mama popatrzyła na mnie z miłością, uśmiechając się łagodnie samymi kącikami oczu. Pokochałem ten matczyny uśmiech, potrzebuje go każde dziecko, żeby czuć się bezpiecznie i nie bać świata. Tym bardziej trzeba współczuć sierotom, którym brakuje takiego wsparcia. Mnie też go brakowało.

– Co takiego? – zapytałam, bo znałam ją już na tyle dobrze, by wiedzieć, że za tym uśmiechem kryje się myśl, która domaga się ujścia.

– Oczywiście jest jeszcze Thatcher – podjęła po chwili. – Niecierpliwie oczekiwał na twój powrót i zarzucał mnie pytaniami o ciebie.

– Serio? – Aż trudno uwierzyć. – Nie zadzwonił do mnie ani razu, odkąd wyjechałam.

W pośpiechu poleciałam do domu, żeby uporządkować sprawy spadkowe i pochować Milesa, wiernego sługę taty, który po jego śmierci sprawował pieczę nad domem i terenem podczas mojej nieobecności. Kiedy i on odszedł, nic już nie powstrzymywało mnie przed sprzedażą domu. Potem załatwiłam przeniesienie z Uniwersytetu Karoliny Północnej, gdzie zaliczyłam pierwszy rok, na uczelnię na Florydzie. I cały czas czekałam na telefon od Thatchera. Obiecał zadzwonić, i byłam pewna, że to zrobi, choć moja mama miała sceptyczny stosunek do naszej znajomości.

– Teraz zadzwoni – oznajmiła.

– Teraz mogę już nie mieć ochoty na rozmowę z nim – mruknęłam.

– Nigdy nie mów nigdy – pouczyła z uśmiechem. Musiała dostrzec w moich oczach nadzieję, że stanie się tak, jak powiedziała. – Widzę twój uśmieszek, Willow. Też jak ja na ułamek sekundy unosisz kąciki ust.

Wzruszyłam ramionami i chichotałyśmy jak dziewczynki. Cudownie było wreszcie mieć mamę, bliską jak siostra czy przyjaciółka od serca. Matka adopcyjna z trudem znosiła mój widok i nie omieszkała przy każdej okazji przypominać mi, że jest wielkoduszna, przecież pozwala mi mieszkać w swoim domu. Nie wiedziała, że jest on zarazem domem mojego rodzonego ojca, i do końca nie poznała prawdy. Takie osoby jak ona powinny zabierać własne kłamstwa do grobu, pomyślałam. Nie byłam mściwa. Chciałam tylko oddać cesarzowi, co cesarskie. Kiedy żyła, ceniła udawanie, kłamstwa i fałsz niemal na równi z ukochanymi brylantami. Miała zawsze na podorędziu dziesiątki kłamstw na każdą okazję, również na swój temat. Dlatego uważałam, że całe to bogactwo powinna zabrać ze sobą do grobu.

– Oczy mi się kleją – wyznałam. Gadałyśmy już od paru godzin.

– Mnie też – przytaknęła mama. Włożyłyśmy naczynia do zmywarki, po czym uścisnęłyśmy się w korytarzu i rozeszłyśmy do swoich sypialni.

– Tak się cieszę, że jesteś, Willow – szepnęła.

– Ja też, mamo. Ja też.

Dotąd słowo „mama”, czy nawet sama myśl, że można mieć mamę, były dla mnie tak samo abstrakcyjne jak jednorożec. Teraz wymawiałam je często i z radością, nawet zastanawiałam się, czy nie powtarzam we śnie.

Położyłam się do łóżka i nadal miałam wrażenie, że prowadzę samochód. Pod powiekami przemykały mi obrazy świateł, oślepiających z przeciwka, szyby zalane deszczem i pasma mgły, kłębiące się na poboczach. Byłam zbyt zmęczona, żeby zasnąć, i przewracałam się z boku na bok, wreszcie zapadłam w niespokojny półsen. Ocknęłam się na odgłos kroków. Zdziwiłam się, że moje uszy są zdolne wychwycić dźwięk z korytarza i przesłać go do otępiałego mózgu.

Uniosłam głowę znad poduszki i czujnie nasłuchiwałam. Jakby ktoś szurał nogami w kapciach o podeszwach z papieru ściernego. Zaskrzypiały stare zawiasy. Przeciąg przeszedł przez dom i drzwi się zamknęły. Zerknęłam na podświetloną tarczę budzika na szafce nocnej – trzecia trzydzieści nad ranem. Kto wychodzi na dwór o takiej dzikiej porze i po co? Czyżby mama znów poszła na pomost z latarnią, wypatrywać taty, który obiecał przed laty, że któregoś dnia przypłynie do niej? Nadzieja mogła nie zgasnąć pomimo okrutnej realności jego odejścia. Serce mi się ścisnęło.

Wstałam, wsunęłam bose nogi w klapki, włożyłam swój biało-różowy szlafrok i w pośpiechu wybiegłam z domu, żeby zobaczyć, co się stało. Dom tonął w ciemności, ale silny wschodni wiatr odgonił na moment deszczowe chmury i cienki sierp księżyca w nowiu oświetlił wejście. W tylnej części budynku znajdowały się kwatery pokojówek oraz lokaja Eatonów, Jenningsa, nie miałam jednak wątpliwości, że ktoś wyszedł przez drzwi frontowe.

Odgarnęłam włosy z twarzy, wyszłam na taras i wpatrzyłam się w ocean. Woda była wzburzona i białe grzywy fal wznosiły się wyżej niż zazwyczaj. Wydawało się, że nikogo tam nie ma, i pomyślałam, że coś mi się przywidziało. Kiedy jednak przeniosłam wzrok w prawo, zobaczyłam Lindena. Powoli, powłócząc nogami, szedł plażą, ubrany tylko w piżamę. I bosy!

Chciałam zawrócić do domu i zawołać mamę, ale Linden był coraz bliżej wody. Umysł przeszyła mi nagle straszna myśl. Czy możliwe jest, że mój powrót zaburzył go na nowo i znów dopadły go samobójcze myśli? Matka mówiła, że jest z nim lepiej. Nie chciałam być odpowiedzialna za kolejną tragedię. Panika wlała mi ołów w nogi. Przemagając ich ciężar, pospieszyłam za Lindenem. Wiatr szarpał poły szlafroka i sypał mi piaskiem w twarz, jakby sama natura nie chciała, żebym dogoniła brata.

– Linden! – krzyknęłam. – Co ty wyprawiasz? Dokąd idziesz? Linden!

Nie odwrócił się; nawet nie drgnął i nie wstrzymał tego dziwnego, letargicznego kroku. Wlókł się, a ręce zwisały mu bezwładnie wzdłuż ciała. Podbiegłam do niego.

– Linden!

Byłam tuż przy nim i musiał mnie usłyszeć, ale nie zareagował i szedł dalej z opuszczoną głową. Chwyciłam go za łokieć. To go zatrzymało, ale nie odwrócił się do mnie i nie powiedział słowa. Po prostu stał, lekko kołysząc rękami, jakby ciągle jeszcze szedł.

– Co to ma być? Dlaczego to robisz? Dokąd idziesz? – zarzuciłam go gradem pytań, ale nie odpowiedział. – Linden!

Wreszcie jego ramiona znieruchomiały i zastygł jak posąg. Nie uniósł głowy i zlepione pasma długich, jasnych włosów zasłaniały mu twarz.

Stanęłam przed nim i zobaczyłam, że ma zamknięte oczy. Zapadł w sen lunatyczny?!

– Linden? Co z tobą?

Obrócił się bez słowa i skierował w stronę domu; idąc, unosił stopy, jakby parzył go piasek.

On lunatykuje, pomyślałam z przerażeniem. Pierwszy raz spotkałam się z czymś takim i byłam przerażona. Zupełnie jakbym znalazła się w cudzym sennym koszmarze. Z bijącym sercem zastąpiłam mu drogę.

– Linden – mówiłam spokojnie. – Linden, proszę, obudź się. Wyszedłeś z domu i jesteś na plaży.

Delikatnie potrząsnęłam go za ramię z obawy, żeby nie ocknął się zbyt gwałtownie. Miał przecież poważne rany głowy i przeszedł operację. Gdyby nagle otworzył oczy i zobaczył, że jest na plaży, mógłby doznać fatalnego w skutkach wstrząsu. Przypomniałam sobie, że lekarze zdiagnozowali u niego objawy wstrząsu pourazowego. Czyżby lunatyzm był jednym z nich? Mógłby wpaść w histerię i zrobić sobie krzywdę, a ja nie miałam dość siły, żeby go powstrzymać.

Mimo że szedł w stronę domu, obawiałam się, że może nie zauważyć wejścia. Na szczęście trafił na taras i pozwolił się poprowadzić korytarzem do swojej sypialni. Myślałam, że mama się obudzi, ale wszędzie panowała cisza, więc musiałam położyć go do łóżka. Chociaż był bardzo usztywniony, jakoś udało mi się ułożyć go w pościeli. Ani na moment nie otworzył oczu i nie wydał najmniejszego dźwięku.

Stałam przy łóżku i wpatrywałam się w niego. Odgarnęłam mu włosy z twarzy, odsłaniając bliznę – okropną pamiątkę tej erupcji smutku, gniewu, rozpaczy i samotności. Linden zacisnął wargi i gałki oczne poruszyły się gwałtownie pod powiekami. Wtem otworzył usta i cicho jęknął, ale zaraz ucichł. Oddech uspokoił mu się i wyrównał.

Stwierdziłam, że nic złego już nie powinno się zdarzyć, więc wróciłam do siebie i usiłowałam zasnąć. Bezskutecznie. To, co stało się w nocy – pogoń za Lindenem i sprowadzenie go do domu – dużo mnie kosztowało. Miałam wrażenie, że minęły wieki, zanim nadszedł sen. Zaledwie zamknęłam oczy, blask słońca obudził mnie w jednej chwili, niczym hipnotyzer, który klaśnięciem wytrąca pacjenta z transu.

Słyszałam stłumione odgłosy służby, szykującej się do pracy u Eatonów, i słyszałam, jak mama mówi coś cicho do Lindena. Odpowiedziało jej milczenie. Moje ciało każdą swoją częścią protestowało przeciw wstaniu z łóżka. Z westchnieniem powlokłam się do łazienki. Obmyłam twarz zimną wodą, żeby pozbyć się senności, a potem rozczesałam włosy i związałam je z tyłu. Wreszcie włożyłam szlafrok i poszłam do kuchni, gdzie mama i Linden zaczęli już śniadanie.

– Och, Linden – mówiła z ożywieniem, kiedy tam weszłam – zobacz, kto przyjechał! Willow przyjechała wczoraj późnym wieczorem, kiedy poszedłeś spać.

Nie odwrócił głowy i nawet na mnie nie spojrzał.

– Cześć, Linden. Jak się czujesz?

Siedział wpatrzony w talerz z owsianką, a potem bezwiednie sięgnął po kubek i upił łyk kawy.

– Linden, Willow wróciła – zagadnęła mama. – Nie chcesz się z nią przywitać?

Spojrzał na nią, ale nie na mnie. Znów upił łyk kawy.

Wymieniłyśmy z mamą zatroskane spojrzenia. Uśmiechnęłam się, żeby ją pocieszyć.

– Głodna jesteś, Willow?

– Zrobię sobie tost z dżemem.

– Nie spodziewałam się, że po całym dniu jazdy i naszej nocnej rozmowie wstaniesz tak wcześnie.

– Ja też nie – przyznałam. – W ogóle kiepsko spałam – dodałam, zastanawiając się, czy Linden przypomni sobie, co się z nim działo w nocy. Obserwowałam go spod oka, sprawdzając, czy patrzy na mnie, ale nie spojrzał ani razu. W pewnym momencie odsunął krzesło i wstał od stołu.

– Nie skończyłeś śniadania, Linden – zauważyła mama.

Pokręcił głową.

– Nie chce mi się jeść – mruknął. Nadal zdawał się mnie nie zauważać. Mógłby chociaż powiedzieć „dzień dobry”! Podejrzewałam, że ciągle jest na mnie wściekły z powodu samego mojego istnienia. I faktu, że włożyłam mu na kark ciężar, który go przerastał – przeszłość naszej mamy i mojego ojca. Zapewne reagował w myśl starożytnej zasady, która usprawiedliwiała zabicie posłańca, przynoszącego złe wieści.

Odwrócił się na moment i jego wzrok prześliznął się po mnie niczym opadające piórko. A potem wyszedł.

Odczekałam, aż się oddali, i powiedziałam mamie o nocnych krokach na korytarzu.

– Wstałam, żeby sprawdzić, bo myślałam, że to ty i że coś się stało. Tymczasem zobaczyłam Lindena, który wyszedł z domu. – Ruchem głowy pokazałam w stronę plaży. – Lunatykował.

Opisałam wszystko, co się potem działo, zaznaczając, że ani na moment nie otworzył oczu.

Mama zacisnęła usta i powieki, jakby chciała powstrzymać łzy, a potem westchnęła boleśnie.

– Od chwili, kiedy wyszedł ze szpitala, ciągle zdarzają się takie rzeczy – wyjaśniła. – Jego terapeutka ostrzega, że depresja się pogłębia, i sugeruje intensywną terapię lekową. Uważa, że powinnam go umieścić w najbliższej klinice psychiatrycznej, ale jakoś nie mogę się na to zdobyć, choć podejrzewam, że odziedziczył po mnie skłonności maniakalno-depresyjne.

– Nie, mamo, twoje zaburzenie w żadnym stopniu nie było uwarunkowane genetycznie – odparłam z przekonaniem. Wszak czytałam jej historię choroby w klinice ojca.

Kiwnęła głową.

– Miałam nadzieję, że dotychczasowe leczenie przyniesie poprawę, przynajmniej go wyciszy, a tymczasem… – Przełknęła z wysiłkiem. – W każdym razie lunatykowanie jest czymś nowym. – Pokręciła głową. – Co z tym zrobić? Zamykać go w sypialni?

– Może to już się nie powtórzy – pocieszyłam ją. – Wypadek nastąpił stosunkowo niedawno i pamięć o nim jest świeża. – Odprężyła się nieco i kiwnęła głową, westchnąwszy lekko.

– Możliwe, ale musimy się zastanowić, co zrobimy, gdyby to się powtórzyło. Chyba zadzwonię do lekarki prowadzącej i opowiem jej o tym, chociaż jestem pewna, że znów zasugeruje leczenie szpitalne.

Przerwałyśmy rozmowę, bo przyszedł Linden. Włożył wiatrówkę i skierował się do wyjścia.

– Dokąd idziesz, Linden? – zapytała mama.

Milczał chwilę, jakby odpowiedź wymagała głębokiego namysłu.

– Przejść się – rzucił.

– Ja też mam ochotę się przejść. Możemy iść razem? – zagadnęłam niewinnie.

Zamilkł. Miałam nadzieję, że wreszcie spojrzy na mnie i przemówi, ale ruszył w milczeniu do wyjścia.

– Tylko nie odchodź daleko – poprosiła mama zaniepokojona.

– Już odszedłem za daleko – powiedział dobitnie. Otworzył drzwi i wyszedł, a my patrzyłyśmy za nim, zastanawiając się, co to ma znaczyć i czy ktokolwiek ma szansę odnaleźć sens w tej chaotycznej chmurze myśli, marzeń, koszmarów i wspomnień, wirujących niczym tornado w tej ciągle niespokojnej głowie.

Ale w mojej głowie też kłębiły się tysiące nowych pytań – dużo myślałam o swoim życiu i przyszłości – domagających się odpowiedzi. Mój nowy świat czekał, abym skosztowała jego smaku, niczym owocu z rajskiego drzewa wiadomości dobrego i złego. Zaryzykuj i posmakuj, Willow De Beers, mówiłam sobie w duchu.

I miej nadzieję, że ciebie oraz tego nieszczęśnika nie spotka los Adama i Ewy. Że nie zostaniecie wypędzeni z raju.

Rozdział pierwszy

POWRÓT DO JOYA DEL MAR

Teraz, kiedy już na dobre sprowadziłam się do Palm Beach, aby w pełni zaangażować się w życie mojej rodzonej matki i jej syna, czułam się jak ktoś, kto wysiadł z kolejki górskiej. Jeszcze niepewnie stałam na nogach, ale czas przestał wreszcie pędzić. Wzięłam głęboki oddech i sprawiłam, że wątki mojej pamięci, zwłaszcza najnowsze, przestały powiewać za mną niczym wstążki na wietrze i zostały schowane w bezpiecznym zakątku umysłu. Już nie próbowałam ich ignorować. Przeciwnie, teraz miały być dla mnie lekcją, wskazówką, służyć mi w tym nowym rozdziale życia.

Tuż przed moim wyjazdem na drugi rok studiów spędziłam z tatą cudowne chwile. Po kolacji usiedliśmy na tarasie naszego domu w Karolinie Południowej. Takie chwile spokoju i bliskości były rzadkie jak spadające gwiazdy. Nie miałam odwagi wypowiadać życzeń. Szczeniaki śmiało ocierają się o nogi ukochanego pana w nadziei, że zostaną pogłaskane. Zazdrościłam im tej ufnej śmiałości. Dorastałam w domu, gdzie matka adopcyjna bardzo dbała, abym czuła się w nim jak nieproszony gość, toteż byłam dzieckiem wycofanym i niepewnym. Irytowałam ją na każdym kroku. Dlatego kurczowo trzymałam się spódnicy mojej ukochanej niani Amou, która była mi bliższa niż matka.

Pamiętam, że próbowałam za wszelką cenę stać się niewidzialna dla złego, podejrzliwego spojrzenia matki adopcyjnej, które śledziło mnie, kiedy znalazłyśmy się w tym samym pokoju, a nawet kiedy przechodziłam obok niej. Jej oczy wiecznie mnie oskarżały i gardziły mną. Amou była dla mnie tarczą obronną i ostoją. Łagodny, ciepły głos niani pomagał mi przeżyć nocne koszmary i rozwiewał ciemne chmury, wiecznie gromadzące się nad moją głową.

Nie bałam się szukać pocieszenia u taty, ale dopiero teraz zrozumiałam, dlaczego we wczesnych latach mojego życia był tak chłodny i zdystansowany wobec mnie, zwłaszcza przy matce adopcyjnej. Nie chciał z nią zadzierać, gdyż miał romans z moją prawdziwą matką i musiał to ukrywać, więc wzniósł wokół siebie mury beznamiętnego domowego autorytetu. Innymi słowy: starał się być przede wszystkim psychiatrą, terapeutą czy doradcą personalnym, a dopiero potem ojcem.

Tata, zawsze logiczny i racjonalny, wpajał mi behawioralny katechizm od chwili, kiedy byłam zdolna odpowiadać „tak” lub „nie” na jego pytania. Matka adopcyjna przy każdej okazji pomstowała na moje niechlujstwo i roztrzepanie. Wytykała każdy błąd, bałaganiarstwo i niezborność, choć miałam tylko trzy latka. Niczym oskarżyciel na sali sądowej, próbowała obciążyć mnie winą za jakąś okropną niedoskonałość, za umysłową słabość i żądać surowej kary. Kiedy miałam pięć lat, bałam się, że zażąda dla mnie kary śmierci.

Tata rzadko jawnie się jej przeciwstawiał. Nawet w pewien sposób się z nią zgadzał, kiedy niedostrzegalnie kiwał głową albo jego oczy rozszerzały się na moment. Zaraz potem zwracał się do mnie jak do pozwanej i zaczynał serię tych swoich łagodnych, lecz precyzyjnych i racjonalnych pytań wyjaśniających.

– Chcesz, żeby twój pokój ładnie wyglądał, prawda, Willow? Przecież chciałabyś tam zapraszać swoje koleżanki, czyż nie? I na pewno nie chcesz, żeby Isabella miała więcej sprzątania?

Isabella – tak naprawdę nazywała się Amou. To ja nazwałam ją Amou, gdy tylko nauczyłam się mówić. Niania mówiła do mnie amou um, co po portugalsku znaczy „kochanie”, a ja po prostu powtarzałam jej słowa. Matka adopcyjna nie znosiła takich zdrobnień i usiłowała mi zakazać nazywania niani Amou. Nie posłuchałam, choć przerażało mnie wściekłe spojrzenie jej oczu, które ciskały gromy, gotowe mnie spopielić.

Oczywiście kiwałam głową w odpowiedzi na każde pytanie, które zadawał mi tata, i na całe szczęście ten rodzaj ojcowskiej reprymendy satysfakcjonował matkę adopcyjną na tyle, że gniew w jej oczach gasł i znikałam z pola rażenia. Za to moje oczy szkliły się od łez, lecz dzielnie powstrzymywałam płacz. Jakbym już wtedy instynktownie rozumiała, że jeśli rozpłaczę się na oczach swojej matki adopcyjnej, potwierdzę jej fatalną opinię o mnie jako o dziecku kobiety upośledzonej psychicznie, które odziedziczyło jej zaburzenia, więc tylko patrzeć, aż zaczną się problemy.

Po takich incydentach nieraz widziałam niesmak i smutek na twarzy taty, ale pojawiał się tylko na mgnienie. Ojciec musiał się bardzo kontrolować. I udawać, że traktuje mnie jak dziecko kogoś obcego, przygarnięte z litości, jak uważała moja matka adopcyjna. Mogłam sobie tylko wyobrazić, jakie piekło zgotowałaby ojcu, gdyby dowiedziała się prawdy. Zafundowałaby mu rozwodowy koszmar i złamała karierę zawodową, a tym samym życie. Utrzymywanie romansu w tajni własnych serc było wysoką ceną, jaką musieli zapłacić moi prawdziwi rodzice, ale robili to także i dla mnie.

Teraz już byłam pewna, że tata jednak wyznałby mi prawdę w rozmowie w cztery oczy, a nie po swojej śmierci. Nie robił tego, gdyż czekał, aż dojrzeję na tyle, bym mogła ją przyjąć bez szkody dla swojej psychiki. A ponadto musiałby najpierw na nowo zdefiniować siebie jako innego człowieka – bardziej ojca niż opiekuna; kogoś, kto kocha, a nie tylko się troszczy. I nawet zaczął tak się zmieniać, lecz śmierć przerwała ten proces. Może zwlekał za długo, ale przecież zarówno on, jak i ja nie do końca wierzyliśmy w siebie. Ciągle mieliśmy poczucie, że trzeba pokonać jeszcze jeden zakręt, przebyć jeszcze jedną drogę, cieszyć się jeszcze jedną minutą spokoju – i w ten sposób traciliśmy kolejne okazje.

Na szczęście tata zadbał, abym po jego śmierci otrzymała dziennik, który prowadził – swoistą polisę ubezpieczeniową dla prawdy, którą musiałam wreszcie poznać. Po przeczytaniu dziennika dowiedziałam się o nim o wiele więcej i zrozumiałam, co mam dalej robić. Moja najbliższa żyjąca krewna, ciotka Agnes Delroy, owdowiała siostra ojca, usiłowała mnie powstrzymać przed planowaniem nowego życia. Jak cała reszta mojego otoczenia, zaprzeczała prawdzie i rzeczywistości.

– Cieszę się, że podoba ci się na uczelni, Willow – zaczął tata tamtego ciepłego wiosennego wieczoru, którego wspomnienie ożyło z całą siłą w moim umyśle. Przypomniałam sobie, jak gwiazdy rozjarzały się nad naszymi głowami, niczym zapalone świece, płonące jaśniej z każdą minutą.

– Tak, tato. Lubię swoje zajęcia i wykładowców. Prawdę mówiąc, moi nowi przyjaciele uważają mnie za kujona.

Roześmiał się.

– Ja musiałem strasznie wkuwać, żeby dostać się na uniwerek, i potem dręczyło mnie głupie poczucie winy w momentach, kiedy zamiast się uczyć, oddawałem się uciechom studenckiego życia – wyznał.

– Ja też tak mam – potwierdziłam.

– Studia to nie bajka – ciągnął, spoglądając w dal, na łąkę, jezioro i las na horyzoncie, jakby sięgał wzrokiem w otchłań czasu ku tamtym szczęśliwym dniom. Uśmiech pojawił się na jego twarzy. – Trzeba się na nich napracować. Sam się nie spodziewałem, że tak zareaguję. Podobnie jak twoi nowi przyjaciele, moi też uważali mnie za jakiegoś dziwaka. „Psychiatria to dobry adres dla ciebie, Claude” – mówili. „Po dyplomie będziesz mógł terapeutyzować sam siebie i przysyłać sobie rachunki”.

Rozśmieszył nas żart, ale tata szybko spoważniał.

– Jeśli nie kochasz tego, co robisz – powiedział – nie kochasz tej, którą jesteś, czyli nie kochasz siebie. Bowiem najgorsze, Willow, jest uczucie uwięzienia we własnym ciele. Nie lubisz swojej twarzy. Nienawidzisz własnego głosu. Zaczynasz nawet nienawidzić własnego cienia. Jak w takiej sytuacji możesz marzyć, że kiedyś kogoś uszczęśliwisz – męża, dzieci, przyjaciół – skoro sama jesteś nieszczęśliwa? To brzmi jak prosta prawda – dodał – ale zwykle jest zagrzebana głęboko pod warstwą kłamstw i złudzeń. Na szczęście wiem, że tobie taki stan nie grozi.

Był ranek i po śniadaniu wybrałam się na spacer po plaży. Szłam, wspominając tamtą rozmowę. Słowa ojca pomagały mi zrozumieć Lindena. Przyrodniego brata, który krążył po obrzeżach rzeczywistości, usiłując znaleźć drogę ucieczki od samego siebie – od tego, za kogo go uważano i za kogo sam się uważał.

Samobójstwo było jedną z takich dróg i niedawno tę wybrał, ale wierzyłam, że zejdzie z niej, znajdzie lepszą. I gotowa byłam mu w tym pomóc.

Być może moje podejście graniczyło z arogancją. Chciałam go wspierać, a sama nadal byłam dość młodą kobietą, również pełną wahań i niepewną siebie, niepewną własnych uczuć, ciągle prześladowaną przez lęki dzieciństwa. Dla mnie, córki światowej sławy psychiatry i kogoś, kto pragnie podążyć w ślady ojca, chęć pomocy powinna być naturalna. A jeśli przysłowiowy ślepy będzie wiódł kulawego? Czy nie powinnam się obawiać, że zrobię Lindenowi jeszcze większą krzywdę i pogrążę go jeszcze głębiej w mroku? Zazdrościłam tacie spokojnej pewności, z jaką podejmował zawodowe decyzje! Decyzje, które miały znaczący wpływ na życie innych ludzi. Jak można zdawać sobie sprawę z konsekwencji możliwych błędów, a zarazem działać z takim przekonaniem i pewnością? Czy kiedykolwiek będę tak potrafiła? Czy kiedykolwiek będę tak asertywna?

Śmiech dobiegł z tylnego tarasu dużego domu i odciągnął moją uwagę od oceanu i ponurych myśli. Właśnie weszłam na niewielką wydmę i znalazłam się prawie na poziomie tarasu. Ku swojemu zdumieniu zobaczyłam Bunny i Ashera Eatonów. Normalnie balowali do bladego świtu, gdyż w Palm Beach trwał sezon balowy, i śniadania jedli najwcześniej w południe, ubrani w różowo-białe i niebiesko-białe stroje tenisowe. Przeważnie towarzyszyły im siostry Thelma i Brenda Carriage, przyjaciółki Bunny Eaton. Poznałam je już wcześniej. Bunny powiedziała mi, że to dwie naczelne plotkary, które potrafią bezbłędnie wywęszyć cudze brudy.

Nazwała swoje przyjaciółki „solą Palm Beach” i poinformowała mnie, że ich mężowie byli braćmi, największymi deweloperami w okolicy, którzy poślubili dwie siostry – obecnie wdowy.

Wiedziałam, że mnie zauważą. Wszyscy patrzyli w moją stronę. A jednak ani Bunny, ani Asher nie zareagowali.

Nawet z tej odległości dostrzegłam na twarzy Bunny wyraz niechęci, jaki pojawił się na mój widok. Od razu przypomniała mi się nasza nieprzyjemna rozmowa tuż przed moim wyjazdem do Karoliny Południowej. Szybko odwróciła się do gości i za chwilę z tarasu rozległ się perlisty śmiech, głośny i na pokaz, jakbym była klaunem, który urwał się z cyrku i zabłądził na plażę. Powiedziała coś jeszcze, śmiejąc się, i wszyscy jej zawtórowali.

Już miałam ruszyć dalej, kiedy pojawił się Thatcher, ubrany do pracy. Był odwrócony do mnie plecami, więc nie wiedział, że stoję na wydmie. Jasne, że ani Bunny, ani Asher nie zamierzali mu o tym powiedzieć, ale jedna z sióstr Carriage, jak widać, nie omieszkała, bo odwrócił się szybko i poszukał mnie wzrokiem. Patrzyliśmy na siebie chwilę. Serce waliło mi coraz szybciej, z trudem łapałam powietrze. Wcześniej ani razu nie zadzwonił do mnie i wyczułam, że teraz też nie pali się do kontaktu ze mną. Tymczasem moja ręka jakby samoistnie rwała się, żeby mu pomachać, ale powstrzymałam ten odruch, przeklinając zdradzieckie serce za słabość. Taki gest uwłaczałby mojej dumie.

Thatcher powiedział coś do towarzystwa na tarasie i zniknął we wnętrzu domu. Bunny Eaton zerknęła na mnie i roześmiała się głośno.

Odwróciłam się i ruszyłam dalej plażą, wypatrując Lindena. Na pewno poszedł w przeciwną stronę, bo zaczynał się już teren następnej posiadłości, a jego nigdzie nie było widać. Nagle poczułam się straszliwie samotna i znów opadły mnie wątpliwości, które jak zwykle kwestionowały sens każdej ważniejszej podjętej przeze mnie decyzji.

Zatrzymałam się i popatrzyłam na żagle sunące po oceanie. Ciepły, ale silny wschodni wiatr popychał po niebie białe puchate obłoczki. Pasażerski odrzutowiec, który wystartował z lotniska w West Palm Beach, szybko nabierał wysokości. Patrzyłam, jak mknie ku chmurom.

– Wyglądasz, jakbyś chciała być tam na pokładzie – usłyszałam. Odwróciłam się i zobaczyłam Thatchera, zbliżającego się ścieżką wśród krzewów.

Musiał wyjść z domu drugimi drzwiami i skręcić w lewo, ścieżką prowadzącą na plażę. Po prostu wymknął się do mnie tak, żeby inni nie widzieli. Rumieniec zakłopotania palił mi twarz. Miałam wrażenie, jakby ktoś przystawił mi do policzka zapaloną zapałkę.

– Co to ma być, Thatcher? – Prostując się, skrzyżowałam ręce na piersi. – Boisz się, że dostaniesz lanie od mamusi, jeśli przyłapie cię w moim towarzystwie? Albo że siostrzyczki Carriage puszczą to do mediów?

Zrobił ruch, jakby chciał podejść, wziąć mnie w objęcia i pocałować, ale powstrzymał się w ostatniej chwili i tylko się uśmiechnął.

– Powinienem wiedzieć, że nie da się zmylić córki słynnego psychiatry – powiedział. Ostrożnie postąpił parę kroków w moją stronę.

Spojrzałam w dół, na jego eleganckie, lśniące pantofle; przylepił się do nich mokry piasek. Wiatr rozwiewał mu włosy. Thatcher Eaton był niewątpliwie przystojnym facetem. W opalonej twarzy lśniły niebieskie oczy i połyskiwały białe zęby. Nie miał wzrostu koszykarza, ale był szeroki w ramionach i wąski w pasie, toteż sprawiał wrażenie wyższego, niż jest – zwłaszcza jeśli dodać do tego lekko wyniosłą minę i władcze spojrzenie.

Łatwo było się zakochać w takim mężczyźnie, ulec jego czarowi i rzucić się mu w ramiona. Jego wątpliwy żart nie wywołał u mnie najmniejszego uśmiechu. Miałam nadzieję, iż moja mina informuje go jasno, że nie będę tolerować gładkich przeprosin, półprawd czy wymysłów, mających usprawiedliwić jego milczenie po moim wyjeździe z Joya del Mar do Karoliny Południowej. Nie podobało mi się też jego zachowanie, kiedy musiał się kryć przed swoją histeryczną matką snobką i chronić jej uczucia.

Uśmiech zgasł mu na twarzy i szybko zastąpiła go normalna, służbowa, pewna siebie mina wziętego prawnika.

– Jestem tutaj, żeby cię przeprosić za to, że ani razu nie zadzwoniłem, a także za wszystko, co moja matka powiedziała ci w momencie wyjazdu. Powtórzyła mi całą waszą rozmowę, choć podejrzewam – dodał z uśmieszkiem – że podostrzyła trochę twoje kwestie, żebyś wypadła wrednie i wrogo.

– Przeciwnie, sądzę, że powtórzyła wiernie moje słowa, i wcale się ich nie wypieram. Nie mogłam dopuścić, by mnie upokorzyła i dała do zrozumienia, że jestem gorsza od Eatonów, gdyż mam nienormalną matkę – oświadczyłam.

– Nieprawda. Na pewno tak nie powiedziałaś.

Oczy mu pociemniały, a rysy złagodniały w uśmiechu.

– Posłuchaj, Willow, tu nie chodzi o to, kto ma rację, a kto nie. Oczywiście, że moi rodzice są nieznośnymi snobami. Nigdy temu nie zaprzeczałem, pamiętasz?

– Zgoda, ale ty także robisz wiele rzeczy przez snobizm, Thatcher. Miałam ogromny żal do ciebie, było mi przykro, że nie zadzwoniłeś. A przecież wiedziałeś, że nie poleciałam do domu dla przyjemności. I wcześniej zdarzyła się ta straszna rzecz z Lindenem. Z bólem musiałam zostawić mamę i jego, żeby załatwić ważne sprawy w Karolinie Południowej. Nie wyjechałam na długo, ale bardzo potrzebowałam kontaktu z tobą. A kiedy nie dzwoniłeś, zastanawiałam się, czy potrafisz zrozumieć, jak szybko rozwija się uczucie i troska o drugiego człowieka, kiedy myślisz, że możesz być z nim szczery, i naprawdę ci na nim zależy.

– Willow, posłuchaj, proszę – powiedział błagalnym tonem. – Naprawdę chciałem do ciebie zadzwonić. Jednocześnie w czasie twojej nieobecności prowadziłem zakulisowe starania, mające zapewnić Lindenowi najlepszą opiekę medyczną, a twojej mamie dostarczyć wszystkiego, czego potrzebowała.

– Dlaczego zakulisowe? – zdziwiłam się. – Jesteś dorosłym mężczyzną, wziętym prawnikiem. Przekonywałeś mnie, że nie dałeś się uwieść temu ostentacyjnemu bogactwu i blichtrowi; że tak samo jak ja kpisz sobie z tych nadętych snobów, paradujących po Palm Beach, jakby czuli się bogami i boginiami.

– To prawda. I nadal tak jest, ale…

– Ale co?

– Posłuchaj, Willow. – Podszedł jeszcze bliżej. – Aby odnieść sukces w tym świecie, musisz iść na pewne kompromisy. Ci, którzy tego nie robią i sztywno trzymają się swoich szlachetnych zasad, są tutaj uważani za dziwaków i takich samych snobów jak reszta.

– Co? – Uśmiechnęłam się z niedowierzaniem. – Ludzie z zasadami mają być snobami?

– Właśnie tak. Sztywne trzymanie się zasad jest również rodzajem arogancji. Ktoś, kto uważa, że ma zawsze rację i wie, co jest dobre, a co złe, często bywa nietolerancyjny i zadufany w sobie. Bogaci też potrafią być żałośni. Zdarzają im się wpadki, mają niedoskonałości i lęki – dodał szybko, jakby się obawiał, że zaraz parsknę śmiechem albo uśmiechnę się z niedowierzaniem.

Nie miałam takiego zamiaru. Ludzie tacy jak rodzice Thatchera budzili moją litość, a nie zazdrość czy nienawiść.

– W tym świecie człowiek sukcesu to ten, który jest biegły w sztuce kompromisu i osiąga sukces, nie tracąc szacunku dla samego siebie. To kwestia właściwych proporcji, dyplomacji i negocjacji – wyjaśnił tonem wykładowcy.

– I nie tracisz szacunku dla siebie, przekradając się do mnie potajemnie na terenie własnej posiadłości? – zapytałam szyderczo.

Westchnął i potrząsnął głową.

– Willow, chyba nie zdajesz sobie sprawy, jak kruche są moje stosunki rodzinne, zwłaszcza w przypadku siostry i jej sytuacji. Rodzice robią dobrą minę do złej gry, ale ojciec musi dźwigać wielki ciężar.

– Jaki? Skrzynkę szampana?

– Możesz się śmiać, lecz nie ty jedna masz burzliwą przeszłość i aktualne problemy. Małżeństwo mojej siostry od lat chwieje się na krawędzi. Jej mąż nie zrobił takiej kariery, jak można było się spodziewać. Wielu rzeczy nie wiesz, Willow, ale nie mam zamiaru dodawać moich demonów do twojego koszmaru – powiedział łagodniejszym tonem. Jak widać zapamiętał moją opowieść o Amou i jej przesądach.

– Do tego trzeba jeszcze dodać te wszystkie rewelacje o tobie, Grace i Lindenie… – ciągnął w nadziei, że zrozumiem. – Wszystko działo się tak niespodziewanie i szybko… Trzeba czasu, żeby się z tym oswoić, zrozumieć to i zaakceptować. Pomimo pozorów beztroski i zabawy toczy się tutaj codzienne, normalne życie. Przynajmniej w moim przypadku.

Popatrzyłam na niego. Brzmiał diabelnie racjonalnie, irytująco rozsądnie.

– Och, zdążyłam już zapomnieć, jakim jesteś wybitnym adwokatem, Thatcherze Stevenie Eaton, choć przeważnie zajmujesz się sprawami wadliwych kocich miotów, czy czymś w tym stylu – skomentowałam zjadliwie. Thatcher roześmiał się.

– Hej, nie gardź mną aż tak. Mam z tego całkiem niezłe dochody.

Zaczerpnęłam powietrza i rozejrzałam się. Może jednak Thatcher ma rację co do swojej strategii i sytuacji w jego rodzinie? Chciałam, żeby miał rację. Może to objaw mojej słabości? Ale czy ja sama nie tworzyłam sobie złudzeń? Nie okłamywałam się świadomie i w dobrej wierze, aby ocalić swój spokój i zadowolenie z życia, podobnie jak ludzie z Palm Beach i wielu innych, na czele z moją matką adopcyjną? Była ostatnią osobą, na której chciałabym się wzorować.

Nienawidziłam tych ciągłych autoanaliz, jakim się poddawałam, ale nie mogłam powstrzymać myśli, że pociąg do silnych, pewnych siebie mężczyzn jest moją słabością. Psycholog powiedziałby, że bezustannie poszukuję figury ojca.

Thatcher stanął tak blisko, że prawie mnie dotykał. Odwróciłam głowę, żeby nie patrzyć w te piękne oczy i nie pogłębiać swojej słabości.

– Uwierz mi, Willow, że bardzo cierpiałem, wiedząc, że jesteś tam sama i musisz się zmagać z tymi wszystkimi problemami bez mojego wsparcia – rzekł łagodnym, głębokim głosem.

Spiorunowałam go spojrzeniem.

– Więc dlaczego nie zadzwoniłeś… choć raz?

– Myślałem, że wrócisz szybko, bo przecież Linden był w szpitalu, a twoja mama szalała ze zmartwienia.

– Nie pleć bzdur – warknęłam.

Zrobił wielkie oczy.

– Szukasz wymówek, żeby usprawiedliwić swoje zaniechanie. Twoje wyjaśnienia są mało wiarygodne, mecenasie. Wręcz naciągane.

Kiwnął głową, zaciskając usta, i jego spojrzenie stało się nagle mroczne.

– Masz rację – przyznał. – Chodzi o coś jeszcze.

– O co? – Zaskoczył mnie tym nagłym wyznaniem.

– Coś jeszcze wydarzyło się po twoim wyjeździe.

– Mów!

Umknął spojrzeniem w bok i wyraz jego twarzy sprawił, że serce zabiło mi niespokojnie. Czy mogło się zdarzyć coś gorszego niż to, co już się stało z moją mamą i Lindenen?

– Moja siostra uświadomiła sobie, jak bardzo jestem zaangażowany w znajomość z tobą – wyjaśnił.

– No i co z tego? Przecież wcześniej miałeś w nosie jej opinie! – odpowiedziałam prawie z krzykiem.

Zerknął na dom, jakby obawiał się, że usłyszano mnie z tarasu, i odszedł kilkanaście kroków dalej, aby nasze głosy tam nie dotarły. Zrównałam się z nim, coraz bardziej zdenerwowana.

– Dobrze, znów masz rację – przyznał. – Wcześniej nie liczyłem się z jej zdaniem. Nie zamierzałem zmieniać swojego życia czy planów, aby sprawić przyjemność Whitney. Różnimy się tak, jak tylko potrafi się różnić rodzeństwo, ale…

Obrócił się ku mnie szybko.

– Ale co?

– Ale w tym, co powiedziała, była jedna rzecz, która…

– O czym rozmawialiście, Thatcher? Co się nagle stało? Powiedz wreszcie jasno, o co…

– Nie chciałem ci nic mówić, zanim nie zbadam sprawy i nie potwierdzę faktów. Podejrzewam, iż siostra wspomniała o tym celowo, bo zdarzało się już, że posługiwała się takim chwytem, aby wymóc na mnie coś bądź odwieść mnie od czegoś.

– Od czego? – Krążył wokół tematu i coraz bardziej mnie irytował.

Wziął głęboki oddech, przygryzł wargę i nerwowo przeczesał palcami włosy.

– Zapewne wiesz, kim był Kirby Scott? – zaczął.

– Tak. Ojczymem mojej mamy, który ją uwiódł i zgwałcił, oraz ojcem Lindena. Wiem o nim wszystko – odparłam zniecierpliwiona.

Oczywiście, że znałam tę historię. Opowieść o tym człowieku dobrze zapadła mi w pamięć. Kiedy mąż mojej babci Jackie Lee Houston, oficer marynarki, zginął w katastrofie helikoptera, babcia razem z moją mamą, wówczas dwunastoletnią, przeprowadziła się do Palm Beach. Tam pracowała jako kelnerka w ekskluzywnych restauracjach, aż poznała Winstona Montgomery’ego – bardzo bogatego wdowca, starszego od niej o dwadzieścia pięć lat. Zakochał się w niej, a potem był ślub i zamieszkała z nim w Joya del Mar. Po śmierci Winstona moja babcia zakochała się w playboyu, Kirbym Scotcie. Wzięli ślub i wtedy on pokazał swoje prawdziwe oblicze. Błyskawicznie przegrał w kasynach majątek mojej babci i Jackie Lee stanęła na krawędzi bankructwa. Zdążył jeszcze uwieść moją mamę, która zaszła w ciążę. Ten fakt był starannie ukrywany. Mało tego, babcia wzięła wszystko na siebie i wmówiła światu, że Linden jest jej dzieckiem. Uczyniła to tak skutecznie, że sam Linden był o tym przekonany.

– Oboje znamy tę nieszczęsną historię, Thatcher – mruknęłam. – Nie rozumiem, po co ją przypominasz.

Wahał się długą chwilę, zanim odpowiedział.

– Nie tylko twoja matka została uwiedziona przez niego. Był ktoś jeszcze – a przynajmniej tak twierdzi moja siostra.

– Co to ma znaczyć? Kogo jeszcze uwiódł ten drań i co to ma wspólnego z nami, Thatcher? Może wreszcie przestaniesz kręcić i powiesz jasno, o co…

– O moją matkę – wykrztusił.

Popatrzyłam na niego wielkimi oczami. Czy ja śnię? Thatcher chce powiedzieć, że jego matka także została uwiedziona i wykorzystana? Przez tego samego drania?

– Co takiego? – wyjąkałam. Chyba jakiś diabelski wiatr igrał ze słowami, wychodzącymi z naszych ust, złośliwie zmieniając ich brzmienie!

– Przejdźmy się jeszcze – zaproponował, jakby chciał z każdym słowem swojej opowieści zwiększyć dystans pomiędzy sobą a rodzicami.

– Thatcher…

Uciszył mnie gestem.

– Pozwól mi wyjaśnić. Zaraz po tej nieprzyjemnej rozmowie, jaką przed odjazdem odbyłaś z moją matką, Bunny zadzwoniła do Whitney. Ma z nią o wiele lepszy kontakt niż ze mną. Obie mają podobne cele w życiu, wyznają te same wartości i potrafią wiele sobie wybaczyć.

– No dobrze, i co dalej?

– Mama wypłakiwała się Whitney w mankiet, analizując całą sytuację, co tak naprawdę znaczyło, że mówi o swoich obawach. Siostra twierdzi, że poradziła jej, aby wzięła mnie na bok i wyznała całą prawdę. Zatem, jeśli mam temu wierzyć, matka musiała już dawno powierzyć mojej siostrze ten sekret, ukrywając go przede mną. Po tej rozmowie Bunny przeżyła poważne załamanie nerwowe. Pozwól, że ci wytłumaczę, jak to jest w jej wypadku. Popada w głęboką depresję, nie wychodzi z łóżka i ciągle płacze. Kiedy coś takiego się zdarzy, ojciec od razu do mnie dzwoni i razem staramy się ją z tego wyciągnąć sprawdzonym sposobem. Wieziemy mamę do spa, gdzie jest traktowana z wyjątkową troską. I to działa – masaże, błotne kąpiele, świece i setki innych atrakcji sprawiają, że, jak się zdaje, znów może używać życia.

– Można tylko pozazdrościć, że tak niewiele potrafi jej przywrócić szczęście – stwierdziłam zgryźliwie.

Kiwnął głową, marszcząc brwi.

– Willow, jeśli miałbym ci teraz coś doradzić… – podjął. – Myślę, że twój ojciec zawdzięczał swój wielki sukces tolerancji i współczuciu. Nigdy nie tuszowałem wad swojej matki i teraz też nie mam zamiaru tego robić. Znam je i toleruję. Nie jestem zawodowym psychoterapeutą, ale współczuję jej bardzo i staram się traktować Bunny tak, jak ty pewnego dnia będziesz traktowała swoich pacjentów. Staram się też, gdy ma obniżony nastrój, wyciągać ją z dołka.

– Cóż, są ludzie tak bogaci, że nawet koronowane głowy sprawiają przy nich wrażenie nędzarzy; ludzie, których stać niemal na wszystko – odparłam. – Powinni być szczęśliwi, a jednak przeżywają lęki, depresje, rozczarowania i zwątpienia, przed którymi nie uchronią ich żadne pieniądze. Dlatego trzeba mieć w sercu miejsce zarówno dla bogatych, jak i dla biednych.

– Jednym słowem uważasz, że lekarz, który traktuje bogacza z mniejszym współczuciem niż biedaka, nie jest dobrym lekarzem? – upewnił się Thatcher.

– Otóż to, Thatcher. Czułabym się nie w porządku, gdybym nierówno dawkowała swoje współczucie ludziom go potrzebującym. Są jednak ludzie tak zepsuci, że bardziej niż współczucia potrzebują zdyscyplinowania. Uleganie ich kaprysom i nastrojom tylko im szkodzi. Cierpią przy tym oni sami oraz ich bliscy. Ja bym nie posłała twojej matki do spa, żeby tam ją w dwójnasób dopieszczano. Lepiej, żeby tydzień popracowała przy rozkładaniu towarów w supermarkecie.

Roześmiał się.

– Dobrze, może kiedyś o tym podyskutujemy. Ale na razie, bez względu na dylemat, czy moja matka powinna dostać lanie, czy zostać pogłaskana po główce, po twoim wyjeździe wpadła w depresję, a ja musiałem radzić sobie z nią oraz pomagać twojej mamie i Lindenowi. Kiedy wróciła ze spa, przyszedłem wieczorem do jej sypialni. Czuła się lepiej, ale widziałem, że nadal jest rozbita i przygnębiona. Na stoliku leżały stosy nieotwartych zaproszeń na bale i kolacje. Zapytałem ją, czym się tak zamartwia. Oczywiście podejrzewałem, że sprawa musi mieć coś wspólnego z tobą i ze mną. Byłem gotów spokojnie z nią o tym porozmawiać. Tego wieczoru zamierzałem też zadzwonić do ciebie, żeby powiedzieć, co się dzieje, zapytać, jak idą twoje sprawy i kiedy wracasz... Tymczasem mama zabrała mi cały wiatr z żagli – ciągnął. – Zaczęła od wyrażenia obaw, że skoro jesteś córką Grace Montgomery, a Linden jest twoim przyrodnim bratem, usprawiedliwione są obawy o dziedziczenie problemów psychicznych przez twoje dzieci… i dalej w tym stylu. Nie zgadzałem się z nią; usiłowałem przekonać, opowiadając o twoim ojcu i jego związku z twoją mamą. To była jedna z najlepszych mów obrończych, jakie wygłosiłem w życiu. Zgniatałem jej argumenty jak komary na tarasie.

Kiedy mnie wysłuchała, usiadła na łóżku, podparła się tymi swoimi puchatymi poduchami i idąc za radą Whitney wyznała mi swoją tajemnicę. Mówię ci, Willow, spowiadała się, jak księdzu w konfesjonale. Byłem tak oszołomiony, że nie mogłem wykrztusić słowa. Matka przyznała się do cudzołóstwa własnemu synowi!

Największą sensacją była dla mnie wiadomość, że ojciec Lindena i mój to jedna i ta sama osoba, a zatem Linden jest również moim bratem przyrodnim. Ostrzegła mnie, że jeśli zwiążę się z tobą, nasze dzieci będą obciążone ryzykiem. Nie tylko odziedziczenia problemów mentalnych po twojej matce, lecz także skłonności do niemoralnych zachowań po moim ojcu. Szanse są bardzo duże. Teraz rozumiesz?

Gwałtownie potrząsnęłam głową, jakbym chciała wytrząsnąć jego słowa z uszu.

– Nie – wykrztusiłam.

– Opisała mi Kirby’ego Scotta jako bardzo romantycznego, uwodzicielskiego mężczyznę, który posiadł ją pewnej nocy, kiedy wypiła za dużo szampana. Z czasem okazało się, że jest w ciąży. Kiedy lekarz określił jej przybliżony moment zapłodnienia, zrozumiała, że nosi w sobie dziecko Kirby’ego, bo w tym czasie nie spała z moim ojcem. A przynajmniej tak twierdzi.

Urwał i z wielkim wysiłkiem wziął oddech, jakby pierś przygniatał mu wielki ciężar.

– Niemożliwe, przecież jesteś podobny do Ashera. Widzę podobieństwo – powiedziałam i pokręciłam głową. – Nie, to nie może być prawda.

– Wiem, Willow, lecz po rewelacjach mamy zacząłem grzebać w archiwach prasowych. Znalazłem fotografie Kirby’ego Scotta i wypatrzyłem podobieństwo. Nie na tyle ewidentne, żeby mieć całkowitą pewność, ale prawdopodobieństwo jest duże.

– Posłuchaj, Thatcher, nawet jeśli twoja matka mówiła prawdę, nie musimy się tym martwić. Na całe szczęście nie jesteśmy spokrewnieni i to jest najważniejsze. Poza tym moja mama nie odziedziczyła choroby psychicznej. Została zgwałcona i trauma wywołała zaburzenia. Nie ma żadnych dowodów, że problemy psychiczne rodziców, spowodowane czynnikami społecznymi czy środowiskowymi, mogą zostać genetycznie przekazane dzieciom. Cała ta sprawa jest po prostu śmieszna.

– Tak, ale jednak chodzi o skandal i wywołane przez to komplikacje. Gdyby cała historia wyciekła na zewnątrz, mógłbym się pożegnać z karierą.

– No i co z tego? Bez trudności zrobisz karierę w każdym innym mieście.

– Tak? Czy wtedy wyszłabyś za mnie i wyjechała ze mną, zostawiając tu swoją mamę i Lindena?

Chciałam odpowiedzieć, ale zrezygnowałam.

– Rozumiesz, o co mi chodzi, Willow? Sytuacja nie jest prosta, biało-czarna, i nie możemy podejmować pochopnych decyzji.

– Chcesz powiedzieć, że twoja matka mogłaby powiadomić świat o swojej hańbie? – Nie mogłam uwierzyć. – Tylko po to, by uniemożliwić ci związek ze mną?

– Gdybyś zadała mi takie pytanie dwadzieścia lat temu, zaprzeczyłbym z całym przekonaniem, ale obecnie to, co dawniej było wstydliwe i problematyczne, staje się pożądanym, dramatycznym ozdobnikiem telewizyjnych show. Każdego dnia ktoś w studiu zdradza swoje rodzinne tajemnice. Wstyd jest jak organ w zaniku, więc nam niepotrzebny. Sądzę, że mama raczej tego nie zrobi, ale nie mogę ręczyć za siostrę.

– Może to jednak nieprawda. Wymyśliła tę historię, żeby nie dopuścić do naszego związku. Może…

– Tak, Willow. Może. Potrzebuję czasu, żeby sprawdzić, jaka jest prawda. I chciałbym prosić, żebyś starała się być wyrozumiała i cierpliwa. Dla dobra nas wszystkich, nie tylko ciebie i mnie. Po co ryzykować, że pojawią się podejrzenia i zaczną krążyć plotki? Niektórzy z nas mogliby tego nie wytrzymać.

Wiedziałam, że ma na myśli moją mamę i Lindena. Musiałam przyznać mu rację. W tym momencie oni najmniej potrzebowali bagażu kolejnego skandalu, który by ich przygniótł. Poza tym jak zareagowałby Linden na takie wieści? Gardził Thatcherem, więc co by czuł, dowiedziawszy się, że są braćmi?

Jak taka wiadomość podziałałaby na mamę? Raz już doznała zaburzeń psychicznych w wyniku stresu i wylądowała w klinice. Tych dwoje było tak kruchych i nadwrażliwych, że każdy dodatkowy ciężar by ich załamał. Do reszty zniszczyłabym im życie. Czy powinnam zachować się egoistycznie i powiedzieć Thatcherowi, że nic mnie to wszystko nie obchodzi? I na podobieństwo jego matki na pierwszym miejscu stawiać własny spokój i prawo do przyjemności?

– To niesprawiedliwe – mruknęłam. – Z jakiej racji musimy cierpieć z powodu słabości i niedyskrecji innych?

– Jest wiele prawdy w biblijnych sentencjach… gdzie jest powiedziane, że grzechy rodziców pozostają w głowach ich dzieci – powiedział Thatcher.

Wpatrzył się w rejsowy samolot, unoszący się ponad horyzontem w locie do innego świata, tak odległego od naszej przeszłości.

– Chciałbyś być tam na pokładzie, co?

Uśmiechnął się.

– Owszem, często tak myślę, ale… – przysunął się bliżej – …musiałabyś lecieć ze mną.

– Może zamiast marzyć, powinniśmy po prostu robić to, czego pragniemy – odparłam.

– A co by wtedy mieli do roboty psychiatrzy? – zapytał ze śmiechem.

Ja też się roześmiałam i Thatcher objął mnie mocno. Chwilę patrzyliśmy sobie w oczy.

– Nieważne, jaka jest prawda i jakie jeszcze przeszkody pojawią się na naszej drodze. I tak będziemy razem, Willow – oświadczył z taką mocą i determinacją, że aż zadrżałam. Musnął wargami moje wargi. Zaczęliśmy się całować, zrazu lekko i czule, a potem długo i namiętnie, jakby ten pocałunek miał trwać wieczność. Z moich ust wyrwał się jęk rozkoszy. Thatcher przerwał, muskał wargami moje policzki, a potem wrócił do pocałunku.

Kiedy wreszcie się nasyciliśmy, przyciągnął mnie do piersi. Długo staliśmy tak bez ruchu, wtuleni w siebie. Czułam, jak bije mu serce, i on z pewnością czuł moje.

– Muszę wracać do pracy. – Jego głos brzmiał głucho.

Zobaczyłam, że oczy zaszkliły mu się łzami.

– Dobrze.

– Spotkamy się, gdy tylko skończę. Na razie nic nikomu nie mówmy. W tym czasie postaram się sprawdzić wszystko, abyśmy jak najszybciej mogli się ustosunkować do całej sprawy – obiecał. – I znaleźć rozwiązanie, które nie skrzywdzi nikogo. Zgadzasz się ze mną?

– Tak. – Prawdę mówiąc, nie bardzo rozumiałam, z czym mam się zgodzić.

– Kiedy dzisiaj zobaczyłem cię z tarasu, miałem wrażenie, jakby chmury nagle się rozpłynęły i powróciło słońce. Teraz rozumiem, dlaczego nazwano to miejsce Joya del Mar, Klejnot Morza. Dla mnie jesteś tym klejnotem, Willow.

Teraz mnie zaszkliły się oczy. Uśmiechnęłam się przez łzy.

Ruszył w stronę domu, ale po paru krokach zatrzymał się i odwrócił.

– Nadal zamierzasz podjąć kroki prawne, mające doprowadzić do przejęcia przez Grace posiadłości? – spytał.

– Tak. Dzisiaj mamy podpisać papiery u księgowego.

– I jesteś pewna, że działasz dla dobra matki i Lindena?

– Tak – zapewniłam z przekonaniem.

Skinął głową.

– Później porozmawiamy – powiedział i się oddalił.

Kiedy zniknął mi z oczu, odwróciłam się i poszłam dalej wzdłuż plaży. Wrzaski mew, wyłapujących z wody ryby, znów zwróciły moją uwagę ku oceanowi. Przystanęłam i głęboko wciągnęłam w płuca słone powietrze, potem szłam dalej. Nagle coś kazało mi spojrzeć w lewo.

Zrazu nic nie zauważyłam – były tylko niskie wydmy, krzaki oraz rój much, krążący nad czymś w piasku. Po chwili, jakby zmaterializowała się z powietrza, ukazała się postać Lindena, wyzierająca zza krzaka. Siedział na piasku jak Budda, nieruchomy i wpatrzony w ocean.

Nie zrobił ruchu, żeby przyciągnąć moją uwagę, i nie zawołał do mnie.

Od jak dawna tu był?

Czy słyszał coś z naszej rozmowy?

W pierwszym odruchu chciałam go zawołać, podejść do niego, ale zawahałam się. Może lepiej udać, że go nie zauważyłam? Patrzyć na niego, jakby był niewidzialny, tak samo jak on patrzył na mnie?

Przynajmniej na razie, uznałam.

Zawróciłam. W dużym domu nie było już nikogo na tarasie, nie licząc służących, którzy sprzątali po śniadaniu Eatonów oraz ich gości. Spojrzeli w moją stronę, ale zachowali się tak jak powinni – jakby mnie nie zauważyli. Służba w tym domu miała być przezroczysta, wręcz niewidzialna.

A może wszyscy byliśmy niewidzialni.

Tato, pomyślałam, jak bardzo cię teraz potrzebuję! Skoro noszę cię w sercu, muszę dotrzeć do ciebie i posłuchać twoich mądrych rad.

Nic nie przerażało mnie bardziej niż myśl, że ojciec odpływa ode mnie coraz dalej z każdym dniem, godziną, z każdą minutą. Może jest tak, że umarli stopniowo tracą zainteresowanie losem żywych, którzy kiedyś byli im bliscy. Zresztą my też coraz rzadziej odwiedzamy ich groby, prawda? Rodzinne albumy pokrywają się kurzem. Zapominamy głosy tych, których kiedyś kochaliśmy.

A co potem?

Jeśli nie znajdziemy miłości, zostanie nam samotność.

Do tego punktu doszedł Linden.

I moja mama.

I być może ja.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

PEŁNY SPIS TREŚCI:

PROLOG

Rozdział pierwszy. POWRÓT DO JOYA DEL MAR

Rozdział drugi. WALKA O DOM

Rozdział trzeci. NOWE POCZĄTKI

Rozdział czwarty. W KRĘGU PLOTEK

Rozdział piąty. UTAJNIONY PIERŚCIONEK

Rozdział szósty. WYSTRZAŁOWA KREACJA

Rozdział siódmy. HERBATKA Z BUNNY

Rozdział ósmy. LUNCH Z WHITNEY

Rozdział dziewiąty. CLUB D’AMOUR

Rozdział dziesiąty. RADA OD KOBIET Z PALM BEACH

Rozdział jedenasty. MÓJ OBROŃCA

Rozdział dwunasty. RUTYNOWA INTERCYZA

Rozdział trzynasty. MÓJ PIĘKNY ŚLUB

Rozdział czternasty. BRACIA I SIOSTRY

Rozdział piętnasty. DRUGI MIESIĄC MIODOWY

Rozdział szesnasty. GROM Z JASNEGO NIEBA

Rozdział siedemnasty. WYROK: WINIEN

Rozdział osiemnasty. PUSTY DOM

Rozdział dziewiętnasty. SAMA Z LINDENEM

EPILOG