Dla mojego męża

Odkryłam kolejną dziwną rzecz,
ale tym razem nie powinnam nic mówić!
Nie jest dobrze za bardzo ufać ludziom.

Charlotte Perkins Gilman, Żółta tapeta
(tłum. K. Naszkowska)

Jak to jest, że kiedy kobieta opowiada straszną historię,
to nikt, nawet jej własna matka, jej nie wierzy?

Viva

1 Listopad

W tym zasranym mieście są genialne budynki.

Szeregowce z końca osiemnastego wieku. Kolonialne cudeńka z klepiskami w piwnicach. Wiktoriańskie cacka z wysokimi sufitami. Szalunki. Piece na drewno, syfiasta instalacja, wyważone proporcje. Miniona świetność, połowiczny rozkład. Wanny na lwich łapach ze starą mosiężną armaturą zardzewiałą jak cholera. Tu i tam dziwny błysk renowacji. Jakaś nowobogacka kuchnia w marmurach.

Mój ulubieniec to czteropiętrowy ceglak, szeroki na trzy okna, oznaczony jako pomnik Towarzystwa Historycznego. Zbudowany w 1868 roku. Ma kunsztowny gzyms pomalowany na różne odcienie zieleni. Moi znajomi, Crispin i Jerry, remontowali go ponad pięć lat. Teraz pojechali, dranie, na roczny urlop naukowy do Rzymu. Podnajmuje od nich ta genialna poetka, która wykłada gościnnie na uniwersytecie. Mina Morris. Mam na jej punkcie małą obsesję, czyli tak naprawdę wielką, a to chyba właśnie świadczy o obsesji.

Zasłony w salonie są odsłonięte, a światła pogaszone.

Odwiozłam Crispa i Jera na lotnisko, gdzie Crisp wręczył mi wylicytowaną kiedyś papierośnicę z masy perłowej, wyłożoną równiutko dziewięcioma starannie zwiniętymi skrętami.

Miałam łzy w oczach.

– Uzdrowicielu ty mój, nie odchodź, proszę.

– Posłuchaj. – Ujął mnie za podbródek i spojrzał mi w oczy po ojcowsku, jak to on. – Przeszłaś już długą drogę. Dasz sobie radę – powiedział powoli, tak jakbym była bardzo stara, bardzo głupia, albo jedno i drugie.

Zostało mi jeszcze pięć skrętów.

Zbliżają się pierwsze urodziny dziecka. Mimo to zdarzają się gorsze dni. Dzisiaj nie jest tak źle. Dzisiaj zrealizowałam dwa obowiązkowe punkty programu: pierwszy – dziecko śpi; drugi – jesteśmy na spacerze, kilka przecznic od domu.

Wracając do Miny Morris. Crisp dał mi do niej kontakt, bo ja i Paul mamy reprezentować właścicieli i zajmować się wszystkim, co może się zdarzyć z domem pod ich nieobecność.

Mina Morris. O mało co nie zasłynęła jako basistka zespołu The Misogynists, girlsbandu z Oregonu, z końca lat osiemdziesiątych. Kilka bardziej znanych girlsbandów było podobno pod ich wpływem.

Zimno się zrobiło w tym tygodniu i wcześnie zmierzcha. Dopiero późne popołudnie, a już jest ciemno. Czyli zaczyna się: miesiące krótkich i chłodnych dni. Wrócił listopad, kolejny. Poprzedni to zamazany koszmar: noworodek szwy łzy antybiotyki brak snu zaparcia łzy rana łzy brak snu brak snu brak snu kuśtykanie łzy krzyki łzy krzyki gówno siki rzygi łzy. Kolejne tygodnie mojego życia organizowały się wokół okazjonalnych wycieczek do drive-thru z pączkami koło supermarketu, z dzieckiem drzemiącym na tylnym siedzeniu. Samochód wrzucony na luz na starym zasyfionym cmentarzu żydowskim po drugiej stronie autostrady, włączone ogrzewanie, czytanie nazwisk na powykrzywianych płytach, sączenie wielkiego, przesłodzonego latte, stukanie w rozczarowujące światło ekranu telefonu.

Cichy gwizd. Jedzie pociąg. Pewnie w stronę miasta. Piętnaście po czwartej. Za późno na drzemkę dla dziecka, za blisko wieczornego snu. Ale ja już nawet nie próbuję kontrolować tego gówna. Jeśli masz jakieś plany, jakieś własne potrzeby albo pragnienia (na przykład wziąć prysznic, wysrać się, pójść gdzieś na konkretną godzinę, usiąść i pomyśleć), to masz przerąbane. Dowcip polega na tym, żeby zupełnie się poddać: łapać chwile, kiedy się zdarzają, i nawet nie marzyć o niczym więcej.

Mina Morris: poetka, dawna gwiazda rocka. Tutaj, w domu Crispa i Jerry’ego. Już na samą myśl przechodzi mnie dziwny dreszcz, naprawdę. Chcę się zaprzyjaźnić.

Na trzecim piętrze zapala się światło i jednocześnie dziecko zaczyna pojękiwać. Czas działać. Wózek musi być w ruchu, bez przerwy w ruchu, mam już zwierzęcy odruch kołysania. Byle przedłużyć chwilę przerwy. Wykręcam i jadę wzdłuż zabudowań w stronę rzeki, skręcam w Chestnut i do domu. Kładę plasterek sera na suchara i nazywam to obiadem.

Kolejny dzień za mną, dobra, już wiem, już rozumiem: skończyłam się. Przestałam istnieć. To stąd to starożytne prawo, że kobiety bezdzietne nie mogą zajmować się mistycyzmem religijnym. Stąd ta cała gadka, że posiadanie dzieci to prosta droga do iluminacji. Można medytować, można się szprycować, ćpać pejotl na pustyni o wschodzie słońca albo składać ofiary z samego siebie, a można zwyczajnie urodzić dziecko i zniknąć.

– Nic mnie nie interesuje.

– Ari. Skarbie.

– Co miałoby sens, gdybym była kompletnie pochłonięta gotowaniem zupek, robótkami ręcznymi, metodami usypiania i markami bujaczków, ale ja naprawdę nie potrafię się emocjonować całym tym gównem. Więc zupełnie nie mam pojęcia, co ze sobą zrobić, Paul.

– Kochanie. Daj sobie trochę czasu.

– Jasne, super, tylko ile czasu? Paul, on ma rok.

– No właśnie skarbie, on ma rok.

– Powinieneś po prostu gdzieś mnie odesłać. Powinieneś wyprowadzić mnie za dom i zastrzelić.

– Ari.

Utrecht w stanie Nowy Jork: trzymająca się dzielnie, ale obrzydliwa knajpa Bottomless Cup, brudny sklep z antykami otwierany o nieprzewidywalnych godzinach, bar burrito z zaparowanymi oknami. U Ozzy’ego nie ma okien, to najbardziej obskurny bar na świecie, ucieleśnienie speluny, dowcipna karykatura speluny: mężczyźni o pożółkłej cerze, z rzadkimi włosami, ubrani w wyblakłe dżinsy wiecznie palą papierosy i o jedenastej rano grają w bilard na rozpadającym się stole. Tycia knajpa z przedstawieniami burleski prowadzona przez dzieciaki (śmieszne uczucie, jak człowiek zaczyna ich nazywać dzieciakami), które kilka lat temu skończyły studia i zależy im na ożywieniu miejscowego życia kulturalnego. Palą trawkę, całymi dniami smażą i zachowują się, jakby byli na haju, kiedy ktoś wchodzi i prosi o kawałek karmelowego toffi i herbatę. Witryna pusta od dawna, witryna pusta od niedawna, witryna pusta od dawna.

Dokładnie trzysta kilometrów od ujścia rzeki, na wschodnim brzegu, czterdzieści pięć minut drogi za uroczymi antykami stoją letnie domy. Coś w rodzaju miasta, które dawno, dawno temu było miastem, kilka kwartałów fantastycznych, tanich, przeważnie podniszczonych domów, domagających się rozpaczliwie remontu od ludzi takich jak my. Jest nam niezmiernie miło wyświadczyć im przysługę (tym domom). Mieszkamy jak królowie. Kiedy Paul dostał tę posadę, byłam w szóstym miesiącu ciąży i pomyśleliśmy: dobra, okej, pieprzyć Brooklyn! Wydaliśmy jakieś sto dolarów na neorenesansowe cudo z 1872 roku z czterema sypialniami i zabójczym gankiem i gratulowaliśmy sobie wspaniałej estetyki całości, braku „dobrej” szkoły w promieniu wielu kilometrów, niewielkiego stężenia hiperambitnych, kreatywnych osób oraz cierpliwych parkietów skrzypiących mądrze pod stopami.

Nasz doradca finansowy pracuje w trzeszczącej kamienicy w stolicy stanu, Albany, gdzie Herman Melville spędził część swojego dzieciństwa. Mamy niezłą palarnię kawy, maciupeńką winiarnię, jeszcze mniejszy antykwariat i badziewny sklep całodobowy. A dwie miejscowości dalej – sklep kooperatywy spożywczej, w którym pracuję w piątki, jak przystało na porządną obywatelkę. Czasami chodzę tam nawet z dzieckiem w chuście.

Tutejszy uniwersytet ma swoją specyfikę – bogate dzieciaki, które nie dostały się do (uzupełnij brakującym słowem) – a miasto, czy raczej niby-miasto, od jakiegoś czasu przechodzi kolejne etapy rozkładu. Część wykładowców mieszka w tych kilku fantastycznych, okresowo zaniedbywanych domach, które stoją na zboczu nad zarośniętym brzegiem rzeki; inni mieszkają na beznadziejnie nieatrakcyjnych przedmieściach, które rozchodzą się promieniście od słońca supermarketu. Jest też kilku upartych, którzy dojeżdżają z miasta, nie chcą się rozstać z tym pieprzonym miastem nawet w zamian za niedrogie drzwi przesuwne, witraże, misterne gzymsy, wiekowe dachówki i niemodne/modne unicestwienie towarzyskie.

Na początku dziewiętnastego wieku Utrecht był ośrodkiem produkcji mankietów. Wielka, tętniąca życiem fabryka stanowiła źródło utrzymania dla całego miasta do czasu, kiedy kolejne patenty na zawsze zmieniły przemysł mankietowy, weszła masowa produkcja, outsourcing i co tam jeszcze, a Utrecht zaczął się sypać. To dziura, bez wątpienia, ale jednak wyjątkowo urocza dziura w Hudson Valley. A uniwersytet został założony w 1845 roku przez jakiegoś ważnego gościa od mankietów, podobno dlatego, że jego syn nie dostał się na Harvard.

Pozostałości z mankietowych czasów jest sporo. Cudownie zachrypnięty, stary girlsband o wdzięcznej nazwie The Cuffs¹. Pusta skorupa fabryki w dole rzeki. Raz na jakiś czas odżywa pomysł, żeby zrobić tam coś w rodzaju przestrzeni artystycznej, taki dom kultury w stylu „zrób to sam”, który nazywałby się „W Dole Rzeki”. Miejscowi urzędnicy za każdym razem blokują jednak tę zasraną odbudowę i burzą nadzieje naszych uroczych, wstawionych artystek burleskowych.

Parę przecznic w którąkolwiek stronę człowiek natyka się na koszmarne slumsy, a w niedzielę w promieniu dwóch kilometrów nie da się kupić nawet gazety. Ale mamy malutki, skromny targ, który rozstawia się na skraju miasta, na placu przed opuszczonym minimarketem. Kawał drogi od nas przy głównej ulicy otworzyli właśnie aptekę sieciową i zajęli od dawna pustą witrynę, która przez sto lat służyła jubilerowi. Można jeszcze zobaczyć resztki starych pozłacanych liter: BARLOW AND SONS, EST. 1893. Apteka sieciowa nie zdobyła się nawet na całościowy remont. Walnęli tylko neonowy szyld nad drzwiami i wyłożyli wnętrze karton-gipsem.

Pierwsza oficjalna obserwacja Miny Morris. Moje serce wykonało olimpijski skok. Dział produktów na wagę w sklepie kooperatywy. Ma nieumyte włosy spięte w luźny kok i napełnia woreczek miodowymi karmelkami bio. Patrzyłam, jak rozwija jednego z papierka i wrzuca go sobie do ust. Całkowity brak zahamowań. Cudowna istota. No i! Jest w duuużej ciąży. W takiej ciąży, że spróbuj się nie gapić.

Napisałam do niej parę miesięcy temu, że „hej”, „gdybyś czegoś potrzebowała”, „witaj w naszej dziurze”, „nie wahaj się”, bla bla bla i starannie sformułowałam luźną propozycję, żeby wpadła „kiedyś na herbatę czy coś”. Siedziałam nad tym zdaniem z pół godziny, próbując nadać mu swobodny ton, okroić je z nadmiaru myśli kłębiących się w mojej głowie. Żenujące, mam tu dosłownie zero przyjaciół.

Odpowiedziała od razu, cytuję w całości: „spoko, dzięki”.

Tymczasem pochłonęłam jej książkę. Dziwaczne, piękne, zakręcone, nieduże poematy prozą głównie na temat lata 1990 roku, czyli zaraz po rozpadzie The Misogynists. Mina włóczy się po Europie, daje sobie w żyłę, regularnie pozwala obleśnemu typowi o imieniu Ivan płacić sobie za posuwanie jej w dupę, usycha z tęsknoty za jakimś bezimiennym draniem z żoną w Paryżu. Potem rodzina sprowadza ją do domu i zamyka w psychiatryku. Elektrowstrząsy. A najlepsze jest to, że książka właściwie urywa się w tym momencie i czytelnik zastanawia się, czy Mina wyjdzie z tego cało. I wygląda na to, że raczej jej się udało, ale Chryste! Przy tym wszystkim moje własne popieprzone życie to domowa sielanka.

Kiedy skończyłam czytać, ścisnęłam mocno książkę, właściwie to przytuliłam ją do siebie. Miałam ochotę wyrwać którąś stronę i połknąć ją z tego samego powodu, dla którego ludzie robią sobie tatuaże: żeby stały się ich częścią i już na zawsze ich określały.

Paul nie ma pojęcia, kim były The Misogynists. Cały Paul. Za to potrafi powiedzieć, po jakich potrawach Whitman miał wzdęcia.

– Nazwa brzmi chyba znajomo – stwierdził na wiosnę, kiedy na wydziale zapowiedzieli przyjazd Miny. To był przyjemny wieczór, niemalże ciepły, najzimniejsze dni były już za nami.

Była u nas koleżanka Paula, Cat. Wyprostowała się gwałtownie i postawiła kieliszek na podłodze.

– No nie, nie mów. Nie znasz The Misogynists? Wyliż mnie, zanim zdecyduję? Nie przestaję pragnąć? Kim ty, kurwa, jesteś?

Paul wzruszył ramionami. Cat oburza się za każdym razem, kiedy okazuje się, że ktoś nie reprezentuje dokładnie takiego samego kontekstu kulturowego jak ona. Crispin tak to kiedyś ujął. Jestem prawie pewna, że chciał być złośliwy, ale właściwie jest to jedna z tych cech, które lubię u Cat: chciałaby, żebyśmy wszyscy mówili tym samym językiem, i zachowuje się, jakby była zła albo zdradzona, kiedy wychodzi na to, że jednak nie mówimy.

– Czekaj – powiedziała, stukając w telefon. – Czekaj, czekaj. O, właśnie.

Podłączyliśmy szybko głośniki i uderzyły w nas radosne dźwięki któregoś kawałka The Misogynists. „Na na na hej hej hej wyliż mi cipkę i będzie okej”.

– Subtelne – stwierdził Paul.

– Widziałam je w 1989 w Paradise – powiedziała Cat. – Tuż przed tym, jak się rozpadły, a Kelly zmarła.

Cat zależy na tym, żeby wszyscy wiedzieli, że dużo widziała, ma znajomości, była we właściwym miejscu o właściwym czasie, nawet jeśli chwilowo jest w niewłaściwym miejscu, i to przez cały czas.

Paul poszedł na górę się położyć.

– Bawcie się dobrze, moje panie.

Zwykle, kiedy jesteśmy z Cat wystarczająco pijane albo naćpane, udaje nam się nawet dosyć przyjemnie spędzić czas, mieć z tego przynajmniej odrobinę zabawy, ale czasami próbujemy i próbujemy, a kończy się tylko na tym, że siedzimy obok siebie ponure i pijane/naćpane. Potem nie widujemy się przez jakiś czas i kiedy następnym razem się zobaczymy, jest tak, jakbyśmy się w ogóle nie widywały. I wściekam się na Paula, bo jak mógł mi to zrobić, żeby zamienić mnie w zdesperowaną, samotną kurę domową, która żebrze o sympatię w tej zabitej dechami dziurze?

Pierwsza dziewczyna, którą pokochałam, nazywała się Nora Pulaski. Była to rozkoszna, zwinna ślicznotka o sarnich oczach. Pierwszego dnia w przedszkolu usiadła koło mnie z całą stanowczością sześciolatki, spojrzała na mnie znacząco i oznajmiła, że będziemy najlepszymi przyjaciółkami.

Oszalałam. Wybrała właśnie mnie. Chyba nawet nie zastanawiałam się dlaczego.

Bawiłyśmy się Barbie i robiłyśmy przemeblowania w misternie wykonanym domku dla lalek, który ojciec kupił mi, kiedy matka po raz pierwszy zachorowała. Przeszłyśmy wszystkie poziomy kociej kołyski, ćwiczyłyśmy robienie gwiazdy w nieumeblowanym salonie wynajmowanego mieszkania Nory przy East Fifty-Seventh, stworzyłyśmy wspólnie hymn pochwalny na cześć chłopca z trzeciej klasy, szczupłego, piegowatego rudzielca, którego obie kochałyśmy. To był dziwny wybór. Rany, jak my go kochałyśmy! Potrafiłyśmy po setki razy wypisywać ozdobnymi literami jego imię.

Nora była pewna siebie, dobrze się czuła we własnej skórze. Jej mama była spokojna i piekła nam muffinki. Usłyszałam raz, jak Nora powiedziała do niej „Mamusiu”, co zaskoczyło mnie, bo moja była zawsze tylko Janice. „Mamusia” brzmiało tak czule, tak bezceremonialnie. Ja prędzej rzuciłabym się na szyję jakiemuś nieznajomemu w metrze,niż powiedziałabym do swojej „Mamusiu”.

Chyba w piątej klasie miałyśmy zabawę, w której ja byłam Hugo, a Nora Nancy. Hugo po całym dniu pracy wracał do domu „napalony”, a Nancy czekała na niego w łóżku i gziłyśmy się przez jakiś czas.

Raz, kiedy oglądałyśmy telewizję, mama Nory położyła się z nami na kanapie. Pogłaskała mnie po głowie i zapytała szeptem:

– Jak tam twoja mama, kochanie?

A ja zamarłam. Zaniemówiłam ze strachu, że to stracę (co stracę?), że wydam z siebie jakiś kompromitujący pierwotny skowyt.

Do początku gimnazjum, kiedy zmarła moja mama, Nora zdążyła znaleźć sobie nowe przyjaciółki. Bystre dziewczyny. Pewne siebie. Dziewczyny z porządnymi matkami. Takie, które nie zamierzały wychodzić poza system i miały pokazać, co potrafią na uniwersytecie. Nadal mówiła mi cześć, nigdy nie była dla mnie nieprzyjemna ani nic, ale już nie byłyśmy przyjaciółkami.

***

Uwielbiam pieprzyć się z Paulem.

Czasami czuję się wtedy, jakbym stała w łagodnym wietrze na pływającym pomoście; czasami jakbym żegnała się z życiem na pokładzie spadającego samolotu. Dziś wieczorem przypomina to raczej mocny uścisk dłoni na zgodę.

Przed Paulem spotykałam się z kilkoma skończonymi skurwysynami, takimi, co to chcą wyobracać laskę, żeby ją bolało, i nie patrzą za dużo w oczy. Myślałam, że dobrze się bawię.

Mieliśmy z Paulem takie piękne początki. Cudowny, potajemny zapach jego ciała w mojej pościeli. Intelekt nie miał tu nic do rzeczy, po prostu chciałam zatopić twarz w jego skórze, odetchnąć nim. Cała aż drżałam. To typ faceta, który potrafi posuwać powoli i delikatnie. Ale piękne początki to żadne wyzwanie, prawda?

Przez prawie rok utrzymywaliśmy ten związek w tajemnicy. Miał w sobie posmak skandalu: on, profesor nadzwyczajny, ja, piętnaście lat młodsza doktorantka. Podobno ludzie ciągle się krzywią na takie rzeczy. Idiotyzm, poza tym on już miał etat na uniwersytecie. Ale była też kwestia jego długoterminowej, długodystansowej dziewczyny, teoretyczno-teoretycznej laski, która utknęła na posadzie wykładowcy starającego się o etat w jakiejś zapadłej dziurze w Indianie.

– Boi się zaangażować – ostrzegała mnie moja najbardziej zdzirowata koleżanka, Subeena. – Ile on ma lat? Od jak dawna są razem?

– Mamy umowę – powiedział mi Paul. – Każde z nas ma swoje życie.

Ale kiedy w końcu z nią zerwał, była wściekła, kompletnie zdruzgotana, a on nie mógł pojąć dlaczego.

– Przecież mieliśmy umowę – przypomniał jej.

– Dla ciebie zrezygnowałam z posiadania dzieci – powiedziała i zaczęła szlochać.

– Mówiłaś, że nawet nie chciałabyś mieć dzieci – odpowiedział.

I jak tu nie uwielbiać kobiet, które lekceważą sobie wszelkie prawa czasu i natury, a po czterdziestce zachowują się, jakby przeżywały wielką tragedię? No, bądźmy szczerzy.

Dziś wieczorem tulimy się do siebie nadzy pod pierzyną i śmiejemy się z tego, co dziecko ostatnio zrobiło zabawnego. To fajny chłopak, co do tego jesteśmy zgodni. Jest rozbrajający. Mało czego jesteśmy tak pewni jak tego, że jest uroczym, kochanym, zabawnym słoneczkiem. Kiedy się do nas uśmiecha, robi taką charakterystyczną, cwaną minę. Uwielbiamy go. Jeszcze jak! Jesteśmy szczęśliwi. Jesteśmy obdarowani. Jesteśmy jesteśmy jesteśmy jesteśmy. Odpukać w niemalowane, splunąć trzy razy, rzucić czosnkiem, sypnąć szczyptę soli i co tam się jeszcze znajdzie.

– Ciągle powtarzasz, jaka jesteś szczęśliwa – powiedziała mi w zeszłym roku przy kawie moja ulubiona profesor, Marianne, kiedy spotkałyśmy się, żeby porozmawiać o doktoracie. – Ciągle to powtarzasz. Przed chwilą cztery razy mi powiedziałaś, jaka jesteś szczęśliwa. Cieszę się, że jesteś taka szczęśliwa.

Minutę albo godzinę później budzę się zlana potem: kuzyn Jason przyprowadził prostytutkę do domu rodzinnego mojego ojca w górach Berkshire i rżnęli się tak głośno, że wszystkich pobudzili. Już dawno nie widziałam ich wszystkich razem. Moi dziadkowie, ciotka Ellen, kuzyn Jason i kuzynka Erica. Była nawet moja matka, trochę przypominająca upiora, ale zdrowa. Prostytutką była Mina Morris sprzed dwudziestu lat: włosy w strąkach, ciemna szminka, dziki wzrok, uzależniona, na skraju szaleństwa.

– Ja tu spałam! – krzyczała na wszystkich moja matka ubrana w cienki różowy szlafrok. Widziałam zarys jej pełnych piersi. – Obudziliście mnie, bezmyślni gówniarze! – Kiedyś mówiła tak do mnie, kiedy chciała być miła.

– Zamknij się, pieprzona suko – powiedziała zimno Mina Morris, a moją matkę przynajmniej ten jeden raz zatkało.

Ojciec sprzedał tamten dom w górach wiele lat temu. Ciotka Ellen prawie się do mnie nie odzywa, od kiedy wyszłam za Paula, chociaż przysłała ręcznie napisany list, w którym było dużo „rozczarowania”, „historii” i „naszego ludu”, który „dosyć się już nacierpiał”. Najpierw udawałam, że list nie zrobił na mnie wrażenia, a potem podarłam go w przypływie wściekłości i spuściłam w toalecie. Kuzyn Jason jest głęboko religijny, mieszka w Arizonie, pracuje dla rządu i domaga się więcej dowodów na to, że prezydent Obama urodził się w Stanach Zjednoczonych. Na zdjęciu profilowym jest ubrany w bajerancki T-shirt z logo Armii Izraela i ma śmiertelnie poważną minę. Erica mieszka w mieście i pracuje z zapałem dla jednego ze szmatławców o modzie, które czytują dziewczyny walczące o tytuł Najlepiej Ubranej w szkole kosmetycznej. Kiedy miałyśmy po dwadzieścia lat, chodziłyśmy razem na drinki. Przysłała bardzo fajne ubranko dla dziecka.

Ale wracając do rzeczy, obudziłam się, leżę zlana potem, a na górze słyszę jakieś tupanie, potem drapanie, a potem znowu tupanie.

– Cholera! – szepcze Paul.

– Mysz?

– Coś większego. Wiewiórka. Nie wiem. Szop. Kurwa!

Paul jest w gruncie rzeczy zdrowym, stoickim, idealnie cierpliwym nie-Żydem. Niełatwo wytrącić go z równowagi. Nigdy nie miał kataru. Raz, ale tylko ten jeden jedyny raz, udało mi się tak go wkurzyć, że na mnie nawrzeszczał, i byłam perwersyjnie podekscytowana tym, że ma to w sobie. Uprawialiśmy potem niesamowity seks.

– Myślałam, że zwierzę uwięzione w ścianie domu to tylko taki zabieg literacki.

Paul wsuwa mi rękę między uda, mamrocze coś, żeby zadzwonić rano po Willa, i znowu zasypia.

Mnie jednak zajmuje to trochę więcej czasu, bo w tym stropie, ścianie, czy gdzie tam to siedzi, jest dosyć głośno, a poza tym nie mam za bardzo ochoty na ponowne spotkanie z matką.

Tym razem śni mi się, że jest lato, a promienie słoneczne wychodzą spomiędzy moich nóg i rozchodzą się delikatnie wokół bioder. Jestem w bardzo, bardzo dużej ciąży i jestem bardzo, bardzo szczęśliwa. Słońce w środku, słońce na zewnątrz, złote i ciepłe. Ale z domem jest coś nie tak. Przychodzi Will. Przynosi mi wiecheć polnych kwiatów i kładzie go na blacie. Wskazuje mój świecący środek, zasłania oczy.

– Genialna robota, Ari. Coś niesamowitego.

Nie wiem, gdzie jest Paul. Will schodzi do piwnicy, żeby obejrzeć piec, który, jak sobie nagle uświadamiam, jest zbyt rozgrzany i tylko potęguje ciepło słoneczne. W całym domu, w każdym pokoju jest nieznośnie gorąco, wszystko rozpływa się i stapia w jedno: radosną, żółtą, pachnącą woskiem i spermą maź.

W ten sposób upływa kilka godzin albo minut, a potem Moje Szanowne Dziecko zaczyna wyć do bladego, chłodnego świtu.

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

1 Cuffs – (ang.) kajdanki; shirt-cuffs – (ang.) mankiety (przyp. tłum.).

2 Grudzień

Dostępne w wersji pełnej

3 Styczeń

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału:
After Birth

Copyright © 2015 by Elisa Albert
All rights reserved

Copyright © 2016 for Polish edition by Wydawnictwo Kobiece, an imprint of ILLUMINATIO Łukasz Kierus

Copyright © for Polish translation by Aleksandra Weksej

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemne zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Projekt okładki: Krzysztof Kibart
www.designpartners.pl

Przygotowanie wydania:
CAŁA JASKRAWOŚĆ, www.calajaskrawosc.pl
redakcja: Anna Skowrońska, Agata Wawrzaszek
korekta: Anna Skowrońska, Agata Wawrzaszek, Anna Nowotnik

ISBN 978-83-65442-03-1

Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku: www.facebook.com/kobiece

www.wydawnictwokobiece.pl

Wydawnictwo Kobiece
E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl
Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie
www.wydawnictwokobiece.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com