Charles Baudelaire

Głos

tłum. Adam M-ski

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Głos

Kolebka moja stała gdzieś u drzwi biblioteki:  

Babelu[1], gdzie baśń, romans — śród mądrych ksiąg ogromu,  

Mieszały się — a z nimi w pyle Rzymiany, Greki;  

Ja sam nie byłem wyższy od porządnego tomu.  

I słyszałem dwa głosy. Stanowczy a układny  

Szeptał jeden: «Ta ziemia — to wyrób cukierniczy;  

Mogę (wówczas w rozkoszy nie spotkasz tamy żadnej)  

Dać ci apetyt równy powabom tych słodyczy».  

A drugi: «O, pójdź ze mną błądzić po marzeń drogach,  

Za krańce możebności, w dal, poza światy znane!»  

Głos ten śpiewał jak wicher szumiący po rozłogach,  

Jak widmo nieokreślne, nie wiedzieć skąd przywiane,  

Co słodko pieści ucho, a jednak trwoży sobą.  

«Jam gotów, głosie luby!» rzekłem — i od tej pory,  

Czuję to, co — niestety! — można zwać mą chorobą,  

Fatalnością mych losów. Odtąd poza pozory  

Ogromu wszechstworzenia, w czarnej otchłani głębi,  

Ja, ofiara dręczona przez jasnowidztwa harpie[2],  

Odróżniam tysiąc dziwnych światów, co się w mgle kłębi,  

I wlokę z sobą żmiję, która mi stopy szarpie  

I podobny prorokom, jak ongi ci tułacze,  

Ukochałem tak czule głąb morską i pustynię;  

Śmieję się śród żałoby, przy ucztach świetnych płaczę,  

I znajduję smak zdrowy w najbardziej gorzkim winie;  

Często spełnione fakta[3] uważam za złudzenia,  

Lub okiem tonę w niebie, gdy grunt spod stóp się wali.  

Lecz głos szepce z pociechą: «Zachowaj twe marzenia;  

Piękności snów szaleńczych mędrcowie nie zaznali!»  

Przypisy:

[1]

Babel — nazwa wieży z biblijnej opowieści (Rdz 11,1-9); podczas wznoszenia wieży Babel Bóg pomieszał budowniczym języki, dzieląc w ten sposób ludzi na różne narody, a zarazem udaremniając im zjednoczenie się i zbuntowanie przeciw jego potędze.

[2]

harpie (mit. gr.) — personifikacje destrukcyjnej siły wiatru, siostry Iris (bogini tęczy), córki Taumasa (bóstwa odpowiedzialnego za cuda przyrodnicze) i okeanidy Elektry; w późnych (również już średniowiecznych) przedstawieniach utrwalił się ich obraz na podobieństwo syren: jako drapieżnych ptaków o kobiecych głowach; trzy siostry-harpie: Aello („Wichrowa”), Kelajno („Czarna”; a. Podarge: „Prędkonoga”) i Ocypete („Szybka w Locie”) mieszkały na wyspie Strofades; zajmowały się też dręczeniem złoczyńców w Tartarze; były złośliwe i brutalne; Zeus ukarał króla Tracji, Fineusa, który nadużywał zdaniem Gromowładnego swego daru jasnowidzenia, umieszczając go na wyspie, gdzie harpie uniemożliwiały skazańcowi pożywienie się: wyrywały mu pokarm z rąk i zanieczyszczały jedzenie; Fineusa oswobodził Jazon i Argonauci.

[3]

fakta — dziś popr. forma M.,B. lm: fakty.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-glos

Tekst opracowany na podstawie: Baudelaire, Karol (1867-1821), Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Justyna Lech, Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.