Charles Baudelaire

Warkocz

tłum. Adam [Zofia Trzeszczkowska] M-ski

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Warkocz

O runo[1] spadające aż na kark i szyję!  

Pukle! wonie sennością jakąś obciążone!  

O czary! dziś, gdy zmierzch mą alkowę[2] okryje,  

By ożywić tłum wspomnień co w tych puklach żyje,  

Nimi, jak wonną chustką w powietrzu powionę!  

Cały świat — tęskna Azja i wrząca Afryka —  

Daleki, prawie zgasły w niepamięci toni,  

O lesie wonny, w twoich głębiach się zamyka!  

A jako inne duchy kołysze muzyka —  

Mój — o miłości moja — pływa na twej woni.  

Pójdę, gdzie krzew i człowiek, pełni życia soków,  

Przeciągle piją rozkosz pod słońcem, co żarzy;  

Sploty, jak fala nieście mię w ten świat uroków!  

Morze hebanów, w tobie sen świetnych widoków,  

Sen barw płomieni, masztów, żagli i żeglarzy.  

Przystań tętniąca wrzawą, gdzie duch mój pić może  

Szeroką falą wonie, i dźwięki, i gwary;  

Gdzie statki, mknąc po złocie i jedwabnej morze[3],  

Otwierają ramiona, by objąć przestworze  

Nieb czystych, pałających wieczystymi skwary.  

Ach, skroń mą, pjaną szałem, pogrążę w ten siny  

Ocean, który inny zamknął w swoje tonie;  

Duch mój subtelny, pieszczon huśtaniem głębiny,  

Odnajdzie was, o płodne lenistwa godziny,  

Na wiecznie kołyszącej, wonnej fali łonie!  

Włosy krucze, bandero[4] rozpiętych ciemności,  

W was mam tamtych Nieb drugich okrąg lazurowy[5];  

Na waszym kędzierzawym puchu — dla mnie gości  

Upajający zapach zmieszanych wonności:  

Piżma[6], smoły, oliwy wyziew kokosowej.  

Długo, bez końca, dłoń ma po twej ciężkiej grzywie  

Będzie siać perły, zdobić szafirem[7], rubinem[8],  

Byś zawsze głosu żądz mych słuchała życzliwie!  

Czyś nie jest snów oazą, flaszą, z której chciwie  

Ciągnę balsamy, wspomnień upajam się winem?  

Przypisy:

[1]

runo — wełnista sierść pokrywająca skórę zwierzęcia.

[2]

alkowa — mały pokoik bez okien, przylegający do większego pokoju; przeznaczony na sypialnię.

[3]

mora — tkanina, najczęściej jedwabna, mająca deseń przypominający słoje drzewa; używana jako wykończenie kołnierzy, klap czy mankietów uroczystych kreacji, a także do wyrobu wstąg do orderów oraz szat liturgicznych i elementów stroju dygnitarzy kościelnych (piuski, mankiety i pas sutanny papieża, kardynałów i legatów papieskich).

[4]

bandera — flaga morska wskazująca na państwową przynależność statku.

[5]

lazurowy — błękitny.

[6]

piżmo — substancja zapachowa pochodząca z gruczołów piżmowców, używana do wyrobu perfum i olejków zapachowych.

[7]

szafir — kamień szlachetny o niebieskiej barwie.

[8]

rubin — kamień szlachetny o barwie ciemnoczerwonej.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-warkocz

Tekst opracowany na podstawie: Baudelaire, Karol (1867-1821), Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła, Weronika Trzeciak.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.