Charles Baudelaire

Amor i czaszka

tłum. Adam M-ski

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Amor i czaszka

Na czaszkę ludzkości wsiadłszy  

Anioł rozparty,  

Profan[1], jak z tronu z niej patrzy  

I stroi żarty.  

Dmucha rój baniek skrzydlaty,  

Każda lot bierze,  

Jakby ścigała gdzieś światy,  

W sinym eterze.  

Wątły, świecący glob fruwa,  

Chyżymi loty,  

Pęka — i tchnienie wypluwa,  

Niby sen złoty.  

Za każdą bańką głos czaszki  

Słyszę, jak jęczy:  

«I kiedyż koniec igraszki  

Dzikiej, szaleńczej?  

Bo to, co ciskasz w przestworze,  

Tak lekko, śmiało,  

To mózg mój, zbójco-potworze,  

Krew ma i ciało!»  

Przypisy:

[1]

profan — laik, dyletant, osoba nieznająca się na rzeczy, niekompetentna; (daw.) osoba niewtajemniczona w arkana kultu religijnego; osoba dopuszczająca się profanacji tj. znieważenia przedmiotu lub miejsca kultu religijnego.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-amor-i-czaszka

Tekst opracowany na podstawie: Baudelaire, Karol (1867-1821), Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Katarzyna Dąbek, Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.