Pójdźmy wszyscy do stajenki...

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Pójdźmy wszyscy do stajenki...

Pójdźmy wszyscy do stajenki,  

Do Jezusa i Panienki,  

Powitajmy maleńkiego  

I Maryję, Matkę Jego.  

Witaj, Jezu ukochany,  

Od[1] Patriarchów[2] czekany,  

Od Proroków ogłoszony,  

Od narodów upragniony.  

Witaj, Dziecineczko w żłobie,  

Wyznajemy Boga w Tobie,  

Coś się narodził tej nocy,  

Byś nas wywarł z czarta mocy.  

Witaj, Jezu, nam zjawiony,  

Witaj, dwakroć narodzony,  

Raz z Ojca przed wieków wiekiem,  

A teraz z Matki człowiekiem.  

Któż to słyszał takie dziwy?  

Tyś człowiek i Bóg prawdziwy,  

Ty łączysz w Boskiej osobie  

Dwie natury różne sobie. [3]  

Tyś świat stworzył, a świat Ciebie  

Nie poznał, mając wśród siebie;  

Idziesz dla jego zbawienia,  

On ci odmawia schronienia.  

Za to u świata ubogich[4],  

Ale w oczach Twoich drogich  

Pastuszków, którzy czuwali,  

Wzywasz, by Cię przywitali.  

O, szczęśliwi pastuszkowie,  

Któż radość waszą wypowie?  

Czego Ojcowie żądali,  

Wyście pierwsi oglądali.  

Obietnica w raju dana  

Dziś została wykonana;  

Boże, jakżeś miłosierny,  

W darach hojny, w słowach wierny!  

Takżeś świat ten umiłował,  

Iżeś Syna nie żałował;  

Zesłałeś Go na cierpienia  

Od samego narodzenia.  

O Jezu, nasze kochanie,  

Czemu nad niebios mieszkanie  

Przekładasz[5] nędzę, ubóstwo,  

I wyniszczasz Swoje Bóstwo.  

Miłości to Twojej dzieło,  

Z miłości początek wzięło;  

Byś nas zrównał z Aniołami,  

Poniżasz się między nami.  

Spraw to, Jezu, Boskie Dziecię,  

Niech Cię kochamy nad życie;  

Niech miłością odwdzięczamy  

Miłość, której doznawamy.  

Święta Panno, Twa przyczyna[6]  

Niech nam wyjedna u Syna,  

By to Jego narodzenie  

Zapewniło nam zbawienie.  

Przypisy:

[1]

od (daw.) — tu: przez.

[2]

patriarchów — ze względu na rytm czytamy czterosylabowo („patryjarchów”); patriarcha — w Biblii: jeden z legendarnych przodków Izraela, np. Abraham, Izaak, Jakub.

[3]

Któż to słyszał takie dziwy?/ Tyś człowiek i Bóg prawdziwy,/ Ty łączysz w Boskiej osobie/ Dwie natury różne sobie — strofa popularyzuje katolicki dogmat o podwójnej, zarazem boskiej i ludzkiej, naturze Chrystusa.

[4]

u świata ubogich — sens: u ludzi, którzy na tym świecie są ubodzy.

[5]

przekładać (daw.) — częściej: przedkładać, czyli woleć, wybierać zamiast czegoś innego.

[6]

przyczyna — tu: wstawiennictwo.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pojdzmy-wszyscy-do-stajenki

Tekst opracowany na podstawie: Śpiwenik ludu katolickiego, książka do nabożeństwa, Bytom 1900

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paweł Kozioł, Marta Niedziałkowska.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.