Charles Baudelaire

Wino gałganiarza

tłum. Adam [Zofia Trzeszczkowska] M-ski

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Wino gałganiarza

Często w wieczór, przy błysku, co miga czerwono,  

Gdy wiatr dmie i potrząsa latarnią oszkloną,  

Gdzieś na przedmieściu starym, w ulic sieci krętej,  

Kędy kipią ludzkości burzliwe fermenty,  

Zobaczysz gałganiarza. — Idzie zadumany  

Jak poeta, łbem trzęsie, zawadza o ściany,  

Lekceważy policję niby swe poddane,  

I w wielkie plany serce wylewa wezbrane.  

Składa przysięgi, wzniosłe dyktuje ustawy,  

Podłych w proch strąca, ofiar podtrzymuje sprawy,  

I pod niebem zwieszonym jak baldachim jasny,  

Upaja się wielkością cnoty swojej własnej.  

Tak ci ludzie, dręczeni swą nędzą domową,  

Strawieni pracą, z wiekiem ubieloną głową,  

Pod więzią różnych szczątków chylący kark zgięty,  

Te wielkiego Paryża wyrzuty i męty,  

Wracają, przesiąknięci zapachem gałganów,  

W towarzystwie zsiwiałych w boju weteranów,  

Których wąs zwisa niby szmat chorągwi starej.  

— Łuki tryumfu, kwiaty, zwycięskie sztandary  

Stają przed ich oczyma — o potężny czarze! —  

I w płomienistej orgii, w słońcu, przy trąb gwarze,  

Oni niosą śród krzyków tłumu, bębnów wrzawy,  

Pijanemu miłością ludowi — laur sławy!  

Tak śród ludzkości płochej roztacza z szczodrotą  

Wino, ten Paktol[1] lśniący, falę swoją złotą,  

I przez gardło człowiecze o swych czynach gwarzy,  

Władnąc przez dary[2], śladem prawdziwych mocarzy.  

By tych wszystkich wyklętych, którzy mrą w milczeniu,  

Utopić nienawiści, wesprzeć ich w omdleniu,  

Bóg wzruszony wyrzutem stworzył sen dla powiek,  

A wino, święte słońca dziecię, dodał człowiek!  

Przypisy:

[1]

Paktol — złotodajna rzeka w staroż. Lidii (dziś Turcja). Według mit. gr. w niej właśnie Dionizos (bóg wina) polecił obmyć się królowi Frygii, Midasowi, aby ten mógł pozbyć się kłopotliwej właściwości przemieniania w złoto każdej rzeczy, której dotknął. Dar ten król Midas otrzymał wcześniej na własne życzenie od Dionizosa, ale w efekcie nie tyle się wzbogacił, co omal nie umarł z głodu i pragnienia, ponieważ wszelkie pożywienie również zmieniało się w cenny kruszec.

[2]

władnąc przez dary — dzierżąc władzę dzięki rozdawnictwu darów.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-wino-galganiarza

Tekst opracowany na podstawie: Baudelaire, Karol (1821-1867), Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Dorota Kowalska, Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.