Rozmaryn

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Rozmaryn[1]

O mój rozmarynie, rozwijaj się  

O mój rozmarynie, rozwijaj się  

Pójdę do dziewczyny, pójdę do jedynej —  

Zapytam się.  

A jak mi odpowie: nie kocham cię,  

A jak mi odpowie: nie kocham cię,  

Ułani werbują, strzelcy maszerują —  

Zaciągnę się.  

Dadzą mi buciki z ostrogami,  

Dadzą mi buciki z ostrogami  

I siwy kabacik, i siwy kabacik  

Z wyłogami.  

Dadzą mi konika cisawego,  

Dadzą mi konika cisawego  

I ostrą szabelkę, i ostrą szabelkę  

Do boku mego.  

Przypisy:

[1]

Rozmaryn — piosenka zyskała niezwykłą popularność w czasie I wojny światowej dzięki drużynom strzeleckim i legionom Piłsudskiego; przyjmujemy za Władysławem Jeziorskim (tegoż, Nowy śpiewnik polski 1914–1917, Kraków 1917), że tak jak melodia, również początkowe zwrotki (być może nawet sześć z nich) są pochodzenia ludowego. Dalsze dopisał prawdopodobnie poeta legionowy Wacław Denhoff-Czarnocki.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rozmaryn

Tekst opracowany na podstawie: Piotr Maszyński, Śpiewnik narodowy na chór męski, Łódź 1917

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.