Juliusz Słowacki

Ty głos cierpiący podnieś — i niech w tobie...

[Do A. Czartoryskiego]

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Ty głos cierpiący podnieś — i niech w tobie...

[Do A. Czartoryskiego]

Ty głos cierpiący podnieś — i niech w tobie  

Krzyknie i naraz poważnie zaśpiewa  

Wszystko, co naród sądził, że śpi w grobie  

Albo się ze krwią ludzką w krew przelewa.  

Bo nie ten, który z rdzy pancerz oskrobie  

Albo w mogiły dawnej zajrzy trzewa[1],  

A prochom dawny spoczynek naruszy,  

Wiek pomknie — lecz ten, kto się dotknie duszy.  

Mów, otwórz drogi Świętemu Duchowi,  

Mów, a do niebios bożych pokaż wrota;  

Cały się naród z ducha niech wysłowi,  

Cały o przyszłość niech się zakłopota;  

Niech dusze kładą za siebie, aż nowi  

Obaczą się tu, jaśni, jak spod młota  

Myncarni[2] złoto wychodzi świecące,  

Jagnięta pańskie na słonecznej łące.  

Stój! stój! — gdy przyjdzie w powietrzu ów święty,  

Wróci raj, naszą utracony winą,  

Liczyć zaczniemy rok nowo zaczęty  

Z Panem w jasnościach; pieśni nawet miną,  

Poganie ducha pójdą ze zwierzęty[3]  

Otaczać obóz ducha, lecz poginą:  

Światłość je miasta świętego uderzy,  

Odejmie im głos, wzrost grobami zmierzy.  

Nie mów — leniwych duchów nie budź rzeszy,  

Bobyś obudził ogień nienawiści;  

Kto grzeszny teraz, niechaj jeszcze grzeszy,  

A kto jest czysty, niech się jeszcze czyści.  

Czas bliski, który święte z nas pocieszy,  

A złymi pogna jak wiatr chmurą liści;  

I będą się jak zwiędły liść sypali  

W czarne jeziora, które duch zapali.  

Biada tym, które koniec znajdzie świata,  

Że jeszcze ciała takie, jak my, noszą;  

Biada tym, które raz przez ogień kata  

Dla prawdy bożej nie przeszły z rozkoszą;  

Biada tym, którzy chcą jednego lata  

Owoców, a o męczeństwo nie proszą,  

A o dar ducha do nieba kołacą  

Jak ty, nie wziąwszy go czynem i pracą.  

Przypisy:

[1]

trzewa — dziś popr.: trzewia; wnętrzności.

[2]

myncarnia — w innym wydaniu: hamernia; mennica.

[3]

ze zwierzęty — dziś popr. forma N.lm: ze zwierzętami.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ty-glos-cierpiacy-podnies-i-niech-w-tobie

Tekst opracowany na podstawie: Słowacki, Juliusz (1809-1849), Dzieła. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I., Wiersze drobne, wyd. Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909; Pierwodruk: Juliusz Słowacki, Pisma pośmiertne, red. Antoni Małecki [zm. 1913], Lwów 1866. t. I, s. 95-96. W w. 15 za: Juliusz Słowacki, Dzieła wszystkie, red. Juliusz Kleiner [zm. 1957], Władysław Floryan [zm. 1991], Wrocław 1960, tom XII, cz. 1, s. 288

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.