Franciszek Karpiński

Pieśń o Narodzeniu Pańskim (Bóg się rodzi...)

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Pieśń o Narodzeniu Pańskim (Bóg się rodzi...)

Bóg się rodzi, moc truchleje[1];  

Pan niebiosów obnażony,  

Ogień krzepnie, blask ciemnieje,  

Ma granice nieskończony[2];  

Wzgardzony, okryty chwałą,  

śmiertelny, Król nad wiekami;  

A Słowo Ciałem się stało  

I mieszkało między nami[3].  

Cóż masz, niebo, nad ziemiany[4]?  

Bóg porzucił szczęście twoje,  

Wszedł między lud ukochany,  

Dzieląc z nim trudy i znoje[5];  

Niemało cierpiał, niemało  

żeśmy byli winni sami,  

A słowo Ciałem się stało  

I mieszkało między nami.  

W nędznej szopie urodzony,  

Żłób Mu za kolebkę dano;  

Cóż jest, czym był otoczony?  

Bydło, pasterze i siano,  

Ubodzy! was to spotkało,  

Witać Go przed bogaczami,  

A Słowo Ciałem się stało  

I mieszkało między nami.  

Potem i króle[6] widziani  

Cisną się między prostotą[7],  

Niosąc dary Panu w dani[8]:  

Mirrą[9], kadzidło i złoto;  

Bóstwo to razem zmieszało  

Z wieśniaczymi ofiarami,  

A Słowo Ciałem się stało  

I mieszkało między nami.  

Podnieś rękę, Boże Dziecię!  

Błogosław krainę[10] miłą,  

W dobrych radach, w dobrym bycie,  

Wspieraj Jej siłę Swą siłą,  

Dom nasz i majętność całą,  

I Twoje[11] wioski z miastami!  

A Słowo Ciałem się stało  

i mieszkało między nami.  

Przypisy:

[1]

truchleć — słabnąć a. drętwieć z przerażenia.

[2]

Ma granice nieskończony — cała pierwsza strofa kolędy składa się z paradoksów (zdań wewnętrznie sprzecznych), by podkreślić wyjątkowy charakter narodzin Jezusa.

[3]

A Słowo Ciałem się stało I mieszkało między nami — por. prolog Ewangelii św. Jana, 1,14: A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas.

[4]

ziemiany — dziś popr. forma B. lm: ziemian; mieszkańców ziemi. Sens całej linijki: Niebo, kogo traktujesz lepiej niż mieszkańców ziemi.

[5]

znój — ciężka praca.

[6]

króle — dziś popr.: forma M. lm: królowie.

[7]

prostota (daw.) — ludzie prości, niskiego stanu.

[8]

dań (daw.) — danina, dar, podarunek.

[9]

mirrą — dziś popr. forma B. lp: mirrę; mirra — wonna żywica używana w charakterze kadzidła lub pachnidła.

[10]

krainę — w wersji dzisiejszej śpiewa się „ojczyznę”.

[11]

Twoje — dziś śpiewa się „wszystkie”.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesn-o-narodzeniu-panskim

Tekst opracowany na podstawie: Śpiwenik ludu katolickiego, książka do nabożeństwa, Bytom 1900

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paweł Kozioł, Marta Niedziałkowska.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.