Charles Baudelaire

Zmrok wieczorny

tłum. Adam [Zofia Trzeszczkowska] M-ski

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Zmrok wieczorny

Schodzi wieczór cudowny — zbrodniarzy druh wierny;  

Skrada się jak ich wspólnik, już na kształt niezmiernej  

Alkowy[1] — niebo z wolna zwiera swe sklepienia,  

A ludzi żądz gorączka w dzikie bestie zmienia.  

O wieczorze! o błogi! przez tych upragniony,  

Co bez kłamstwa rzec mogą: „Naszymi ramiony  

Pracowaliśmy dzisiaj!” Ciebie błogosławią  

Umysły, co się jakimś dzikim bólem trawią,  

Zaciekły badacz, gdy mu zaciąży skroń blada,  

I zgarbiony robotnik, gdy łoża dopada.  

Tymczasem w atmosferze, niby aferzyści,  

Budzą się ociężali duchowie nieczyści,  

W locie o okiennice bijąc i portyki,  

A przy latarniach, których wiatr chwieje płomyki,  

Prostytucja w ulicach rozpala ogniska,  

Otwierając swe ujścia jakoby mrowiska —  

Jak wróg chcący wycieczką skrytą podejść wroga,  

Wszędy szlak przetrzeć umie, wszędy dla niej droga —  

I w bagniskach miastowych porusza się na dnie,  

Niby czerw, który żer swój człowiekowi kradnie.  

Słychać już tu i ówdzie kuchnie świszczą, sapią,  

Tutaj teatry szumią, tam orkiestry chrapią;  

Tables d’hôty[2], gdzie gra głównie nęci biesiadników,  

Zwabiają nierządnice oraz ich wspólników,  

Oszustów — zaś złodziejstwo, które nie przepuszcza  

Nikomu i niczemu — nieznużona tłuszcza —  

Pójdzie odbijać kasy, wyważać podwoje,  

Aby przeżyć dni kilka, kochankom dać stroje.  

Duchu mój, skup się w sobie w tej ważnej godzinie,  

Zamknij ucho na ryk ów, co ci z zewnątrz płynie.  

Jest to chwila, gdy chorych wzmagając cierpienia,  

Noc dławi ich za gardło! Gdy swoje istnienia  

Kończą oni ku wspólnej zdążając otchłani.  

Szpital pełny ich westchnień. — Konają skazani. —  

Wielu z nich już nie siądzie przed ciepłym ogniskiem,  

W wieczór — do wonnej strawy, przy kimś sercu bliskiem.  

Ach! a większość z nich może nigdy od powicia[3],  

Nie miała własnych ognisk, nie zaznała życia!  

Przypisy:

[1]

alkowa (daw.) — sypialnia.

[2]

table d’hôte — stałe menu.

[3]

od powicia — od urodzenia.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-zmrok-wieczorny

Tekst opracowany na podstawie: Baudelaire, Karol (1867-1821), Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła, Wojciech Szczęsny.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.