Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Podczas burzy

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Podczas burzy

Wciągam wicher, jak rumak, gdy na step wybieży[1],  

Wicher od Tatr wiejący, bystry[2], ostry, świeży — —  

Zda mi się, że potargam wszystkie ziemskie sidła,  

że mi u ramion rosną długie orle skrzydła  

I poniosą mnie w przestwór... Słońce się zachmurza,  

śmignął z chmur wąż płomienny, zahuczała burza,  

Wodospadem deszcz lunął. W tym olbrzymim szturmie  

Wichru, deszczu, piorunów: duszy mej muzyka  

Budzi się — głos w niej zagrzmiał, jak w wojennej surmie[3],  

Melodia ją napełnia szalona i dzika,  

A skrzydła orle, co mi u ramion wyrosły,  

W niszczących potęg chaos duszę mą poniosły.  

Przypisy:

[1]

wybieży — dziś popr.: wybiegnie.

[2]

bystry — szybki.

[3]

surma — instrument dęty, w wojsku używany do grania sygnałów.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/podczas-burzy

Tekst opracowany na podstawie: Kazimierz Tetmajer, Wybór poezji, Warszawa 1897

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paweł Kozioł, Marta Niedziałkowska, Weronika Trzeciak.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.