Charles Baudelaire

Widmo

tłum. Adam [Zofia Trzeszczkowska] M-ski

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Widmo

1. Ciemności

W niezgłębionych mych smutków posępnej jaskini,  

Gdzie mię już zamknął wyrok Przeznaczeń surowy;  

Kędy[1] nie wnika promień wesoły, różowy,  

Kędy ze mną Noc tylko chmurna gospodyni;  

Jestem jak potępieniec przez Boga szydercę,  

Skazany na tle cienia malować — niestety!  

Kędy — kucharz grobowe gotujący wety[2],  

Warzę[3] wciąż i spożywam własne moje serce.  

Chwilami błyska, zwiększa się, rośnie na jawie,  

Widmo stworzone z blasków wspaniałych i czarów;  

Po marzycielskich wschodnich rysach i postawie,  

Gdy już zwykłego wzrostu dosięgnie rozmiarów,  

Poznają ją: — ta piękna mara moja senna,  

To ona! taka chmurna — jednak tak promienna!  

2. Wonie

Czytelniku, czyś kiedyś chłonął piersią całą,  

Powoli i z rozkoszą zapach z kadzielnicy[4],  

Wyzionięty, gdy ściany napełni świątnicy,  

Albo torebki z piżmem[5] woń niewywietrzałą[6]?  

Czar głęboki, magiczny, dziwne upojenia,  

Odczuć w chwili obecnej przeszłość zmartwychwstałą!  

Tak kochanek tulący uwielbione ciało,  

Zbiera zeń w chwili pieszczot rzadki kwiat wspomnienia.  

Z ciężkich i elastycznych włosów jej gęstwiny,  

Tej żywej kadzielnicy w sypialni zionącej,  

Płynął zapach szczególny i odurzający,  

A czyli aksamity wdziała, czy muśliny,  

Wonią młodego ciała przesiąkłe jej szaty,  

Wydzielały jakoby futra aromaty.  

3. Ramy

Jak obraz, choćby mistrza wsławionego,  

Nabiera blasku od ramy kunsztownej:  

Wdzięk jakiś dziwny, czar jakiś cudowny,  

Wyosobniając ją z świata całego,  

Sprawiał, iż sprzęty, klejnoty kosztowne,  

Złoto — służyły jej rzadkiej piękności,  

Iż nic nie mogło przyćmić jej jasności,  

Lecz wszystko ramy dawało stosowne.  

Rzekłbyś, że czasem jej samej się zdało,  

Iż wszystko chce ją kochać; śliczne ciało,  

Rzucała w uścisk tkaniny jedwabnej,  

Nagie, drgające, lub w bielizny puchy,  

A wszystkie żywe czy wolne jej ruchy,  

Miały wdzięk małpki dziecięco-powabnej.  

4. Portret

Śmierć i choroba czynią garść popiołu,  

Z tego płomienia, który dla mnie płonął.  

Z oczu ognistych i czułych pospołu,  

Z tych ust, na których jam tak sercem tonął.  

Z tych pocałunków mocnych jak balsamy,  

Z uniesień żywszych od promieni słońca —  

Okropnie, duszo moja! — cóż dziś mamy?  

Co pozostało? szkic, kartka niknąca,  

Która wraz ze mną w samocie zamiera,  

I którą starzec złośliwy, Czas srogi,  

Z dniem każdym ciężkim skrzydłem swym zaciera...  

Morderco chmurny, życiu, sztuce wrogi,  

W pamięci mojej nie zatrze twa siła,  

Tej, co mym szczęściem i chlubą mą była!  

Przypisy:

[1]

kędy (starop.) — gdzie, dokąd.

[2]

wet (daw.) — słodki deser.

[3]

warzyć — gotować.

[4]

kadzielnica — naczynie do spalania kadzidła.

[5]

piżmo — substancja pochodząca z gruczołów piżmowców, wykorzystywana do wyrobu perfum i olejków zapachowych.

[6]

niewywietrzały — o zapachu: taki, który się nie ulotnił.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-widmo

Tekst opracowany na podstawie: Baudelaire, Karol (1867-1821), Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła, Weronika Trzeciak.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.