Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Wędrowcy

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Wędrowcy

Przez ogród idą pełen cudnych kwiatów,  

Na piersi twarze zadumane kłonią[1],  

Nie upajają się czarowną wonią,  

Ani wieńcami stroją się szkarłatów[2].  

Pojmują rozkosz barw i aromatów,  

Nęci ich ona, lecz nie sięgną po nią;  

Chwytają ciernie pokrwawioną dłonią  

I liczą ślady bolesnych stygmatów[3].  

Aż przed bramami stanąwszy ogrodu,  

Rzekną: «Otośmy, zaufani w słowie,  

Drogę żywota przecierpieli całą,  

Wściekłego naszych żądz nie sycąc głodu —  

Otocz nas nagród obiecanych chwałą  

Panie!...» Lecz jeśli nikt im nie odpowie?...  

Przypisy:

[1]

kłonić — chylić.

[2]

szkarłat — kolor ciemnoczerwony.

[3]

stygmat — rana bądź znamię, pojawiające się u osoby rozpamiętującej mękę Chrystusa.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wedrowcy

Tekst opracowany na podstawie: Kazimierz Tetmajer, Wybór poezji, Warszawa 1897

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paweł Kozioł, Marta Niedziałkowska, Weronika Trzeciak.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.