Agata RAK

A dusza

obrazy maluje...

2013

Copyright © by Agata Rak; 2013

Copyright © by Wydawnictwo Witanet; 2013

Wszelkie prawa zastrzeżone

Zdjęcie na okładce oraz projekt okładki: Agata Rak

Skład tekstu oraz konwersja:  Ryszard Maksym

ISBN: 978-83-64343-18-6

Wydawca:

Wydawnictwo WITANET

ul. Brzoskwiniowa 11/1

62-571 Stare Miasto

tel.: #48 601 35 66 75

www.ebooki.c0.pl

wydawnictwo.witanet@wp.pl

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy.

Skład wersji elektronicznej:

Tomik ten poświęcam moim rodzicom Joannie (Ani)

i Józefowi (Dolkowi) Skiba w podziękowaniu za dni,

które mi podarowali...

Bliskość

zatańcz ze mną

bądź blisko

bliżej niż cień

splecione ramiona i dłonie

jedność

wdycham zapach

wiatru i ciebie

czuję bicie twojego serca

tuż obok

błogość

dotyk warg

na mojej skroni

lżejszy od dotknięcia wiatru

drżę

bliskość odurza

budzi nadzieję

na więcej wciąż więcej

Góry

poszukaj mojej dłoni

pójdziemy w góry

gdzie chmury

błądzą

wśród szczytów

znajdziemy

halę przesączoną

muzyką gęśli

pobiegniemy

z wiatrem

nurtem potoku

do samego źródła

zejdziemy

w dolinę szlakiem lawiny

pocieszając obalone drzewa

otworzymy szeroko

i oczy i serca

a dusza zaśpiewa

w upojeniu

Czy zdążę

zakochać się w jesieni

w ażurowym cieniu

nagich gałęzi

śniących o wiośnie

w zimnych porankach

w welon mgieł

przybranych

w ołowianym niebie

pieszczącym

szlochające z żalu

za słońcem chmury

w rdzy i oranżu

liści wirujących

w powietrzu

jak stado motyli

czy zdążę

zakochać się

nim przyjdzie zima

Kraina snu

zaproś mnie

do krainy snów

ulotnej i bezkresnej

przybędę z księżycowym pyłem

we włosach

na rumaku z chmur

rozgoszczę się

w przestrzeni

utkanej z gwiazd

zatańczę

z królową elfów

leciutko i wdzięcznie

zanucę

dźwięcznie

ze słowikiem z marzeń

pokoloruję

ci życie

we wszystkie barwy tęczy

zaproś mnie

Bezsenność

zakradam się

do królestwa snu

przenikam światy

powoli

krok po kroku

mleczną drogą

przytulam się

do wielkiej niedźwiedzicy

lekko i rozkosznie

wymieniam pocałunki

z księżycem

czułe i delikatne

unoszę ramiona

by schwytać ogon komety

otulam się

pierzynką z chmur

leciutką jak puch

i zasypiam

Jezioro

zamknij oczy

zabiorę cię

nad senne jezioro

gdzie słońce

kładzie się na wodzie

złocąc jej kręgi

pokażę ci

nurkujące dzikie kaczki

i łabędzie

wirujące w upojnym rytmie

uśmiechnę się

do wierzby płaczącej

topiącej smutki w wodzie

przytulę się

do brzozy

wysmukłej i drżącej

spróbuję

schwytać

cień czapli w locie

i wspomnę lato

Listopad

z ciężkimi powiekami

spoglądam do książki

ze snu utkanej

na listopad

o mglistych porankach

i dniach tak różniących się od siebie

jak dzień od nocy

słonecznych niczym październikowe

gdy złoto i brązy

przetykane czerwienią

migocą w pełnej krasie

pochmurnych i deszczowych

gdy szare niebo

wącha ostatnie kwiaty

o załzawionych drżących płatkach

i mroźnych

z pierwszymi płatkami śniegu

tulącymi do snu

drzewa i krzewy

o nagich gałęziach

Jesień

słyszysz

melodię w rytmie której

tańczą liście

smętną i rzewną

widzisz

mgłę ścielącą się

u podnóża obnażonego dębu

szykującego się do snu

smakujesz

pocałunki deszczu na powiekach

zimne i jednostajne

czujesz

nostalgię

tkającą welon smutku

wokół duszy

drżysz

nie rozpaczaj

to jesień

Zmysłowa jesień

spójrz

liście wirują

w rytmie walca

zatańcz z nimi

sennie i zmysłowo

dotknij mgły

otuli cię niczym płaszczem

posmakuj z rozkoszą

kropli deszczu

posłuchaj

wiatr zawodzi

szepcząc swoje opowieści

wczuj się

poczuj zapach

mokrego igliwia i błota

żyj rytmami jesieni

mocno i intensywnie

Pogoda życia

kroczę przez życie

nie zważając na pogodę

w słońcu

gdy świat mieni się barwami

jak letni ogród

i w deszczu

gdy dusza łka żałośnie

z żalu i zgryzoty

w dni śniegiem otulone

we władzy lodu

mrożącego i serce i duszę

i w huragany

targające duszę obolałą

w przód i w tył w przód i w tył

nieustannie ciągle do przodu

Chodź

podaj mi dłoń

zaprowadzę cię do raju

gdzie życie karmi się miłością

kwiaty nie przekwitają

a słońce nigdy nie zachodzi

gdzie nie ma zdrady

ani zgryzoty

a ból przemija po pocałunku

chodź

pokażę ci rozkosz

trwającą dłużej niż tchnienie

otoczę opieką

ukoję cierpienie

Marzenia

stąpam

ponad szczytami

w zachwycie

dotykając nieba

wiruję

w powietrzu

jak liść na wietrze

w rytm muzyki sfer

nurkuję

w uniesieniu

do dna oceanu rozkoszy

płonę

w ogniu namiętności

sypiąc iskrami

jaśniejszymi od gwiazd

marzę...

Nocne niebo

błądzę

po ścieżkach nieba

odzianych w granat

zaglądam

do królestwa aniołów

przez zasłonę z chmur

dotykam

oblicza księżyca

srebrzącego włosy

słucham

obietnic

spadających gwiazd

marzę

szybując w bezkresie

na skrzydłach nocy

W imię jasności

żyję

w krainie

jaśniejszej od słońca

wygnałam

z duszy mrok

jak zdziczałe psy

spłukałam

żal ból i cierpienie

kropla po kropli

do piekieł

wymiotłam

strach

jak uschnięte liście

uśmiecham się i

trwam

dzień po dniu

tocząc boje

bez końca

Moi bliscy

odeszli

z aniołami

za granicę czasu

w miejsce bez powrotu

twarze

odbite w lustrach

zniknęły na zawsze

głosy

przebrzmiały

jak ostatnie dźwięki skrzypiec

ścieżki

po których stąpali

oświetlają znicze pamięci

pozostały

fotografie w albumie wspomnień

i tęsknota w pustym sercu

Jesienny smutek

przybył

na nitce babiego lata

z odlatującymi żurawiami

rozgościł się

w sercu

skuwając go lodem

radość

umknęła

zatrzaskując drzwi

dni poszarzały

jak zasnuty dymem

witraż

i tak trwał i trwał

gdy noc panowała nad dniem

odszedł nagle

wraz z pierwszą burzą

i śpiewem skowronka

zabierając z sobą

zapach hiacyntów

Muzyka duszy

wiatr w kominie

wygrywa rzewną melodię

świerszcz za piecem

wtóruje mu z cicha

na skrzypcach ze snu

deszcz nostalgią wystukuje rytm

rozżarzone polana

oddają ciepło

z cichym trzaskiem

opowiadając baśnie

twoje palce

wplątane w moje włosy

tłumią rozbiegane myśli

rozszalałe emocje gasną

jak świeca

zastygam w puchu

twoich ramion

z błogością na wargach

tak spokojna

muzyka duszy

gra i gra bez końca

Anioł stróż

jesteś blisko tuż obok

na krawędzi snu

na odległość oddechu

chronisz mnie i osłaniasz

skrzydłem

z mgły utkanym

podobnym do tęczy

nie znam smaku samotności

nie lękam się czerni nocy

ufam ci

czasem pogrążona w zadumie

boję się labiryntu myśli

cierpkich i gorzkich

jak snu bez końca

ty czuwasz

koisz ból niczym matka

ocierasz łzy

wiedziesz mleczną drogą

ku światłu

jak żyła bym

bez ciebie

mój aniele stróżu

W górach

dotykam

w zachwycie

błękitu nieba

u jego bram

dostrzegam

przez welon z mgły

dźwięczną ciszę

wśród prastarych szczytów

wyczuwam

opuszkami palców

rozpacz obalonego świerka

krzyczącego

uschniętymi konarami

smakuję

nurt strumienia

u samego źródła

oddycham pełną piersią

chłonąc piękno

gór

Zmierzch jesieni

wiatr to tarmosi to pieści

szkielety drzew

pachnące smutkiem

zeschłe liście

tańczą

swój ostatni taniec

szare niebo

wezbrało nabrzmiałymi chmurami

roniącymi łzy

z tęsknoty za słońcem

mgła tłumi myśli

biegnące

prostym torem ku rozpaczy

ptaki ucichły

świat zamarł

w oczekiwaniu

na pierwszy śnieg

Jesienna kobieta

świeżość cery

przeminęła wraz z wiosną

włosy czarne

jak skrzydła kruka

pokrył szron

wiotkość talii

zatarł czas

lekkość w tańcu

odeszła we mgłę

za most z tęczy

pozostała tak inna

lecz ta sama jesienna kobieta

o łagodnych oczach

wciąż błękitnych

niczym turkusy

delikatnym uśmiechu

strojącym wciąż miękkie wargi

czułych i ciepłych dłoniach

skorych do pieszczot

i kochającym sercu

spragnionym miłości

Miłość doskonała

pragnę wstąpić

do krainy miłości

tej doskonałej wiecznej

gdzie serca biją jednym rytmem

a delikatny dotyk

niesie ukojenie

pragnę zachłysnąć się

uczuciem spełnienia

gdzie słowa są zbędne

a czułe spojrzenie

mówi wszystko

pragnę..

Krajobrazy tęsknoty

odszedłeś

tęsknota

zawisła na rzęsach

uśmiech zgasł

jak chybotliwy płomyk

kolory mojej duszy

rozprysły się na milion kawałków

szukam cię

pod powiekami snu

kluczę za cieniem

serpentyną marzeń

biegnę myślami

przez labirynt światła

i odnajduję

chwytam na moment

odżywam

niczym omdlały kwiat

zroszony kroplami deszczu

Tęsknota

gdzie jesteś

wypatruję cię

za siedmioma górami z chmur

za siódmą zasłoną

podążam za tobą

serpentyną dróg ze snu

tęsknię

księżyc ma twoją twarz

nadmorska bryza twój zapach

wiem że jesteś blisko

tuż tuż

wiatr dotyka mnie

twoimi palcami

słońce muska twoimi wargami

jeszcze się mijamy

jak statki we mgle

spotkamy się kiedyś

może jutro...

i pogrążymy

w miłości w sobie

Już jesień

w ogrodzie

marcinki

przeglądają się w stawie

topinambury

kłaniają się słońcu

a barwne astry

ścielą się

niczym kobierzec

w lesie

aksamitne podgrzybki

same wskakują do kosza

żółte liście brzóz

szeleszczą cicho pod stopami

a wrzosy na skarpie pod dębem

przyciągają wzrok

jak urocza dziewczyna w tańcu

w sadzie

ostatnie jabłka

rumieńcem zalegają pod drzewem

suche liście winorośli

szamoczą się na wietrze

a dojrzałe orzechy włoskie

uśmiechają się w trawie

w polu

ziemniaki i kukurydza

ustępują miejsca oziminie

a stada wron krążą nad zaoraną ziemią

głosząc ochoczo

już jesień

Dnie i noce

następują po sobie

nieustannie

w odwiecznym porządku

przeplatane

jak pola na szachownicy

dni

jasne i radosne

jak śpiew skowronka w wiosenny dzień

gdy już rankiem bierzesz mnie w ramiona

ciemne i smutne

niczym jesienne deszczowe popołudnie

te w izolacji spędzone z dala od ciebie

noce

pełne szczęścia i ukojenia

gdy bezpieczna śnię u twego boku

nieszczęśliwe

osnute czernią i cierpieniem

samotne w pustym chłodnym łożu

są jak paciorki jednego różańca

jak sznur korali

nierozłączne

powiązane z sobą

czy już zawsze

będę je dzielić

na dobre z tobą

i złe bez ciebie

Spotkanie

przychodzisz

gdy dzień wita się z nocą

z bukietem marcinków

niebieskich jak twoje oczy

i myślami ubranymi w miłe słowa

pod parasolem utkanym z mgły

masz krople wody na twarzy

lśniące jak diamenty

i ciepły uśmiech

witam cię

tuż za progiem

pod rozłożystym sumakiem

o płonących czerwienią liściach

a nasze złączone dłonie

omotane nitką babiego lata

szukają siebie nawzajem

Czekam

oczarowałeś mnie

uśmiechem pogodnym jak letni poranek

zaintrygowałeś

poważnym spojrzeniem

tak smutnym że serce drży

i teraz czekam na twój gest

na sygnał

na skinienie

może...

może zauważysz moje rozwiane włosy

lśniące niczym złoto w słońcu

może...

może poczujesz mój zapach

przesycony wonią róż i heliotropu

a może...

może usłyszysz

mój perlisty śmiech

dźwięczniejszy od muzyki skrzypiec

dziś wreszcie już teraz

czekam

kuszę los

może

jeszcze raz spojrzysz mi w oczy

może

uśmiechniesz się podasz dłoń

może...

Deszcz jesienny

kropla za kroplą

spływa po szybie

jak łzy po policzkach

stuk puk stuk puk

stuka smutkiem w parapety

wystukując smętną melodię

kap kap

moczy nieustannie

drzewa i krzewy

przybrane w szkarłatne suknie

szumi i pluszcze

miarowo niczym górski potok

tworząc błoto i kałuże

smutny zimny jednostajny

w sercach budzi nostalgię

i tęsknotę

za ciepłem słońcem radością

Rok miłości

pędem wdarłeś się w życie

wraz z wiosną

wybuchającą pąkami

radosną

od ptasiego śpiewu

pokolorowałeś dni

wszystkimi barwami

latem gdy powietrze

drgało od gorąca

a dojrzałe truskawki

same wskakiwały do ust

napełniłeś rozkoszą noce

jesienią wilgotną od mgieł

pełną szelestów

opadających liści

i woni jabłek

odszedłeś

mroźną zimą

w dniu ponurym i wietrznym

pozostawiając smutek

i serce skute lodem

Od świtu do nocy

dotykam świtu

przez welon mgły

dłońmi pełnymi kasztanów

uśmiecham się

do nadchodzącego dnia

zza gałązki jarzębiny

biegnę ku wieczorowi

z szelestem liści pod stopami

kłaniam się nocy

nad bukietem wrzosów

omotanym nitkami babiego lata

Kasztanowiec

wiosną czaruje

lepkimi pąkami

i białym niczym mleko kwieciem

zebranym w kwiatostany

wabiące owady

latem przyciąga

cieniem

pod rozłożystą koroną

i gąszczem żywo-zielonych liści

dającym schronienie ptakom

jesienią zachwyca

kolczastymi jak jeżowce kuleczkami

uwalniającymi gładkie owoce

i brązowożółtymi liśćmi

szeleszczącymi cichutko pod naporem wiatru

zimą intryguje

lśniącą bielą szadzi

na delikatnej koronce gałęzi

i potężnym pniem

odzianym w spękaną korę

Barwy jesieni

żółć

jak płatki topinamburu

sięgającego ku niebu

i listki brzozy

szeleszczące w parku pod stopami

brąz

jak dojrzałe kasztany

wychylające główki z trawy

i miękkie niczym aksamit

kapelusze podgrzybków

w koszu uśmiechniętej grzybiarki

pomarańcz

jak pyszne dynie

kuszące na grządce pod płotem

i świeżo wykopana marchew

składowana w spiżarni

czerwień

jak winobluszcz

o wiotkich ramionach

oplatający żelaznym uściskiem

stary krzak jałowca

i owoce dzikiej róży

zebrane przez ciebie na konfiturę

Jesień i miłość

cieszy mnie jesień

i twoje roziskrzone oczy

lśniące jak kasztany

wpatrzone we mnie

zza gałązki jarzębiny

intrygują

nitki babiego lata

jedwabiste niczym włosy

czesane przez wiatr

zachwycają

kwiaty dalii

o płatkach delikatnych jak usta

łaknące pocałunku

kuszą

pokryte rumieńcem jabłka

gładkością i wonnością

podobne nagiej skórze

gotowej na pieszczotę warg

Tęsknota

tęsknię za latem

za twoim uśmiechem

promiennym jak słońce

zza bukietu chabrów

za smakiem malin

słodkich jak usta

złożone do pocałunku

wspominam

zapach włosów

ustrojonych w wianek z rumianków i dzwonków

i dotyk twoich opalonych dłoni

lżejszy od pieszczoty wiatru

tęsknię i wspominam

Las we wrześniu

wita

kasztanami

gładkimi jak skóra dziecka

zerkających spod

liści paproci schnących i szepczących

nęci

drażniącą nozdrza wonią grzybów

podgrzybków ubranych w aksamit

lśniących borowików

i wspinających się po pniakach

byle wyżej ku słońcu opieniek

zachwyca

echem ryku jeleni

snujących się z wolna

niczym widma

wśród prastarych drzew

zaskakuje

pierwszymi nitkami babiego lata

oplatającymi welonem

liście dębu

pokrywające się nieśmiało rumieńcem

Jaśmin

z płatka na płatek

wzrok mój

zawieszony w gałęziach

ślizga się

po płatkach jaśminu

czarowna woń odurza

uśmiech

zachwytu nad czarem natury

stroi moje wargi

Skraj lasu

wita

cichym jak szept

szumem drzew

i krzykiem wilgi

przywołującej deszcz

słońce

prześwitując przez gałęzie

gładzi z czułością

liście paproci

sosna

stara i poskręcana

wypuściła lepkie pączki

ścieżka

kamienista i omszona

nęcąc cieniem

wije się niczym strumień

ginąc w mroku

Odgłosy natury

raźnym krokiem

zmierzam ku zachodzącemu słońcu

chłonąc odgłosy natury

cichutkie jak szept

szemranie strumienia

przeskakującego

z kamienia na kamień

z głazu na głaz

szum drzew

wyniosłych niczym wieże

skłaniających gałęzie

pod dotykiem wiatru

echo postukiwania

dzięcioła

dobiegające z głębi

tajemniczego i mrocznego lasu

świerszcze śpiewające

na ukwieconej łące

wonnej niczym ogród

i chrzęst żwirku na ścieżce

porośniętej ziołami i ustrojonej mchem

Wiosna

z płatkami kwiatów wiśni we włosach

i bukiecikiem fiołków

przemierzam ścieżki wiosny

pyszne ogrody z kielichami tulipanów

i niezapominajkami

wonne od bzu i konwalii

sady w bieli

rwące oczy

delikatnymi kwiatami

jabłoni i grusz o subtelnym aromacie

zielone łąki

usłane świeżą trawą

puszystą i miękką niczym runo

żyzne pola

dumne z kiełkujących zbóż i ziemniaków

wychylających pędy z ziemi

w dążeniu ku słońcu

majestatyczne lasy

i przydrożne zagajniki

witające zielenią liści

i radosnym śpiewem ptaków

Barwy natury

zamknięte powieki

pomagają dostrzec

oczyma duszy

barwy natury

bujną zieleń wiosny

rozścielającą się

jak dywan

po lasach łąkach ogrodach

ledwie śnieg stopnieje

błękit lapis lazuli

bezchmurnego letniego nieba

łączącego się na horyzoncie

z igrającymi falami

gorące złoto jesiennych liści

sfruwających lekko

niczym wróble

z drzew i krzewów

chłodną biel

zimy

rozesłaną migotliwie po polach

i otulającą miękkim puchem

gałęzie sosen

Kres miłości

od dawna

nie łowiłeś moich spojrzeń

nie pieściłeś dłoni

nie całowałeś upojnie

zimny

obcy

nieobecny duchem

trwałeś obok

gdy miłość konała

odszedłeś nagle

pozostawiając

samotność

bolesną jak jątrząca się rana

i żal

kiełkujący w świecie

pełnym goryczy i wspomnień

Radość

przybyła

stąpając lekkim krokiem

malując świat

w jasne barwy

rozjaśniając twarz

unosząc kąciki ust w uśmiechu

i tylko łzy jak kryształy

lśniące w kącikach oczu

przypominają

o smutku czającym się w mroku

Smutek

pojawił się nagle

szarym woalem

przysłonił świat

radość skradając się chyłkiem

umknęła w mrok

uśmiech spełzł z warg

i tylko ślady gorzkich łez

pozostały na twarzy

Bukiet

kwiaty mokre od rosy

wonne i delikatne

do ciebie niosę

bukiet

barwny jak tęcza

jest jak miłość

pożądany pełen słodyczy... i nietrwały

Majowy wieczór

rechot żab

wywabia mnie z domu

mgła

zatrzymuje w progu

wracam

zabierając z sobą ulotny zapach bzów

Bez

wczesną wiosną

budzi się do życia

strojąc koronkę nagich gałęzi

w maleńkie jak kropelki pączki

zniechęcony chłodem

przysypia pod kołderką z resztek śniegu

czekając na ciepło

z czasem

ponaglany słońcem

wybucha

gąszczem żywo-zielonych liści

i kwiatami radującymi zmysły

pełnymi zwieszającymi się niczym winne grona

ciężkimi kiściami

i delikatnymi jak gwiazdki

o pięknej woni

wciąż przyciąga kusi i wabi

wiosną pszczoły spragnione nektaru

latem wszystkich złaknionych cienia

jesienią i zimą wróble

chętne posmakować nasion

Potrzeba

potrzebuję

ognia

ogrzewającego duszę

pchającego do czynu

z namiętnym żarem

wody

czułej i łagodnej

gaszącej pragnienie

i kojącej z czułością matki

wiatru

nieuchwytnego i wolnego

niosącego natchnienie

i podnietę myślom

szybującym jak ptaki

ziemi

stabilnej i trwałej

dającej oparcie

i poczucie bezpieczeństwa

Wiśnia

wiosną

obsypana kwieciem

roniącym delikatne

jak skrzydła ważki płatki

pod dotykiem wiatru

latem

ubrana w owoce

zwieszające się z gałązek

niczym kolczyki

jesienią

omotana nitkami babiego lata

tracąca stopniowo

pomalowane na złoto

szepczące z cicha liście

zimą

drzemiąca w ciszy

opuszczonego sadu

pod pierzynką z szadzi

Pragnienie

trwam

zamknięta w klatce

twoich ramion

blisko

na odległość oddechu

moje palce

zachłannie

zapamiętują kształt

twojej twarzy

ciało

drżące leciutko

jak źdźbło trawy

trącane tchnieniem wiatru

oczekuje na dotyk

zapomniane słowa

nie kalają ust

złaknionych pocałunków

cisza

dźwięczna i zniewalająca

pomaga odnaleźć

drogę do siebie nawzajem

Już zima

dotykam

dnia koniuszkami palców

przez wzory mrozu

na szybie

stąpam

po migotliwej bieli

rozesłanej

po polach i łąkach

tańczę

wśród śniących świerków

odzianych

w białe welony

śnieg

wiruje lekko jak para w tańcu

i spływa po policzkach

już zima

Powitanie zimy

chodź

pokłonimy się zimie

przywita nas

magicznym krajobrazem

iskrzącym się i lśniącym

pokaże

tropy saren

na otulonych bielą

polach i ścierniskach

zaprowadzi

nad skute lodem jezioro

ścieżką usłaną śnieżynkami

dmuchnie śniegiem

w twarze

i zawiesi gwiazdki na rzęsach

Dziękuję ci

za uśmiech

serdeczny i ciepły

jak barwa jesiennych liści

serce

otwarte i kochające

łaknące wzruszeń

czułe pocałunki

i pieszczotę dłoni

delikatniejszą od sennego oddechu

za to że jesteś

rankiem

gdy słońce topi szron na szybie

i wieczorem

gdy czar roztacza księżyc

za popołudnia

w zaciszu chętnych ramion

i za noce

bezpieczne i słodkie

dziękuję ci

Podaruj mi

uśmiech czuły i jasny

jaśniejszy od słońca

dni wypełnione tobą

i z tobą

wiosną w ogrodzie

z bukietem niezapominajek

błękitnych jak twoje oczy

latem wśród falujących zbóż

gdy kłosy pęcznieją

i skowronek nuci

jesienią w głębokim borze

z koszem maślaków

i roziskrzonym wzrokiem

podaruj mi

ranki pachnące kawą z cynamonem

i wieczory leniwe i senne

dzień po dniu

rok po roku

Szukam cię

w gwarze miasta

strojnego w światła

jak niebo w gwiazdy

leśnej głuszy

wonnej igliwiem

i butwiejącym drewnem

latem nad morzem

lśniącym od tańczących promieni

opowiadającym bajki

fala za falą

jesienią

w parku

płonącym od liści

pląsających miękko

w oparach mgły

rankiem

i wieczorem

w dzień

i srebrną nocą w blasku księżyca

szukam cię

Bajka

zaprowadź mnie

aleją wśród łąk

pachnących ziołami

do cichego domku

na skraju lasu

tętniącego życiem

przywitaj

na progu

bukietem maków

o płatkach delikatnych

jak skrzydła motyla

otwórz drzwi

malowane szczęściem

pokaż

życie proste

i pełne treści

otul miłością

jak czarownym płaszczem

naucz kochać

Pamiętasz

podwójną tęczę

nad kłaniającym się zbożem

i moje rozwiane włosy

pachnące miętą

mgłę biorącą we władanie

pień pochylonej brzozy

o złotych liściach

i mokre kasztany

w naszych złączonych dłoniach

słońce pieszczące

majestatyczną jodłę

srebrzystą od szadzi

i drżące usta

poszukujące ust

pamiętasz

senne poranki

i noce pełne westchnień

dni rozświetlone radością

i lata szczęśliwe

pamiętasz

Szczęście

spłynęło na mnie

niespodziewanie

wraz ze śpiewem ptaków

po wschodzie słońca

zapukało cicho

do drzemiącego serca

rozświetliło duszę

nadając jej blasku

pokolorowało życie

założyło

różowe okulary

i uleciało szybko

niczym motyl

po pocałunku wiatru

W oczekiwaniu

trwam

otoczona miękkim puchem

w oczekiwaniu na sen

oczarowana chwilą

raz po raz

kłaniam się nocy

wzrokiem

przebijam atłasową czerń

ochoczo

igrając z mrugającymi gwiazdami

serce

ulegające magii księżyca

drży leciutko

jak płomień na wietrze

błogość

koi duszę

odpływam

lekko i niepostrzeżenie

wiedziona śpiewem aniołów

Samotne serce

samotne niedopieszczone

niepotrzebne nikomu

pozbawione miłości i troski

łka cichutko

w pustce wszechświata

stęsknione łaknie

czułych słów

i gestów pełnych ciepła

jak omdlała roślinka

kropli wody

zgorzkniałe

pogrąża się

w smutku i żalu

i tak trwa

zimne i niedostępne

niczym wyniosły lodowiec

w bólu i rozpaczy

czekając na cud miłości

Świt

zanurzam się niespiesznie

w oceanie świtu

chłonąc wzrokiem czyste barwy

królewskie złoto

i róż delikatny

jak płatki piwonii

kłaniam się

wstającemu słońcu

smakując

krople rosy

chłodne i bardziej przejrzyste

od diamentów

z radością pieszczę

jaśniejące niebo

żegnające

szarość nocy

chciwie słucham

ptaków

witających dzień

śpiewem i furkotem skrzydeł

Brzask

zanurzam dłonie

w szarości nieba

o brzasku

żegnając księżyc

chwytam

pierwsze promienie słońca

połyskujące złociście

przeganiające chłód nocy

podążam

ku bramom dnia

przeglądając się

w zwierciadłach rosy

tęsknie nasłuchuję

świergotu

budzących się wróbli

głoszących

nadejście poranka

Dialog z duszą

zanurzam palce

w rzece wspomnień

sięgając do dna duszy

chwytam minione chwile

wyciągając ku światłu

jak barwne kamyczki

jasne pełne szczęścia

pieszczę z rozkoszą

i przytulam do serca

ciemne

smutne i gorzkie

odrzucam precz

trwam tak w skupieniu

sam na sam

z sobą

pogrążając się

głębiej wciąż głębiej

bez końca

Taniec z żywiołami

w sennych marzeniach

otulona mgłą niebytu

igram z żywiołami

ścigam wiatr

na rumaku

z obłoków utkanym

stąpam w głębinach mórz

pieszcząc

grzbiety fal

dotykam trzewi ziemi

chłonąc

woń samego jądra

kłaniam się ogniowi

we wnętrzu wulkanu

rozniecając żar w sercu

płynę i tańczę

śpiewam i słucham

aż po kres nocy

Dzień z tobą

rankiem

w blasku słońca

tonę w twoich oczach

szarych jak kamyki

w południowym żarze

zamieram oczarowana

oczekując na chłód

twojego oddechu

wieczorem

ostatnie błyski dnia

pieszczą

nasze ciała

oszołomione bliskością

nocą

zasypiam spełniona

chłonąc zapach

twoich włosów

wilgotnych od rosy

Piękno jesieni

schwytana w aksamit ramion

porannych mgieł

omotana miękkością

otulona nostalgią

szukam w wyobraźni

myśli słów i zwrotów

zdolnych opisać

urok jesieni

oczarowana

gorącym lśnieniem barw

pragnę

pochwycić żółć i szkarłat liści

w kolebkę stulonych dłoni

i tak trwać i trwać w zachwycie

aż szept kropli deszczu

utuli mnie do snu

Upojna jesień

spójrz

spektakl na niebie

śle zaproszenie

sięgnij chmur

klucz dzikich gęsi

żegna ostatnie wonie lata

chwyć ciepło słońca

odbite w krysztale

uwięzione w oranżu liści

dotknij mojej dłoni

mocno

pobiegnijmy do lasu

upojeni miłością

i jesienią

nimfy zatańczą z zachwytu

Czarny bez

miłość nasączyła

czarem lato

złączone cienie

w ramionach czarnego bzu

drżąc

chłonęły

zapach siebie

i kwiatów

Oddychanie

miłość

spowiła poranek

rozkwitłam słońcem

oddychanie we wspólnym rytmie

rozchyliło płatki serc

odpłynęłam

zatracając cień nocy

Sieć

miłość ujęła słodyczą

schwytała w sieć

teraźniejszość

poranki i wieczory

otulone

ramionami szczęścia

rozsiewają

czar współistnienia

Wodospad

chwila miłości

moment spełnienia

spazm

trwa i trwa

wodospad rozkoszy

bębni krzykiem

cień ciał

złaknionych siebie

Destrukcja

miłość przebrzmiała

odeszła wraz z wczoraj

samotność

tłamsi dni zniewala noce

destrukcja

obleka serce

w czerń

trwam

zamknięta

w klatce wspomnień

Letnio jesienne igraszki

zapatrzona w źrenice natury

zagubiona

tułam się i błądzę

to chłonę

woń sennych jesiennych pól

krzyczących pustką

to delektuję się

kolażem

z letnich ziół

dziurawca mięty i macierzanki

to biegnę myślą

do tańczących w czerwieni maków

tak wdzięcznych i wiotkich

to drżę

ujarzmiona

barwami

jarzębiny i wrzosów

dotykam w pamięci

i czaru parnych nocy

i smaku rześkich poranków

cichych i mglistych

miotam się i łudzę

aż lato i jesień podają sobie dłonie

Tato

jesteś tak blisko

na granicy snu

w cieniu księżycowej bramy

czuwasz jak anioł stróż

w labiryncie myśli

wiatr niesie

echo szeptu

w słonecznym mirażu

na mgnienie

odkrywam twarz

powietrze drży

od tchnienia oddechu

i tylko brzoza

liczy rok po roku

jesienie przepłakane

złotem liści

nad twoim grobem

Poranek

z cichym westchnieniem

sennych gwiazd

noc odchodzi

zagarniając pod skrzydła

szarość nieba

świat spragniony blasku

chwyta w ramiona

pierwsze promienie słońca

mgła

igrając z wiatrem

pieści zmysłowo

kropelki rosy

przejrzyste jak kryształy

dzień się budzi

powoli otwierając oczy

Spis treści

Bliskość

Góry

Czy zdążę

Kraina snu

Bezsenność

Jezioro

Listopad

Jesień

Zmysłowa jesień

Pogoda życia

Chodź

Marzenia

Nocne niebo

W imię jasności

Moi bliscy

Jesienny smutek

Muzyka duszy

Anioł stróż

W górach

Zmierzch jesieni

Jesienna kobieta

Miłość doskonała

Krajobrazy tęsknoty

Tęsknota

Już jesień

Dnie i noce

Spotkanie

Czekam

Deszcz jesienny

Rok miłości

Od świtu do nocy

Kasztanowiec

Barwy jesieni

Jesień i miłość

Tęsknota

Las we wrześniu

Jaśmin

Skraj lasu

Odgłosy natury

Wiosna

Barwy natury

Kres miłości

Radość

Smutek

Bukiet

Majowy wieczór

Bez

Potrzeba

Wiśnia

Pragnienie

Już zima

Powitanie zimy

Dziękuję ci

Podaruj mi

Szukam cię

Bajka

Pamiętasz

Szczęście

W oczekiwaniu

Samotne serce

Świt

Brzask

Dialog z duszą

Taniec z żywiołami

Dzień z tobą

Piękno jesieni

Upojna jesień

Czarny bez

Oddychanie

Sieć

Wodospad

Destrukcja

Letnio jesienne igraszki

Tato

Poranek

Spis treści