Charles Baudelaire

Marzenie paryskie

tłum. Adam M-ski

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Marzenie paryskie

Nie oglądał wzrok człowieka,  

Tak okropnych, dzikich scen,  

Jakie dzisiaj mi z daleka  

W zachwyceniu jawił sen.  

Czarodziejstwo w snach się roi!  

Na mnie dziwny kaprys padł,  

Żem z krainy wygnał swojej  

Roślinności zmienny świat.  

Malarz dumny swym talentem,  

Odurzałem się też w bród,  

Monotonnym elementem  

Marmurów, kruszców i wód.  

Babel schodów, arkad krocie,  

Nieskończony był to gmach  

W ciemnym lub matowym złocie,  

Rój się kaskad iskrzył w łzach.  

Katarakty tam ciężące,  

Jak firanek szklanych zwój,  

Na kruszcowych ścian tysiące,  

Płaszcz rzucały lśniący swój.  

Miast[1] grup drzewnych — kolumnady  

Otoczyły jezior zrąb,  

Gdzie olbrzymie się Najady[2],  

Jak kobiety, patrzą w głąb.  

Głaz różowy i zielony,  

Okuł smugi sinych fal,  

Które biegły przez miliony  

Mil — ku krańcom świata — w dal!  

Głazy jakieś niestworzone,  

Nurt magiczny; — były to  

Wielkie lustra — rozświetlone  

Tym, co ich odbiło tło!  

Obojętne i milczące  

Te Gangesy — ze swych czar  

Lały skarby wód drzemiące  

W brylantowych bezdni jar.  

Swych czarodziejstw budowniczy —  

Przez tunel z klejnotów zórz  

Przeganiałem niewolniczy,  

Okiełznany odmęt mórz.  

Wszystkie barwy ogniem grały,  

Nawet kir miał swą tęcz grę;  

Żywioł płynny zlał się cały  

W kryształowy promień — skrę.  

Nigdzie słońca, gwiazd, miesiąca,  

Nawet tam gdzie nieba skłon;  

Świat mój cudny nie miał słońca,  

Własnym ogniem gorzał on!  

Nad tym światem cudów w ruchu  

Zaległ — (nowy straszny cud!  

Wzrok panował. Nic dla słuchu.)  

Wieczny niemy ciszy chłód.  

2.

Gdym olśnione otwarł oczy  

Tom mój smutny ujrzał strych,  

Znów poczułem, że pierś toczy  

Nóż przeklętych smutków mych.  

Zegar dźwięki grobowymi,  

Ostro mi południe grał,  

A zdrętwionej, smutnej ziemi  

Z niebios chmurny mrok się lał.  

Przypisy:

[1]

miast — tu: zamiast.

[2]

Najady (mit. gr.) — nimfy wszelkich wód lądowych: wodospadów, potoków, strumieni, źródeł rzek, jezior.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-marzenie-paryskie

Tekst opracowany na podstawie: Baudelaire, Karol (1867-1821), Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Katarzyna Dąbek, Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.