Paulina Żuchowska

* PAMIĘTNIKI *

2005 ~ 2011

© Copyright by Paulina Żuchowska & e-bookowo

Projekt okładki: Paulina Żuchowska

ISBN 978-83-7859-115-3

Wydawca:
Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl

Kontakt:
wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

2005r

~ Coś ..

~ Huśtać się ..

~ Szukam siebie pośród strachu ..

~ Szukam Ciebie ..

~ Patrzę ..

~ Zatrzymać to ..

~ Szkoda ..

~ Nie rań mnie ..

~ Trudno mi bez Ciebie ..

~ Po co szukać tego w środku ..

~ Gubię się ..

~ Kiedyś wiedziałam ..

~ Zamknięty w niepojętym ..

~ Z nienawiści do ludzi ..

~ Otrząśnij się ..

~ Mam teraz chwilę ..

~ Boli ..

~ Bezpośrednio w Tobie ..

~ Coś się zmieniło ..

~ Boję się odpowiadać na pytania ..

~ Zasługuję na to ..

~ Nie chcę, żeby to się znowu zaczęło ..

~ To, co mi zostawiłeś ..

~ Czucie ..

~ Wiem, że to żałosne ..

~ Pozwól mi tańczyć ..

~ Boisz się ..

~ W marnej Twojej egzystencji ..

~ Nawet niebo czasami płacze ..

~ Jaką mogę mieć pewność .. ?

~ Deszcz ..

2006r

~ Zagłębiasz się ..

~ Połknięta jestem cała ..

~ Skoro przyjaciel jest dla Ciebie problemem ..

~ Dreptam znowu tą ścieżką ..

~ Co to znaczy cierpieć ..

~ Bo wiem, jak wyglądam w Twoich oczach ..

~ Tętni w głowie ..

~ Na małą chwilę wrócić ..

~ Na pustkowiu ..

~ Pozastanawiać się trochę ..

~ We mnie się to rodzi ..

~ Będąc znowu na nowo ..

~ Permanentny spokój ..

~ Ty nie wiesz ..

~ Bo kiedy przyjdzie ten czas ..

~ Piękny jest świat ..

~ Kiedy wokół tyle trawy ..

~ Kiedy wpadam w złość ..

~ Mój zakamarek ..

~ Kocham Cię ..

~ Czarownicą dzisiaj jestem ..

~ Radośnie tańczysz ..

~ Parzy mnie ..

~ Lubię się wsłuchiwać w tykanie zegara ..

~ Bo ja sama znowu jestem ..

~ Śni mi się coś nowego ..

~ Gdzie jesteś moje miejsce ..?

~ Mój świat gdzieś mi się schował ..

~ Niepotrzebna tutaj jestem ..

2007r

~ Tacy nieświadomi ..

~ Łudzą Cię Twoją pokorą ..

~ Zatopiłam się dzisiaj w błękicie ..

~ Dla Ciebie to robię ..

~ Bogactwo rodzi się z trudem ..

2008r

~ Moje życie jest śmiercią ..

~ Marzeniem Twoim nie jestem ..

~ Zasmucają mnie moje marzenia ..

~ Gdyby dusza mogła skarżyć ..

~ Dokąd płyniesz ..?

~ Oszukana ..

~ Smutkiem swoim się otulam ..

~ Moje ciało zostało rzucone w proch po raz kolejny ..

~ Moje myśli na skraju otępienia ..

~ Krnąbrnyś degustancie mojej miłości ..

~ Tak mi żal ..

~ Nic już nie pamiętam ..

~ Rozkoszy nie rozpamiętuje już moje serce ..

~ Jestem dzisiaj ptakiem ..

~ Tak bardzo sama ..

~ Skrytości nieba ..

~ Pokrzyżowane są wszystkie moje drogi ..

~ Jestem dzisiaj dla Ciebie, jak rozczarowanie ..

~ Prywatna moja progresywność ..

~ Splugawiony przez rozsądek ..

~ Nie widzę sensu w moim byciu ..

~ W głębinach Twojego umysłu ..

~ Czego nie odnajdziesz w skrytości ..

~ Moja skromna biedo ..

~ Nic już nie pamiętam, nie potrafię ..

~ Jak nabrzmiały dorodny owoc ..

~ Gdzie jest Twoje marzenie ..?

~ W dziwności swojej się zamykam ..

~ Obrzydzenie dokuczliwe ..

~ Uformowanie ..

~ W ciszy ukojenia ..

~ Zapach melancholii ..

~ Jak jabłoń wymarzona ..

~ Poranek ignorujący ..

~ Uciszenie ..

~ Proza pospolitości ..

~ Każdorazowa pętla ..

~ Rysuję dzisiaj ..

~ Bezduszny owoc ..

~ Róże pod Twoje stopy ..

~ Lepienie ..

~ Tak bardzo bez winy jesteś ..

~ Z biedy ..

~ Melancholia ..

~ Proszę ..

~ Dramaturgia ..

~ Wielki teatr ..

~ Inauguracja Twojej małości ..

~ Kryjesz się ..

~ Dzisiaj uciekłam ..

~ Kruchość ..

~ Twoja panna młoda ..

~ Nic ..

~ Poniekąd

~ Gdzieżby to ..

~ Nic .. (II)

~ Przyśnił mi się sen ..

~ Na samym końcu ..

2009r

~ Rozbawiasz mnie ..

~ Gdybyś Ty wiedział ..

~ Jakich puchowych poduch ..

~ Kołysanka ..

~ A ja dzisiaj będę pyszna ..

~ Spełniłam ..

~ Gdybym ja naiwna była ..

~ Bredzisz ..

~ W krwi ..

~ Rozedrgane Twoje serce ..

~ Czasami warto ..

~ Podam rękę bezsilności ..

~ Nic mi już nie pomoże ..

~ Koniec ..

~ Wygrana ..

~ Kiedy samotność już tnie ..

~ Pozbawiłeś mnie człowieczeństwa ..

~ Dzisiaj chcę zasnąć ..

~ Zatańczyłam nad Twoim ogniskiem ..

~ Jestem małą kukiełką ..

~ Moje tchnienie ostatnie ..

~ Leczysz swoje korzenie ..

~ Moja samotność stoi na scenie ..

~ Jeszcze nigdy ..

~ Od dzisiaj ..

~ W sercu swoim ..

~ Cicho ..

~ Moja miłość ..

~ Duży słoik czekolady ..

~ Czy ..

~ Małe ciasteczko ..

~ Nie potrafię dzisiaj patrzeć ..

~ Moja droga się skończyła ..

~ Moja dziwna potrzeba ..

~ Literackie niezaspokojenie ..

~ Brak entuzjazmu ..

~ Jakby w kompletnym zapomnieniu ..

~ Okruchy ..

~ Ośmieszam się ..

~ Broniąc się za wszelką cenę ..

~ Uwierzyłam w Twoje ‚chcę’ ..

~ Kiedy serce zaczyna mocniej bić ..

~ Dreszcze moje ..

2010r

~ Powiedz mi człowieku ..

~ Świergoczące marzenia ..

~ Nietykalny ..

~ Kamieniami zgładzone dziecię ..

~ Gdzież to się ukrył ..?

~ Bo po pozłacanym ..

~ To, co na zawsze ..

~ Bo to, co niepojęte ..

~ Gdzie jest ten ktoś ..?

~ Nienawidzę was wszystkich ..

~ To, czego serce moje nie dotknęło jeszcze ..

2011r

~ Moje beztroskie życie ..

~ Boli mnie wnętrze moje ..

~ Nie ma mnie od dawna ..

~ Ja jestem pół duszy ..

~ Samotność ..

~ Ona jest piękna ..

~ Nie patrz ..

~ Narysuję sobie matkę ..

~ Określona przez ludzi ..

~ Dokąd biegniesz ..?

******

2005r

Coś ..

22.04.2005r

To coś siedzi gdzieś, w głębi ciebie .. Nie chcesz tego nikomu pokazać, nie chcesz żeby ktoś o tym wiedział. Czasami nie możesz powstrzymać się, by nie krzyknąć.. Odlecieć .. Odlecieć gdzieś daleko, poza granice świadomości, wszelkich złudzeń. Odkryć radość śmierci, radość poznania, uczucie strachu, lęku, to które ci towarzyszy, ogarnia całego, gdy nie jesteś w stanie poczuć nic, z jego wyjątkiem. Chcesz więcej, nie możesz się oprzeć, by nie spróbować. Nie chcesz uciekać, w pewnym momencie przestajesz, poddajesz się błogości. Czujesz nagość swoich uczuć, czujesz nagość tego, co jest w twojej głębi, czego pragniesz tak bardzo, pragniesz poznać. Chcąc zrozumieć podstawy .. czekasz .. patrzysz w przepaść, czekasz, poczekaj jeszcze chwile, ona zagląda w ciebie, w twoją głębie, w to, co starasz się ukryć przed światem. Ona widzi wszystko, widzi twoją nagość, nagość twoich myśli, których wstydzisz się, boisz tak często. One ukazują ciebie. Ciebie po prostu. Poddajesz się błogiemu spokojowi, powoli umierasz, poddajesz się temu, chcesz więcej i więcej, nie możesz przestać.

Huśtać się ..

29.04.2005r

Huśtać się, chce się huśtać. Pohuśtajmy się na naszych myślach, zostawmy to, co minęło, nie myślmy o tym, co będzie, co nieuniknione. Zachwyćmy się, poddajmy się chwili, rozkoszujmy się błogością, beznadzieją głupoty, nierozsądku.

Pohuśtajmy się bez potrzeby, bez cudzego pozwolenia. Pohuśtajmy się.

Raz poczuć, że żyję, raz poczuć, że jestem; błogość, beztroska, wir, którego jestem częścią, to jest dookoła, zauważ to.

Szukam siebie pośród strachu ..

19.06.2005r

Szukam siebie pośród strachu; szukam siebie, nie znając jutra .. Chcę cię poznać .. Dlaczego to robisz? Uciekasz, bojąc się, że nie zdążysz .. za samym sobą.. W pogoni za jutrem, w pogoni za nieznanym. Nie chcesz, ale biegniesz, brniesz w nieznane ,nie mając pojęcia, co cię czeka, co cię spotka za rogiem… Nie chcesz, ale biegniesz … Padasz zmęczony, nie wierzysz, że to się dzieje, nie chcesz, chcesz zniknąć. Nie wiesz, co jest prawdą, sny są bardziej realne niż jawa… Nie chcesz, ale biegniesz, wciąż brniesz w nieznane. Wydawało ci się, że wiesz, że znasz, że to część ciebie. Biegniesz, zapominając o tym, co było. Chcesz zapomnieć, nie możesz, boisz się zapomnieć, wiesz, że może nic lepszego cię nie spotka. Uciekasz w sen, w kolorowe mary, chcesz wierzyć, że to one są jawą, nie wiesz, co nią jest. Biegniesz, chcesz się zatrzymać, to strasznie boli. Sam ze sobą i ze sobą sam na sam … myślisz, rozmyślasz, boisz się przestać, masz nadzieje, że w ten sposób odkryjesz, dowiesz się, co jest jawą. Gdy przestajesz wierzyć marą, przestajesz wierzyć sobie, przestajesz czuć, poddajesz się temu.. strachowi, który wydaje ci się bezpieczny, boisz się wiedzieć, że to nienormalne, ufasz lękowi, zamykasz się w sobie … W głowie szukasz wyjścia, szukasz odpowiedzi, której wiesz, że nie otrzymasz. Chcesz się bać, chcesz cierpieć, chcesz myśleć, że .. umierasz … To cię pochłania, pochłania całego. Nie wierzysz, to cię zabija? Chcesz umrzeć … Zgubić się w jednym ze snów, czekać na nieuniknione … Boisz się? Znowu otacza cię niepojęte, to nie ma swojego początku, nie ma końca, nie ma duszy, ty też jej nie masz, ona zginęła, już dawno uciekła w twoje sny. Ona tego nie chce … Ty biegniesz i biegniesz, to ma sens, taki sam, jak niepojęte.

Szukam Ciebie ..

22.06.2005r

Szukam Ciebie, ciągle szukam.. Lubię siebie oszukiwać.. Nie chce już myśleć, czasem nie mam siły… być. Czego ja chcę? Boję się, cały czas się boję. Nie potrafię żyć bez strachu. Nie potrafię żyć bez ciszy.. Nie umiem bez nocy.. Be ciemności, bez świadomości, że to nie ma sensu, że to na nic.. Za cokolwiek się zabierzesz.. Boże.. Czym Ty jesteś? Jestem jedną z twoich myśli.. Dlatego mnie tak kochasz? Nie wiem czy mnie kochasz, nie wiem, co to znaczy.. Może nienawidzisz? Nie znam wagi emocji, nie wiem, czym są uczucia, ja znam tylko słowa.. Puste bez pokrycia, znaczące tyle, co twoje marzenia i sny, które rzadko pamiętasz.. Chcę być jednym z twoich snów, które kończą się tak szybko.. Zapomnij mnie, chcę przestać być marą, rzeczywistością też nie chcę być.. Ty wiesz, czym jesteś.. Wytłumacz mi, jak to jest kochać, co to znaczy nienawidzić.. Co ty czujesz, kiedy zabijasz? Chcę być marą, śmiesznym, krótkim snem.. Może tym właśnie jestem; kiedy tak myślę, czuję ulgę. Czuję ulgę, wiedząc, że jeśli zabiję, to nie życie jest przeze mnie; jeśli jest przeze mnie życie, to jestem tylko współwinną i niewinna jestem tego, że nie czuje, niewinna tego, że jestem, i zabiłam. Jestem sobie, w Twojej głowie, zwykłym punktem.. Co ja znaczę? I dziękować mi przyszło Tobie, żeś mnie uroił, taką, jaką jestem, chociaż nie akceptuję tego Twojego dzieła, chociaż wiem, że to, co czuję, znaczy tyle, co krótki sen, którego nie pamiętasz, chociaż gdzieś tam w niezliczoności ja nie czuję nic. I dziękuję Ci za to, żeś mnie uroił, że w tych twoich urojeniach nie warta jestem nic. Może kiedyś.. Skończysz w końcu marzyć..

******

2006r

Zagłębiasz się ..

02.01.2006r

Zagłębiasz się w ten cudowny mrok i nie wiesz znowu, co jest prawdziwe. Te małe światełka dookoła .. Czujesz błogość, spokój i opanowanie .. Jest dobrze, lepiej być chyba nie może .. To moje niebo .. Dałeś mi raj, dziękuję Ci ..

Zatapiasz się i przestajesz myśleć. Czujesz tylko. Nareszcie możesz powiedzieć, że jesteś w domu .. To jest dobre, to pozwala marzyć, to pozwala wierzyć, że marzenia spełniają się .. Lecisz .. Przestałeś się już bać, że upadniesz .. Unosisz się .. W tym magicznym mroku jest tak lekko, jest tak dobrze ..

Gwiazdy .. Dookoła motyle .. Wirują a Ty obracasz się razem z nimi .. Wiesz, że się nie skończy ..

Bajka .. Bajką mnie obdarzyłeś ..

Połknięta jestem cała ..

19.01.2006r

Połknięta jestem cała, zjedzona jestem. A ty triumfujesz a ty się cieszysz .. Zatapiam się w swoją głupotę, odpływam świadoma, że nie myślę, co najgorsze – podoba mi się to. To każe mi zostawić wszystko. Co mnie wiąże z wszystkim? Strach i niepewność. Dzięki nim czuje się dobrze, jest rutynowo, jest nieswobodnie. Czuję, jak mnie zaciska, to daje mi pewność, że jest, jak powinno być. Część znowu ucieka, jakby do światła, chce uciec i przerwać, co złe i niedobre; nie pozwala, nie mogę, nie da się uciec przed formą. Zła rutyna, ogół mówi, że to dobre, bo tak im każą mówić. Zgwałciliście Słońce, zabiliście Ziemię. Nie zapytam się już, co jest dobre. Bezpieczny strach, do którego wracam. Śmierć, dla której tylko warto być. Doczekać się nie może polany, drzew i Księżyca.. Dusza skrzydlata nie wtopi się w otoczenie. Krzyczą i krzyczą ..

Skoro przyjaciel jest dla Ciebie problemem ..

22.01.2006r

Skoro przyjaciel jest dla Ciebie problemem, nie dziwię się, że go nie szukasz. Przecież nikt nie chce mieć problemów. Co z Ciebie za człowiek? Skrajny egoista, który wszystko chce mieć dla siebie. Przestań w końcu się nad sobą użalać i może zacznij lepiej zauważać to, co masz, zadbaj o to, by tego nie stracić. Jestem Twoim przyjacielem – ja. Rozumiem zatem, że nic prócz problemów do twojego życia nie wnoszę. Więc po co Ci jestem? Bo trzeba kogoś mieć przy sobie? Bo większość Ci każe? Nie możesz poradzić sobie z wyjściem z formy? A może jestem ostatnią deską ratunku, której panicznie boisz się stracić? Co z Ciebie za człowiek? Kim Ty w ogóle jesteś? Nie dam Ci się stłamsić, nie będziesz mną sterować, mam dosyć ciągłych zarzutów – skoro rzeczywiście jest ze mną tak źle jak mówisz, to po co ze mną jesteś? Z łaski? Nie potrzebuję łaski, zwłaszcza Twojej. Ja mam przyjaciół, w przeciwieństwie do Ciebie mam z kim się dzielić problemami: dla Twojej wiadomości przyjaciele właśnie od tego są. Oni ich nie stwarzają, oni pomagają Ci być. Problemem jesteś sam dla siebie i tego nie zrozumiesz póki nie przestaniesz sobie wmawiać, że jesteś dojrzały. Nie jesteś samodzielny, nie wiem przed kim i po co Ty chcesz udawać, że jesteś. Nie stłamsisz mojej indywidualności, mojej osobowości, której nie zamienię na nic, za nic jej nie zmienię i dla żadnej idei nie będę słuchać rozkazów. Dlaczego mi nie pomagasz? Dlaczego bez przerwy chcesz tylko pomocy? Dlaczego zabijasz mój środek? Ty egoisto..

Dreptam znowu tą ścieżką ..

25.01.2006r

Dreptam znowu tą ścieżką, znowu na niej sama jestem .. Widzie kwiaty ciągle białe, trawy zielone; wiatr, którego nauczyłam się nie czuć.. Dreptam znowu moją ścieżką z kamieni zrobioną; przestałam już je liczyć .. Motyle nadal tańczą .. Czekam nocy, doczekać się nie mogę, bo na mojej ścieżce tylko noce nie są chłodne.. Czekam gwiazd, które znowu zaczną wirować ..

Prostota i skromność mojej sukienki, nagość moich dłoni i stup .. Krzewy krzyczą, nie mogą przestać w swojej niewiedzy. Świat już zapomniał, po co oddał się sobie.

Co to znaczy cierpieć ..?

25.01.2006r

Co to znaczy cierpieć? Co to znaczy płakać co wieczór? Jak to jest być samotną wśród tylu ludzkich pustych twarzy?

Gorycz .. To siedzi wewnątrz i zżera każdą moja cześć powoli. Pomału, tyle ma w sobie wyrachowania .. Ona się żywi mną .. Moją przyjaciółka, matka, moja gorycz ..

Żal .. On każe mi się opanować, każe mi się litować i cierpieć wciąż w imię niewiadomego .. Dzisiaj mam prawo zlitować się nad sobą, dzisiaj mam prawo użalać się nad swoim duchem poszarpanym przez was, mam prawo do rozpaczliwego krzyku, rozdarcia swojej skóry, która już ledwo co okrywa moja zżółknięte kości, mam prawo wykrzyczeć swój gniew, który zmieszał się ze strachem, paniką i smutkiem.

Nie zabijaj mnie w ten sposób, nie rób tego z aż takim cynizmem, oszczędź, oszczędź, jakąkolwiek poczwarę reprezentuję; zlituj się, chociaż odrazę dzisiaj w tobie wywołuję, chociaż moja nadgniła skóra, zjedzone przez strach powieki, które się nie domykają, chociaż moje ciało nagie, szpetne, prawie robaczywe odstraszają Cię, błagam .. Nie zabijaj w taki sposób .. Raz już uciekłam, wspomnienie o tym staram się wyrzucić. Nie przywołuj tego. Nie Ty ..

Mam związane ręce, resztki ciała drżą ze strachu, nogi już uciekać nie mają siły .. Ja umieram .. Ja konam powoli .. Nie!, Ja nie chcę być sama w tej chwili! Zlitujcie się! Zlitujcie! W wieczności i w strachu nie chcę trwać. Boję się, tak bardzo się boję. I wiem, że nie ucieknę. Zamazane dobre chwile .. Ja umieram .. Kolejna marność .. Pomóż mi ..

Bo wiem, jak wyglądam w Twoich oczach ..

30.02.2006r

Bo wiem, jak wyglądam w Twoich oczach, bo wiem, że nic nie poradzę już na to, co o mnie myślisz. Nie zmienię tego, co widzisz .. Narodzić się jeszcze raz .. To najgorsza kara, jaka mogłaby Cię spotkać .. Przecież Ty nic nie znaczysz. Życiem swoim zatruwasz spokój innych. Wdzierasz się bezczelnie niszcząc ich marzenia i sny. Zabierasz tylko czas tym, którzy rzeczywiście go potrzebują. Zasmradzasz swoją osobą to czyste miejsce. Ich białe rękawiczki, na które już nie mam siły patrzeć.. Urodziłeś się, więc teraz ponosisz za to karę. Nie chcą Cię tutaj. Przecież nic nie znaczysz. Jesteś niczym. Ich białe twarze znów Cię deptają. Oni nie chcą widzieć Twojej krwi. Krew sam będziesz musiał posprzątać. To oni są winni. To oni pozbawili Cię tej nędznej szmaty, którą się okrywałeś, zasłaniałeś się, chcąc uniknąć jeszcze większego wstydu. Nic nie znaczysz. Przecież nikt nie potrafi znaleźć w Tobie żadnej wartości. Po co tu jesteś?

Dlaczego mnie ratujecie skoro jestem niepotrzebna? Za co mnie każecie? Co ja wam zrobiłam? Nad sobą się zastanówcie, ile wnosicie, ile jesteście warci. Wasza ignorancja wymieszana z cynizmem.. O co w tym wszystkim chodzi?

Tętni w głowie ..

31.01.2006

Tętni w głowie, tętni szumi.. Tętni pustką. Czuję środek.. On się boi. Ciągle się tylko boi. Czuję pustkę, ona szumi, ona syczy, wciąż mnie straszy. Zderzenie z rzeczywistością. Boli? A może to nie ból, może to jest właśnie przyjemność. Przecież ja już nie pamiętam, nie rozróżniam. Nie potrafię nazywać po imieniu. Pustka każe mi tak myśleć. Przecież ja nie myślę. Przecież nie wiem dobrze, co to znaczy. Nie musisz mnie już poniżać. W tym także jestem samowystarczalna.

Drzemie wciąż ta cisza. Już przed nią nie uciekam. Bez niej nie umiem być. Wolę się jej poddać, wolę czuć jak mnie z wyrachowaniem pożera powoli niż żyć ciągle wyczekując na nią i w niepewności poddawać się temu, co zdaniem ogółu jest nieuniknione. Dlaczego wy wszyscy potraficie tylko mówić? Tak pięknie opowiadacie o formie, o tym, co złe, o tym, co dobre, a skąd wy możecie mieć o tym pojęcie? Wy nic nie wiecie, wy nic nie rozumiecie ..

Dlaczego ja muszę z wami żyć? Dlaczego muszę? Podobno jestem wolnym człowiekiem? Gdzie ta wolność, o której śpiewacie? Gdzie ten pokój, o którym piszecie? Gdzie to dobro, którego trzymacie się wciąż, idealnie je oddzielając od wszelkiego zła?

Wszystko się odwróci. Pomału.. Wszystko się przeciwko wam odwróci. Pozabijajcie się wszyscy nawzajem z tym całym swoim nieskazitelnym światem. Pomordujcie się wzajemnie, zabijcie własne dzieci. Nie che mi się już o tym myśleć .. O ile ja w ogóle wiem, co to znaczy..

Na małą chwilę wrócić ..

25.02.2006r

Na mała chwilę wrócić. Wymieszać nieczystość z błogością. Niech się ten moment narodzi jeszcze raz. Niesmak i gorycz, które towarzyszyły są teraz takie niewinne. Blask.. Gwiazdami mnie obdarzyłeś.. A w mroku, w którym strach skończył swoje bycie, krzyk się narodził i drżenie i niepewność. Co jest większego od radości tej chwili? Co jest wspanialszego od geniuszu tej sporności? W marzenia mnie zanurzyłeś. Sny nierealne do tej pory stały się tak nagle prawdziwe.. Niegodna jestem tego i nie śmie o więcej nigdy prosić.. Mam Ciebie przy sobie i śnię.. I śnię tak prawdziwie i na jawie.. Trudno wierzyć w nierealne, kiedy to staje się prawdziwe.. Ciepło, które mnie otula i magia, która iskrzy tak dostojnie.. To mój sen, to mój ogród pełen słodyczy i niewinności.. To nie jest grzech być szczęśliwym.. Umarł ten głęboki żal i roztopił się smutek. Narodziłam się na nowo jeszcze raz i jeszcze bardziej. Nie kaleczy mnie już piękno wspomnień. Nie rani mnie już wątpliwość. Chwila mnie umacnia, tworzy mnie na nowo; jeszcze lepiej i subtelniej. Nie tłamszę krzyku, nie muszę się wstydzić. Bez kompromitacji i egoistycznie rodzisz mnie i tworzysz. Lepisz mnie, z gliny niewidzialnej mnie zlepiasz, silnymi palcami, delikatnie i z pokorą tworzysz moją duszę, z części swojej ją ulepiasz; tworzeniu się jedności brak pokory towarzyszy i bezmyślnie i obłudnie to, co nieświęte w swojej nieprawdziwości chce nam przeszkodzić w tworzeniu doskonałego, w ukształcaniu niewiarygodnego. Blaski i gwiazdy nie straszą już, otulają swoim pięknem i cieszyć się każą i płakać z radości i krzyczeć tak głośno, by świat cały wiedział, słyszał i zazdrościł i podziwiał geniusz Twego dzieła, oryginalność naszej jedności, bo żaden cud jej równać się nie może.. Ten sen się nie skończy..

Na pustkowiu ..

--.--.2006r

Na pustkowiu, w kałuży krwi i łez swoich ona się przegląda.. Nocą zgryzocie swojej daje ujście; nie zna poranka, który dzięki niej się tworzy.. Narodzona w strachu i niepewności, z krzyku i bólu i przerażenia poczęta; daje z siebie, czego sama nigdy nie otrzymała.. Byś się nie użalał już nad sobą i nad nimi.. W nędzy ją rozpoznasz, w prawdzie, której się boisz, w żebraku, czy biedaku, którego się brzydzisz..

Twoje białe dłonie przyodziane w lśniące śniegiem rękawiczki..

Pozastanawiać się trochę ..

08.03.2006r

Pozastanawiać się trochę nad własną egzystencją i z trudem stłamsić krzyk.. Machinalnie odwrócić się od tego, co dobre, co według większości jest właściwe. Nie myśleć o przyszłości, która już teraz jest taka jasna i oczywista. I nic nie promienieje bardziej od czystości twojej głupoty, na którą nie mam siły już żalu oddawać. Nie chce mi się, tak bardzo mi się nie chce w tym momencie nic. Wiecznie udawać i martwić się o to, by inni nie przestali myśleć, że jest dobrze, o to by nikt nie zauważył, jak bardzo się męczę i ile wysiłku mnie kosztuje mała oczywista sprawa – przecież to mi sprawia przyjemność.. Przyjemnością jest dla mnie zatem modlitwa o siłę, którą odmawiam codziennie, przyjemnością jest ten ból i strach ciągły wywołany niepewnością. Nazywaj to jak chcesz, ja zawsze rzeczy po imieniu będę nazywać.. Bo wtedy, kiedy najpiękniejszy sen przeobraża się w koszmar, nie zauważam granicy, tej, na której się załamał, i błądzę wciąż i miotam się bezwolnie i bezwładnie, opadając w końcu przerażona tym, co sobie uświadomiłam; w zetknięciu z prawdą, na pograniczu swojej jaźni, na pograniczu tego, co ty nazywasz prawdą a tym, co jest nią w rzeczywistości składam swoje nadzieje, jak ofiary nic nieznaczące i czekam i czekam aż je pożresz, aż je strawisz i znów będziesz chciał więcej i więcej; aż wyciskając ze mnie resztki człowieczeństwa, resztki skruchy, namiętności, spoczynku nie pojmując, znowu rozkażesz, zęby zatopisz.. A ja czekając na to, co oczywiste z siebie wychodzę i w siebie się zapatrzam, być może marnuję czyste odczucia, bo ich nie przelewam z rozwagą, ale wlewam bezmyślnie, rozlewając po bokach większość, rozlewam i zbieram je później z podłogi i płaczę nad nimi i krzyczę i wołam.. A ja dosyć już mam żalu, żalu i głupoty, dosyć mam swojej bezmyślności, braku odpowiedzialności, dosyć już mam daru, z którego skorzystać nie potrafię.. Bezmyślnie znowu rozkładam ręce, załamana, czy zmęczona; pełna strachu i nadziei czekam.. Bo co mi pozostało? Bo jaki sens trwać w czymś, co przyszłości nie ma, co od początku obiektywnie skazane było na niepowodzenie, coś, czym zaślepiona i otumaniona trwałam w słodkiej niby radości, niby to chęci ucieczki od oczywistego. Moje myśli już nie są prawdziwe.. Boję się już myśleć na swój tylko mi odpowiedni sposób; boję się, że mi to zabierzesz jeszcze raz i jeszcze bardziej, tak jak myślałam, że się narodziłam. Dlaczego to wszystko sprowadza się znowu do kłamstwa i egoizmu, dlaczego nawet tak czyste uczucia muszą tym być skażone i z tym powiązane.. Używasz słów, których znaczenia nie znasz i nie poznasz pewnie jeszcze długo.. Kto Ci na to pozwolił? Ja muszę mieć zezwolenie na wszystko.. Zazdroszczę Ci tej wolności.. Nie zdajesz sobie z niej czasami sprawy..

We mnie się to rodzi ..

22.03.2006r

We mnie się to rodzi, ciągle na nowo, nie chce przestać.. Tworzysz mnie ciągle, tworzysz wciąż na nowo.. Bezmyślnie wolę się zatopić i zasnąć i przeczekać. Nie mam już siły, żeby przeciwstawiać się, czemukolwiek. Zniewala mnie już władza i piękno nieuniknionego. I siły nie potrafię w sobie znaleźć wcale. Wolę wiedzieć, że jej nie potrzebuję. Wolę zasnąć i przeczekać.. Bez uświadamiania sobie niczego..

Będąc znowu na nowo ..

04.04.2006r

Będąc znowu na nowo nie wiedziała, czy żyje. Otulona Twoim śmiechem, Twoją radością.. Iskra rodzi się na nowo. Rodzi się, rodzi, znowu na nowo, kilkakroć wyższa, kilkakroć, szersza. Człapiąc w mgle się chowa, zakrywa swoją nagość krzywdząc tym znowu kogoś, nieświadoma rozpaczy obopólnej gasi twórcę i tworzoną, gasi i zatapia się bezmyślnie w tym, co wydaje się być dobre. Nie wie, co jest dobre; jak marzenie nie poczęte ona płacze i usycha, ona śmiechem się zabija, ona śmiechem Ciebie niszczy, niszczy swoją nagą skórę; pali się pali, od żaru niebo parzy, od gorąca łzy, rosnące winorośle krzyczą w beznadziei swojego umierania, krzyczą nie martwiąc się już o nic, krzyczą w bólu i dramacie tego, co się z nimi dzieje.

Nieś ten koszyk, nieś go, nieś,

Podziękujesz swojej matce, podziękujesz niebu.

Permanentny spokój ..

09.04.2006r

Permanentny spokój.. Chwila przerwy i oddechu.. Znowu każą mi odpoczywać.. Jednak wiedzą, że ja tego potrzebuję.. Maniakalna radość z syntetycznie narodzonej emocji, skrajna błogość niewiedzy i nowego poranka.. Po dobrym śnie jest tak świeżo.. Trochę błogości na dobry początek dnia, by Cię oszukać i omamić i wmówić, że jest dobrze. Nie ma już skarg.

Twój pomysł znowu się stworzył, gardzisz racjonalnością.. Twój stan się rodzi, igły znowu w ciebie wbijają, czekasz inności, czekasz specyficzności.. Zbliża się, zbliża a Ty uciekasz, jakbyś wiedział, przed czym; giniesz, bo spadasz, spadanie końca nie ma, twój strach, paniczny krzyk, brniesz, brniesz, usuń się stamtąd..!

Rarytasy nowości, której jeszcze nie poznałeś.. Idziesz ciągle sam, chociaż wokół pełno ludzi.. Podnieś tą chusteczkę, nonsensu nie unikniesz..

Ty nie wiesz ..

05.04.2006r

Ty nie wiesz, jak to boli, ty nie znasz tego strachu, Ty nigdy nie poznasz tego uczucia, mojego.. Ty kpisz z tego, co święte, szydzisz ze swojej duszy, której twierdzisz, że nie masz, ranisz mnie, dając sobie w ten sposób siłę. Nie męcz mnie już, dlaczego mnie ranisz, za co mnie niszczysz, co ja Ci zrobiłam? Nie wiń mnie za winy innych ludzi; ja odejdę i zostaniesz sam; ja dam sobie radę, Ty nie..

Nie krzywdź mnie już, nie rań, nie bij, nie rozrywaj mojej skóry, nie parz mnie tym żarem, zimnej wody nie używaj, zostaw mnie w spokoju, jeśli miłość ma tak wyglądać; jeśli miłość ma tak wyglądać wolę bez niej być, wolę nie być wcale, o ile teraz jestem, chociaż trochę; nie krzywdź mnie, nie rań, nie rozrywaj poszarpanego ciała już więcej, nie zabijaj, nie krzywdź nie rań; już nie mogę, już nie mam siły, już nie potrafię, chcę odejść, chcę zrezygnować, nie chcę, żebyś mnie zabił, sama chce to zrobić; sama chce odebrać sobie ciało, sama chce się wyśmiać i ocenić, sama chce zostawić siebie na łaskę i niełaskę zimna, mrozu, sama chcę się poniżyć, sama upokorzyć, nie chcę, żebyś Ty to robił; czym Ty jesteś? Jesteś niczym, znaczysz mniej niż trawa, po której chodzisz i niebo, na które patrzysz, one śmieją się z ciebie, śmieją się z Twojej małości, wyśmiewają Twoją pewność siebie.. Nie obchodzi mnie już, co myślisz, już się Ciebie nie boję, już mnie nie obchodzą Twoje przyszłe stany i reakcje, już nie potrafię odgadnąć Twoich myśli..

Zabić się i żyć na nowo, zabić się i zniszczyć to, co było;

Już mnie nie obchodzi Twoje zdanie, już mnie nie obchodzi, to, co na to powiesz, już się Ciebie nie boję, już nie myślę o Twoich reakcjach, już nie patrzę Twoimi oczami..

Na zawsze sama.. Sama z sobą i ze sobą sam na sam..

Zabić się.. To moje marzenie; zabić się i zatrzymać czas..

To jest proste rozwiązanie, nazwij mnie tchórzem, nazwij prostakiem, ja takie rozwiązanie właśnie wybieram..

Sama z sobą i ze sobą sam na sam..

Zabić się, to moje marzenie; zabić się, to jest dobre rozwiązanie;

Proste drogi są złe, bo nikt prócz Ciebie na nich nie może skorzystać;

Proste drogi są dobre, bo są zrobione specjalnie dla Ciebie, skonstruowane według Twojego „ja”;

Zabić się, to jest dobre rozwiązanie..

Jeszcze jedna marność, jeszcze jedna miłość, jeszcze jedna dziewczyna, trochę więcej wspomnień, trochę wrażeń emocji do zapamiętania; naucz się na niej, czego jeszcze nie zdążyłeś już nie zdążysz;

To jest proste rozwiązanie..

Ona już nie czeka, ona już się nie boi, ona już Mu zaufała..

Ona się już Ciebie nie boi, ona znalazła rozwiązanie..

To jest dobre rozwiązanie.. To jest proste rozwiązanie..

Bo kiedy przyjdzie ten czas ..

13.04.2006r

Bo kiedy przyjdzie ten czas, mgła otuli ziemię i wątpliwości nie będziesz miała żadnych i pytaniami czasu nie będziesz zatruwać;
Bo kiedy przyjdzie ten czas Ty okna swoje otworzysz i czekać już nie będziesz niczego;

Bo rodząc się na nowo, obok czyjeś codzienności, czasu na swoją nigdy nie miałaś; przestaniesz wątpić, przestaniesz się bać i na nowo to odkryjesz i bez żadnych wątpliwości przystąpisz do tego, co myślałaś, że już Cię spotkało, przystąpisz do tego, co teraz i w końcu będzie takie, jakim powinno być i pozwolisz duchowi nowemu, żeby w twoim ciele zamieszkał; pewna, że nie wyganiając z ciała nikogo dotykasz tego pierwszy raz.

To się zacznie i narodzi, to już żyje, tylko Ty nie możesz dosięgnąć;
On Ci pomoże, on Cię odnajdzie..

Bez modlitwy i łkania i strachu o jutro, tworzyć będziesz, będziecie.. Na ten oddech jeszcze przyjdzie czas..

Piękny jest świat ..

24.04.2006r

Piękny jest świat, kiedy idąc oczy mam w ziemię wpatrzone. Słoma nie budzi już podejrzeń. Istnieniu dając odpoczynek, oddech słania się i słania w delikatności wspomnienia. Ukojenie w rozpaczy; manifest dla skarg ciało opuścił. W pościeli spokój swój zatapiam i odpocząć daję zmysłom. Myśli spokojne, chociaż ciało zmęczone; szczęśliwe w swoim zmęczeniu, bo nie bierne i niepokorne. Odpoczynek i ulga i radość jakby niewskazana..

Kiedy wokół tyle trawy ..

01.05.2006r

Kiedy wokół tyle trawy, Ty zapominasz nagle o zgniliźnie, która niszczy stare drzewa. Broniąc swojej żałoby w zmęczeniu, w rozpaczy tulisz swoim ciałem otulasz, otaczasz..

Przemyśl jeszcze raz.. Ale, po co się zastanawiać? Kładziesz swoje głosy i egoistycznie zabierasz wszystko; pożerasz więcej niż ktokolwiek kiedykolwiek Ci pozwolił. To branie jest niechętne, przez Ciebie znienawidzone. Ja nie chcę, żebyś wiedział, ja nie chcę, żebyś czuł; Ja wiem, co to znaczy psuć się od środka. Pragnąc Ci tego oszczędzić, zabieram Ci, więc wszystko nie zdając sobie sprawy, że to nieprawdziwe, że to nieistotne i złe. Myślisz o pustce..

Studnia.. nagość jej wnętrza Cię przerasta.. Dźwięk głuchy, którym naznacza swoją modlitwę otacza Cię, przenika całego. Złe myśli, złe.. Więc się zastanawiasz.. Kotłuje się wnętrze, o pomstę woła; nawołując rozpaczliwie dobrej ciszy się doczekać nie może.

Kiedy wpadam w złość ..

09.05.2006r

Kiedy wpadam w złość, to jest nienormalne.. Nie wolno mi Cię krzywdzić, nie wolno mi na Ciebie krzywo patrzeć. Nienawiść.. tryskam złą energią przez chwilę, więc uciekasz i krzywdzisz jeszcze bardziej nie zauważając tego wcale. Ja nie mogę być zła, nie pozwalasz mi; może ja nawet nie wiem dobrze, co to znaczy złość. Krzywdzić, ranić chcę, chcę nie oglądać się za siebie; zabijać, zabijać, mordować; szydzić z twojej niewiedzy jeszcze bardziej niż dotychczas. Zabiję Cię, później mnie zabiją; ocalę świat przed tobą a pokarana będę, jak za zabicie zbawcy. Prawdziwego Zbawcy nikt nie obronił i jego zabójca nie był ukarany.. Czy ja mam moc jakąkolwiek? Mam, może się przekonasz, jaka; chcę Cię zabić..

Nie mam siły już patrzeć na twoją marność, nie mogę już przecierpieć twojego ciągłego pasożytowania; ty nic nie zrobiłeś dobrze, potrafisz tylko wytykać innym ich błędy; nienawidzisz mojego uśmiechu tak, jak ja nienawidzę ciebie; targasz mną codziennie, by tylko urozmaicić swój teatr, by pokazać innym, ile znaczysz; tylko, że oni już dawno poznali się na tobie, oni też cię nienawidzą, tylko, że się boją ciebie; nie wiem, przed czym bardziej uciekają, przed twoją głupota, naiwnością, czy pustką, którą masz w sobie. Ty znaczysz tyle, ile znaczy moje cierpienie, w nędzy innych się umacniasz, ból innych sprawia, że czujesz się naprawdę kimś; ale nie to, co ty sam myślisz o sobie mówi o tobie, kim jesteś; to obraz, który tworzysz w głowach innych ludzi, przemawia sam za ciebie; w głowach, co niektórych nie istniejesz w ogóle, u innych grasz niczym przebrzydłe zombi; jak myślisz, jaka jest reakcja na tą myśl?

Nienawidzę Cię, nienawidzę teatru, który starasz się tworzyć codziennie i wykorzystujesz tylko innych, po to by za Ciebie grali, by za ciebie tworzyli..

Mój zakamarek ..

23.05.2006r

Mój zakamarek, mój kąt ciasny, taki sprzeczny, pełen much, pająków, od kanarków wypełniony. To bezskuteczne staranie. Te korzyści, które celu nie mają. Bo mną coś kieruje i ja nie wiem, co to jest. Bo ja sterowana ciągle jestem i ja nie wiem, przez co. To boli, to boli, bo zgubiłam dziurkę od klucza. W kącie stoi cisza, więc ja nic nie mówię. Dużo widzę, dużo słyszę, za dużo. Uciekam, uciekam, ale nadaremnie. Nie chcę, żeby ktoś o tym wiedział. Schowałam się pod fartuch. Liczę wciąż kolorowe guziki. Ja nie chcę, ja nie jestem tęczą, ja się boję, więc ze śniegu jestem zrobiona. To we mnie mną steruje, mną kieruje i szukać plam nowych każe. Ja widzę plamy, o których nie masz pojęcia, ja wiem rzeczy, których ty wolałbyś nigdy nie usłyszeć. Ja nie jestem w pełni, ale pełniej jestem niż ktokolwiek. Ja widzę, ja słyszę, a Ty nagi, bezwstydny świecie, zapatrzony w swoje makijaże, bawisz się i bawisz ciągle moim sumieniem. Bawisz się moimi marzeniami i snami moimi. Co znowu sobie uroję? A uroję może coś nowego. A zabiorę może komuś siłę. Pomażę ci Twój świat, który nie ma sufitu, bo w dziwności swojej mnie wykańcza czasami. I to nie, dlatego, że jest dziwny, ale dlatego, że to ja w dziwności swojej znaleźć się nie mogę. I uśmiecham się, dlatego, do losu dziwnego mojego, on mami mnie i mami, kolorami złudnymi. Ja nie gardzę fartuchami, rozwieszam je, powieszam, wręcz kolekcjonuję. To jest mania, to jest nałóg. Ty się śmiejesz w głębi duszy; śmiej się, śmiej, to z korzyścią jest dla Ciebie. Ja pomaluję obraz mojej ciszy, bo przytakiwanie nie jest nudne. Co Ci z tego żeś mądry, skoro tego nikt nie doceni? Po co tyle mówić? By zdobyć uznanie, czy mądrości swojej dać upust, czy głupocie raczej? Pomaluję moje kartki. Przykryję się pierzyną i nikt mnie nie zobaczy i nikt mnie nie usłyszy. I sama będę ze swoją głupoto-mądrością wielką. I nikt mnie nie zobaczy, nie wyśmieje mnie nikt. Bawić się będę swoimi lalkami, w swoje własne gry. I świat im powymyślam i ubierać je będę, a jak mi się znudzą, to im głowy pourywam. I nikt tego nie zobaczy i nie wyśmieje mnie już nikt. Sama sobie z sobą będę. I z drwiną moją i uśmiechem. Ego, moje, moje ego. Kto je zna? Ja sama się w nim gubię. Dobrze by było, gdybyś o tym nie wiedział.. Nietoperze świrują, nietoperze wariują.. Skrzydła nowe dostały. Stworzyłeś im ich świat. Narysowałeś moją twarz swoją żółtą kredką. Tyle kresek na niej zbędnych. Świeczkę się zapali a ta świeczka spali muchy . Muchy, kanarki i pająki. I mój zakamarek już istnieć nie będzie.

Kocham Cię ..

08.06.2006r

Kocham Cię, kocham Cię, jak nigdy nikogo. Kocham Cię i już nigdy tak nie pokocham. Jesteś mi powietrzem, bez którego oddychać nie potrafię, blaskiem, dzięki któremu wiem, którędy mam iść, mądrą księgą, dzięki której wiem, co jest najważniejsze w życiu; jesteś wszystkim dla mnie, wszystkim, co posiadam i posiadać więcej nie muszę; więcej nie posiadałam nigdy przedtem. Kocham Cię.. I jak anioł stępujesz i pokazujesz mi siebie i mówisz, co dobre, co nieprzychylne; z Twojej strony obiektywność poznaję, uczę się na nowo życia i na nowo siebie poznaję; zapominam złe wspomnienia, mór buduję między tym, co było, między tym, czego pamiętać nie chcę, z czego wyciągnąłeś mnie gołymi rękami. Przed nagością nie uciekam, wstydu nie pojmuję; tworząc mnie wciąż, ulepiając mnie ze swoich mar karzesz wierzyć, że jest dobrze, więc wierzę Ci, wierzę Ci, ja, niedowiarek, wierzę Ci, że jest dobrze, jak nigdy przedtem dobrze nie było i zatapiam się w tą słodycz i nie czekam na nic, jestem po prostu. Patrząc na niebo nie dowierzam ciągle, nie pojmuję niczego.. Goniąc za rozumem dostrzegam teraz tylko westchnienia, szepty i marzenia, które przestają być snami niewiarygodnymi.. Marzę.. Marzę na jawie.. I tworzę, i tworzę Ciebie, tak jak Ty mnie tworzysz.. Z łez powstajesz, krzyku i strachu mojego, z niepewności i jęków złych i dobrych. Niech się nie kończy, niech ten cud trwa po wieki i bez zbędnych obietnic o niesamotności powstawać będzie wciąż mocniejszy i prawdziwszy. Bez kłamstwa zamykając powieki, bez strachu zaczynam kolejną noc.. Wspomnienia z daleka wyrwane, niechciane tak bardzo, zamknij gdzieś daleko, zabierz je ode mnie i zamknij i wyrzuć, podeptaj, spal, zabij je. Niech nie wracają, bo niegodne są Ciebie, niegodne są patrzeć na Twoje oczy..

Dotykać chcę bez strachu świat mój, a światem Ty dla mnie jesteś. Bez nadziei chcę na duszę twoją patrzeć, lecz z pewnością. Mądrość mi zabrałeś, ale jak mała to jest cena, za to, co mi dałeś? Bez mądrości można żyć; żyć bez niej jest łatwiej i przyjemniej, bo mniej świadomie i mniej kapryśnie. A kaprysem nie jesteś moim tylko marzeniem wyśnionym i nocą ciepłą spokojną i niebem gwieździstym, pierzyną pełna puchu i żelazną pajęczyną.. W nocy tańczą po niebie chochliki, w nocy śpiewają elfy po lasach. Wsłuchuję się w ich głosy i znowu Ciebie słyszę. A wpatrując się w Ciebie widzę te lasy właśnie i to niebo jedyne. Koi to wszystkie niedobre momenty, uspokaja, siły nadaje.. Widzę Cię, wszędzie Cię widzę, czy śnię, czy ścieżką w dzień idę przed siebie. Przez Ciebie marzyć już nie mam, o czym. Za dużo mi dajesz, za mało wciąż bierzesz. Pokrzywdzona się czuję, bo niesprawiedliwie nic już nie chcesz zabrać; niesprawiedliwie nie pozwalasz mi na rewanż; wciąż tylko wynajdujesz nowe przyczyny i nowe powody by Cię wielbić. I co ja mam zrobić? Co mi pozostaje, jak nie kochać Cię nad wszystko i czy to za to, że dajesz i już nic nie bierzesz, i czy za to, że obrazem jesteś niezwykłym, który tuła się wciąż przede mną przysłaniając wszystko swoim istnieniem i czy za to, że gdy modlę się już nie proszę o nic i dziękuję tylko?. Czym Ty jesteś? Komu dziękować za Twoje bycie, żeby było sprawiedliwe? Tułaczka się skończyła..

Czarownicą dzisiaj jestem ..

12.08.2006r

Czarownicą dzisiaj jestem. Dla Ciebie i przez Ciebie wzmaga się mój czar. Moje myśli takie straszne, takie tajemnicze.. Pojednać się nie mam, z kim; Ten, który jako jedyny mnie zna, nie chce mnie chyba, nie chce dać mi się poznać. Brnę w tą swoja nieświadomość ślepa coraz bardziej jestem. Brzydzisz się mojej głuchoty, a ja dość mam Twojej nieśmiałości. Nie mam już potrzeb, chyba myśli nie mama własnych; zatrzymujesz mnie wciąż przy sobie i oddychać nie pozwalasz. Ucieczka albo atak, to dla Ciebie jedyne rozwiązania. Potrafisz tak pięknie mówić.. Te puste słowa, które nie mają końca, w które się zatapiasz. Czasami nie chcę Cię już znać. Czasami przerasta mnie moja bezsilność. Czasami świadomość woła o pomstę. Nie chcę już płakać w środku. Twoja zmiana mnie przerasta; Twoja rozwaga mnie dobija.

Tak bardzo mi go przypominasz.. Niekiedy mam wrażenie, że Ty to on. Twoje zachowania, rozkazy wieczne, Twoje myśli, których już nie znam i środek, do którego nie mam dostępu. Zabrałeś mi siebie i nie chcesz oddać. A ja czekam jakby na objawienie; czekam na dobry gest, który każe mi myśleć, że jest tak, jak było; gest, który każe mi myśleć, że jest dobrze.. I nie będę musiała już brnąć w nieznane. Nie będę musiała czekać na nie wiadomo, co.. Mam dosyć tej pustki, która mnie otacza. Miałam tak wiele, teraz nie mam nic. I może przez to, że nie doceniałam wartości skarbu, który dał mi Pan, zmienił Cię On a mnie pokarał. Użalać mi się nad sobą znowu przyszło. Bo brak zrozumienia zabija. Egoistyczna nadzieja na lepsze jutro już mnie trawi. Przysłania mi wszystko tęsknota i rozszalała mania, która według Ciebie jest zła. Jestem zmęczona, chociaż nic nie zrobiłam. Jestem w wieku podeszłym, chociaż dopiero uczę się, jak żyć. Nie mam już osobowości, chociaż oryginałem mnie nazywają. Zabrałeś mi moją dziwność. Marzenia nawet są o deszczu. Zimno mi, ciągle mi zimno. Nie wiem, w jakim świecie żyję; na pewno w innym, niż Ty..

Radośnie tańczysz ..

14.08.2006r

Radośnie tańczysz chochliku złośliwy; radośnie tańczysz i śmiejesz się ze mnie; śmiejesz się z mojej głupoty, z mojej naiwności, z przyczyny mojego bycia.. Przestań w końcu, bo już wytrzymać nie mogę; ja też mam swoją wytrzymałość.. Patrzę wciąż na świat przez ogromne okulary.. Kłujesz mnie, kłujesz, jakbyś nie wiedział, że to boli; sam zacznij sobie ból zadawać; z resztą.. Od lat nic innego nie robisz.. Ja patrzę na ten obraz patologii i rozpaczy i nic mnie tak nie boli jak ten spokój, ten stoicki spokój i cisza grobowa na ludzkich twarzach; wszyscy niewymowni, wszyscy zapatrzeni w przestrzeń i to szczęście, które gdzieś po głowach chodzi i ta radość, na którą jest już za późno. Nie szukasz kompromisu, ja w rozpaczy z Tobą tańczę. Gdzie jest miłość? Gdzie to szczęście? Co się stało z łąką i moim wiankiem?

Nie mam prawa spać przy Tobie.. Zasypiać i się budzić- czy to jakaś kara? Zbrzydło to, czego tak szukałeś, zakrztusiłeś się swoją niemocą. Niedołężność niszczy, wypala i zabija. Kurczy się Twoje ciało; nagle jest takie małe; pomarszczony noworodek z brodą i wąsami. Obrzydliwości się dotykasz, myśląc, że tego właśnie chciałeś, myśląc, że tego szukałeś, że w końcu znalazłeś i jesteś szczęśliwy. Nie będę już ranić słowami, niemocą swoją dzisiaj krzywdzę. To, co.. I tak już nie ma siły na żal..

Parzy mnie ..

01.10.2006r

Parzy mnie to, co dzisiaj zobaczyłam. Bezbolesne szarości przychodzą do mojego domu. W kamień się nie zamienię. Może będę dalej udawać… Ja nie chcę w to brnąć, a wpycham się czasami nawet na siłę. Coś mnie przed tym powstrzymuje. A ja może dalej chcę. Te uczucia, które nie ode mnie pochodzą… Sama ta perspektywa brzmi dość ciężko. Nie mam już plastiku na twarzy, ani schowka w metamorfozie. Idę naga, nie wstydząc się już swojej nagości, sprzedaję ją… Od podstaw ugruntowany na trwodze mój ład, kruszę teraz jednym mrugnięciem. Bo jestem silna i mocna w mojej Opoce. Paski, wstążki kolorowe, wy, które na wietrze bezwiednie powiewacie… Wy, kolorowe świecidełka, które nie znacie swoich właściwości, cieszycie tylko chciwe oczy własnych nabywców. Wy, obcasy zbytnio przedłużone, jakże zatwardziałe w swoich sztucznych surowcach, jak bardzo wątłe w swojej okazałości. Idziecie dumnie krocząc, czy koślawo, przebijając wszystko wokół.

Lubię się wsłuchiwać w tykanie zegara ..

02.11.2006r

Lubię się wsłuchać w tykanie zegara. Ciepłe brązy mnie wtedy otaczają. Z pamiętnika babci, która stanę się kiedyś wynikają dziwne rzeczy. Żółty kolor dobrych dni. Złoto liści, które spadają. Opuszczam zimny świat na chwilę i nic już nie czuję za wyjątkiem spokoju. Nowego spokoju i błogości. Kamienie spadające na moja głowę i strach dały mi mój martwy dzisiaj początek. Małym, tępym mieczem wojowałam, schowana w skorupie orzecha. Już nic nie spada na moją głowę. Nic nie maltretuje mojego środka. Cieszę się czasu przemijaniem, cieszę się, bo nowe mam życie i czas przestał być przeszkodą. Dary na mnie spłynęły.. Kolorowe parasolki, które na dary nie zwracają uwagi. Wy chowacie się pod parasolkami, czekając tylko, aż skończy się ulewa. Czekacie tylko, kiedy was wiatr porwie, przekonani, że Słońce już nie zaświeci. Otwórzcie swoje ręce, wypuście parasolki! Niech je porwie ten wicher, którego się boicie! Złapcie się tej Ciepłej Skały, której ja się teraz trzymam, a nie straszny wam będzie wiatr. Nie straszna wam będzie ulewa, nie straszny wam będzie śnieg, nie straszna wam będzie zima, ani chłód. Chlebem żywym się najecie, głód wasz się skończy i pragnąć nie będziecie już niczego. Bo co to jest pragnienie? Wasza wieczna pogoń za szczęściem, którego tutaj nigdy nie doznacie. Pogoń was zasmuca. Zabiera wam tylko wasze małe skrzydełka. Otwórzcie swoje oczy. Otwórzcie swoje serca i zahaczcie o tą Skałę. Zahaczcie o Jezusa..

Bo ja sama tu dzisiaj znowu jestem ..

19.11.2006r

Bo ja sama tu dzisiaj znowu jestem. Czasami nie wiem, czy niewystarczająco głupia dla bieżących sytuacji, czy niewystarczająco mądra dla Twojego podobieństwa. To każe mi klęczeć, klęczeć i błagać o trochę litości, każe mi drżeć na myśl o tym, że znowu mnie nie zaakceptujesz. Dymi się moja głowa. Z klęską moją w błocie mam ochotę się zanurzyć i wołać o pomoc do Boga i do ludzi, i krzyczeć tylko po to, żeby ktoś mnie zauważył. Żeby ktoś się wtopił we mnie i przejął się którąkolwiek z małych zmarszczek. I niby wiem, że to niemożliwe, i niby wiem, że to znowu nie prawda; jednak ta nieprawda mnie przytłacza i każe rozumieć, że jest inaczej, niż powinno mi się wydawać. Ja patrzę na Ciebie i nie wiem, co widzę. Patrzę na siebie i przestaję myśleć. Te powagi, te zniewagi przybrane w różowe kolory i złote brokatowe maski. Kiedykolwiek coś się zmieni, ale nie ma kiedykolwiek. Obrazu tego nie ma, ani nicości, w którą się chowałam. Opieram się o coś, czego nie znałam. A znanie nie wyglądało prawdziwie. Katusze, rozpacze: wszystko płacze, krzyczy, jęczy w tej niemocy. Czy o to chodziło? Czy to ma jakiś sens? Mała melancholia, która mnie połyka. Dziwny sens bezsensu, który nagle staje się taki logiczny. Kto słucha, nie patrzy, a kto czuje, ten nie zna. Wszystko jest przy swojej granicy. Wszystko samo sobie daje opór. Ja się chcę roztopić! Roztopić się i może upaść znów na nowo, żeby znów na nowo wstać. Kochać tak niewinnie, kochać tak beztrosko, żeby to się stało bezsensem dla innych. Lament i wiedza, mantra i twoja słabość. Kochaj się dzisiaj ze swoją niewiedzą. Kochaj się z nią i jęcz z rozkoszy. Niech stanie się twoją obsesją.

Śni mi się coś nowego ..

06.12.2006r

Śni mi się coś nowego, coś tajemniczego, coś przez co bym płakać nie musiała. Ktoś, kto by żal mój rozumiał i problemów nie wykpił. Dla kogo moje potrzeby byłyby jego potrzebami; ktoś, kto by potrafił moimi oczami patrzeć. I nie byłoby smutku, ani niezrozumienia, skrytości, ani samotności, bo byłby ten ktoś, kto by mnie zawsze rozumiał. I chciałby mnie przytulać, tulić i kochać. I marzyłabym o nim we śnie i na jawie. Korale złoto srebrne, korale malinowe ubieram dzisiaj i dni na przystrajanie siebie tracę. Ale sensu w tym nie widzę, bo dla marzeń, to nie warto nic poświęcać. Marzenia mnie wykpiły, marzenia mnie wyśmiały. Tak więc sama z sobą znowu muszę być. I ten hałas monotonny, który tak mnie przytłacza. Ja nie sama miałam być, ale z kimś … .

Gdzie jesteś moje miejsce ..?

10.12.2006r

Gdzie jesteś moje miejsce? Mój zakamarku? Gdzie jesteście moje kwiaty Wszystkie smutno szare i czerwone… . Gdzie jesteś moja trwogo? Bo dawno o Tobie nie słyszałam. Gdzie jesteście moje marzenia nieskromne w swojej skromności? Ja nie chcę być już sama, a nadal muszę być… . Ciężkość lekkiego pudru i sztuczność makijażu już mnie nie wykańcza… . Gdzie jesteś mój szacunku do całości świata? Tak, jak moja pycha się schowała, tak też schowała się moja prywatność i lek, który nie nadaje się do leczenia. Samotność sprzyja nagości, a nagość sprzyja strachowi. Odbijam się, lecę i spadam. Co dzień skrzydeł moich małych zapominam. Tęsknię do Ciebie mój pognieciony bukiecie. Drażliwie mnie wciąż dotyka i nie prowadzi do ulgi ten spokój. Nie zapominam o złotym świeczniku. Nie zapominam o świetle latarni. Robaki do szyb przyklejone. Kolejna nie-mara, koszyk śmiechu w nie-wolności. Ufam Tobie, mój szacunku. Zaufam Tobie manio. Tej obsesji dziś już nie ma. Co jest złego w obsesji? Rozkosze codzienności; upojona niesmakiem, zatapiam się znowu w próbuję. Próbuję na nowo tego, czego już dawno temu próbowałam. Niewolnicą dzisiaj jestem. Chcę być niewolna w swojej słabości, w swojej śmiałości, która prawie zapomniałam, jak smakuje. Kobieta beztroska, kobieta dziwaczna. Której ludziom nie chce się rozumieć. Nie dla ludzi istniejąca… .

…

Rozkołysz mnie dzisiaj znowu.

Rozkołysz po raz kolejny.

Chcę znowu się zapomnieć,

Chcę znowu nie pamiętać.

W swojej nieskromności nie zapanuję znowu nad sobą.

Dzisiaj będę nie-sobą i sobą jednocześnie.

Chociaż jedno wspomnienie, do którego warto by wrócić.

Dzisiaj już nie płaczę, już nie krzyczę i nie wołam.

Może płaczę, ale to z rozpromienienia, może krzyczę, ale tylko z rozkoszy.

Kiedyś już mam za sobą.

Na nowo powstałam i podniosłam swoje ręce.

Mgły porannej już się nie boję. I nie uciekam w popłochu, kiedy Słońce za mocno zaświeci; bo nie zaświeci już za mocno… .

Ile można stracić, ile można oddać? Kiedyś było za późno, teraz będzie zawsze za wcześnie.

Mój świat gdzieś mi się schował ..

11.12.2006r

Mój świat gdzieś mi się schował. Odleciała do skądś moja samotność. Bezsensowne koszmary, zapachy kadzidełek, stare płyty, dzisiaj zakurzone. Świecie mój niewinny, taki jesteś dzisiaj zaspany. Zmęczony swoją porywczością. Nikt Cię nie widziała, o Tobie nikt nic nie wiem. Sklejone pierścionki, taśmą posklejane zdjęcia. Twarze ludzi, których dzisiaj już nie znam. Kolejny nowy etap się zaczyna. Rozmazane balejaże. Rozkapryszone moje uczucia. Jest bezpiecznie, jest ciepło i pomarańczowo. Moje tylko kolory, których nie zapomnę. Nowości, dziwności, nie na siłę przywołane.

Niepotrzebna tutaj jestem ..

12.12.2006r

Niepotrzebna tutaj jestem, chociaż nie wiem, co beze mnie by się działo. Wieczne tupanie. Wieczne krzątanie, ciągłe wymagania, oczekiwanie, sama już nie wiem czego. Sama jestem z sobą, bo może chcę sama być. Bez krzyku i lęku życie wiodę. Smutek stale wyganiam, ale on wraca coraz częściej. Dla ciebie zawsze bez przyczyny, dla ciebie zawsze bez sens. Brnę w to coraz głębiej, już teraz nie mam szansy, żeby się wydostać. Już się nie liczy moje chcecie, bo jest jeden priorytet, który na wieki już wychowywać będę. W bezlitości swojej trzymasz mnie i nie chcesz wypuścić. Słowa, których myślisz, że znasz znaczenie. Gesty, które mimo tego, że widzisz po raz pierwszy, znajome Ci się wydają. Poety nikt nie zrozumie, tak samo, jak biedaka, czy mordercy. Prawo, które masz w sercu zapisane, którym nie pokierujesz się w afekcie. W bólu i trwodze gromisz swoje namiętności, myśląc, że to jest jakieś wyjście. Ja nie chcę mieć z diabłem nic wspólnego, a wydaje mi się, nie bez powodu, że widzisz często we mnie jego zamiary. Dać ujście swoim emocjom, bez strachu i bez czyhania na obelgi. Dać ulgę temu, co we mnie najdziwniejsze. Nikt mnie do końca nie pozna, bo ja dla nikogo, oprócz Boga nie jestem. I nikt nie zrozumie przyczyn moich skandali, bo nie chcę, żeby ktoś je rozumiał. Zamarzę dzisiaj wszystko czarnym atramentem, tak żeby każdy , kto myśli, że rozumie, zabłąkał się odrobinę. Nawet jeśli z kimś, to sama na zawsze będę. Bo nie dla zrozumienia jestem, ale dla Jasności. A Jasnością jest błyskawica, której się boisz. Jasnością jest Woda Wielka, która gromi wszystko, co ma pod sobą. Z bezkresu się wyłania i woła do Ciebie, a Ty nie słuchasz, bo nie tam, gdzie powinieneś nadstawiałeś swoje uszy. I mimo swojej trwałości, wytrwałości takiej szczerej, szalejesz wciąż na zewnątrz; niby to Ty, niby nie Ty; szukając ciągle przyczyny, nowiny i przebaczenia. Opamiętaj się trochę w cieniach swoich namiętności. Zgrom to, co twierdzisz, że żyć Ci nie pozwala, zgrom raz na zawsze, póki jeszcze jesteś wolny, póki jeszcze masz wybór. Idź za tym, który Cię prowadzi. Idź za tym, który Ciebie podniósł. Zaufaj mu… .

******

2007r

Tacy nieświadomi ..

19.02.2007r

Tacy nieświadomi, tacy grzeszni, znowu naprzeciwko siebie. Koniec Twojego świata właśnie się rozpoczął. Myślisz tak, jak reszta mądrych ludzi, że skończy się przy śmierci? Ale dlaczego mnie z  tym wiążesz? A z resztą, mnie to już nie uderza. Zapomniałam, co to znaczy krzyczeć, co to znaczy zabijać się pomału. Pomału wszystko się ułoży. Ale gdzie jest koniec moich punktów widzenia?  Gdzie ten koniec mojego świata? Ja znowu nie chcę być. Ale kogo to obchodzi? Kogo obchodzi niemoc moich kadzideł? Bez smaku, bez agresji, to mnie wykańcza pomału. Z takim smakiem, bez ochoty, nadziei i przymusu, ja znowu staram się dać sobie z tym radę. Niby sama, niby nie. Kogo to obchodzi? Tam gdzie jest moje miejsce, tam nikt inny nie ma dostępu… . Znowu się zamykam w swojej paranoi. Znowu z tym walczę, oszukuję sama siebie, że to pomaga. Oszukiwać siebie, oszukiwać innych; wznawiania mnie nauczyliście. Alen mnie nie ma tak naprawdę. Umarłam dawno temu  na waszych rękach. Po co mnie teraz budzicie? Po co? Dlaczego nie dajecie mi spokoju? Jak za życia, tak po śmierci. Ja odeszłam dawno temu. Nawet ja nie wiem dokąd. Zamykam wszystko. Nic jasnego nie zostało Nic jasnego, w co potrafilibyście zajrzeć. Nic mnie z tego snu już nie obudzi. Wasza doskonałość może jeszcze kogoś wykończy. Ja oddalam się od tego. Potrzebuję ulgi. Potrzebuję zapomnieć. Nie chcę mojej paranoi. Odrzucam to, z czym wam się kojarzę. Nikt już nie będzie wątpił w to, co widzi. Bo On przyjdzie i to jest moja nadzieja. Na to czekam i po to jestem.

Łudzą Cię Twoją pokorą ..

14.04.2007r

Łudzą Cię Twoją pokorą, i ciągną, wciąż ciągną Cię w dół. Pretekstu poszukaj i wymknij się, a one pokażą Ci wtedy bezsilność Twojego sumienia. Ogarnie Cię i już nie wypuści, a Ty majaczyć będziesz ze strachu, bo stało się, czego tak bardzo nie chciałeś. Nie pamiętaj już tamtego. Odsuń się i wykorzystaj chwilę ich zamyślenia. Nie ma już samotności. Wygrałeś. Nie jesteś obcy. Kochanie Cię opanowało i żyjesz jakby narodzony jeszcze raz. Odwrócisz jeszcze raz swoją głowę i już nie będzie Ci szkoda. Zapłaczesz nad jego losem. Krzywda, krzywda, wieczna krzywda. Pokusi Cię to jeszcze raz i już nie przepadniesz i zwyciężysz. Twoja zbroja, Twoja siła, nie walczysz już a wygrywasz. Nie czynisz cudów, żyjesz i brniesz w tą samowolkę. Bez granic, bez szarości, w cudownej magii rozkoszy niecielesnej. Zmysły dzisiaj odrzucasz, przybierasz białą szatę. Nie ma już Twojego wstydu, nie ma już Twojej nagości. Nie umarłeś, ale narodziłeś się na nowo. Idziesz i zwyciężasz. Bo po to Ty jesteś. By dawać sobą spokój. O pamięci Twojej nikt nie opowie- to tajemnica. Pyszność nałogów jej nie ogłosi. Za biedni są na to i według ich miary zbyt pstrokaci. Nie szanują, bo nie uwielbili. Nie załamią się, bo nie pamiętają. Krzywdy ich nie poznasz- nie musisz jej znać. Poznałeś swoją. Brniesz, brniesz dalej w tą krzywą przysięgę. Ale po co? PO co sam siebie marnujesz? To na nic nikomu. Sam siebie niszczysz i krzyczysz w środku, chociaż mówisz wszystkim, że jest inaczej. Zabili Twoje imię, białości nikt nie zniszczy. Ona jest Twoja i z Tobą jest i będzie. Bez namysłu możesz się rujnować i wskrzeszać na nowo. Kim to jest dla Ciebie? Kim oni są? W krystalicznie błogiej spontaniczności tańczysz. Nie narażasz już siebie na wściekłość. Wścibskość jest Ci obca. Błogi raj.

Zatopiłam się dzisiaj w błękicie ..

23.06.2007r

Zatopiłam się dzisiaj w błękicie. Oczy mi otworzyłeś. Znowu łaknę, znowu pragnę. Gdzie jest moja pustka? W swoim oskarżeniu nie widzę już zmroku. Zmogłeś mnie swoją samotnością. W bezkresie tak bardzo jest się samotnym. Mądrość moja na nic się zdała. W przyczynie teraz wyładowuję swoje tęsknoty. Zgorzkniałość stała mi się samotnością. Tej dziwnej drogi już nie pamiętam. Otulona moją nadzieją kładę się i zasypiam. Kolejny raz bez współczucia, ale też nie egoistycznie, marzę o tym, jak było, w śnie, który jest na jawie. W dziwactwach, których na pewno nie zrozumiesz. Nie znajdę ukojenia? A może to radosny tanieć pozwolił mi zapomnieć. Nie pamiętam już kim byłam. Wiem tylko, kim jestem i nie przysłoni mi nic mojego błogiego pokoju. Pokornie, bardzo spokojnie otwieram oczy. Mój nowy świat już nie jest z kamienia. Z rosy jest i z lekkości, z zachwytu i bezmocy. Oszalałam.. Jest mi dobrze..

******

2008r

Moje życie jest śmiercią ..

23.01.2008r

Moje życie jest śmiercią, naiwnością i gwałtem. Boli i straszy mnie codziennie moje życie. Moje troski są niemoimi. Gdzieś ucieka mi to wszystko, co nazywa się potocznie najlepszym. Już dawno odeszło, zapewne nie wróci. Dokąd ja idę? Sama nie wiem. Brnę tylko na oślep przed siebie. Wmawiają mi to, co sami w sobie zauważą. Przemknie komuś przed oczami obraz rzeczywistości i rzuca się nagle z nożem na wiatr. Zamknij mnie w szafie i połknij od jej zamka klucz. Wyrzuć mnie do śmieci, kiedy już się zużyję, albo stracę swoją ważność. To szczęście, które mnie ratuje chwilami jest blisko, ale tak daleko ode mnie. Gdzieś tam wysoko rozkoszują się biesiadą, ja słyszę tylko jej blady sygnał, jakby przez słuchawkę telefonu. Komu chciałoby się pamiętać o tym wszystkim? Jeden mały szczery i taki krótki uśmiech- to takie trudne. Krnąbrność przytłacza a rzetelność wprawia w zadumanie. Komu po co moja mina? Ktoś dziś wspomina to, co było wczoraj? Chyba ten, co swoich spraw nie ma, co swojej osobowości nie posiada. A co to jest ta osobowość? Czy to wieczne zakłamanie? Czy ten ubiór wyszukany? Czy ta mina dobra do tej jakże złej i smutnej gry? Komu na co stare cytaty, czy pergaminy na pół wypalone? Ulatują one, niszczą się w waszych umysłach i pamięci już nie mają siły dosięgać. By zerwać to, co przed chwilą wzrosło i zabić to, co mu życie dało, dajesz siebie zatracać co noc i poranek i strachem się pocieszasz, mówiąc sobie, że tak musi być. Co jest z Twoim Bogiem? Co z Twoim zapałem? Pycha Cię dopada? Nie, to rozpaczliwe wołanie o jeszcze trochę wolności. Czym jest ta wolność? Czy morderstwem w środku dnia? Czy bezcelową walką na litery? Komu powierzasz swoje zamysły? O marności powierzchowna, jak bardzo jesteś zakłamana, jaka chytra w swojej fałszywości. Pochłaniasz i wyniszczasz i wytracasz po kolei, żywiąc się swoimi ofiarami. Kłamstwem cię dzisiaj nazwę, potęgą jedną z większych. Jak też ty ufna jesteś w swojej oszukanej niewinności. Nikt mnie nie widzi. Nikt mnie nie słyszy. Jestem, a jakby mnie nie było. Więc dlaczego czuję?

Marzeniem Twoim nie jestem ..

12.02.2008r

Marzeniem Twoim nie jestem. One są zbyt płytkie i zbytnio codziennie. Ustami Twoimi ani pomysłem też nie. One są zbyt dzisiejsze i nienaganne dla bez korupcyjnego monologu potrzeb teraźniejszego wyuzdania. O biada mi- mi, potrzebie nagości i lubieżności. Śmiałość Twoja mnie nie przekracza. Nie uczę się na Tobie, ciągle stoję w miejscu. W głowie urojenia a na ciele blizny. Sama się rozbieram i sama rozkoszuję się swoją nagością. Moje zmysły bez krzty naiwności same się prowadzą i same są sobie panem. Nie prowadzi mnie Twoje uwielbienie, nie ma już Twojego ciepła. Nie chcę go wymuszać, bo wstydzę się tego. Ja też mam swoją godność, ja też mam swój bunt. Bez brudu i przemocy mknę w drzwi zamknięte. Kołaczą te wrota, nikt ich nie chce otworzyć. O radości niegrzeszna, jakżeś mnie pochłonęła. I tonę w to teraz i brnę; zatapiam się całkowicie. Nie ma grzechu, nie ma cudzołóstwa, jest tylko ochota i nagość, nie bez subtelności, ale przy oczach zamkniętych. Rychło przepadnie Twoja miara i obumrze moja niemoc; zostanę.

Bo już nie ma o czym śnić i nie ma o czym marzyć. Widziadła Twoje w mroczkach na jawie ukazują się, kiedy tylko zechcesz. Od pragnienia Twojego wszystko zależy, od Twojej chęci. Moją stronę znasz. Mnie już nie ma w całości. Zabrałeś mi kolejne marzenie.

Zasmucają mnie moje marzenia ..

22.02.2008r

Zasmucają mnie moje marzenia. Dawno nie byłam sama. Lgnę do Ciebie jak do mgły. Bez namysłu kolejny raz zatapiam się. I przestałam się już oszukiwać. Nie da się ubrać w słowa tego, co czasami czuję. Nie umiem nazywać swoich myśli. Bez rozsądku brnę w to, od czego już dawno powinnam odejść. To nie jestem ja. Nie wiem już kim jestem. To nie jest piękne, na pewno nie jest mądre. Tęsknie za czymś, czego nigdy nie widziałam. Nie chcę, żeby ktoś oprócz mnie to znał. To jest mój świat, który Ty mówisz, że tak dobrze znasz. Oszukuję siebie kolejny raz i poddaję się tej lekkości. Niech ona trwa jeszcze przez chwilę. Niech zabierze mnie ta fala daleko stąd. Nie chcę wracać, nie mam do czego, nie mam po co. Samą siebie oszukałam swoim pragnieniem. Tak dobrze znam wszystko, co fałszywe. Po raz kolejny odwracam się od rzeczywistości. Jak łatwo jest skrzywdzić swój środek. Dlaczego tak go dobrze znam? Poddaję się temu, co wewnętrzne i nic mnie już nie obchodzi. Wygrywam z fałszem, ale za jaką cenę. Znowu jestem daleko od samej siebie. Skomplikowana wewnętrznie tak bardzo, że sama gubi się w swoich myślach.

******

2009r

Rozbawiasz mnie ..

04.01.2009r

Rozbawiasz mnie mój przyjacielu, rozbawiłeś mnie aż do łez. Rozkoszujesz się swoją krnąbrnością, jakbyś myślał, że to jest twój cel. Ale życie, matko, ludzie! Jakiż to ma sens? Prędko, nijak, bez ustanku, liczysz wciąż i liczysz, zabawny przyjacielu. Kogo dzisiaj chcesz oszukać? Kogo dzisiaj chcesz okłamać? Łapczywość dziecku przypisujesz. Ogarnij się zatem i ucieknij w inne swoje troski, jakoby one większy sens według mnie miały. Czyż mnie nie znasz przyjacielu? Czyż mnie nagiej nie widziałeś? Od kołyski ze mną byłeś, lecz nie przy mnie. Właśnie, gdzie ty byłeś?

Rozbawiony swoim żalem, nieco tak, po macoszemu. Pragniesz mnie wyprzedzić znowu w swoich pseudo inauguracjach. Ale po co tobie oklaski? Ale po co tobie wiwaty? Czyż ty nie jesteś artystą samowystarczalnym? Kieliszek .. Tak, właśnie, kieliszkiem ty jesteś .. Otuchy potrzebujesz, chuchania i dmuchania. Potomności przecież nie masz, ona przecież, ta potomność, przezroczysta dzisiaj jest. Opychasz się znowu buraku przedziwny. Opychasz się i kleisz się od słodyczy swojej. Wypchany, wybrzuszony, ponad granice pojęcia zdrowego. Leczysz swoje kamuflaże, bo kimże przecież dzisiaj powinieneś być?

Gdybyś Ty wiedział ..

04.01.2009r

Gdybyś Ty wiedział, co ja przeżyłam .. Gdybyś Ty widział to, co ja przeszłam .. Zaplątałbyś się pewnie od tych spraw za ciężkich i uciekłbyś pewnie gdzieś, donikąd .. . Lubiłam swoje notatki, lubiłam swoje przypisy. Odnalazłam w nich siebie, po raz kolejny, na nowo. Nikt mi mnie nie odbierze. Moja cząstka, tylko moja, na zawsze przy mnie będzie. Po co skarżyć? Po co okruchy lenistwa manifestować? Wielkość twojego przystanku dzisiaj obciążyła już chyba wszystko, co obciążyć mogła. Ległeś w swoich gruzach i poległeś na oczach milionów .. Jakie to uczucie? Ja już się dowiedziałam, dowiedziałam się, jak to jest dawno temu .. . Teraz na ciebie przyszła kolej. Pora na twoje łzy i na twoje rozczarowanie. Wpadasz w skrajności, chociaż mnie już nie widzisz. Popadasz w żałość, chociaż mnie już nie słyszysz. Spójrz człowieku leniwy, jakie beztroskie były te twoje zachcianki .. . Otrzymałeś już jakiś czas temu, dokładnie to, o co poprosiłeś .. Spełniło się przecież nareszcie twoje marzenie .. Dlaczego więc się nie cieszysz? Gdzie są twoje radości? Czyżby przygasły, jakby skradzione twoim losem beznadziejnym? A dlaczego beznadziejnym? Bo to los według twojego planu ułożony. Według twoich zachcianek, takich bezsensownych i bardzo chwilowych. Przecież ja też byłam twoją zachcianką, przecież mnie też chciałeś mieć przy sobie, ale niestety tylko w snach .. Tylko w marzeniach, czy urojeniach, może nawet nie jednodniowych. Okradnij się więc może z marzeń swoich przyziemnych i tymczasowych, dla bezpieczeństwa swojego. Okradnij się ze swoich marzeń, przecież nie chcesz w biedzie żyć .. . Ja byłam twoją zachcianką, niestety dopiero teraz widzę, że jedną z bardzo wielu innych. Jak widać, jak pokazałeś, sam nie wiesz, co jest dla Ciebie dobre .. . Może więc, warto by posłuchać w końcu kogoś z zewnątrz? Może warto by udać się do kogoś o poradę .. ? Przez dwadzieścia lat tkwiłeś w jednym i tym samym, człowiecze bez wyrazu .. Zapomnisz o tym? Po raz kolejny zechcesz sam siebie oszukać? Przecież masz wszystko, co sam mogłeś osiągnąć .. A dlaczego nie masz więcej? No właśnie .. Bo otoczenie nie chciało ci dać .. . Nie rozśmieszaj mnie marny człowieku bez wyrazu .. twoje zwątpienia nie robią już na nikim wrażenia. Otul się dzisiaj swoją zajadłością. Powiedz sobie, czego znowu chciałbyś móc oczekiwać od otoczenia swojego i wymuś to na nim .. Przecież według ciebie, wymuszanie jest jedyną metodą na osiągnięcie swojego celu .. Nadal masz osiemnaście lat .. Moim zdaniem tak właśnie można określić twoją mentalność ..

Jakich puchowych poduch ..

04.01.2009r

Jakich puchowych poduch potrzebujesz, by ogarnąć ciepło. Które ciepło? Jakie ciepło? Które, jakie .. nasze! Leniwy, puchowy, jak ta poducha, otulasz swoje cynizmy. Padasz i czytasz, podnosisz i pochłaniasz, wszystko to, co w ciepłej kawie zawarte .. Roznegliżowany, wyobrażony, pychy pełen, pełen podziwu .. Przytulasz mnie i czytasz moje myśli. Przytulasz mnie i czytasz moje ciepło. Puchowe poduchy, poduchy pyłowe .. magicznie? Lekko? Z odrobiną dekadencji? Czyż nie jest tak ciepło, jak zawsze chciałeś, żeby było? Retro, retro, wokół nas go pełno .. Pragnąłeś tego? Pragnąłeś tej kawy? Po cichu, po cichu, lepiej niech nikt się nie dowie .. Pianka na czekoladowej kawie .. Ciepła i cukrowa, taka słodka .. Brązy. Wokół pełno brązów przecież .. Przecież nikt nie zauważy .. Nie odgadnie, nie odnajdzie .. co jedynie .. domyśli się .. Pianka, pianka cukrowa, dużo puchu, bardzo dużo .. przepełnione puchem poduchy ..

Kołysanka ..

08.01.2009r

Kołysanka, kołysanka, proszę, utul mnie do snu. Mnie przedziwną, mnie schowaną, krnąbrną, głupią i bezmyślną .. Kołysanka dzisiaj płacze. Płacze jej mały czar nade mną. Nad moim przysięganiem, nad moimi rozpaczami. Nabrzmiałe od potu, nabrzmiałe od cierpienia. Czyż nie lepiej byłoby mi kaleką zostać? Otumań mnie proszę raz jeszcze. Tumań mnie szarą i popękaną. Kołysanka, kołysanka, a mi wcale nie chce się spać .. .

Bezlitosny losie jesteś. Bez ustanku byś mnie męczył. Bez poranka i bez nocy mogę żyć. Czyż nie jestem dzisiaj zbytnio rozkapryszona, że snu się domagam? Czyż nie jestem dzisiaj zbytnio dziwną magią otępiona, że przystanek mi się marzy? Brnę na oślep w swoje plany. Moje cudzołożne przecinki .. Ile ich naliczysz? Czy jesteś wstanie zapomnieć dzisiaj o tym, co Ci napisałam? A kimże ty jesteś, właśnie ty, do którego te słowa proste kieruję? Może ciebie nie ma? A może zniknąłeś? Może twoja otucha lepsza była od mojej, tak więc otuliłeś się nią cały. Kładziesz moje ręce na swojej zdobyczy. Prosisz o więcej, jakbyś miłosierdzia dla sieroty nie miał. Kładziesz moje wytchnienie na swojej bezmyślnej jaźni, jakbyś wierzył, że to jest dla mnie dobre. Kierujesz mną i zapatrujesz się na więcej. Rozbierasz mnie i myślisz, że naga od ciebie nie odejdę. Porozrywałeś już chyba wszystkie moje szmaty, co za ubiór mi służyły. Zabrałeś mi wszystko, więcej niż chciałam i mogłam ci dać. Dzisiaj nie chcę cię rozumieć. Dzisiaj marzę o tym, że to ty wykażesz się zrozumieniem i pomocą. Krystalizacja odwiecznej uniformy. Błyskawicznie roztapiasz się i przychodzisz po więcej słodyczy. Słodycze się skończyły .. .

******

2010r

Powiedz mi człowieku ..

02.02.2010r

Powiedz mi człowieku, po co ja mam być? Kształtujesz mnie codziennie swoimi wyborami. Nieustannie się wyrywam i uparcie trwam . W zawziętości swojej, ja nie widzę już sensu.

Powiedz mi człowieku, po co ja mam żyć? Kiedy wokół tyle zwątpień, zamiast ludzi, same cienie. Bez ustanku przeganiana. Bez opamiętania, jakbym była już z życiem obeznana. Katusze niedzisiejsze, poranka mojego się nie doczekają. Chciałabym, chciałabym, oj, jak ja chciałabym żyć. Pragnienia moje niespełnione .. Ja nie czekam na nie już. Z wytrwałości został mi posąg, ja sama cieniem się stałam. Cieniem i duszą przedziwną, smutną i brzydką. W pomniku moim mam schronienie. O, trwaj schronienie, trwaj .. Prymem moim była rzadkość. A w odwadze honor miałam. Śmiej się z tego, śmiej .. Przeliczyłam twoje siły. Przeceniłam ciebie zbyt. Dzisiaj sama z sobą jestem, bez otuchy i bez sił. Ja zboczyłam z mojej drogi, która była moją krwią. Ja dla ciebie to zrobiłam, ciebie nie ma .. Ja umierać dzisiaj chcę, ale umierania we mnie nie ma. Ciało jakby puste się zrobiło i odeszła dusza w dal. Wymyśliłam to? Przedziwne zmysły .. Wyolbrzymiam to? Przepusty jest zatem mój rozum. Lecz skądże ja wiem dzisiaj tyle o tobie? Pamiętać chcę tylko te dobre godziny. Pamiętać chcę tylko twoje uśmiechnięte oczy. Twoje dłonie, takie ciepłe. Chcę pamiętać, jak mnie kochasz. Chcę cię widzieć w moich snach. Bo na ciebie moje życie postawiłam. Bo ja ciebie pokochałam. Bo ja ciebie wymodliłam, dla ciebie moje ciało zostawiłam na tak długi czas. Krzyczę dzisiaj sama w sobie, kto mi odpowie na moje pytanie? Odpierałam swoje roztargnienia, odpierałam swoje przywary, by nie patrzeć na wymęczoną twarz. Leki i ciernie, katusze i bezradność. Krztuszę się dzisiaj swoim zapomnieniem. Łaknienia jakby już nie było od wieków. W bezsilności dzisiaj jestem, tonę tak biernie i trwam. Czekam ciągle, w głupią nadzieję wciąż wierząc, wierząc że odezwiesz się do mnie w moim martwym sercu.

Moje palce tak bardzo chcą kształtować. Moje winy tak pięknie mnie opisują. Patrzeć na nie powinnam? Pokutować powinnam? Moje całe życie to jedna wielka pokuta jest. Ty tego nie widziałeś, nie chciałeś na to patrzeć. Poroniona moja głowa. Boli mnie mój wstyd. Krzyżujesz mi wszystkie plany, mój wstydzie. Jak winowajca ja będę i męczennik zatem. Bo tego dzisiaj ode mnie znowu chcesz. Ja posypię swoją głowę popiołem i przeliczę wszystkie twoje męki. Wmówię sobie później, że one wszystkie są przeze mnie; bo mnie nie było, bo nie chciałam patrzeć, bo nie cierpiałam przy tobie w odnowieniu. Płaczę dzisiaj nad sobą w swojej duszy, już nie nad tobą, tak jak ty byś tego chciał. Chwilowe rozterki, chwilowe załamania, ja już nie mam po co żyć. Wbrew wszystkiemu i wbrew wszystkim, nie chcę na to już siły mieć. Pójdę zatem, znowu sama, w moje wnętrze wyolbrzymione. Ukształtuję sobie dziuplę i mchem pomarańczowym ją wyłożę. Bez twojego pozwolenia i bez twojej wiedzy. Jakbyś ty panem moim chciał dziwnym jakimś być. Będę bierna, będę swoja, ukołyszę się do snu. Prześcieradłem moim marzenia. Bóg mi je dał, bym mogła się dzisiaj cieszyć; bo nie doczekam snów fioletowych spełnienia.

Karze mi płakać, więc ja płaczę, karze mi umierać, więc ja będę umierała. Zabić się nie mogę .. Dlaczego? Nie wolno mi? Kształtujesz moją osobowość, tak myślisz .. Mnie już nie ma, bo ja nie chcę być, bo ja nie chcę żyć, bo ja nie mam po co .. .

Świergoczące marzenia ..

22.04.2010r

Świergoczące marzenia rozwiały się pokątnie. Tak bardzo chciały poczuć chłód, do którego były przyzwyczajone. Rozlało się wino, rozlała się krew. Przepraszam! Przepraszam! Przepraszam, was za to, że ja muszę tu być! Chciałam się rozpłakać, kołyskę pokołysać. Wszędzie zimno, wszędzie chłodno, biednie, smutno. Jak otulić zmarznięte podłogi? Przestać oddychać. Chcieć w zamian więcej. I na końcu w biedzie swojej niezrozumianej nikomu, przestać patrzeć, tak jak ja już nie widzę nic prawie. Chciałam w pokoju wierzyć nadziei. Wbrew Twoim lękom oddalić się na zawsze. Wbrew swoim zgubom, chcąc się odnaleźć, ja dzisiaj tak bardzo gorzko zapłakałam. Kochania w biedzie trzeba; kochania w nędzy nie ma. Przyleciał potem gołąb spokojny i krztusząc się swoimi śpiewami, oznajmił mi on, że to już niedługo potrwa; że zaklęcie nikomu nie poznane, ja w sobie noszę i dziecięciem młodym jestem, które jeszcze nie poznało. Przyuczyć mi się przyszło. Przyuczyć do kochania. O błogosławiono ty jesteś głupoto! Kocham cię! O jakże mocno ja cię pokochałam! Jesteś jakby zbawieniem dla oka i ucha mojego. Bo brnąc naprzeciw postępom wszelakim, ja nie do końca zrozumiałą mogę być. Karci mnie moja bratanica. Przystani się urzekła w niepokoju trwogi przebyłej. Lekkomyślność jest na co dzień, a wbrew postępowi, jak anioł ci przyszłość przekaże. Klękaj dzisiaj przed nią. Ptaszyny moje ucho nie przypomni. Moje serce, skamieniałe, bezwiedne moje wargi. Litości! – W ciele krzyczy dusza moja. A ja nie wiem, a ja stoję, ja się rozglądam. Patrzę, a widzieć nie chcę, słucham, a słuchać nie chcę. Każdorazowy upadek podnosić mnie powinien. A ja sama dalej stoję. Nieprzeciętnie, niecodziennie. W przynależności do bezsilności pamięci mojej wtórej. Gdzieżbym mogła dzisiaj odejść? Dokąd mogłabym się schować? Karcisz .. Ja nie żyję, ja nie jestem, ja wciąż bredzę, nic nie wnosząc. Wszyscy wokół tylko cierpią, a ja patrzę, a ja słyszę. Cóż ja mogę wam poradzić? Na co wszystkie moje wiary? Czy ja jestem, czy mnie nie ma, wy to samo odgadniecie, wy to sami odnajdziecie, wy to samo będziecie mówić. Choć nie widzicie bardziej niż ja, choć nie słyszycie gorzej ode mnie. Bieli mi potrzeba.

******

2011r

Moje beztroskie życie ..

31.01.2011r

Moje beztroskie życie .. Dziękuję, że pozwoliłeś mi siebie ocalić. Kolejny dobry dzień minął .. Dobry, bo bez krwi na rękach. Nie chcę już umierać; proszę, pozwólcie mi stąd odejść. Moje życie nie istnieje. Dusza moja umarła. Pożarliście całe moje ciało, wciąż chcecie więcej, przyjaciele bez litości. Każdego poranka budzę się i błagam boga o waszą nagość.

Boli mnie wnętrze moje ..

01.02.2011r

Boli mnie wnętrze moje. Boli mnie wrzeciono moje. Bo przyłapano mnie na rozsądku i w chwili chwiejności ducha prostego. Bo przyczepili do piersi kamień tak ciężki i kazali z radością w oczach krzykliwą i powściągliwą jednocześnie, ponieść go przed wszystkich, którzy mnie na próbę wystawili, i w bierności swojej niegodziwej, obserwowali podupadłość ciężaru prawdy mojej. Kazali głazem się wspierać i opierać o śmierć swoją, bo w prawdzie uchodziwszy dnia każdego, za nieoczyszczenie pradawnego i jednego z was, ja umiłowałam i uwielbiłam prawdziwość pragnienia mojego. Od czasu tak długiego, poranek każdy w bólu wielkim się rodzi. Od tak długiego czasu, każdy wieczór bólem się dla mnie jawi i tragedią jadowitą. Bo wieczora każdego umrzeć chce nadzieja. I skowyczy ona we mnie, rzewnie roztargniona. W żalu męki swojej wielkiej, przekonuje mnie, by ukrócić jej cierpienie, męce niewyolbrzymionej stworzyć prosty kres. Siła moja, która kamień wielki i ciężki wlecze, każe ciągle trwać nadziei. Prędzej oczy me odejdą, bólem rozrodzonym we wnętrzu mym prawdziwym, spowiją się rysy nietykalne, niż kamień z siebie zrzucę i nadziei umrzeć pozwolę. Krwi waszej serce moje się domaga. Prawda wszystko przyniesie, co nierozsądne i dla was zgubne od wieków.

Nie ma mnie od dawna ..

03.02.2011r

Nie ma mnie od dawna. Nikt mnie nie pamięta. Odpłynęłam tak daleko .. Kamień z mojej piersi chce być powleczony. Któż go dziś poniesie za mnie? Wszystkie ramiona wzniosły się w górę. Naprawdę nie ma we mnie obłędu? Gorycz niestworzona i umartwianie się odwieczne. Moje piekło prywatne dziś chce być dla mnie kołyską. Uciekłam .. Stchórzyłam? Czy to czyn bohaterski? Oczy zamykać i nie patrzeć na dzieje. Zamknęłam swoje oczy i ciemnej mogile oddałam swoje wówczas młode jeszcze serce. Dzisiaj jestem stara. Dzisiaj jestem brzydka. Noc się jawi dla mnie porankiem, by brzydoty swej nie widzieć. By nie patrzeć na przekątne, w mojej twarzy już wyryte. Straciłam duszę swoją. Chcę ją jeszcze dziś odzyskać! Albo popaść w znieczulenie, tak łagodne i bezmyślne. Ciało moje ledwie żyje. Potraciło zmysły wszystkie. Niech mi ktoś połowę drugą duszy mojej, choćby w worku przyniesie! Niech mi ktoś pokaże na mapie, na papierze, że dusza moja druga, żyje wciąż jeszcze i powód jej stracenia, nie jest wcale wątły! Gdyż nikogo nie było przy mnie, w dniu jej pogrzebu. Mogiłę, którą sama jej zaplotłam we śnie moim ciemnym i długim, oni opluli, oni podeptali. Zabrudziwszy stopy swoje, twarze wykrzywili i krzyknęli o mej winie, wielkiej strasznej, grzesznej tak nieprzebaczalnie. Wykrzyczeli swoje strachy, chcąc ugodzić proste serce. Obwinili i zniszczyli, jakoby pradawne dziecię z narodu pierworodnego, powstać już nie miało. O nieskazitelne wrzeciono moje. Przybrałam cię dzisiaj w różową sukienkę. Każdej nocy, ja pokładam sobie ciebie, pod poduszkę moją krwawą. I czekam wciąż na dzień mojego uwolnienia.

Ja jestem pół duszy ..

04.02.2011r

Ja jestem pół duszy. Ja jestem powołanie. Każda moja obietnica przecież była Ci tak bliska. Każda twoja troska, była moją troską. Promienieje moja iskra i przypomina o sobie codziennie, bo ja jestem przecież i być raczej nie przestanę. Ja jestem pół duszy, ja jestem powołanie. Krwi mojej się napiłaś i przerazisz się nie raz jeszcze. Bo przychodzi czas przedziwny, czas pradawny, jasno złoty. Kochać będziesz chciała więcej, kochać będziesz chciała mocniej. Krwawe twoje lico oczyści się z obumarłych przedziwnych wspomnień. Kochać będziesz chciała mocniej i prawdziwiej. Prawica twoja jaśnieje śmierci bladej jutrzenką. A współmierne pantofelki łkać pragną nad twoją kochającą i wtórą powierzchownością. Kwitną przebiśniegi.